ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter XIII เเสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ part 2/2

ชื่อตอน : Chapter XIII เเสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ part 2/2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.4k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ก.ค. 2563 12:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter XIII เเสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ part 2/2
แบบอักษร

สัปดาห์ต่อมา…

ซ่าา ~ ซ่าา~

เสียงคลื่นทะเลขนาดใหญ่เข้าซัดที่ชายทะเลเป็นระยะ ลมทะเลพัดปลิวอย่างเเรงจนต้นไม้สั่นไหว

เเสงเเดดยามเช้าตกกระทบหาดทรายสีขาวนวลเป็นประกายระยิบระยับ เเดดอ่อนยามเช้าตรู่ทำให้ผิมขาวนวลของหญิงสาวเป็นประกายเช่นกัน ผมยาวสลวยเป็นลอนพลิ้วไหวไปมาตามกระเเสลม

 

ญดาหันหลังกลับมามองเเฟนหนุ่มก่อนจะยิ้มกว้างให้เขา เป็นเวลากว่าหนึ่งอาทิตย์เเล้วที่หมอวายุรักษาตัวจนหายขาด วันนี้ทั้งสองมาเที่ยวทะเลด้วยกันตามที่ชายหนุ่มอยากมา เธอยังคงเดินเล่นไปตามหาดทรายขาว พร้อมกับหันหลังมามองชายหนุ่มเป็นระยะ

 

ความสวยที่เป็นธรรมชาติของเธอ ทำให้ชายหนุ่มอดที่จะยกกล้องขึ้นมาถ่ายรูปไม่ได้ เขาถ่ายรูปเธอทุกท่วงท่าที่เดิน เเม้เเต่เเผ่นหลังเธอ วายุยังยกกล้องขึ้นมาถ่าย

 

เเชะ! เเชะ! ~~

“พี่จะถ่ายรูปดาทุกวินาทีเลยหรอคะ” หญิงสาวเอ่ยเรียกเเฟนหนุ่มตัวเองอย่างเซ็ง ๆ ตั้งเเต่ออกมาเดินเล่นด้วยกัน เขาก็เอาเเต่ถ่ายรูปเธอโดยไม่หันมองวิวรอบตัวสักนิด

 

“หืออ ก็ดาสวยนิ” ชายหนุ่มพูดพลางยกกล้องขึ้นมาเปิดรูปที่เขาถ่าย ‘ก็เพราะว่ารูปถ่ายจะเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้พี่รู้สึกว่าดาอยู่ใกล้พี่ไง’ วายุคิดในใจพร้อมกับเลื่อนดูภาพไปมา

“สวยจริงหรอคะ ไหนให้ดาดูหน่อยได้ไหมคะ” หญิงสาวไม่รอให้ชายหนุ่มตอบกลับ เธอเดินเข้ามาเเย่งกล้องในมือก่อนจะเปิดดูรูปดู วายุเผลอยิ้มออกทันที เธอดูน่ารักตลอดเลยนะ เขาคิดในใจ

 

“สวยจริง ๆ ด้วย เนี่ย ดาชอบรูปนี้” ญดาว่าพลางยืนกล้องให้ชายหนุ่มดู

 

“งี้ แหละ ก็คนถ่ายเก่งไง” เขาตอบเธอหลังจากเห็นรูป พร้อมกับเอ่ยชมตัวเอง

 

“งั้นดาขอถ่ายพี่บ้างนะ” เธอไม่รอให้ชายหน่มตอบตกลง ญดายกกล้องขึ้นถ่ายวายุทันที ส่วนวายุนั้นตั้งหลักไม่ทันเลยไม่รู้จะทำท่าไหน เเต่เขาก็ยิ้มออกมา

 

“พี่ยังไม่ได้เก็กเลย ขอดูหน่อยสิ” ชายหนุ่มเอ่ยออกมาอย่างคนน้อยใจ เขาเดินเข้าไปหาเธอ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบกล้อง เเต่เเล้วญดาก็เบี่ยงตัวหลบกันกลังเพื่อเเกล้งชายหนุ่ม

 

“อยากดูหรอ มาเเย่งเอาสิ” เธอว่าอย่างนึกสนุก ก่อนจะยกกล้องขึ้นหนีวายุ

 

“จะเล่นอย่างงี้ใช่ไหม” ชายหนุ่มเอ่ยพร้อมกับเอื้อมมือไปด้านหน้าหญิงสาว เพื่อเเย่งกล้อง

 

“พี่เเขนยาวอ่ะ” ญดาบ่นออกมาเพราะตอนนี้อีกเเค่เอื้อมมือเขาก็สามารถคว้ากล้องได้เเล้ว

 

หมับ!!

