email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ZD1] เหตุเกิดในลิฟต์

ชื่อตอน : ZD1] เหตุเกิดในลิฟต์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.2k

ความคิดเห็น : 21

ปรับปรุงล่าสุด : 01 มี.ค. 2564 01:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ZD1] เหตุเกิดในลิฟต์
แบบอักษร

[REINDEER TALK]

 

@สตูดิโอ

 

แชะ แชะ แชะ

เสียงกดชัตเตอร์คงเป็นสองรองจากเสียงชนแก้วเหล้าที่ฉันได้ยินบ่อยจนชิน การโพสท่าเคลื่อนไหวร่างกายด้วยอินเนอร์สุดร้อนแรงนี่ด้วย มันเป็นงานพิเศษรองจากการเรียน

อ่าฮะ >°< เข้าใจไม่ผิดหรอก... ฉันกำลังถ่ายแบบให้ผลิตภัณฑ์บำรุงผิวแบรนด์หนึ่ง ถามว่าเดือดร้อนเรื่องเงินเหรอถึงต้องทำงานไปด้วยเรียนไปด้วย ก็อยากจะบอกตรงนี้ว่าบ้านฉันรวยค่ะ ไม่จำเป็นต้องดั้นด้นทำงานอะไรก็สุขสบายไปทั้งชาติ อวดรวย? ค่ะ ฉันรวยและสวยมาก

เหตุผลที่ชอบถ่ายแบบก็เพราะรู้สึกว่ามันท้าทายและน่าตื่นเต้นเท่านั้นเองแหละ

แต่รู้ไหม? อะไรที่น่าสนุกและเร้าอกเร้าใจมากกว่าการถ่ายแบบ

"น้องเดียร์ครับ"

นี่ไงล่ะที่มันสนุก...

แทบทุกครั้งก็ว่าได้หลังจากที่ฉันถ่ายงานเสร็จ ตากล้อง ไม่ก็...หนึ่งในทีมงานนั้นๆต้องมาดักรอ หน้าสตูดิโอบ้างหล่ะ ลานจอดรถบ้างหล่ะ

"อ้าว พี่ไนท์ มีอะไรเหรอคะ" ฉันแสร้งถามตากล้องสุดหล่อที่เพิ่งได้ร่วมงานกันเป็นครั้งแรก

อันที่จริงฉันรู้สึกได้ถึงรังสีความหื่นกาม เอ้ย! ความแบดบอยตั้งแต่วินาทีแรกที่เจอกันด้วยซ้ำ แล้วนี่ถึงขนาดมายืนรอหน้าห้องน้ำแบบนี้ ฉันรู้ยิ่งกว่ารู้ว่าเขาคิดจะทำอะไร

ผู้ชายน่ะ ดูง่ายจะตายไป

"คือ..." เขาอ้ำอึ้งนิดหน่อย "เข้าเรื่องเลยนะครับ คืนนี้น้องเดียร์ว่างไหม พี่...อยากชวนไปทานข้าวครับ ไหนๆเราก็ได้มีโอกาสร่วมงานกันทั้งที อย่าปฏิเสธเลยนะครับ ไม่งั้น...พี่คงจะเสียใจมากแน่ๆ"

ความจริงไม่ได้อยากกินข้าวหรอก อยากกินกวางน้อยต่างหาก

'กวางน้อยเรนเดียร์'

เฮอะ! พวกผู้ชายชอบเรียกฉันแบบนั้นอ่ะนะ แต่ขอโทษจริงๆเพราะกวางน้อยตัวนี้ไม่ใช่เหยื่อของเสือสิงห์ แต่เป็นกวางน้อยซ่อนเขี้ยวซ่อนเขาแหลมคม และมีชั้นเชิงหลอกล่อเหยื่อให้ยอมศิโรราบต่างหากล่ะ

ฉันก้าวเข้าไปใกล้พี่ไนท์ในระยะที่เรียกได้ว่าลมหายใจเป่ารดปลายคาง

"ทานที่ไหนดีคะ"

น้ำเสียงของฉัน ฟังจากดาวอังคารยังรู้เลยว่าอ่อยอยู่ ยิ่งกว่านั้นก็คงเป็นสายตาซื่อๆที่แฝงเร้นความเร่าร้อน ที่ทำให้พี่ไนท์ยกยิ้มอย่างพอใจ ใช้คำว่าผีเห็นผีก็คงจะได้นะ

"พี่ตามใจน้องเดียร์ครับ" จากนั้นสองมือร้ายกาจก็ค่อยๆแตะลงที่ข้างเอว แล้วลากเลื้อยไปด้านหลัง

"เดียร์ตามใจพี่ไนท์ค่ะ" ฉันไม่ยอมแพ้ลูบไล้ผ่านเสื้อยืดอย่างเย้ายวน นี่แค่เบาๆไม่ได้รุกหนัก แต่ดูเหมือนว่าจะทำพี่ไนท์เครื่องร้อนขึ้นมา เพราะอยู่ๆเขาก็ดันฉันติดผนัง และกำลังจะจู่โจมด้วยริมฝีปาก แต่ฉันซึ่งไม่ได้มีอารมณ์ร่วมเท่าไหร่นักรีบยกนิ้วขึ้นห้ามไว้

"ใจเย็นๆสิคะ เดียร์อยากกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่คอนโดก่อน แล้วเราค่อยไปกิน...ข้าว...กัน" และจงใจยั่วด้วยถ้อยคำสองแง่สองง่าม

"แต่ว่า..."

