ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : NUMBER 3 Downfall part 3 End

คำค้น : สมุทร

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ก.ค. 2563 17:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
NUMBER 3 Downfall part 3 End
แบบอักษร

NUMBER 3 Downfall part 3 End 

               “อย่า ไม่นะ!”

               ผมหวังให้นี้คือความฝัน ข่มตาลงหลับเพื่อที่จะไม่เห็นชายฉกรรจ์กลุ่มนั้นก้าวเข้ามาใกล้ ผมคาดหวังเอาไว้มาถ้าหากผมหลับตาและลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ผมจะตื่นขึ้นมาในห้องนอนของตัวเอง เรื่องโหดร้ายทั้งหมดอาจจะเป็นแค่ความฝัน แต่...

               “อั๊กๆ...อ๊อกๆ...แค่กๆ ฮึก...”

               เสียงอึกอักในลำคอของผมกำลังยืนยันว่านี้มันไม่ใช่ความฝัน แก่นกายอวบที่แทกเข้ามาในโพรงปากแย่งชิงอากาศหายใจของผมไป ม่านตาของผมเบิกกว้างตระหนักได้ถึงความจริงที่ตีแสกหน้าผม

               “ซี้ดดด อ้าปากอีกหนู...นั้นแหละ อืมมมม ซี้ดดดดด”

               ความเลวร้ายมันไม่ใช่แค่การถูกยัดเครื่องเพศน่าขยะแขยงเข้ามาในโพรงปากของผม แต่คือช่องทางที่ถูกบังคับสอดใส่ด้วยแท่งเอ็นของลุงวัยทำงานที่ผมไม่เคยเห็นหน้า จังหวะสะโพกที่ขยับตามใจกำลังทำให้ผมคลั่งตายเพราะไม่อยากยอมรับสถานการณ์กระอักกระอ่วนนี้

               ฟึ่บๆๆ

               เสียงเนื้อกระทบเนื้อ ร่างของผมโยกไปตามจังหวะการถาโถมเข้าหาผม ช่องทางของผมระบมไปหมดจนรู้สึกเจ็บเสียดในทุกครั้งที่ถูกถอดใส่ ผมต้องกัดฟันทนในขณะที่เขาปลดปล่อยเข้ามาในช่องทางที่ฉีกขาดของผม

           “แฮ่กๆ...ฮ้า...สุดยอดจริงๆอีหนู” 

           ในที่สุดมันก็จบลงแล้ว 

               น้ำตาของผมไหลจากหางตา คิดแค่ว่าฝันร้ายของผมมันกำลังจบลง แต่เปล่าเลย...เมื่อคนหนึ่งเสร็จ อีกคนก็ขยับเข้ามาแทนที่และพลิกร่างของผมให้คว่ำลงกับพื้น ยกสะโพกของผมให้ลอยขึ้นสูงก่อนจะสอดแทรกแก่นกายเข้ามายังช่องทางบวมเป่งของผม

               “อึ่ก ฮืออออ อยะ อย่า...อ๊อก”

               ผมแทบขาดใจตายเมื่อเสร็จจากอีกคนผมก็ต้องอ้าปากรับแก่นกายของใครก็ไม่รู้เข้ามาในโพรงปาก ม่านตาเบิกกว้างพร้อมกับน้ำตาที่เอ่อล้นเห็นภาพตรงหน้าเบลอไปหมด ไม่ใช่แค่สอง แค่สาม จากสายตาพร่ามัวของผมในตอนนี้ นับคร่าวๆแล้วมากกว่าสิบแน่นอน

               หมับ

               “ตรงนี้ด้วยไอ้หนู”

               “ขอพี่ด้วยนะ”

               ฝ่ามือของผมถูกรั้งให้ไปจับกุมแก่นกายเมือกไปด้วยของเหลวหนืดๆ บังคับให้ผมชักรูดให้โดยที่ผมไม่เต็มใจ ยิ่งกระตุกมือกลับพวกเขาก็ยิ่งกระชากมือผมแรงขึ้น คนที่เจ็บตัวคือผม

               “ฮึ่มมมม ซี้ดดด คุ้มราคาจริงๆ”

               “ซี้ดดดด ฮ้า อาห์...มันส์มาก”

               เสียงครางพวกนี้มันดังก้องในหัวผมดั่งยาหลอนประสาท ภาพที่ผมเห็นพร่าเบลอเพราะสายตาที่สั้นเป็นทุนเดิม อีกอย่างคือน้ำตาที่เอ่อล้นและแห้งไป และก็กลับมาคลอหน่วยก่อนจะไหลอาบแก้มตามเดิม

               ผมเจ็บปวดกับการถูกข่มขืน เหม็ดกลิ่นตัว กลิ่นเหงื่อ กลิ่นคาวของน้ำกามที่ฉีดพ่นพาดบนร่างกายของผม สัมผัสจากมือสากของคนแปลกหน้าที่ลูบไล้ไปตามร่างกายทุกส่วนของผม แม้ดวงตาที่พร่ามัวของผมจะมองอะไรไม่ชัด แต่ผมเห็นนะ...เห็นว่าไอ้นทีมันยืนมองอยู่

               มันกำลังยืนมองผมถูกกระทำชำเรา และรับเงินจากคนที่เสร็จกิจแล้วเดินออกจากห้องสมุดไป ในใจของผมกำลังเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ กำลังโกรธ กำลังเกลียด กำลังโทษให้ไอ้นทีที่มันทำให้ชีวิตผมต้องมาเจอนรกแบบนี้

               “ฮึก ปล่อย..ปล่อยกู!”

               ผมเริ่มดิ้นอีกครั้งหลังเมื่อฉุกคิดขึ้นมาว่าผมไม่ควรมาเจอเรื่องเหี้ยๆแบบนี้ ฝ่าเท้าเริ่มถีบชายแปลกหน้าออกไปแต่ก็ไม่ได้ผล พวกมันกดผมเอาไว้กับพื้นแรงขึ้นจนร่างกายผมเป็นรอยแดง

               “มาแล้วเหรอวะ”

               “เออ กูเพิ่งสอบเสร็จ เหี้ย มึงเริ่มไปแล้วเหรอ?”

               เสียงคุ้นหูทำให้ผมกลิ้งลูกตาไปมอง ผู้ชายในชุดนักเรียนที่หอบกระเป๋านักเรียนมาสอบกำลังหอบแฮก นั้นคือเสียงของเพื่อนผม และนั้นทำให้ผมอนาถตัวเอง กับคนแปลกหน้าผมยอมรับไม่ได้ และนี้ยิ่งเป็นคนใกล้ตัว เป็นเพื่อนที่ผมเจอหน้าทุกวัน เป็นคนที่ผมเคยพูดคุยด้วย

               “คนละรอบนะลุง อยากได้เพิ่มต้องจ่ายตังค์คร้าบบบ เชิญๆ”

               ไอ้นทีเริ่มดึงเสื้อไอ้พวกลุงโรคจิตออกจากร่างของผม กระทั่งผมนอนแผ่อย่างหมดสภาพ ผมดันตัวเองให้ลุกขึ้นนั่งก่อนจะชาวาบไปทั่วร่าง ผมกัดฟันกรอดมองเหล่าลุงหื่นที่พากันถยอยกลับโดยมีไอ้นทีเดินไปส่ง

               หมับ

               “ขนาดโดนไปขนาดนี้มึงยังน่าเอาอยู่เลยสมุทร”

               มือหนาสอดเข้ามากอดผมจากด้านหลัง ขยำเข้าที่หน้าอกโดยไม่สนน้ำกามที่มันเลอะบนตัวของผม มันบังคับให้ผมเอนตัวอยู่ในท่ากึ่งนั่งกึ่งนอนบนตักของผม สัมผัสได้ถึงแก่นกายที่กำลังทิ่มแทงอยู่ที่แผ่นหลัง มันซุกไซร้ใบหน้าที่ท้ายทอยของผม

               ความขยะแขยงทำให้ผมสะดีดสะดิ้งและเริ่มดิ้น ผมไม่อยากให้พวกมันจับ ไม่อยากให้พวกมันสัมผัสตัวผม ผมทั้งตะโกนห้ามมันทั้งน้ำตา แต่ดูเหมือนว่าน้ำตาของผมจะยิ่งทำให้พวกมันเกิดอารมณ์ จากสีหน้าหื่นกามที่พวกมันใช้มองผมในตอนนี้...ฟีโรโมนของผมคงจะกำลังฟุ้งกระจาย

               หมับ

               “หู้ววว มึงดูดิ รูบวมเลย น่าเอาชิบหาย”

               ผมเบิกตากว้างพอๆกับสองขาที่ถูกรั้งให้อ้าออก พวกมันแหกขาทั้งสองข้างของผมออกและใช้ปลายนิ้วจิ้มไปยังช่องทางบวมเป่งของผม ความเจ็บเสียดแล่นไปทั่วร่างทำให้ผมชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่จะดีดขาแล้วถีบเข้าที่ยอดอก

               “เหี้ย แรงดีชิบหาย”

               หมับ

               “อึ่ก....ปล่อยกู!”

               ผมตะโกนทั้งน้ำตา ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเพื่อนที่อยู่ในชุดนักเรียนเหมือนกันพยายามปลุกปล้ำผม มันทั้งผลักทั้งดันร่างของผมให้นอนราบไปกับพื้น แยกขาของผมออกและแทรกกายเข้ามา

               “ฮึก ฮือออ อย่านะ ขอร้อง ยะ อย่า...ปล่อย! ปล่อยกู!!”

               “มึงเร็วๆดิ รีบใส่เข้าไปเลย”

               “เออ กูรู้แล้ว”

               ผมได้ยินเสียงของเพื่อนผมชัดเจนจากคนที่ยืนต่อแถวรอเอาผมอย่างเป็นระเบียบ ช่องทางของผมถูกเติมเต็มอีกครั้ง มันเจ็บกว่าครั้งที่แล้ว ไม่มีความวาบหวาม ไม่มีอารมณ์ร่วม มีแต่ความเจ็บปวดที่ทำให้ผมอยากตาย

               “ฮึก...อืกกกก อึ่กกก”

               ร่างกายของผมโยกโคลงไปตามแรงกระแทกขณะที่สองแขนถูกรั้งจากคนด้านหลัง มีอีกคนก้าวคร่อมร่างของผมเอาไว้ โชว์ไอ้จ้อนของมันต่อหน้าผมและพยายามยัดใส่ปากผม ผมทั้งเบือนหน้าหนี ทั้งเม้มปากแน่นสนิท แต่นั้นคือการปฏิเสธที่ไร้ความหมาย

               “มันไม่ยอมอ้าปากวะ”

               “จะยากอะไรเล่าไอ้โง่”

               หมับ

               ไอ้คนที่ล๊อกตัวผมเอาไว้มันเอื้อมมือไปบีบจมูกของผม ม่านตาของผมเบิกกว้างพยามยามจะหันหน้าหนีและทนความทรมานจากการขาดอากาศ กระทั่งผมเผยอริมฝีปากเพื่อฮุบอากาศเข้าปอด แต่นั้นทำให้พวกมันได้จังหวะและยัดไอ้ลูกชายของมันเข้ามาในโพรงปากของผม

               สวบ สวบ สวบ

               เสียงลามกดังคลอกับเสียงอึกอักของผม ไม่มีใครสนใจว่าผมจะสมัครใจหรือไม่ ไม่มีใครอยากจะยื่นมือเข้ามาช่วยผม ไม่มีเลยสักคน

               ความเลวร้ายเกิดกับผมซ้ำแล้วซ้ำเล่า ต่อให้ผมขอร้องอ้อนวอนว่าอย่าทำ ต่อให้ผมขัดขืนและไม่เต็มใจ ต่อให้ผมทำยังไง...พวกผู้ชาย มันก็คิดว่าผมอ่อย ผมยั่วมัน สาเหตุทั้งหมด มันมาจากฟีโรโมนในร่างกายของผมที่มันมีมากเกินความจำเป็น

               “ฮึก...”

               เมื่อเวลาผ่านไปกระทั่งห้องสมุทรปกคลุมไปด้วยความมืด วิญญาณของผมเหมือนออกจากร่างและกลายเป็นแค่ตุ๊กตายางรองรับอารมณ์ของไอ้สารเลวพวกนี้ เมื่อผมไม่ขัดขืนพวกมันก็ทำตามใจ แม้จะไม่ได้ทำร้ายร่างกายจนเกิดเป็นแผลช้ำภายนอก แต่บาดแผลที่เกิดขึ้นภายในจิตใจของผม...มันใหญ่โตจนทำให้ผมกลายเป็นตุ๊กตาไร้ความรู้สึก

               พวกมันถยอยกลับกันไปหมดแล้ว ปล่อยให้ร่างของผมจมกองน้ำกามที่คาวคลุ้งไปทั่วทั้งห้องสมุด น้ำตาหยดโตของผมเอ่อล้นขอบตาอีกครั้ง ริมฝีปากคว่ำลงไร้ซึ่งความสุข มือกำกันแน่นก่อนจะยันตัวเองลุกขึ้นในสภาพน่าเวทนา ผมมองภาพสะท้อนของตัวเองและตั้งเป้าหมายแน่วแน่

           นี้จะเป็นครั้งสุดท้าย ที่จะมีใครได้แตะต้องร่างกายที่เต็มเปี่ยมไปด้วยฟีโรโมนของผม 

The End 

 

จบแล้ว เป็นอินโทรที่สงสารน้องมาก ยังไงก็ฝากติดตามเรื่องต่อไปด้วยนะครับ เรื่องต่อจากเรื่องนี้จะทิ้งลิ้งค์เอาไว้ให้  

               

         

ความคิดเห็น