ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter 3 ความลับของฉัน 100%

ชื่อตอน : Chapter 3 ความลับของฉัน 100%

คำค้น : หมอธาดา,อันดา,เอส,อิงฟ้า

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.4k

ความคิดเห็น : 67

ปรับปรุงล่าสุด : 27 มี.ค. 2559 16:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 3 ความลับของฉัน 100%
แบบอักษร

 

 

3

ความลับของฉัน

 

 

#

 

                อิง..คือ..เรามีเรื่องอยากจะบอกอิงน่ะ....

                อิงฟ้ามองหน้าธาดาอย่างสงสัย ละสายตาจากเอสและอันดามามองหน้าเพื่อน ธาดาก็เกาหัวแกรกๆด้วยความเขิน หมดภาพลักษณ์ความน่าเกรงขามของหมอไปโดยปริยาย แต่มันกลับทำให้เขาดูน่ารักมากขึ้น อย่างกับเด็กประถมกำลังจะสารภาพรักอะไรอย่างนั้น

                “คือ...เราไม่รู้หรอกนะว่าอิงจะคิดแบบเดียวกันรึเปล่า?”

                “.....”

                “เราเก็บความรู้สึกนี้มานานพอสมควร นานเป็นสิบปีแล้ว”

                “สิบปีเลยเหรอ?”

                “ใช่..แล้วเราก็คิดว่า..มันถึงเวลาที่เราจะต้องบอกอิงแล้วแหละ”

                “.....”

                “คือ....เราชอบอิงน่ะ”

                เคร้ง!!

                ช้อนส้อมหลุดออกจากมือของอิงฟ้า ร่างเล็กที่กำลังจะทานอาหารนั้นถึงกับตะลึงไปในทันที เธอเงยหน้าขึ้นมามองธาดาช้าๆ ก็พบว่าหมอหนุ่มกำลังหน้าแดงจัด แต่เขาก็ตีหน้าขรึมได้เก่งพอสมควร

                “ฮ่าๆๆๆ!!! ขยันหยอดมุกนะเรา ไง มุกเก่าๆมันฝืดแล้วเหรอธาดา”

                “......”

                แม้ปากเธอจะบอกว่ามันเป็นเรื่องขำขัน แต่เธอคิดว่าธาดาพูดจริง ไม่ได้เป็นการเล่นมุกหรืออะไรทั้งสิ้น เธอดูออกว่าธาดาชอบเธอ เธอไม่ใช่คนโง่อะไรขนาดนั้น

                แต่เธอเลือกจะปฏิเสธความรู้สึกของเขา.....

                “ไม่ตลกเลยนะอิง ที่เราจะบอกน่ะคือเราชอบอิง ชอบแบบเกินเพื่อนด้วย.....”

                เสียงแผ่วเบานั้นทำเอาหน้ายิ้มๆของอิงฟ้าหุบลง ทั้งเธอและเขาต่างเงียบ ธาดาจ้องใบหน้านิ่งๆของอิงฟ้าราวกับรอคำตอบ มือไม้ของเขาสั่นไปหมด ใจเต้นแรงเพราะลุ้นกับคำตอบของอิงฟ้า มันเต้นแรงกว่าตอนลุ้นผลสอบเข้าแพทย์อีกต่างหาก

                “ขอโทษด้วยนะธาดา...อิงมีคนที่อิงรักแล้ว”

                ........

                แหมะ!

                น้ำตาหยดใสๆไหลออกมาจากดวงตาของเขา ธาดาร้องไห้!!

                “เราขอโทษที่ไม่สามารถรับความรู้สึกนั้นเอาไว้ได้ แต่..เรารักเขาคนนั้นมากจริงๆ รักจนไม่อาจเปลี่ยนใจไปรักใครได้อีก”

                คำพูดของอิงฟ้าราวกับมีดนับพันเล่มปักเข้าที่อกข้างซ้ายของเขา มันเจ็บจนรู้สึกพูดไม่ออก ชีวิตของธาดามันอยู่บนความสมหวังมาตลอด ทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตเขามันประสบความสำเร็จทุกอย่าง ทั้งเรื่องเรียนและเรื่องอื่นๆ แต่ทำไมรักครั้งแรกของเขามันกลับล้มเหลวไม่เป็นท่าแบบนี้ล่ะ

                “เราขอโทษจริงๆ.....”