"นะคะพี่ไนท์ เดียร์ขอกลับไปเปลี่ยนชุดสวยๆแล้วเย็นนี้...เจอกันค่ะ" ปิดท้ายด้วยการลูบไล้แผงอกอย่างอ้อยอิ่งอีกรอบ แล้วค่อยๆผละออก เขาดูเสียดายมาก แต่ก็นั่นแหละ ฉันแค่อยากยั่วเล่นๆ

"สัญญาแล้วนะครับ" ย้ำอีกครั้ง และคนอย่างฉันไม่เคยเอ่ยคำสัญญากับใครง่ายๆ ฉันเป็นคนตรงๆและแฟร์ๆอยู่แล้ว กล้านัดก็กล้าไป กล้าพุ่งชนฉันเองก็กล้าชนตอบ

"เดียร์คิดว่าการผิดนัดผู้ชายหล่อๆอย่างพี่ไนท์มันเป็นเรื่องโง่เขลาสุดๆเลยหล่ะค่ะ แล้วเจอกันสุดหล่อ"

ปฏิเสธไม่ได้จริงๆว่าเหตุผลเดียวที่ฉันจะไปตามนัดพี่ไนท์คือเขาหล่อดี แต่ความหล่อของเขาไม่ได้ทำให้ฉันใจสั่นเลยสักนิด ฉันเจอผู้ชายมาหลายรูปแบบ แต่ทุกคนก็ล้วนแล้วแต่เข้าหาเพราะเรื่องนั้น ถามว่าฉันมั่วเซ็กซ์หรือเปล่า ความจริงคือฉันชอบที่ได้บริหารเสน่ห์ตัวเองไปวันๆมากกว่า ไม่ใช่ว่าใครก็ได้ แต่ใครสักคนที่ฉันถูกใจจริงๆต่างหาก

เรื่องหัวใจฉันไม่คิดจริงจังกับใคร อีกอย่างฉันคิดว่าพอถึงเวลาที่ใช่ โลกก็คงเหวี่ยงคนที่เหมาะสมมาให้เองแหละ

เหรอ!?

 

@BN Condominium

 

รถติดเก่ง...

ก็พอเข้าใจได้ พรุ่งนี้มหาลัยก็จะเปิดเทอมเเล้ว น้องๆหนูๆและคนที่กลับบ้านต่างจังหวัดก็คงเริ่มทยอยกลับเข้าหอกัน

ส่วนฉัน เห็นติดเที่ยวแบบนี้ก็กลับบ้านเป็นเหมือนกันแหละน่า แต่บ้านฉันอยู่ในเมืองจะกลับเมื่อไหร่ก็ได้ นี่ก็เพิ่งกลับเข้าคอนโดเมื่อวานนี้เองเพื่อเตรียมตัวถ่ายงานวันนี้โดยเฉพาะ

ฉันเดินเข้าลิฟต์และกดที่ชั้นสิบเก้า แต่ในตอนที่กำลังจะกดปุ่มปิดลิฟต์นั่นเอง ก็มีเสียงใครบางคนตะโกนเข้ามา

"รอด้วยครับ รอด้วย"

เจ้าของเสียงหอบกล่องพะรุงพะรังปิดหน้าปิดตาไปหมด ฉันที่กดเปิดประตูลิฟต์ค้างไว้ให้จึงขยับขยายพื้นที่อำนวยความสะดวก ให้เดานะ น่าจะเป็นเด็กเพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ใหม่ และดูจากสัมภาระ คิดว่านี่น่าจะแค่ส่วนหนึ่งเท่านั้น คงต้องขึ้นๆลงๆอีกหลายรอบเลยหล่ะ

แอบคิดถึงสมัยตอนตัวเองเป็นเฟรชชี่ >•<

"ขอบคุณครับ" กล่าวขอบคุณอย่างสุภาพก่อนจะค่อยๆว่างกล่องสามสี่ชั้นที่หอบมาลงบนพื้น

"ค่ะ ชั้นไหนคะ"

"ชั้นสิบเก้าครับ" โอ๊ะ ชั้นเดียวกันเลยอ่ะ บังเอิญจัง

"..."