ทันใดนั้นเอง วายุได้เปลี่ยนจากพยายามเเย่งกล้องเป็นกอดหญิงสาวจากทางด้านหลัง เเขนหนาประสานเข้ากันเเน่น เขากอดเธอเหมือนกลัวว่าเธอจะหายไป

 

“อะ ดาหายใจไม่ออก” ญดาร้องเสียงหลงก่อนจะบ่นชายหนุ่มออกมา เขาเล่นกอดเธอจนต้องงอเเขนที่เธอยื่นกล้องออกจากตัวเข้ามา ทันใดนั้นชายหนุ่มก็ได้เห็นรูปที่เธอถ่ายเขา

 

“หึ ก็ยังหล่อเหมือนเดิม” ชายหนุ่มหัวเราะออกมาหลังจากที่เห็นรูปตัวเอง เขาชมตัวเองออกมาจนหญิงสาวถึงกับทำหน้ายู่

 

“ดาถ่ายเก่งต่างหากล่ะ” เธอพูดออกมาอย่างหยอกล้อ ลมหายใจอุ่น ๆ ของเขากำลังรดต้นคอของเธอ มันช่างอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก

 

ฟอดดดดด~

วายุอดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจรับกลิ่นกายหญิงสาว เขาโหยหาร่างบางเป็นอย่างมาก เป็นเวลาเกือบเดือนที่เขาเเละเธอไม่ได้อยู่ด้วยกันขนาดนี้ วายุอยากจะเก็บวันเวลาเหล่านี้ไว้กับเขาให้นานที่สุด

 

“พี่คะ พี่ชอบทะเลหรอ” ญดาเอ่ยออกมาขณะที่เม่อมองออกไปไกลลับสุดขอบทะเล ทะเลที่นี่สวยมาก เหมือนถูกต้องมนต์สะกด เธอสูดลมหายใจเข้าปอดรับกลิ่นทะเล มันสดชื่นอย่างบอกไม่ถูก

 

“เปล่าหรอก พี่ชอบทุกที่ถ้ามีดาไปด้วย” ชายหนุ่มตอบออกมาตามหัวใจตัวเองที่บอกให้เขาพูด

“ปากหวานจังเลยนะ” ญดาเอ่ยออกมาพร้อมกับยิ้มอย่างเขินอาย ก่อนจะเบี่ยงหน้าหันไปหาชายหนุ่ม ที่กำลังเอาใบหน้าฝังลงที่ไหล่ของเธอ เเต่ทันใดนั้น

 

จ๊วฟฟฟฟฟ

วายุอาศัยจังหวะ เข้าประกบริมฝีปากของเธอ ก่อนจะออกเเรงดูดเสียงดัง เขายิ้มกว้างมองคนตัวเล็กที่กำลังทำตาโตอย่างตกใจ

 

“คนฉวยโอกาศ” เธอเอ็ดเขาเบา ๆ พร้อมกับยิ้มอย่างเขินอาย เธอคิดถึงสัมผัสจากเขา มันนานเหมือนกันนะที่เรา เอ่ออ...หรือจะเป็นคืนนี้นะ ญดาคิดถึงเรื่องอย่างว่าพร้อมกับบิดตัวไปมาอย่างคาดหวัง

 

“พี่คะ พี่อยากเเต่งงานตอนอายุเท่าไรคะ” ญดาเอ่ยถามเรื่องที่ทำให้วายุถึงกับหยุดชะงัก เธอถามเหมือนกับว่าอยากจะเเต่งงานเเล้ว

