Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 19

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ก.ค. 2563 03:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 19
แบบอักษร

 

ริมฝีปากร้อนทาบทับตามรอยแดงเป็นจ้ำบริเวณลำคอขาว คนตัวโตขบเม้มดูดดึงเบาๆเพราะกลัวคนบนตักจะเจ็บ เสียงร้องของร่างบางดังขึ้นทุกๆครั้งที่เขาสร้างรอยใหม่ที่เกิดจากตัวเขาเอง แม้จะทับรอยเดิมแต่เพื่อลบล้างสัมผัสที่น่าขยะแขยงตามที่อีกคนขอเขาก็ยินดีจะทำ

 

โปรดปรานสอดแทรกนิ้วเรียวที่ไรผมของอีกคน มือบางจิกมันลงเบาๆเพื่อระบายความเจ็บแปลบ แม้จะรู้สึกแบบนั้นแต่ในขณะเดียวกันความรู้สึกเสียวซ่านก็เกิดขึ้นร่วมไปด้วย ใบหน้าหวานเอียงคอเล็กน้อยเพื่อเปิดทางให้อีกคนพรมสัมผัสได้อย่างถนัด ดวงตากลมหลับพริ้มพร้อมกับเรียวปากที่ขบกัดกันยามริมฝีปากร้อนทาบทับลงมา

 

อัครินทร์ละจากลำคอขาวก่อนจะรั้งคอคนตัวเล็กลงมาประกบจูบมอบสัมผัสวาบหวามไปให้ ลิ้นร้อนชื้นแทรกเข้าโพรงปากของอีกคนหลังความรู้สึกนึกคิดทั้งหมดกำลังหายไป

 

"โปรด....ถ้าพี่ทำอะไรเกินเลยโปรดต้องบอกให้พี่หยุดนะ"

 

จมูกโด่งคลอเคลียที่พวงแก้มอมชมพูก่อนจะเอ่ยขึ้น เขารู้ตัวเองดีว่าอารมณ์ต่างๆกำลังทะยานสูงขึ้น แรงปวดหนึบจากด้านล่างกำลังบอกเขาว่ามันกำลังต้องการการปลดปล่อย แต่จะให้ทำอะไรที่มากกว่าการลบรอยตามที่อีกคนขอก็ดูจะเอาเปรียบจนเกินไป หากเขาขาดสติขอเพียงคนตรงหน้าเขาดึงกลับมาก็น่าจะดีที่สุด

 

"พี่อัค..."

 

"ถอดเสื้อนะครับคนเก่ง พี่รู้ว่าเราไม่ชอบรอยพวกนี้ พี่ก็ไม่ชอบเหมือนกัน เจ็บหน่อยนะ"

 

เสื้อตัวบางถูกถอดออกไปพร้อมกับร่างบางเอนหลังนอนราบบนเตียงตามด้วยคนตัวโตขึ้นทาบทับทันที มือบางโอบรอบคออีกคนก่อนจะจิกมันลงอีกครั้งเพราะความเจ็บ อัครินทร์กำลังลากจูบไปบนเนื้อตัวขาวตั้งแต่หน้าอกไล่ลงจนถึงหน้าท้องแบนราบ แรงหายใจถี่ๆของคนตัวเล็กบ่งบอกถึงความเสียวซ่านได้เป็นอย่างดี

 

"อ่า...พี่อัค"

 

อัครินทร์ยังไม่หยุดการกระทำของตัวเอง เขากำลังมัวเมาไปกับกลิ่นหอมอ่อนๆพาให้สติกระเจิง ลิ้นร้อนลากวนที่หน้าท้องขาวไปมาก่อนจะเลื่อนมาจุมพิตเบาๆที่แก่นกลางกายคนตัวเล็กผ่านเนื้อผ้าเรียกเสียงครางจากอีกคนได้เป็นอย่างดี

 

"พี่...อ่า...อืมมม"

 

ร่างหนาใช้มือนวดคลึงจุดไวสัมผัสของคนตัวเล็กที่กำลังพองโตเพราะถูกปลุกเร้า อัครินทร์เลื่อนตัวขึ้นมอบรสจูบร้อนแรงให้อีกคนพร้อมกับมือหนาที่ยังทำหน้าที่ไม่ขาดตกบกพร่อง

 

ทั้งสองสัมผัสกันอยู่อย่างนั้นเนิ่นนานโดยไม่มีใครคิดจะหยุดมันจนไม่รู้ว่าเสื้อผ้าที่ใส่อยู่ก่อนหน้าหายไปตั้งแต่ตอนไหน โปรดปรานรู้สึกดียามได้รับการปรนเปรอจากอีกคน หากจะหยุดก็ทำได้แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาก็กำลังต้องการมันจนไม่อยากให้อีกคนหยุดการกระทำอันแสนเร่าร้อนนี้

 

"โปรด...พี่ไม่ไหว"

 

เสียงแหบพร่าเอ่ยขึ้นพร้อมกับแรงหายใจถี่หอบเพราะความต้องการมีมากกว่าเดิมจนอึดอัด แม้จะรู้ว่าเลยเถิดมาไกลแต่ถ้าอีกคนไม่พร้อมเขาก็ไม่บังคับ อัครินทร์ดีดตัวลุกขึ้นเพื่อจะไปจัดการตัวเองแต่ก็ถูกมือเล็กดึงรั้งไว้

 

"พี่จะไปไหน?"

