Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 20

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ก.ค. 2563 18:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 20
แบบอักษร

 

สตูดิโอ

 

"น้องไปไหนแล้วล่ะ?"

 

ธันวาถามขึ้นทันทีที่มาถึง เจ้าตัวเดินไปรอบเพื่อตรวจสอบความเรียบร้อยของฉาก รวมถึงระบบแสงสีต่างๆเพราะวันนี้มีงานถ่ายแบบนิตยสารเล็กๆน้อยภายในสตูฯ

 

"หลับอยู่ในห้องกู"

 

"เมียหรือลูกวะ? เลี้ยงง่ายดีจัง"

 

"ทั้งสองนั่นแหละ แล้วไอ้รันย์?"

 

"คุยเรื่องโลเคชั่นกับลูกค้าอยู่ เดี๋ยวก็มา"

 

อัครินทร์พยักหน้าให้ก่อนจะหันไปเช็คความพร้อมของกล้องถ่ายรูป งานนี้เขาลงมือเป็นช่างภาพเองเพราะห่างหายไปนาน ส่วนใหญ่ก็ให้เพื่อนทั้งสองของเขาทำเสียมากกว่า

 

วันนี้เขาพาคนตัวเล็กมาด้วยเพราะอีกคนงอแงจะตามมาให้ได้ หลังจากวันนั้นก็ตามติดเขาไม่ห่าง ไม่รู้ว่ากลัวเหตุการณ์นั้นหรือเพราะอะไรกันแน่ แต่ที่แน่ๆสำหรับเขา หลังจากมีอะไรกันอัครินทร์ก็ไม่ยอมห่างโปรดปรานเหมือนกัน ไม่รู้ทำไมถึงหลงอีกคนได้มากมายขนาดนี้

 

ผ่านมาแล้วเกือบๆสองอาทิตย์สำหรับเรื่องวันนั้น เขาตามเอาเรื่องคนที่เกี่ยวข้องจนถึงที่สุด ผู้ชายเลวๆคนนั้นได้ไปรับกรรมตามที่ก่อแถมด้วยหมัดหนักๆของเขาไปอีกทีหนึ่ง ส่วนอีกคนเขาก็ตามหาจนพบก่อนจะสั่งสอนเล็กๆน้อยๆให้รู้สำนึกที่คิดจะมาเล่นกับหัวใจของเขา

 

"เสร็จสักที เดี๋ยวทุกคนช่วยกันเคลียร์พื้นที่แล้วก็แยกย้ายกันได้นะครับ ขอบคุณมากๆนะครับ"

 

ธันวาบอกทีมงานก่อนจะเดินมาหาอัครินทร์ที่หน้าจอมอนิเตอร์เพื่อเช็คภาพ

 

"ไม่ไปหาน้องเหรอวะ? ตื่นแล้วมั้งตอนนี้"

 

"เออนั่นดิ เดี๋ยวทางนี้กูกับไอ้วาต่อเอง มึงพาน้องไปกินข้าวได้ละ ไปๆ" ศรันย์ว่า

 

นั่นคือสิ่งที่เพื่อนทั้งสองของเขายุยง แม้ใจหนึ่งจะอยากไปแต่อีกใจก็อยากทำงานให้เรียบร้อย ไม่ใช่อยู่ๆจะทิ้งไว้ให้คนอื่นต้องมารับช่วงต่อทั้งๆที่มันเป็นงานของเขา

 

"อย่าห่วงน่า งานแค่นี้พวกกูทำได้อยู่แล้ว" ศรันย์คะยั้นคะยอ

 

"เออๆ งั้นกูฝากด้วย ถ้ามีอะไรก็โทรมาละกัน"

 

ไม่ใช่ทนถูกรบเร้าไม่ไหว แต่ใจมันคิดถึงอีกคนมากมายต่างหาก ว่าจบก็ลุกเดินออกไปหาคนตัวเล็กอีกห้องหนึ่งทันที

 

มือหนาเปิดประตูเข้ามาสายตาก็สอดส่องไปยังโซฟาข้างห้องที่กลายเป็นที่นอนสำหรับคนตัวเล็ก ร่างบางยังคงนอนขดตัวอยู่บนนั้นราวกลับไปอดหลับอดนอนมาหรืออาจจะเป็นแบบนั้นจริงๆก็ได้ เวลาเกือบๆสามชั่วโมงตั้งแต่อัครินทร์ออกไปจนถึงตอนนี้อีกคนก็ยังนอนอยู่ที่เดิม

 

"ขี้เซาจริงๆ"

 

ร่างหนาย่อตัวลงข้างๆคนตัวเล็กก่อนจะมองสำรวจใบหน้าหวาน ไม่รู้ว่ากำลังฝันดีอะไรรอยยิ้มน้อยๆนั่นถึงผุดขึ้นที่ริมฝีปากบาง อัครินทร์ก้มลงไปจูบสัมผัสเบาๆก่อนจะผละออก

 

"โปรด หนู ตื่นได้แล้วครับ"

 

"อื้อ...."

 

เสียงเล็กร้องประท้วงก่อนจะปัดมือเขาออกเพราะถูกรบกวน

 

"ไม่ตื่นใช่มั้ย?"