                “ขอบคุณมากนะอิง ขอบคุณมากที่สอนให้เรารู้จักคำว่ารัก”

                “.......”

                “เรื่องนี้อิงไม่ผิดหรอก ถ้าจะผิดคงเป็นเรา...ดันไปรักเพื่อนสนิทอย่างอิง”

                “.......”

                “ขอบคุณมากนะ ขอโทษด้วยที่วันนี้ทำให้เสียเวลา”

                “ธาดา......”

                ถ้าเลือกได้..อิงฟ้าก็ไม่อยากจะปฏิเสธให้เขาเจ็บหรอก แต่เพราะหัวใจคนเรามันบังคับกันไม่ได้ เธอรักใครไม่ได้อีกนอกจากเขา อิงฟ้าจ้องไปที่โต๊ะของอันดาที่ไม่ห่างกันมาก พลันน้ำตาก็เอ่อไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้ จนธาดาตกใจ

                “อิง...ร้องทำไม เป็นอะไร??”

                คนร้องไห้ต้องเป็นเขาไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมอิงฟ้าต้องร้องไห้ด้วยล่ะ?

                “เปล่าหรอก...ว่าแต่ธาดายังไม่ได้สั่งอาหารใช่มั้ย??”

                “อือ....”

                “กลับเลยได้มั้ย..อิงรู้สึกปวดหัวนิดหน่อยน่ะ”

                เธอไม่อยากจะอยู่ตรงนี้นานต่างหาก กลัวว่าหัวใจของตัวเองจะไม่เข้มแข็งพอที่จะยืนอยู่ได้ ภาพกระหนุงกระหนิงของอีนดาและเอสทำให้เธอเจ็บแปลบที่อก ทำไมเขาสองคนเหมาะสมกันเหลือเกิน เธอรู้สึกอย่างนั้น

                เธอนึกขำในความรักของตัวเอง...คนที่เธอไม่ได้รักกลับรักเธอ แต่คนที่เธอรัก เธอกลับไม่สามารถดันทุรังกลับไปรักกับเขาได้ เพราะความหวังดีของเธอเอง กลับทำให้ตัวเองเจ็บปวดจนแทบขาดใจ

                จากนั้นเธอและธาดาก็ไม่ได้พูดอะไรอีกเลย.....

 

              

                 “ให้ตายสิ ขนาดเลือกมุมที่เป็นส่วนตัวสุดแล้วยังมีคนจ้องอยู่อีก น่าเบื่อ”

                เอสบ่นออกมาเล็กน้อย พลางจิบน้ำเบาๆ อย่างที่รู้ๆกันว่านายแบบหนุ่มค่อนข้างชอบความเป็นส่วนตัว เขาเลยไม่ชอบให้ใครมาจับจ้องแบบนี้ แต่เพราะเป็นคนดังเลยปฏิเสธไม่ได้ว่าเรื่องนี้มันเป็นเรื่องปกติ แต่เขาดันไม่รู้ว่าหนึ่งในคนที่จ้องมองเขานั้น เป็นคนที่เขาคุ้นเคยและรู้จัก

                เรียกได้ว่ารู้จักกันเป็นอย่างดี.....

                “แหม! พี่เอสหล่อขนาดนี้ ไม่มีคนมองสิแปลก ใครๆก็อยากมองคนหล่อทั้งนั้นแหละ”

                อันดาเอ่ยอย่างอารมณ์ดี ได้เจอคนสนิทสมัยเด็กๆเธอก็เลยรู้สึกผ่อนคลายมากกว่าเก่า แต่ก็ใช่ว่าจะไม่เครียดเรื่องของธาดา เพียงแต่พอได้คุยกับเอสก็รู้สึกดีขึ้นมาเล็กน้อย

                “เหอะ! ถ้าหล่อจริงคงไม่โดนทิ้งหรอกครับน้องอัน”