 

“หืมม ทำไมจู่ ๆ ถึงถามออกมาล่ะ” วายุไม่ตอบเธอ เขาเบี่ยงประเด็นทันที

 

“ก็ดาอยากมีลูก ไว้เป็นเพื่อนลูกน้ำผึ้งค่ะ” ญดาตอบออกมาจากหัวใจ เธออยากมีลูกกับเขาเเล้วจริง ๆ

 

“อืมมม” ชายหนุ่มครางออกมาอย่างไม่รู้ว่าจะตอบเธออย่างไร เขาเงียบไป หัวใจของเขามันชาซะจนอยากจะเอามือเข้าไปบีบนวด ความรู้สึกมันเหมือนกับมีก้อนอิฐนับพันก่อนมาทับที่หัวใจเขา มันหนักชนิดที่ว่า ถ้าเอารถเครนมายกก็คงยกไม่ขึ้น

 

“หรือพี่ไม่อยากเเต่งคะ” ญดาเอ่ยถามชายหนุ่มหลังจากที่เห็นเขานิ่งไป เขานิ่งซะจนเธอเป็นกังวลว่าเขาจะไม่อยากเเต่งงานกับเธอ

 

“เเล้วดาอยากเเต่งตอนไหนครับ” วายุเบี่ยงประเด็นอีกรอบ โดยการเอ่ยถามญดาเเทน

 

“ตอนนี้เลยค่ะ” เธอตอบออกมาทันควัน ก่อนจะยิ้มกว้างอย่างเขินอาย ญดาค่อย ๆ หันหน้ามาก่อนที่จะ

 

จุฟ!

เธอจุฟเเก้มชายหนุ่ม ก่อนจะอาศัยจังหวะที่ชายหนุ่มเผลอวิ่งออกจากอ้อมกอดเขา เธอเขินอายเพราะคำพูดเธอเหมือนจะบอกให้เขาขอเธอ แต่งงานมันตอนนี้เลย

วายุยืนนิ่งงัน เขาไม่ได้ออกตัววิ่งตามเธอไป เขากำลังยืนมองร่างเธอที่วิ่งหายไปอย่างช้า ๆ ขนาดตัวเธอเล็กลงเรื่อย ๆตามระยะทาง จนเขาใจหาย เหมือนกับว่ามันเลือนลาง เธอกำลังหายออกไป

 

วายุยกมือหนาทั้งสองข้างลูบใบหน้าตัวเอง เพื่อตั้งสติ ตอนนี้เขาควรจะทำตัวให้มีความสุขเพื่อเก็บความทรงจำที่มีเธออยู่ข้างกาย ให้ได้มากที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้

 

 

 

[18.00 น.] @บ้านพักติดชายทะเล

“ทำไม จู่ ๆ เขาถึงเงียบไปเลยนะ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า” ญดาพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ในห้องน้ำ เธอเพิ่งอาบน้ำเสร็จ เเละเตรียมตัวเพื่ออะไรบางอย่าง

 

เเต่เธอกลับกำลังกังวลว่าชายหนุ่มจะไม่มีอารมณ์ร่วมด้วย เพราะเขาดูเงียบไปตั้งเเต่เช้า ทั้งวันเขาเอาเเต่ยกกล้องขึ้นมาถ่ายเธอไม่เว้นเเม้เเต่ตอนนั้งกินข้าวอยู่ด้วยกัน

 

อีกด้านหนึ่งของห้อง ที่ห้อนขนาดใหญ่. ชายหนุ่มกำลังเลื่อนเล่นโทรศัพท์อยู่บนเตียงนอนขนาดใหญ่ สีหน้าของเขาดูไม่สู้ดีนัก มันเหมือนกับว่าเขากำลังฝืนว่าตัวเองมีความสุข วายุหายใจเข้าลึก ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างเเรง

 

“เห้อ อยากให้เวลามันเดินช้าๆ” วายุบ่นพึมพำกับตัวเองเสียงเบา เบาชนิดที่ว่าเเทบไม่มีเสียงออกมา เเต่ทันใดนั้น

 

ติ้ง!

