facebook-icon Instagram-icon

ฝากกดติดตาม คอมเมนต์ติชมให้กำลังนักเขียนมือใหม่ มีอะไรแจ้งที่เพจและig ได้เลยนะคะ❤️😘

TOXIC X LOVE EPISODE 1 Psycho.❤️

ชื่อตอน : TOXIC X LOVE EPISODE 1 Psycho.❤️

คำค้น : นิยาย รักวัยรุ่น

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ก.ค. 2563 22:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
TOXIC X LOVE EPISODE 1 Psycho.❤️
แบบอักษร

°TOXIC X LOVE° 

 

.YIPUN. 

'โรคจิต' 

"EPISODE 1 'Psycho' " 

 

 

 

 

 

 

 

 

❤️ 

 

 

 

 

 

YIPUN TALK 

ฉันตื่นขึ้นมารู้สึกปวดหัวจนแทบจะลุกไม่ไหว ฉันลุกจากเตียงขึ้นหันไปมองรอบๆ 

สายตาฉันพร่าเบลอนิดหน่อย ฉันได้ยินเสียงผู้ชายกำลังคุยอยู่จึงเดินตามเสียง 

"หึ...รอให้ตื่นก่อนเถอะ" ฉันมองเห็นใบหน้าของคนที่พูดกับโทรศัพท์ ฉันรีบเดินออกจากห้องอย่างทุรักทุเล  

ฉันกัดฟันแค้นในใจไอ้คนเมื่อกี้มันวางยา ฉันค่อยๆเดินไปหยิบกระเป๋า แล้วออกจากห้องมา ฉันวิ่งพยายามหนีออกมาให้ไกลจากตรงนั้น 

ฉันพึ่งรู้ว่าที่นี้คือผับ แต่โซนที่ฉันอยู่มันคือห้องเชือดดีๆนี่เอง 

ฉันอยู่ชั้นสอง ฉันไม่ทันระวังชนกับผู้ชายคนหนึ่ง กลิ่นบุหรี่ยี่ห้อแพงออกมาจากตัวเขา ฉันมองไม่เห็นหน้าเขาชัด 

"ญี่ปุ่น!" ฉันหันไปตามเสียงที่เรียกชื่อฉัน เจอกับคนที่วางยาฉัน ฉันรีบผลักผู้ชายที่ประคองฉันออก แล้ววิ่ง 

ฉันวิ่งหนีออกมาจากผับ ฉันมองหาทางหนีฉันไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ไหน ฉันเห็นไอ้เลวนั้นตามฉันมา ฉันจึงหลบหลังรถ ฉันนั่งปิดปากภาวนาในใจ 

"อยู่ไหนวะ!" ฉันแอบมองเขา เดินมาแถวที่ฉันหลบ ฉันกลัวจนตัวสั่น 

ฉันได้ยินเสียงฝีเท้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ  

"โธ่เว้ย!" เขาสบถออกมา แล้วฉันก็ได้ยินเสียงเขาเดินจากไป ฉันถอนหายใจออกมาจากที่หลบ 

ฉันหันมองซ้ายขวา ฉันถอยหลังไปชนกับใครสักคน 

ฉันมองคนตรงหน้าฉัน กลิ่นนี้อีกแล้วฉันเงยหน้าพยายามมองหน้าเขา 

ฉันมองแววตาเย็นชาคู่นี้แล้วรู้สึกแปลกๆ จู่ๆฉันได้ยินเสียงเรียกหาฉัน ฉันซุกตัวเข้าหาคนตรงหน้า 

ผู้ชายที่ฉันกอดเขายืนนิ่ง สักพักก็ถามฉัน 

"เธอกลัวอะไร?" น้ำเสียงทุ้มถามฉันราบเรียบ 

"ช่วยด้วยค่ะมีคนจะข่มขืนฉัน" ฉันพูดเสียงสั่น ฉันจิกเล็บกับเสื้อเขา เขาก้มมองฉันด้วยสายตาไร้ความรู้สึกใดๆ 

จู่ๆเขาก็ผลักฉันชิดรถแล้วคร่อมฉัน ฉันตกใจจะร้องแต่เขาเอานิ้วมาแตะปากฉันไว้ 

"เงียบ" ฉันพยักหงึกๆ  

ฉันหลับตาภาวนาในใจ จนได้ยินเสียงลมหายใจ พร้อมกับน้ำเสียงทุ้มที่พูดข้างหูฉัน 

"ไปแล้ว" พอได้ยินแบบนั้นฉันก็รีบลุกดันเขาออก 

ฉันหันมองซ้ายขวาเพื่อความแน่ใจ  

"ขอบคุณนะ" ฉันหันไปขอบคุณผู้ชายที่ช่วยฉัน เขามองฉันจ้องฉันจนฉันรู้สึกแปลกๆ 

ฉันเดินกำลังไปจากตรงนั้น มือหนาก็รั้งแขนฉันไว้ 

ฉันมองเขาแล้วเริ่มระแวง ฉันเอากระเป๋าตีเข้าที่หน้าผู้ชายตรงหน้า ฉันเห็นเขาสายตาวาวโรจน์ 