                “โกหกน่า ใครจะกล้าทิ้งนายแบบหนุ่มโปรไฟล์ดีอย่างพี่เอสได้เล่า”

                อันดาว่าอย่างไม่จริงจังนัก ก่อนจะก้มลงไปทานอาหารเหมือนเดิม เอสนั่งมองอันดากินแบบเงียบๆ โดยที่เขาไม่ได้แตะอาหารเลยสักนิด เพราะเอาแต่นึกถึงใบหน้าของใครคนหนึ่งที่ไม่เคยลบออกไปจากความทรงจำ

                จุดประสงค์จริงๆของเอสคือการมาพักสมองจากการลุยงานที่หนักหน่วงมาตลอด แต่จุดประสงค์รองลงมาของเขาคือการมาตามหาใครบางคน ใครคนนั้น...

                คนที่ทิ้งให้เขาต้องเผชิญความเดียวดาย...

                “ว่าแต่อันเถอะ..ที่บอกว่าจะย้ายไปน่ะ โดนย้ายไปที่ไหน”

                “ชลบุรีค่ะ....”

                “ก็ไม่ไกลเท่าไหร่นี่ ว่าแต่ใครจะไปส่งเราล่ะ”

                “อันว่าจะขับรถไปเองน่ะค่ะ ไม่ได้ไกลเท่าไหร่ เปิดจีพีเอสเอาก็ได้”

                “งั้นเดี๋ยวพี่ไปส่งแล้วกัน จะได้ไปเที่ยวด้วยกันเลย อยากพักผ่อนแทบแย่”

                อันดายิ้มกว้างอย่างดีใจ ผ่านไปกี่ปีเอสก็ยังเป็นพี่ชายที่ใจดีเหมือนเดิม พลันนึกอิจฉาผู้หญิงที่จะได้หัวใจเขามาครอบครอง สำหรับเธอเอสเป็นคนดีมากๆ คอยช่วยเหลือเธอตลอดเวลา

                แล้วธาดาล่ะ...เขาคิดจะสนใจเธอบ้างรึเปล่า คนที่เธอรักยังไม่สนใจเธอเลยด้วยซ้ำ ใบหน้าหวานพลางสลดทุกทีที่นึกถึงเขา ความน้อยเนื้อต่ำใจถาถมเข้าใจหัวใจเธออย่างจัง

                พรุ่งนี้แล้วสินะ.......

 

               

            หลังจากที่ธาดาไปส่งอิงฟ้าที่คอนโดฯส่วนตัวของเธอแล้ว เขาก็ไม่ได้กลับเข้าไปที่โรงพยาบาล พร้อมกับแจ้งเลขาฯว่าตัวเองป่วยอยู่ จึงไม่สะดวกที่จะเข้าทำงานสักเท่าไหร่ ทำเอาเดือดร้อนถึงหมอคนอื่นที่ต้องเข้าเวรแทนรองประธานฯ เพราะวันนี้ทั้งธาดาและอันดาไม่ได้เข้าทำงานทั้งคู่

                แกร๊ก......

                พรึ่บ!

                ร่างสูงทิ้งตัวลงบนที่นอน พลางยกมือขึ้นมาก่ายหน้าผากอย่างอ่อนล้า ธาดาไม่เคยรู้สึกผิดหวังกับอะไรเลยสักนิดในชีวิตนี้ แต่รักครั้งแรกของเขากลับไม่สมหวังดั่งใจ

                มันเพราะอะไรกันแน่!!!

                แล้วใครคนนั้นที่อิงฟ้าพูดคือใคร??

                ‘อิง..บอกว่ายังไม่มีใครน่ะ

                คำพูดของอันดาลอยขึ้นมาในหัว อันดาบอกว่าอิงฟ้าไม่มีใคร แต่ทำไมอิงฟ้าถึงได้บอกเขาว่าเธอมีคนที่ชอบอยู่แล้ว

                อันดาโกหกอย่างนั้นเหรอ??

                “ว้ายยย!!!!!

                เพล้งงงงง!!!!