"ขอบคุณครับ"

"ไม่เป็นไรค่ะ"

ฟึ่บ~

○.○ OMG¡¡¡¡

วินาทีแรกที่หันมาเจอใบหน้าเปื้อนยิ้ม ฉันก็สตั้นไปเลย มองปร๊าดเดียวรู้ทันทีว่าเด็กหนุ่มหน้าใสคนนี้เป็นรุ่นน้องฉันแน่นอน

อู้ววววววว~

หล่อระดับเวิลด์ไวด์ ผิวขาวกระจ่างใสสว่างยิ่งกว่าแสงไฟในลิฟต์ สูงราวๆร้อยแปดสิบห้า เพราะฉันที่สูงราวๆร้อยหกสิบห้ายังรู้สึกแคระ แต่ใดๆก็ตาม...น้องน่ากินแทนข้าวเย็นมากแม่ >\\\\\\<

ท้องร้องเลยครับเจ้าคนน่ารัก...

รักเลยอ่าาา ~♡~

"ไม่เป็นไรค่ะ" ฉันรีบดึงสติตัวเองกลับมา น้องยิ้มน้อยๆก่อนจะก้มลงไปอีกครั้งเหมือนจะเช็คข้าวของ ถึงอย่างนั้นฉันก็ยังหยุดมองน้องไม่ได้เลย ดึงดูดพี่ขนาดนี้ระวังจะโดนกัดนะคะน้อนนนน

"เอ่อ... ของเยอะจังเลยค่ะ น้องเพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ใหม่เหรอคะ" อยากกินก็ต้องชวนคุยตีสนิทไปก่อนเผื่อฟลุ๊ค

"ครับ ย้ายของเข้าห้องวันแรกครับ" อ๋อยยย หล่อ น่ารัก พูดจาน่าฟัง

"อยู่ชั้นสิบเก้าชั้นเดียวกันกับพี่เลยค่ะ"

"จริงเหรอครับ บังเอิญจัง" คราวนี้เงยหน้าขึ้นมาสบตา จังหวะนี้คืออยากกระโจนใส่ งั่มมม~

"ค่ะ บังเอิญดีจัง..." ใจจริงอยากถามห้องเลยนะเนี่ย แต่มันจะดูไม่งาม ฉันควรทำตัวเป็นพี่สาวที่น่ารักสิ น้องจะได้ไม่ตื่นตกใจ "แล้ว...น้องเรียนที่ไหนเหรอคะ" ฉันนั่งยองๆลงข้างๆ ในใจนี่ภาวนาอย่างหนัก

SKR SKR SKR SKR S...K...R... ทีเถอะ!!!!

"เอสเคอาครับ" โอ้ววววววว ตกลงคือพรหมลิขิตใช่ไหม ที่เขียนให้เป็นอย่างน้านนน ~

"บังเอิญอีกแล้วนะคะ พี่ก็เรียนอยู่ที่นั่น"

"จริงเหรอครับ รู้สึกดีขึ้นมาเลยครับ เซนต์ไม่มีเพื่อนมาด้วย แต่อย่างน้อยเซนต์ก็เจอรุ่นพี่ที่เรียนที่เดียวกัน พี่...ชื่ออะไรครับ" งู้ยยยย เอ็นดูความแทนชื่อเล่นตัวเองมาก แถมยังทำหน้าตื่นเต้นด้วยตอนที่ถามชื่อเรา อ่อยปะเนี่ยถามจริง? >○<

"พี่ชื่อพี่เดียร์ค่ะ แต่...ถ้าน้องเซนต์อยากเรียกมายด์เดียร์ก็ได้น้าาาา" การแนะนำชื่อที่แฝงไปด้วยการอ่อยฉบับสาวน้อยใสๆแบ๊วๆทำเอาเจ้าเด็กน้อยเสียอาการ คงไม่คิดว่าฉันจะพูดอะไรแบบนี้ทั้งที่เราเพิ่งรู้จักกันได้ไม่ถึงสิบนาที ฮ่าฮ่า

"คิกๆ พี่เดียร์หยอกค่ะน้องเซนต์" จริงๆก็ตั้งใจเตาะแหละค่ะ ฉันหัวเราะน้อยๆทำเหมือนเป็นเรื่องล้อเล่น น้องเซนต์อมยิ้มพร้อมยกมือลูบท้ายทอยตัวเองอย่างเก้อเขิน

โอ้ยยยย~ จะทนได้ไหมเนี่ย แค่เขินจำเป็นต้องน่าฝังเขี้ยวขนาดนี้ไหม เดี๋ยวก็จับกินตับในลิฟต์ซะเลย ฮึ่ม~

"ยินดีที่ได้รู้จักนะคะน้องเซนต์ มีอะไรให้พี่เดียร์ช่วยบอกได้เลย ว่าแต่น้องมะ... โอ๊ะ~"

ในตอนนั้นเองที่เกิดแรงสั่นสะเทือนขึ้นเล็กน้อยภายในลิฟต์ และ...สิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น

ลิฟต์หยุดกึก! ฮัลโหลวววว? ยะ อย่าบอกนะว่าลิฟต์ค้างอ่ะ

"บ้าจริง" -..-

ฉันว่าพลางลุกขึ้นยืน น้องเซนต์ก็ลุกตามขึ้นมาด้วย จะมาค้างอะไรตอนนี้กันเล่าฉันมีนัดนะยะ โถ่!!!