 

เขามองร่างเล็กอีกครั้งก่อนจะเปลี่ยนไปอุ้มอีกคนลุกขึ้นมานั่ง โปรดปรานใบหน้าบูดบึ้งค่อยๆลืมตาขึ้นมองเขาที่นั่งอยู่ตรงหน้าคอยประคองไม่ให้อีกคนล้มลงไป

 

"ทำไมเดี๋ยวนี้ขี้เซาล่ะครับ ปลุกก็ยาก"

 

"ก็เพราะใครล่ะ"

 

เสียงแง้วๆเหมือนลูกแมวที่ว่าร้ายมาให้เขาทำเอาเจ้าตัวอดยิ้มไม่ได้ มันก็จริงอย่างที่อีกคนว่า พอถึงเวลานอนของอีกคนเขาก็ดันทำให้อีกคนไม่ได้นอนเสียนี่

 

"โอ๋ๆครับ ก็หนูน่ากินนี่"

 

"ไม่ต้องพูดเลย โปรดง่วง"

 

ว่างพลางก้มตัวลงซุกใบหน้าไปที่ลาดไหล่ของอัครินทร์ ร่างหนายืดตัวขึ้นให้อีกคนซบได้ถนัด มือที่ว่างก็คอยลูบกลุ่มผมนุ่มไปมา เหมือนกับว่าเขากำลังกล่อมลูกนอนยังไงยังงั้น

 

"ค่อยไปนอนต่อที่ห้องนะ หิวมั้ย? ไปหาอะไรกินกัน"

 

"โปรดอยากกลับแล้ว"

 

"โอเคครับ งั้นค่อยสั่งไปกินที่ห้องก็ได้"

 

คนตัวเล็กพยักหน้าหงึกหงักก่อนจะลุกขึ้นตามแรงพยุงของอีกคน ไม่ใช่ว่าจะงอแงอะไรแต่เพราะเมื่อคืนทั้งคืนเขาไม่ได้นอนเลยต่างหาก อีกคนเอาแต่ใจแม้เขาจะบอกว่าเหนื่อยก็ไม่ยอมหยุด พอจะนอนก็มาปลุกกันเสียนี่ มันน่าโกรธมั้ยล่ะ

 

ใช้เวลาไม่นานทั้งคู่ก็มาถึงคอนโดฯของตน แน่นอนว่าโปรดปรานต้องหลับมาตลอดทางด้วยความเพลีย แม้แต่แรงจะเดินยังไม่มีจนอัครินทร์ต้องอุ้มขึ้นมาถึงห้องนั่นแหละ

 

"ฮื่ออ พี่อัคโปรดจะไปนอน"

 

"นั่งนี่ก่อนครับ กินนมก่อนค่อยนอนนะ"

 

โปรดปรานหงุดหงิดทันทีที่ถูกขัดใจ อัครินทร์อุ้มเขามาในครัวก่อนจะให้เขานั่งบนเคาน์เตอร์ครัว จากนั้นเจ้าตัวก็หันไปเปิดตู้เย็นหยิบนมมาเทใส่แก้วแล้วเดินมาหาคนตัวเล็กที่นั่งใบหน้ายู่สายตาสลึมสลือแทบลืมไม่ขึ้น

 

"พี่อัค"

 

ว่าพลางคล้องแขนไปที่คอของอีกคน ขาเล็กเกี่ยวรั้งช่วงตัวไว้ไม่ให้ไปไหน

 

"จะอ้อนอะไรครับ?"

 

"พาโปรดไปนอน"

 

"กินนมก่อนไง เดี๋ยวพี่พาไป"

 

"ไม่เอา ง่วง! อื้อ!"

 

อัครินทร์ประกบจูบไปที่ริมฝีปากอีกคนทันที เด็กน้อยของเขาเอาแต่ใจจนไม่ยอมฟังอะไรแถมขึ้นเสียงใส่เขาอีก แก้วนมถูกวางไว้ข้างตัวก่อนจะมือหนาจะยกขึ้นมารั้งท้ายทอยให้รับสัมผัสของเขา ลิ้นร้อนพยายามแทรกเข้าไปหยอกล้อลิ้นเล็กอีกคนจนเจ้าตัวเผลอปล่อยเสียงครางออกมา

 

แรงขัดขืนเพราะความตกใจก่อนหน้าเปลี่ยนเป็นความเคลิบเคลิ้มไปสัมผัสที่ร่างหนามอบให้ ลิ้นทั้งสองเกี่ยวดึงกันไปมาจนเกิดเสียงจาบจ้วงน่าอาย อัครินทร์ชอบทุกอย่างที่เป็นของอีกคน ทั้งกลิ่นกาย ผิวสัมผัส ทุกอย่างที่ว่ามันทำให้เขาแทบคลั่ง

อัครินทร์ดูดดึงลิ้นร้อนของอีกคนครั้งสุดท้ายก่อนจะผละออก

 

"หน้าแดงขนาดนี้อากาศร้อนหรือไข้ขึ้นครับ?"

 

โปรดปรานก้มหน้างุดทันทีที่ถูกทัก มันไม่ใช่อย่างที่อีกคนว่า เขากับอัครินทร์จูบกันบ่อยแต่ครั้งนี้มันไม่เหมือนที่ผ่านมา ยิ่งเสียงน่าอายที่ได้ยินชัดเจนยิ่งทำให้ใบหน้าของเขาร้อนผ่าว

 

ใครใช้ให้จูบแบบนั้นกันล่ะ!!

 

"ไม่ต้องพูด"

 

คนตัวเล็กหยิบแก้วนมขึ้นมาดื่มจนหมดอย่างรีบร้อนก่อนจะผลักอีกคนออกแล้วเดินเข้าห้องไปด้วยความเขินอาย อัครินทร์ยิ้มให้ตามหลังอย่างอดเอ็นดูไม่ได้ หลงเด็กหัวปรักหัวปรำแล้วจริงๆ

 

 

 

 

-------------------

 

ยังไม่จบขอตอนหน้าอีกตอนละกันจ้า เอ็นจอยรีดดิ้งน้าาา😘

 

 

 

ความคิดเห็น