                เสียงดังลั่นมาจากบ้านของอันดา ทำให้ธาดารีบลุกขึ้นจากเตียงแล้ววิ่งออกไปทันที อันดางั้นเหรอ!! เสียงโหวกเหวกโวยวายยังไม่ยอมหยุด จนธาดาต้องรีบเร่งฝีเท้าไปที่บ้านอันดาทันที เพราะทั้งบ้านของเธอไม่มีผู้ชายเลยสักคน แถมวันนี้อันดาก็ยังไม่ได้ไปทำงานอีกด้วย

                “เกิดอะไรขึ้นครับ!!!

 

               

              ทันทีที่ธาดาวิ่งเข้ามาในบ้าน ก็ต้องตกใจเมื่อเห็นเศษแกระจกจากกรอบรูปหล่นแตกไปหมด ใกล้ๆกันก็เห็นคุณยายของอันดาและแม่บ้านกำลังยืนตกใจกัน

                และรูปที่หล่นมาก็คือรูปของอันดา.....

                “คุณยายเป็นอะไรรึเปล่าครับ??”

                ธาดารีบเดินเข้าไปดูอาการตกใจของคุณยายทันที ก็พบว่าเนื้อตัวของท่านสั่นไปหมด มือของเธอจับมือของธาดาแน่น แต่สายตากลับจ้องไปที่รูปของอันดาที่อยู่ที่พื้น

                “ยายไม่เป็นอะไรหรอก..แต่....”

                ธาดาหันไปมองกรอบรูปนั้น พลางคิดว่าไม่แปลกที่ท่านจะตกใจ กรอบรูปอาจจะพลัดลงมาด้วยความบังเอิญ แต่คนเฒ่าคนแก่มักจะคิดว่ามันเป็นลางไม่ดี ยิ่งอันดากำลังจะเดินทางไปต่างจังหวัดด้วยแล้ว ท่านก็ต้องห่วงเป็นธรรมดา

                “ไม่หรอกครับคุณย่า มันก็แค่เหตุบังเอิญ”

                “ใช่ค่ะ เมื่อกี๊นมผิดเองแหละค่ะที่ไม่ทันระวัง เผลอปัดกรอบรูปลงไป”

                แม่บ้านรีบพูดออกมาทันทีเพื่อความสบายใจ คุณยายเองก็ไม่อยากจะคิดมาก....

                “งั้นเดี๋ยวนมไปชงยาหอมมาให้นะคะคุณท่าน”

                “อือ.....”

                ธาดารีบประคองคุณยายให้ไปนั่งที่โซฟา พลางนวดลงที่ไหล่ให้ท่าน แม้เขาจะเป็นแพทย์สมัยใหม่ แต่วิชานวดก็ไม่เคยพลาด เพราะตอนเด็กๆเขาก็มักจะนวดให้คุณยายของตัวเองบ่อยๆ

                “ธาดาไม่ไปทำงานเหรอลูก??”

                “ไม่ครับ..วันนี้ผมรู้สึกปวดหัวนิดหน่อย”

                ธาดาเลี่ยงจะตอบความจริง คุณท่านเองก็ไม่ได้ถามอะไรมาก สักพักก็มีแม่บ้านอีกคนมาเก็บเศษกระจกไป เขามองรูปของอันดาที่มีกระจกเพียงครึ่งปาดตรงหน้าเท่านั้น เขาเองก็รู้สึกใจไม่ดีไม่ต่างจากคุณยาย หรือเขาจะคิดมากไปเอง....

                “ยายรบกวนธาดาขึ้นไปเอายาดมบนห้องยายมาหน่อยได้มั้ย??”

                “ครับ...”

                “ห้องยายอยู่ตรงริมบันไดเลยนะลูก”

                ร่างสูงลุกขึ้นยืนแล้วส่งยิ้มให้ท่าน ก่อนที่จะเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นบน ก็พบว่ามีห้องหนึ่งอยู่ตรงริมบันไดพอดี บ้านอันดาไม่ได้กว้างมากมายเหมือนบ้านเขา เพราะเธออยู่กับคุณยายเพียงแค่สองคน รวมถึงแม่บ้านอีกสองคนเท่านั้น บ้านจริงๆของเธอไม่ได้อยู่ที่ประเทศไทยด้วยซ้ำ เขารู้ดีเพราะเป็นเพื่อนกับเธอมาตั้งแต่เด็กๆ ธาดาเปิดประตูเข้าไปก็เห็นหลอดยาดมตั้งยู่บนโต๊ะโคมไฟพอดี

               

                 แอ๊ด.....