"มีใครอยู่ข้างนอกไหมคะ...." ฉันกดปุ่มฉุกเฉิน "ช่วยด้วยค่ะมีใครอยู่ข้างนอกไหม มีคนติดอยู่ในลิฟต์ค่ะ" ตะโกนเสียงดัง

ปึก! ปึก!

"มีใครได้ยินฉันไหมคะ มีคนติดอยู่ในลิฟต์ค่ะ" ไม่มีเสียงตอบรับเลยต้องใช้วิธีทุบประตูลิฟต์

ปึก!

หมับ!

"พี่เดียร์ใจเย็นๆครับ ทุบไปก็เจ็บมือเปล่าๆ เดี๋ยวเซนต์จัดการเอง" กำปั้นน้อยๆถูกกุมไว้ด้วยฝ่ามืออุ่นๆของน้องเซนต์ ก่อนที่เขาจะเป็นฝ่ายขยับไปกดปุ่มฉุกเฉิน

"มีใครอยู่ข้างนอกไหมครับ มีคนติดอยู่ในลิฟต์ครับ"

น้องจะละมุนในทุกสถานการณ์แบบนี้ไม่ได้นะ >○<

เอ๋? จะว่าไปแล้ว... เราลืมไปแล้วเหรอว่าเราติดอยู่ในลิฟต์กับหนุ่มน้อยโซคิ้วท์สองต่อสองน่ะ

พระเจ้า +.+ นี่ไม่ใช่ความซวยแต่อย่างใด เป็นความโชคดีต่างหากล่ะ

"พี่ว่าเราคงต้องตะโกนจนกว่าจะมีใครได้ยิน" ฉันบอกขณะที่เขากำลังทำท่าครุ่นคิดบางอย่าง

"เซนต์นึกออกแล้วครับ"

หันมาส่งยิ้มน่ารักพลางล้วงเอามือถือออกจากกระเป๋ากางเกง สังเกตว่ามีกระดาษแผ่นเล็กๆติดมาด้วย คิดว่าน่าจะเป็นนามบัตรนะ ก็เห็นน้องกดเบอร์โทรยุกยิกๆ

"ขอโทษนะครับ พอดีตอนนี้ลิฟต์ค้าง และมีคนติดอยู่ในลิฟต์ พยายามกดปุ่มฉุกเฉินแล้วแต่ไม่มีการตอบรับครับ..." โทรลงไปที่เคาน์เตอร์แน่นอน "ครับ ติดอยู่ชั้นสิบห้าครับ ครับ... ได้ครับ ขอบคุณครับ" วางสายไปก่อนจะหันกลับไปกดปุ่มลิฟต์เอาไว้ทุกชั้น

จริงๆเลยนะ ทั้งหล่อทั้งใจเย็นมีสติคิดแก้ปัญหาอีกด้วย ฉลาดเหมาะกับการมาเป็นเด็กในสังกัดเรนเดียร์มากเลยค่ะ

"แย่จัง น้องเซนต์ย้ายเข้ามาวันแรกก็เจอสถานการณ์แบบนี้เลย" ฉันชวนคุย น้องหันมายิ้มบางๆดูไม่เดือดร้อนอะไร

"ไม่แย่หรอกครับมันเป็นอุบัติเหตุ"

"อุบัติเหตุ...รัก...หรือเปล่าคะ" เห็นลู่ทางทำมาหากิน มันก็อดใจไว้ไม่ไหวต้องหยอดสักหน่อย

"เอ่อ..." นั่นไงล่ะ ไปไม่เป็นเลย

"เขินเก่งจังเลย" เอ็นดูความใสๆของน้องมาก มันดูเป็นธรรมชาติแบบไม่ต้องปรุงแต่ง

"พี่เดียร์ต่างหากครับที่แซวเก่ง" งู้ยยยย อะไรคือแก้มใสๆขึ้นสีแดงแบบนั้นล่ะ

"ก็น้องเซนต์น่ารักนี่คะ" ฉันก็ตอบไปตรงๆคราวนี้เจ้าเด็กน่ารักถึงกับเลิ่กลั่กไม่กล้าสบตา

พรึ่บ!

ล่าสุดไฟดับใส่เฉยเลยอ่ะ แต่...นี่อาจเป็นคำสั่งจากฉันที่ส่งถึงเบื้องบนก็ได้นะ จังหวะนี้แหละเหมาะกับการขยี้สุดๆ

ฟุ่บ~

"นะ น้องเซนต์ พี่เดียร์กลัวความมืดค่ะ"

ฉันฉวยโอกาสขยับเข้าไปสวมกอดคนตัวสูงที่ไม่รู้ป่านนี้หน้าแดงไปถึงไหน ก็เกร็งซะขนาดนี้ โถ่ๆน่าสงสารจังเลย แต่ถามว่าปราณีไหม บอกเลยว่าไม่...