ฉันพยายามแกะมือที่จับฉัน 

"ปล่อย! บอกให้ปล่อย!" ฉันร้องให้เขาปล่อย เขาจับแขนฉันแน่นจนฉันรู้สึกเจ็บแขน  

"ไม่มีคนสอนหรอว่าควรทำยังไงกับผู้มีพระคุณ" เขาพูดเสียงเรียบ  

"บอกให้ปล่อยไง!" ฉันพยายามจะถีบเขา แต่เขาก็หลบได้  

เพี๊ยะ!  

ฉันล้มฉันแตะแก้มที่โดนไอ้หน้าตัวเมียตบ ฉันเห็นเขามองฉันอย่างไม่รู้สึกผิด แล้วยังยิ้มลอยหน้าลอยตา 

"แก..ไอ้หน้าตัวเมีย!" ฉันด่าเขาลุกจากพื้นจะไปเอาเรื่อง  

แต่เขากลับมองฉันด้วยสายตาราบเรียบ 

"หึ...ฉันไม่ใช่สุภาพบุรุษที่มีผู้หญิงเอากระเป๋ามาตบหน้าแล้วจะไม่ตอบโต้" เขามองฉันแล้วยกยิ้มมุมปาก 

"ไอ้เลว!...ฉันจะฆ่านาย.." ฉันด่าเขา แต่จู่ๆไอ้อาการเห็นภาพตรงหน้าเบลอก็กลับมาอีกครั้ง 

เขาย่อตัวมาบีบคางฉัน เขามองฉันก่อนจะยิ้มมุมปาก 

ฉันเซไปอยู่อ้อมกอดเขา ฉันพยายามดันอกเขา แต่เขากลับหัวเราะในลำคอ 

ฉันอยากจะด่าเขาแต่ภาพตรงหน้าก็วูบดับไป 

เฮือก! 

ฉันสะดุ้งตื่นมาก็พบว่าตัวอยู่ห้องใครไม่รู้ 

ฉันลุกจากเตียงถอนหายใจพยายามคิดว่าตัวเองฝันไป แต่ก็ชะงักไปเมื่อสักเกตว่าห้องที่ฉันอยู่ไม่ใช่ห้องฉัน 

ฉันมองห้องที่มีกระจกรอบห้องอย่างสงสัย ฉันค่อยๆลุกจากเตียง ฉันมองตัวผ่านกระจกสะท้อนเห็นตัวในเสื้อเชิ้ตสีขาว 

ฉันมองรอยแดงตามคอ หรือแม้แต่ขาฉันแทบจะกรีดร้องออกมา 

แต่จู่ๆมีคนยืนมองฉันอยู่ข้างหลัง ฉันรีบหันไปมองเจอกับไอ้บ้าที่ตบฉัน 

"ตื่นแล้ว?" ฉันมองคนตรงหน้าอย่างระแวง เขาไม่ได้ใส่เสื้อ ยืนกอดอกมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า 

ฉันรีบวิ่งจะไปเปิดประตูห้องนอน แต่ประตูกลับเปิดไม่ออก 

ฉันพยายามทุบประตูจู่ๆมีเสียงมากระซิบข้างหูฉัน 

"กลัวอะไร?" ฉันหันไปเจอเขา ฉันจะหนี เอาก็ใช้แขนสองข้างกักขังฉันไม่ให้หนีเขาไปไหน 

ฉันทำได้แค่ยืนนิ่ง ฉันเงยหน้ามองคนตรงหน้าอย่างไม่กลัวแม้ในใจจะเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมา 

"ฉันถาม?" เขาถามฉันอีกรอบ ฉันเห็นใบหน้าเขาดูไม่สบอารมณ์ 

"ฉันไม่กลัว..ฉันจะกลับบ้านปล่อยนะ!" ฉันพยายามดันอกแกร่งออกห่าง 

"หึ" เขาหัวเราะในลำคอออกมาก่อนจะเดินไปนั่งที่เตียง 

ฉันรีบทุบพยายามจะเปิดประตู ฉันมือไม้สั่นไปหมด 

ทำไมฉันต้องเจอเเต่คนโรคจิต วิตถารด้วย เวรกรรมอะไรของฉันหนักหนา 

กริ่ง!  

ฉันหันไปมองเขา เขาถือกุญแจโชว์อยู่ ฉันมองด้วยความโกรธ ฉันพุ่งเข้าหาคนตรงหน้า พยายามแย่งกุญแจ 

จนเขาพลิกฉันไปนอนราบกับเตียง ฉันมองใบหน้าหล่อยิ้มมุมปากยียวนด้วยความโกรธ 

"ขอร้องฉันสิ" เขาพูดออกมา ฉันกัดปากข่มความโกรธ เขาเอากุญแจใส่กระเป๋ากางเกงด้านหลัง 

ฉันฉีกยิ้มยั่วเขา เขามองฉันที่ยิ้มยั่วเขาสายตาเขาดูแปลกใจเล็กน้อย 

ฉันเอื้อมมือไปลูบคอเขา ฉันเลื่อนมือไปลูบหน้าอกแกร่งเบาๆ 

ฉันเลื่อนใบหน้าตัวเองไปที่ซอกคอเขา แล้วกัดคอเขา แล้วหยิบกุญแจในกระเป๋ากางเกงเขา 

แล้วถีบเขา ฉันวิ่งที่ประตูไขประตูออกไป ฉันวิ่งออกมามองบ้านที่ใหญ่ ฉันมองเห็นการ์ดหลายสิบคนยืนอยู่ชั้นล่าง 

โอ๊ย!  

ฉันร้องออกมาเมื่อเขากระชากผมฉัน ฉันเจ็บจนน้ำตาจะไหล 

เขาง้างมือจะตบฉัน ฉันหลับตาปี๋แต่กลับไม่รู้สึกเจ็บแก้ม ฉันลืมตาเห็นเขามองฉันอยู่  

ฉันจึงพยายามอ้อนวอนเขา 

"ปล่อยฉันไปเถอะ...อยากได้เงินหรืออะไรฉันจะเอาให้ แต่ปล่อยฉันไปเถอะ" ฉันน้ำตาไหลออกมา เขามองฉันก่อนจะลากฉันเข้าห้องอีกครั้ง 

โอ๊ย!  

ฉันถูกผลักอีกครั้ง ฉันล้มนอนจุกบนเตียง  

ฉันหันไปมองเขา คอเขามีเลือดไหลแถมมีรอยฟันฉันอีก 

ฉัันถอยไปชิดหัวเตียงเมื่อเขาเดินเข้ามาใกล้ 

ฉันเห็นเขาเดินมานั่งข้างเตียง ฉันหลับตาอย่างคนหวาดกลัว 

เขาจับมือฉันไปแล้วเอาอะไรรัดข้อมือฉัน ฉันพยายามดิ้นแต่ก็สู้แรงเขาไม่ไหว  

"ปล่อยนะ! ไอ้สารเลว!" ฉันด่าเขาพยายามดิ้น แต่สุดท้ายกลับกายเป็นฉันถูกเชือกที่หัวเตียงมัดตึงกับเตียง 

"ฉันไปทำอะไรให้แก...ปล่อยนะ" ฉันตะโกนถามเขาทั้งน้ำตา 

เขาเปิดลิ้นชักข้างเตียง เขาหยิบยาออกมาสองเม็ดแล้วเอาเข้าปากตัวเอง 

แล้วจู่ๆเขาก็โน้มมาจูบฉัน ฉันพยายามเม้มปากไม่ยอมอ้าปาก แต่เขาบีบคอฉันแถมยังกัดปาก ฉันจึงอ้าปากรับยาจากปากเขา  

รสชาติของยาคลุ้งในปากของฉัน ฉันเผลอกลืนยาลงไป ฉันกัดปากเขาจนเลือดออก แต่คนตรงหน้าไม่ยอมถอนจูบ 

เขาจูบฉันจนฉันแสบปาก แถมยังกัดปากฉันคืน ฉันร้องประท้วง ฉันเบือนหน้าหนีเขาก็ล็อคหน้าฉันไว้ไม่ให้หนี 

สักพักเขาถอนจูบออก ฉันหอบใจสูดอากาศเข้าปอด เขาเลียแผลที่ปากฉัน ฉันเบือนหน้าหนีอย่างรังเกียจ 

เขามองฉัันสายตาว่างเปล่า ฉันเห็นแค่แวบเดียวถึงสายตาไหววูบ ก่อนจะกลับไปเป็นแบบเดิม 

สักพักเขาก็เดินออกจากห้องไปโดยไม่พูดอะไร ฉันมองห้องที่มีแต่กระจกสะท้อน 

ฉันหลับตาอย่างคนหมดแรง ฉันจะหนีอย่างไง ฉันร้องไห้อย่างคนอ่อนแอ ร้องไห้สักพักก็รู้สึกว่าเปลือกตามันหนัก ฉันหลับตาแล้วหลับไป 

 

 

 

 

 

ปาร์คฉีกกฎทุกคนแล้วค่ะ ตบมาตบคืนไม่โกงนะคะ ฝากเรื่องใหม่ของพิงก์ด้วยนะคะ❤️ 

ยังไงฝากปาร์คกับญี่ปุ่นไว้ในอ้อมอกอ้อมใจผู้อ่านด้วยนะคะ 

ความคิดเห็น