 

"พี่ไม่ไหวแล้วโปรด เดี๋ยวพี่มานะ"

 

พยายามแกะมือคนตัวเล็กออกแต่ก็ไม่เป็นผล โปรดปรานออกแรงดึงเขาไว้ก่อนจะพูดขึ้น

 

"แล้วโปรดล่ะ? โปรดก็ไม่ไหวเหมือนกัน"

 

"แต่โปรดจะเจ็บ"

 

"ไม่ โปรดให้พี่ทำ พี่จะทิ้งโปรดแบบนี้ไม่ได้นะ"

 

"งั้นพี่ช่วยโปรดเสร็จพี่ค่อยไป...อื้อ!"

 

เสียงอัครินทร์ถูกกลืนหายไปทันทีที่ร่างบางประกบริมฝีปากลง โปรดปรานสะเปะสะปะเพราะไม่เคยทำมาก่อน ก่อนร่างหนาจะเป็นฝ่ายควบคุมมันแทน

 

ไม่ต้องกังวลอะไรอีกต่อไป อัครินทร์กำลังปล่อยตัวปล่อยใจไปตามแรงอารมณ์ของตน

 

ปล่อยให้ความรู้สึกดำเนินไปเองตามที่มันควรจะเป็น

 

"อ๊ะ! เจ็บ"

 

"ขอโทษครับ อย่าเกร็งนะ"

 

ก้มจูบหน้าผากแผ่วเบาเพื่อให้คนตัวเล็กได้ผ่อนคลายก่อนจะค่อยๆดันตัวตนที่แข็งขืนเข้าไปจนถูกกลืนกิน แรงรัดถี่ๆของอีกคนยิ่งทำให้เขาแทบบ้า สะโพกสอบขยับช้าๆเนิบนาบก่อนจะเปลี่ยนให้เร็วขึ้นเมื่อต่างฝ่ายต่างถูกปรับให้คุ้นชิน

 

"อื้อ...อ่า...พะ...พี่...อ๊ะ"

 

เสียงหวานร้องครางเมื่อภายในถูกเอ็นร้อนสัมผัสที่จุดกระสันซ้ำๆจนรู้สึกเสียวซ่านไปทั่ว แก่นกายเล็กถูกมือหนารูดรั้งยิ่งเพิ่มความวาบหวามให้แทบขาดใจ ร่างกายเล็กเกร็งบิดเร้าไปมายามอีกคนขยับกายเข้าออก

 

"อ่า...เสียวเหรอครับ?"

 

อัครินทร์ถามในขณะที่ยังปรนเปรอไม่หยุด เม็ดสีทับทิมถูกกลืนกินด้วยริมฝีปากหนา ดูดดึงจนขึ้นรอยแดงไปทั่วหน้าอกทั้งสองข้าง ยิ่งสร้างความหฤหรรษ์ให้โปรดปรานจนต้องแอ่นอกรับอย่างลืมตัว

 

"พี่อัค อ่า...โปรดไม่ไหวแล้ว"

 

ทันทีที่ได้ยินร่างหนาก็เร่งจังหวะให้เร็วขึ้นก่อนร่างกายคนตัวเล็กจะกระตุกเกร็งพร้อมกับปล่อยน้ำสีขาวขุ่นออกมา มือหนาถูกยกขึ้นมาก่อนจะถูกลิ้นร้อนไล่เลียไปตามซอกนิ้วเพื่อทำความสะอาดคราบน้ำที่เปรอะมือตนออกอย่างไม่รังเกียจ

 

"พี่ทำอะไร?"

 

"หืม? หวานดีนะครับ"

 

"อ๊ะ อื้อ อย่าแกล้ง"

 

อัครินทร์ดึงแก่นกายออกก่อนจะสวนเข้าไปใหม่จนโปรดปรานร้องออกมา มันไม่ได้รู้สึกเจ็บแต่กลับลึกจนจุก แรงเสียดสียิ่งเพิ่มความเสียวซ่านมากขึ้น แม้คนตัวเล็กจะปลดปล่อยไปแล้วแต่แก่นกายร่างหนายังไม่ถูกปลดปล่อย เขาก้มลงมอบจูบร้อนๆให้อีกคนก่อนจะเริ่มขยับกายเข้าออกอีกครั้ง

 

"อื้อ! เสียว พี่อัค อ๊า!"

 

"อ่า...จะเสร็จอีกแล้วเหรอครับ"

 

แรงตอดรัดถี่ๆบ่งบอกว่าคนใต้ร่างเขากำลังจะถูกปลดปล่อยอีกครั้ง ถึงแบบนั้นร่างกายเขาก็ไม่ไหวแล้วเหมือนกัน อัครินทร์เร่งสะโพกให้เร็วขึ้นก่อนความอึดอัดทุกอย่างจะถูดปลดปล่อยออกมาพร้อมๆกัน

 

โปรดปรานหายใจถี่หอบเพราะรู้สึกเหนื่อยจนต้องพึ่งการหายใจทางปาก อัครินทร์ซบหน้าลงที่ซอกคอเขาด้วยความรู้สึกไม่ต่างกัน แม้จะเสียพลังงานแต่มันกลับรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก แขนเล็กโอบกอดคนบนร่างไว้แน่นอย่างรักใคร่

 

"เหนื่อยมั้ยครับ?"

 

คนตัวเล็กหลับตาพริ้มแต่พยักหน้าเป็นคำตอบ อัครินทร์ยิ้มให้ก่อนจะก้มฟัดแก้มแดงๆไปข้างละทีเพราะนึกหมั่นเขี้ยว

 

"อื้อ พี่อัคอย่าขยับ เอาออกได้แล้ว"

 

บอกออกไปเพราะจุดกลางกายยังเชื่อมกันอยู่ เหมือนคนตัวโตจะแกล้งเพราะอยู่ๆก็ขยับแรงๆจนรู้สึกวาบภายในช่องท้อง

 

"มันยังตื่นอยู่เลยครับ"

 

"ฮื่อ แต่โปรดเหนื่อยแล้ว อ๊ะ!"

 

อัครินทร์ยกร่างเล็กขึ้นมานั่งบนตักก่อนจะกอดเอวบางไว้แน่นเพราะโปรดปรานกำลังขัดขืนเขา

 

"พี่ขออีกนะครับ หนูน่ากินจนพี่ทนไม่ไหว"

 

"พูดอะไรเนี่ย"

 

ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อหนักกว่าเดิมเพราะความเขินอายก่อนจะซบลงบนออกแกร่งเพื่อหนีหน้าอีกคน

 

"อยากน่ากินทำไมล่ะครับ"

 

"อ๊ะ! อื้อ เบาๆ มัน...อ๊า..มันลึก"

 

โปรดปรานจิกลงบนหลังอีกคนเพราะระบายความเสียวจนจุกออกไป อัครินทร์ไม่ยอมผ่อนแรงให้เขาอีกต่อไป ร่างเล็กไม่ได้ปฏิเสธแต่ยิ่งกลับเคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสอีกคน จากที่คิดแค่จะลบรอยในตอนนั้นจนเลยเถิดมาถึงตอนนี้ล้วนแล้วแต่เกิดขึ้นเพราะความเต็มใจของทั้งสองฝ่าย

 

 

 

 

 

 

"ยังเจ็บอยู่มั้ยครับ?"

 

ร่างหนานั่งลงข้างๆคนตัวเล็กก่อนจะก้มลงจุมพิตที่หน้าผากมน อัครินทร์ตื่นก่อนเลยลุกไปทำข้าวต้มไว้เผื่ออีกคนตื่นขึ้นมาจะได้ทานเลย

 

โปรดปรานยิ้มให้ก่อนจะประสานมือบางเข้ากับมือหนาแล้วยกขึ้นมาวางบนอก ร่างเล็กกำลังนึกถึงความรักที่ต่างฝ่ายต่างมอบให้กัน ความสุขที่มีอีกคนอยู่ข้างๆเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆเหมือนความรักที่เขามีให้อีกคนไม่ได้น้อยลงเลยสักนิด

 

"หนูยิ้มอะไรครับ คิดอะไรอยู่?"

 

ดึงจมูกรั้นเบาๆจนอีกคนยิ้มตาหยี ก่อนทั้งคู่จะสบสายตาของกันและกัน

 

"โปรดมีความสุขจังครับ"

 

"เพราะอะไรครับ?"

 

"เพราะโปรดมีพี่"

 

"มีความสุขแค่ไหนครับ?"

 

"เท่าโลกชุปแป้งทอดเลยครับ"

 

"ดื้อเอ้ย พี่รักเราจนไม่รู้จะรักยังไงแล้วครับ"

 

หากเรียกว่าหลงเด็กก็คงไม่ผิด เด็กน้อยของเขาในตอนนั้น วันนี้ได้ครอบครองทั้งตัวและหัวใจ อัครินทร์เป็นคนที่โชคดีที่สุดในโลกแล้ว

 

"โปรดก็รักพี่ครับ"

 

"รักแค่ไหน?"

 

"เท่าพี่อัคเลยครับ"

 

"ไม่ยอมน้อยหน้าจริงๆ"

 

อีกคนน่ารักขนาดนี้ ทำไมเขาถึงพยายามจะลบคนตรงหน้าเขาออกไปจากหัวใจได้นะ ทำไมตอนแรกถึงได้ปิดกั้นความรู้สึกตัวเอง พยายามหลีกหนีทุกอย่าง

 

แต่แค่เพียงได้พบหน้าเขาก็ได้รู้ว่า...ยังไงก็หนีความรู้สึกตัวเองไม่พ้น

 

อัครินทร์รักเด็กน้อยของเขาจนถอนตัวไม่ขึ้นแล้วล่ะ

 

 

 

------------------------

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น