ตัวหอมเบอร์นี้ใครมันจะอดใจให้ปราณีไหวกันล่ะยะ >\\\<

"อะ เอ่อ..."

"พี่เดียร์กลัวค่ะน้องเซนต์ มันมืดมองอะไรไม่เห็นเลย" อ้อนสุดฤทธิ์ด้วยน้ำเสียง และอ่อยสุดฤทธิ์ด้วยการกระชับกอด ยิ่งน้องตัวสั่นฉันก็ยิ่งชอบใจ

เหมือนอีแก่โรคจิตเลยว่าม้ะ ฮ่าฮ่า

"ไม่ต้องกลัวนะครับ เซนต์อยู่ตรงนี้ด้วย ไม่มีอะไรหรอกครับ" มีความปลอบอกปลอบใจแต่ไม่แตะต้องแม้แต่น้อย ผู้ชายอะไรสุภาพบุรุษแบบนี้ฉันไม่เคยพบเคยเจอ ไม่ชินเลยอ่ะ แตะนิดนึงน่านะพอให้พี่กระชุ่มกระชวย >\\\<

"พี่กลัวค่ะ กลัวตั้งแต่ตอนเป็นเด็ก มันรู้สึกไม่ดีเลยค่ะ" ดึงเข้าดราม่าหวังให้เด็กสงสารแล้วสวมกอด แต่ผิดคาดน้องดันฉลาด เปิดไฟฉายในมือถือ

"สว่างขึ้นแล้วครับ มองเห็นเซนต์แล้ว ไม่ต้องกลัวนะครับ" ปลอบใจฉันอย่างต่อเนื่อง แต่ใบหน้ากลับตกประหม่าชัดเจน ยิ่งเปิดไฟสว่างก็ยิ่งพบว่าเราอยู่แนบชิดกันมาก

กรี๊ดดด ตื่นเต้นอ่ะแม่ >๐<

"ค่ะ มองเห็นหน้าน้องเซนต์แล้ว ความกลัวหายไปเกือบหมดเลย" ฉันเงยหน้าขึ้นมองเขา แสงไฟจากมือถือมันเร้าใจดีจัง เด็กน้อยแทบจะไม่สบตาฉันเลย หน้าผากเริ่มซึมเหงื่อ เขินจัดเลยน่ะสิ อ๋อยยย น่ารักไม่ไหว

"น้องเซนต์ร้อนเหรอคะ" ฉันแอบยั่วด้วยน้ำเสียง พร้อมยกหลังมือขึ้นเช็ดเหงื่อให้

"เซนต์...ร้อนครับ อากาศในนี้มันอบอ้าว" อบอ้าวกว่าอากาศก็คงเป็นฉันเนี่ยแหละ

"ค่ะ พี่เชื่อ..." หัวใจน้องเซนต์เต้นแรงมาก และเพราะว่าในนี้มันเงียบฉันถึงได้ยินเสียงหัวใจน้องได้อย่างชัดเจน "พี่ช่วยเช็ดเหงื่อให้นะคะ" บอกตามตรงฉันไม่เคยอยากเข้าหาใครมากขนาดนี้มาก่อนเลย

"ร้อนมากเลยเหรอคะ เหงื่อเยอะเชียว"

โอ้ยยยย แม่จ๋าแม่ จังหวะที่หลังมือสัมผัสแก้มน้องคือฟินหนักมาก แก้มนุ่มๆเด้งๆ งื้อออ อยากบีบอ่ะ

"ครับ แต่ว่า...เซนต์..." เริ่มกระอึกกระอัก

"เซนต์ตื่นเต้นอะไรคะ หัวใจเต้นแรงจัง" ฉันเริ่มรุกรุนแรง น้องถึงกับลอบกลืนน้ำลาย

"คือ..." เอ็นดู ผู้ชายอะไรใสซื่อเบอร์นี้

"คิกๆ กลัวพี่เดียร์เหรอคะ" สำนึกได้ว่าตัวเองหิวเกินกว่าเหตุเลยรีบพลิกสถานการณ์ และขยับออกห่าง เกิดทนไม่ไหวเผลอจับน้องฟัดจริงๆจะเกิดคดีความเอาได้ ฮ่าฮ่า

"เซนต์ไม่ได้กลัวครับ แต่...พี่เดียร์เป็นผู้หญิงเดี๋ยวพี่เดียร์เสียหายครับ" ตายๆๆ พูดซะฉันดูแรดขึ้นมาอีกระดับเลย