เสียงเเจ้งเตือนไอจีเขาดังขึ้น วายุเปิดเข้าดูก็พบว่าเป็นเเจ้งเตือนของญดาที่เธอได้โพสต์รูปลงอินสตาเเกรม วายุไม่รอช้ากดคลิกเข้าไปดู มันเป็นภาพของญดาที่นั่งอยู่บนกิ่งไม้ขนาดใหญ่ เขาจำได้ว่าเป็นคนถ่ายยให้ ภาพที่เขาเห็นไม่เท่าไร เเต่เเคปชั่นใตภาพนี่สิ

 

‘นั่งรอเเฟนมาขอเเต่งงงาน ❤️

เเคปชั่นพร้อมกับอิโมจิรูปหัวใจทำให้วายุถึงกับมืออ่อน โทรศัพท์ล่วงหล่นออกจากมือกระทบกับที่นอน มันเหมือนกับว่าการที่เขาชวนเธอมาเที่ยวเป็นการให้ความหวังเธอ เเต่จริง ๆ เเล้วมันเป็นการเที่ยวส่งท้ายต่างหาก เเต่เเล้วเสียงเปิดประตูก็ทำให้ชายหนุ่มหลุดจากภวังค์ ก่อนจะเงยหน้าไปมอง

 

เเอดดดด~~

ญดาเปิดประตูออกมาเสียงเบา ร่างบางถูกพันไปด้วยผ้าขนหนูพื้นหนา ที่พันอย่างหมินเหม่เหมือนกับว่าเเค่สกิดนิดหน่อยก็หลุดเเล้ว ผมยาวสลวดของเธอโชกไปด้วยน้ำ เธอเพิ่งสระผมเสร็จเเต่เธอกลับไม่ได้เช็ดให้เเห้ง หยดน้ำที่หยดลงผิวกายของเธอ มันทำให้ร่างเสือที่อยู่ในกายวายุถึงกับลุกขึ้นมา เธอเซ็กซี่มากจนเขาอยากจะกระโจนใส่ให้รู้เเล้วรู้รอด

 

ญดาก้าวเดินเข้าไปใกล้ชายหนุ่มที่กำลังนอนพิงหัวเตียงอย่างอ้อยอิ่ง เธอเดินช้า ๆ สายตาเฉี่ยวกำลังจ้องมองไปที่เขา หญิงสาวยกมือขึ้นจับที่ลำคอระหงก่อนจะถูมันไปมาอย่างเขินอาย เเต่ทว่าสิ่งที่เธอทำมันกลับเซ็กซี่บาดใจเขา

 

วายุกลืนน้ำลายเหนียว ๆ ลงคอ เขาโหยหาร่างบางอย่างหนักตลอดเวลาที่เขาป่วย เเต่ตอนนี้เขากลับเลือกที่จะไม่กระโจนใส่เธอ คำมั่นสัญญาที่เขาได้ให้ไว้กับผู้เป็นเเม่กำลังค้ำคอเขาอยู่ หลังจากทริปเที่ยวนี้ของเขาจบลง เขาต้องเตรียมที่จะแต่งงานกับหมออร

 

ญดาก้าวขาขึ้นเตียง ก่อนจะคลานเข้าไปหาเขาช้า ๆ พลางสบตากับเขานิ่ง ริมฝีบางบางผยอขึ้นก่อนที่เรียวลิ้นบางจะเลียริมฝีปากอย่างเย้ายวน เธอกำลังยั่วเขาสุดฤทธิ์ วายุเห็นอย่างนั้นเหมือนกับความอดทนเขาจะหมดลง

 

 

“ดา…พี่ไม่ไหวเเล้ว!”

 

******************Part 2/2**********************

 

********************************************************************************

-หือออ พี่วายุคะไรท์ก็ไม่ไหวเหมือนกันค่ะ

-มาช้าหน่อย ขอโทษงับเพราะไรท์เหมือนกำลังหมดไฟเลย เเงง

-คอมเม้นท์เป็นกำลังให้หน่อยนะคะ ของคุณค่าาา ❤️

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว