ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 6 คาอก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 816

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ก.ค. 2563 22:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 6 คาอก
แบบอักษร

นี้อย่างเข้าเดือนที่เก้าเเล้วที่นางหายไป จิตใจนางทำด้วยอะไรถึงอำมหิตนัก

" เจ้าทิ้งให้สามีรอนานเเล้วนะ  รู้ไหมสามีเกือบโดนข่มขืนแล้ว"  ใช่ เขาเกือบโดนข่มขืนจากสตรีนางหนึ่งที่พระอนุชาส่งมา นางไม่เหมือนภรรยาของเขาสักนิด 

" ภรรยาเจ้าจะรู้หรือไม่ว่าสามีคิดถึงเจ้ายิ่งนัก"  มีที่เดียวที่เขาสามารถคลายความคิดถึงนางได้ก็คือ จวนของนางที่อบอวนไปด้วยกลิ่นเหมยฮวาซึ่งเป็นกลิ่นเดียวกันกับกลิ่นกายของนาง  ทำให้ข้าหลงจนไม่เป็นอันกินอันนอนเจ้าต้องรับผิดชอบ 

 

แดนมาร

" องค์หญิง  หายใจลึกๆนะเพคะ" หมอหลวงที่ทำคลอดให้องค์หญิงเหวินลินเหมยบอกกล่าวแก่นาง

 ตอนนี้เหมือนเจ้าก้อนแป้งน้อยอยากจะออกจากท้องมารดาเพราะนางรู้สึกเจ็บท้องจนทนไหวจึงเอ่ยบอกแก่ท่านหมอ

" ท่านหมอ....โอ๊ยย...ข้ามิไหวเเล้ว"

" งั้นเบ่งเลยเพคะ"

" อึ๊บบบบบบ...แฮ่กๆ" นางรู้สึกเหมือนมีอะไรหลุดออกมา เเต่สักพักก็รู้สึกอึดอัดขึ้นมาอีกครั้ง

อุแว้......อุแว้

" ข้ารู้สึกเจ็บที่ท้อง" 

" ยังมีอยู่อีกคนเพคะ ออกเเรงเบ่งเลยเพคะ"  ไม่นานนักเด็กน้อยก็ออกมาบ่าวรับใช้พาทั้งสองไปล้างเนื้อล้างตัว 

" ยินดีด้วยเพคะองค์หญิงได้แฝดชายหญิงเพคะ"  ท่านหมออุ้มเด็กน้อยทั้งสองวางลงบนเตียงอย่างนุ่มนวล 

"ไปพักเถิดเดี๋ยวข้าดูลูกเอง" 

นางมองก้อนแป้งน้อยทั้งสองที่กำลังมาที่นางอยู่  คนพี่คงเป็นองค์ชายน้อยส่วนคนน้องคงเป็นองค์หญิงน้อย น่ารักน่าชังกันจริงๆ เมื่อนึกถึงบิดาเจ้าก้อนแป้งทั้งสองก็อดยิ้มมิได้ปานนี้คงงอนนางตุ๊บป่องแล้วกระมัง

" หิวเเล้วหรือลูก"  นางหันไปมองลูกๆที่กำลังร้องอยู่ นางค่อยเปิดเสื้อขึ้นเผยให้เห็นอกงามที่ตอนนี้ขยายใหญ่ขึ้นเพราะมีบุตรก่อนที่จะให้นมเเก่ลูกๆทั้งสองเพียงไม่นานเสียงร้องก็จางหายไปเหลือเพียงเเต่เจ้าก้อนเเป้งทั้งสองที่หลับตาพริ้มใบหน้าเเย้มยิ้มเเม้กระทั่งนอนหลับ

นางคิดว่านางอยากพาลูกของนางไปที่จวนที่นางซื้อไว้ในเเคว้นฉินเเต่คงต้องให้ลูกของนางอายุครบเดือนก่อนจะไปตัวนางนั้นอยากให้ลูกอยู่ในฐานะที่ธรรมดาเเต่ก็มิธรรมดาตั้งเเต่บิดาของบุตรเป็นถึงจักรพรรดิส่วนนางผู้เป็นมารดาก็เป็นถึงบุตรีของจอมมารล้วนเเล้วเเต่มิํธรรมดาทั้งสิ้น

"ข้ายังมิตั้งชื่อให้พวกเจ้าเลย งั้นบุตรของข้าจะให้ชื่อว่า หวังเหล่ย  ส่วนบุตรีของข้าจะชื่อว่า  หวังฟาง "  วันนี้นางก็เหนื่อยมากเช่นกันไม่นานก็หลับตามเจ้าแฝดไป

ผ่านไปหนึ่งเดือนเจ้าแฝดเริ่มมีการขยับบ้างเล็กน้อยส่งเสียงอ้อเเอ้จนทุกคนคอยเเวะเวียนมาหานางเเละลูก  วันนี้เป็นวันที่นางจะไปอยู่จวนลี่ที่นางซื้อไว้ในฐานะเศรษฐีที่มาค้าขาย

"เจ้าจะไปจริงๆหรือ"  หน้าของผู้เป็นพ่อตอนนี้เหมือนจะน้ำตาไหลอยู่รอมร่อจนนางกลั้นขำเเทบไม่อยู่

" ท่านพ่อเราคุยกันเเล้วนะเพคะ"  

" เเต่....พ่อเป็นห่วงเจ้าเเละหลานมิอยากให้ไปเเละ" นางจึงส่งสายตาไปหาท่านเเม่เหมยฮวาเพื่อให้พาท่านพ่อกลับ

" ท่านพี่อย่าได้ห่วงลูกเลย  นางสามารถดูเเลตัวเองเเละบุตรได้เเน่" นางพยายามกล่อมสามีให้กลับไปที่เรือน