"เด็กดีจังเลยอ่ะ ภูมิใจแทนแฟนน้องเซนต์เลยนะคะเนี่ย" ฉันทำเป็นพูดไปอย่างนั้น ทั้งที่พอจะเดาออกว่าน้องน่าจะโสด และน่าจะไม่เคยมีแฟนเลยด้วย

"เซนต์ไม่มีแฟนครับ" นั่น!!! แม่มองขาดเสมอหล่ะค่ะ

"น่ารักแบบน้องเซนต์น่ะเหรอคะไม่มีแฟน เชื่อได้ไหมคะเนี่ย"

"เชื่อได้ครับ เซนต์ไม่ชอบโกหก" น้องบอกพร้อมแสดงท่าทีจริงจัง เป็นน่ารักอีกละ >○<

"คิกๆ ค่ะ พี่เดียร์เชื่อค่ะ..." ได้แต่แอบขำเบาๆ พลางเปิดกระเป๋าล้วงเอาทิชชู่ออกมา "มาค่ะ พี่เดียร์เช็ดเหงื่อให้ คราวนี้จะไม่แกล้งแล้วค่ะ" ต้องชิงพูดไปแบบนั้น เหมือนกำลังหลอกล่อเด็กเลยว่าไหม

แล้วเด็กคนนี้ก็นะ ยอมยืนนิ่งให้ฉันเช็ดหน้า ยังเกร็งๆอยู่ฉันสัมผัสได้ แต่คราวนี้กล้าสบตาฉันมากขึ้น แบบนี้มันยิ่งทำให้แม่กวางได้ใจรู้ไหมเด็กน้อย ×,×

 

[ZEN TALK]

 

ตึกตัก ตึกตัก

มันเกิดอะไรขึ้นกับผม...

หัวใจกำลังทำงานหนักอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เพียงแค่สบประสานเข้ากับดวงตาสวยเฉี่ยวของคนที่เจอกันไม่ถึงชั่วโมง แววตาทรงเสน่ห์นั้นทำผมตกประหม่านับครั้งไม่ถ้วน มันมีอนุภาพร้ายแรงมากพอที่จะทำให้ผมไม่เป็นตัวของตัวเอง

ราวกับต้องมนตร์สะกด...

ทั้งที่อยากจะหลบเลี่ยงเบนหน้าหนีปิดบังความรู้สึกในเวลานี้ แต่หัวใจกลับไม่เชื่อฟัง หลงจ้องมองเธออยู่แบบนั้นไม่ละสายตา

ความสวยของผู้หญิงมันอันตรายแบบนี้สินะ หรือจริงๆแล้วพี่เดียร์ต่างหากที่อันตรายมากกว่าความสวย ใช่...เธอต่างหากที่อันตราย แม้แต่ในตอนที่ใบหน้าสวยไร้ที่ติขยับเข้ามาใกล้ ผมก็ยังไม่คิดจะถอยห่าง มิหนำซ้ำยังคล้อยตามไปด้วย กลไกของร่างกายทำงานแปลกประหลาด อุณหภูมิในนี้ที่ตอนแรกร้อนอยู่แล้วก็ยิ่งทวีความร้อนขึ้นอีก

"ไม่ขัดขืน แถมยังทำตาแบบนี้ใส่ระวังจะโดนพี่เดียร์ย่ำยีในลิฟต์นะคะน้องเซนต์"

ผมถึงกับหลุดจากภวังค์ ขณะที่คนตรงหน้ากลับหัวเราะน้อยๆขบขัน ในแววตานั้นทะเล้นทีเล่นทีจริง ผมนี่มึนเลย

"คิกๆ น่ารักจริงๆเลยนะเด็กคนนี้" ว่าจบก็ฉวยบีบแก้มผมเบาๆก่อนจะขยับออกห่าง ปล่อยให้ผมยืนแข็งทื่อปรับตัวไม่ทัน

พี่สาวคนนี้ร้ายกาจมากว่าไหมครับ เจอกันไม่กี่นาทีแต่เธอแกล้งให้ผมใจสั่นไปตั้งกี่ครั้งแล้ว

"ไหนบอกไม่แกล้งเซนต์แล้วไงครับ"

"พี่เดียร์ไม่ได้แกล้งนะคะ พี่เดียร์พูดจริง แต่...ไม่อยากโดนข้อหาพรากผู้เยาว์ค่ะ คิกๆ" เธอแกล้งผมอยู่ ผมก็ไม่ได้โกรธอะไรหรอกครับ ก็มองว่าผู้หญิงขี้เล่นน่ารักดี

"เซนต์ไม่เด็กขนาดนั้นนะครับ"

"แน่ะ พูดแบบนี้แปลว่าจะสมยอมเหรอคะ" ยกนิ้วขึ้นมาชี้หน้าพร้อมทำตาเล็กตาน้อย

"เปล่าครับ เซนต์แค่หมายถึงว่าเซนต์โตแล้ว ไม่ผู้เยาว์แล้วครับ" ผมถึงกับลนลาน และนั่นก็สร้างเสียงหัวเราะให้เธออีกครั้ง

"อายุยังไม่ยี่สิบ ถ้าโดนข่มขืนก็ผู้เยาว์นั่นแหละค่ะน้องเซนต์..." ข่มขืน? แต่ผู้ชายโดนข่มขืนงั้นเหรอ "คิดอะไรคะ ไม่ต้องคิดมาก พี่เดียร์ไม่ข่มขืนน้องเซนต์หรอกค่ะ ถ้าน้องยินยอมก็ค่อยว่ากัน คิกๆ"

"พี่เดียร์พูดเหมือนเซนต์เป็นเด็กจริงๆนะครับ" ผมได้แต่เกาหัวหงึกหงัก เกิดมาจะยี่สิบปีอยู่แล้วไม่เคยโดนแซวอะไรแบบนี้เลย

"ก็เซนต์ยังเด็กนี่คะ เอางี้ดีกว่า พี่เดียร์ว่าระหว่างนี้เรานั่งรอกันดีกว่าค่ะ ไม่รู้ลิฟต์จะซ่อมเสร็จตอนไหน เดี๋ยวเราจะเสียพลังงาน ปากคอแห้งขึ้นมาไม่มีน้ำดื่มแย่เลย" พี่เดียร์บอกพร้อมกับขยับหาที่นั่งผมเลยช่วยส่องไฟให้

"พี่เดียร์นั่งบนกล่องก็ได้ครับ" ผมช่วยขยับกล่องที่บรรจุเสื้อผ้าให้เธอนั่ง

"เอ่อ ไม่เป็นไรค่ะ พี่เดียร์นั่งพื้นก็ได้ กลัวกล่องแตก แหะๆ"

"พื้นมันสกปรกครับ กล่องนี้เป็นเสื้อผ้าเซนต์นั่งได้ครับ พี่เดียร์ก็ตัวแค่นี้เองครับไม่แตกหรอก" ท่าทางลังเลนิดๆแต่สุดท้ายก็ค่อยๆขยับตัวนั่งลง ผมยิ้มก่อนจะนั่งลงบนพื้นข้างๆเธอบ้าง

"บอกว่าพื้นสกปรก ให้พี่เดียร์นั่งสูงกว่าแล้วตัวเองก็นั่งบนพื้นเนี่ยนะคะ"

"ครับ เซนต์นั่งได้ครับ"

"เด็กดีตลอดเลย ขอบคุณนะคะ" แก้มผมโดนมือนุ่มนิ่มบีบเบาๆ เธอคงเอ็นดูผมมากฟังจากน้ำเสียงและการกระทำที่สุดแสนละมุนละไม ก่อนที่เราจะต่างคนต่างนั่งมองหน้ากันไม่มีคำพูดใดๆเล็ดลอดออกมาอีก

ผมไม่มีพี่ แต่ตัวผมเองมีสถานะเป็นพี่ชาย ผมมีน้องสาวหนึ่งคนอายุหกขวบ ถ้าผมมีพี่สาวผมก็คงจะกลายเป็นน้องเซนต์เด็กดีแบบนี้ใช่ไหมนะ

ถ้าสมมุติผมมีพี่สาวจริงๆ พี่สาวผมจะสวยแบบนี้หรือเปล่า ใจดียิ้มเก่งแบบนี้หรือเปล่า

แต่ที่แน่ๆผมคงไม่ใจเต้นแรงแบบนี้กับพี่สาวตัวเองหรอก

 

[RAINDEER TALK]

 

"พี่เดียร์ครับ พี่เดียร์..."

"พี่เดียร์ครับ ตื่นได้แล้วครับ..."

"พี่เดียร์ครับ..."

หือออ อะไรอ่ะ ได้ยินเสียงทุ้มๆของใครดังอยู่ข้างหู พร้อมการเขย่าแขนเบาๆเพื่อปลุกฉันให้ตื่น

เอ๋? ฉันหลับเหรอ @.@

"ลิฟต์ใช้ได้แล้วครับพี่เดียร์ ตื่นนะครับ"

ฉันค่อยๆลืมตาขึ้นปรับสายตาให้คุ้นเคยกับแสงที่ส่องเข้ามา แล้วก็แทบจะตื่นเต็มตาเมื่อมองเห็นใบหน้าหล่อเหลาของเทวาน้อยที่กำลังจ้องมองฉันอยู่ก่อนแล้ว

อร๊ายยยย~ นี่ฉันนอนอยู่บนตักน้องเหรอ อะไร อย่างไร เมื่อไหร่ กรี๊ดดดดด >\\\\<

"น้องเซนต์"

น้องช่วยพยุงฉันให้นั่ง และฉันก็ได้พบว่าตอนนี้คนอื่นๆยืนมองอยู่นอกลิฟต์ด้วย เอิ่ม? ให้เดาฉันน่าจะหลับลึกเว่อร์ ปลุกเท่าไหร่ก็ไม่ตื่นแหละ

"เราออกไปกันดีกว่าครับคนอื่นรอลิฟต์กันอยู่" ยิ้มน้อยๆพร้อมหันไปจัดระเบียบข้าวของ

ฉันยังอึนอยู่เลยเนี่ย ก็คนเพิ่งตื่นอ่ะ แต่ก็ไม่มีเวลาปรับสมดุลร่างกายหรือสติปัญญาใดๆทั้งสิ้น ต้องรวบกายรวบวิญญาณพาตัวเองลุกขึ้นยืน

"พี่เดียร์ช่วยนะคะ" ก่อนจะหันไปช่วยแบ่งเบาภาระ ก็ดูสิตอนเดินมาเข้าลิฟต์น้องเซนต์ถือของพะรุงพะรังมาก

"ไม่เป็นไรครับ มันหนักเซนต์ยกเองครับ" เขาปฏิเสธ

"ไม่ค่ะ ไม่หนัก พี่เดียร์ยกได้" ฉันฉวยยกกล่องสีน้ำตาลใบไม่ใหญ่มากขึ้นมาอุ้มไว้ ก่อนจะรีบเดินออกจากลิฟต์ อย่างน้อยเราก็อยู่ชั้นสิบเก้ากันแล้ว เดินอีกหน่อยก็คงถึงห้อง

"พี่เดียร์ มันหนักนะครับ เซนต์..."

"ห้องน้องเซนต์อยู่ตรงไหนเอ่ย" ฉันถามแทรก มัวแต่มาแย่งกันถือของเดี๋ยวไม่ถึงห้องสักที

อ่าฮะ!? ฉันรู้ เพื่อนรู้ แต่น้องเซนต์สุดหล่อไม่รู้ นี่เป็นแผนการเล็กๆของฉันเพื่อจะได้รู้ว่าห้องผู้เด็กอยู่ตรงไหนจะได้ไปอ่อยถูก ^0^

"ดื้อจังเลยครับ" อ๋อยยย ด่าว่าดื้อยังนุ่มนิ่มเลย

"หือ พี่เดียร์ถือได้ค่ะ ดูสิคะ สบายมากๆไม่หนักเลย น้องเซนต์เดินนำไปที่ห้องเลยค่ะ" คราวนี้ไม่อิดออดยอมเดินนำแต่โดยดี คงขี้เกียจเถียง

แต่...เดี๋ยวนะ?

ห้องที่น้องเซนต์ยืนอยู่ตรงหน้าประตูนี่มัน...

อะหรือ... อะหรือ... อะหรือว่า?

"นี่ห้องเซนต์ครับ"

โอ้มายก้อดดดดด!!! ○.○ อะไรมันจะบังเอิ๊นบังเอิญขนาดนี้ บอกฉันทีอีกสิบปีข้างหน้าคนนี้คือพ่อของลูกใช่ไหม โบ๊ะบ๊ะมากตั้งแต่วิ่งมาเข้าลิฟต์ด้วยกันแล้ว

"พี่เดียร์ว่าไม่ใช่แค่บังเอิญแล้วหล่ะค่ะ..." คนที่กำลังวางกล่องเงยหน้าขึ้นมาสบตาฉัน "พรหมลิขิตแน่ๆเลยอ่ะ นี่...ห้องพี่เดียร์ค่ะ" ฉันชี้ไปที่ห้องตรงข้าม น้องเซนต์เอียงหน้ามองตามอึ้งๆ

เราจะต่างคนต่างสบตา แล้วอยู่ๆก็หลุดหัวเราะออกมาอย่างพร้อมเพรียงแบบไม่ได้นัดหมาย ก่อนที่น้องจะยืนขึ้นเต็มความสูงแล้วแย่งกล่องในมือฉันไปถือไว้เอง

"ครับ จะบังเอิญหรือพรหมลิขิตเซนต์ไม่รู้ แต่สำหรับเซนต์ พี่เดียร์เป็นอีกหนึ่งเรื่องราวดีๆของวันนี้ครับ"

โฮ้ยยยยยย ไอ้ต้าวน้อนนน >\\\< พูดซะ ฉันลอยติดเพดานแล้วเนี่ย แล้วยิ่งเห็นรอยยิ้มสดใสของน้องแล้วด้วย ต่อมความอยากได้มันก็ยิ่งสั่น เป็นผู้ชายที่น่าครอบครองมาก พลาดไม่ได้ด้วยประการทั้งปวง

ลากเข้าไปกินห้องเลยดีไหม งั่มมม~

.

.

แม่!!! ใจเย็นแม่ 🤣

เซนต์ลู๊กกก หนีไป๊!!! 🤣

ตายล้าวววว ลูกชายฉันจะอยู่รอดปลอดภัยไหม หลงเข้ามาอยู่ในถ้ำกวางซ่อนเขี้ยวเข้าแล้ว

 

ความคิดเห็น