" ก็ได้  เเต่เจ้าต้องปลอบสามีนะ" สามีนางช่างไร้ยางอายนี่ต่อหน้าลูกเเละหลานยังไม่เว้นเเม้อยากจะต่อว่าสามีอย่างไรก็ต้องเก็บไว้ก่อน

" ถ้าท่านรีบกลับไปโดยไว ข้าจะปลอบท่านทันทีเลยละ" นางกระซิบข้างหูผู้เป็นสามีอย่างเย้ายวน

" งั้นพ่อไปเเล้วนะ  ไปกันเถอะภรรยาไปปลอบสามีกัน" สามีนางไม่ค่อยจะหื่นเลยจริงๆ ข้าเอาท่านทำสามีได้อย่างไรกันนะ

" ขอให้เจ้าเเละหลานปลอดภัย ไว้ว่างๆเดี๋ยวเเม่จะไปเยี่ยม" นางหันไปกล่าวลากับบุตรีเเละหลานรัก

" ท่านเเม่ก็รักษาตัวด้วย หวังว่าข้าคงจะมิมีน้องที่อายุใกล้เคียงกับบุตรเเละบุตรีของลูกตอนพบกันอีกหรอกนะเพคะ" ไม่ว่าตอนนี้หรือตอนไหนมารดาของนางก็ยังเขินอายผิดจากผู้เป็นบิดาที่มักจะไร้ยางอายเสมอตั้งเเต่จำความได้

หลังจากล่ำรากันเสร็จก็พาเจ้าแฝดทั้งสองพร้อมกับบ่าวรับใช้เล็กน้อยเดินทางไปยังเเคว้นฉินทันทีใช่เวลาราวๆวันครึ่งก็มาถึงยังจวนลี่ของนางจวนที่เป็นจุดกำเนิดของเจ้าก้อนเเป้งของนาง

" แอร้~"  สาวน้อยของนางร้องเเบบนี้สงสัยคงอยากเล่นเเล้ว

" อยากเล่นหรือฟางเออร์ของเเม่" ลูกของนางคนนี้ติดจะขี้เล่นไปหน่อยมิเหมือนกับพี่ชายที่มิค่อยชอบเล่นเเต่ชอบนอนวันๆก็กินกับนอนส่วนคนน้องกับชอบเล่นเเม้จะอายุได้เพียงเดือนเดียวเเต่เด็กๆกับมีพัฒนาไปมากเลยที่เดียวด้วยความเป็นลูกครึ่งมารจึงเร็วกว่าเด็กทั่วๆไป

" เจ้าอยากจะเจอบิดาไหมนะ  เขาคงมีหญิงอื่นให้เชยชมเเล้วกระมัง" ได้เวลาให้นมเจ้าก้อนแป้งเเล้วสิ

ปึก!

" นั้นใครกัน" นางกำลังให้นมลูกอยู่ใครมามาเห็นเข้าคงไม่ดี

" เหมยเออร์เจ้ากลับมาเเล้วหรือ" เขาเดินเข้ามาหานางเเต่ก็จำต้องชะงักเพราะเด็กน้อยที่กำลังซุกอกดูดเต้าอวบอยู่เเละเด็กที่อยู่ข้างนางอีกคน 

" นี่ลูกของเจ้ากับข้าหรือ" เขาหันไปถามนาที่ตอนนี้กำลังให้นมเเก่เจ้าก้อนเเป้งน้อยอยู่

" ท่านคิดว่าไงละ" นางหันไปถามเขาก่อนที่จะตกใจกับใบหน้าที่เปื้อนน้ำตาของคนตัวโต

" เจ้ามันคนใจร้ายทิ้งข้าเเล้วยังมิบอกว่ามีเลือดเนื้อข้าติดไปด้วย.....ฮึก"  นางใจร้ายที่สุดเเต่ดันหลงรักนางไปเเล้วจะให้ทำอย่างไร

" ไม่เอาสิท่านอย่าทำตัวเป็นเด็กๆไปได้" นางอยากจะบ้าตายเป็นเขาเป็นพ่อคนเเล้วไยจึงเหมือนเด็กเช่นนี้

" ถ้าเป็นเด็กได้ซุกซบอกเจ้าข้าก็ยินดี" เขาปรายตาไปมองลูกน้อยที่กำลังดูดถึงยอดปทุมถันของนางทำให้รู้สึกคอแห้งขึ้นมาโดยมิทราบ สาเหตุ

" เหมยเออร์ข้าขออีกข้างหนึ่งได้หรือไม่" ไม่รอให้นางตอบกลับเขาก้มลงไปยังอกอวบอีกข้างก่อนที่จะดูดดึงมันน้ำนมค่อยไหลไปตามเเรงทำให้เขารู้สึกถึงรสชาติน้ำนมที่หวานมันคาวหน่อยๆ

" ท่านจะเเย่งนมลูกหรือ"  หื่นกามมิรู้เวลาจริงๆ 

นางปล่อยให้เขาดูดดึงมันจนพอใจเพราะนางก็ทิ้งเขาไปเกือบปีเลยทีเดียวไม่นานทั้งพ่อเเละลูกหลับคาอกนาง ลูกเนี่ยไม่เท่าไรเเต่เขานี่สิทั้งๆที่หลับปากก็ยังดูดมิปล่อยเลย

 

​ยังไม่ได้ตรวจคำผิดนะคะ วันนี้รีบปั่นมาส่งจริงๆ เดี๋ยวจะตรวจคำผิดให้ที่หลังไม่สนุกขออภัยนะคะ

 

 

ความคิดเห็น