              ขณะที่กำลังจะเดินลงมา สายตาก็พลันไปเห็นประตูห้องหนึ่งที่สุดทางเดินเปิดไว้อยู่ น่าจะเป็นแม่บ้านที่เปิดทิ้งไว้เพราะเห็นมีไม้กวาดและไม้ถูพื้นวางอยู่หน้าห้อง แต่ด้วยความอยากรู้อยากเห็นและอะไรก็ไม่รู้ ดันดลใจให้เขาเดินเข้าไปในห้องนั้นทันที

                “สีชมพูงั้นเหรอ?? แสบตาเลยนะอันดา”

                เขาพอจะรู้แล้วว่าห้องนี้เป็นของใคร ก็เจ้าของห้องเล่นแปะรูปตัวเองไว้เด่นขนาดนี้ เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าอันดาจะคลั่งสีชมพูมากขนาดนี้ แต่คงไม่แปลกเพราะผู้หญิงก็มักจะชอบสีชมพูด้วยกันทั้งนั้น

                เมื่อเห็นว่าในห้องอันดาไม่มีอะไรนัก เขาก็เลยตัดสินใจจะออกไปจากห้อง แต่ก็ดันไปเห็นตู้สีชมพูอีกใบที่มันแอบแง้มๆอยู่ ด้วยความหวังดีว่าจะไปปิดตู้เสื้อผ้าให้แม่บ้าน เขาก็เลยเลือกที่จะเดินเข้าไปปิดมัน แต่พอแง้มออกมาดูเต็มๆ ก็ต้องเบิกตาโพลงด้วยความตกใจปนความตะลึงทันที.....

 

                “นี่มัน......”

 

50%..................................................

 

50%..................................................................

 

20:00 น.

                เป็นเวลาสองทุ่มเป๊ะ อันดาตัดสินใจกลับบ้านทันทีหลังจากที่เพลิดเพลินกับการเที่ยวทั้งวัน โดยเธออาสาพาเอสไปเที่ยวรอบกรุง เพราะเอสก็อยากผ่อนคลายเหมือนกัน ทั้งคู่พากันเข้าวัดทำบุญรอบเกาะรัตนโกสินทร์ รวมถึงวัดจีนต่างๆด้วย จนเวลาล่วงเลยจนถึงตอนเย็น อันดาเลยพาเอสไปทานข้าวที่เอเชียทีคฯ

                และเมื่อเห็นว่าเริ่มค่ำแล้ว เธอกับเอสก็เลยตัดสินใจกลับบ้าน ตอนแรกเอสกะว่าจะมาส่งอันดาเพราะอยากมาเยี่ยมคุณยายด้วยเลย แต่ดูท่าทางแล้วเอสคงจะคุ้นเคยแต่อากาศเย็น เจอแดดเมืองไทยเข้าไปเขาเลยมีอาการอ่อนเพลียไปเลย อันดาเลยให้เขากลับไปพักผ่อนก่อน แล้วพรุ่งนี้ก่อนจะไปส่งเธอก็ค่อยมาเยี่ยมคุณยายก็ได้

                พรึ่บ

                อันดาจอดรถเสร็จ พอทำท่าจะเดินเข้าบ้าน ก็ดันมีสายเข้า...

                Rrrrrrrrrrrrrr

                ‘Thada’

                ธาดางั้นเหรอ??

                ดึกป่านนี้แล้วเขามีอะไรอีก หรือว่าเขาจะสารภาพรักกับอิงฟ้าแล้ว เขาคงจะโทรมาบอกผลล่ะมั้ง แบบนี้เธอควรเลือกที่จะฟังหรือว่าตัดสายทิ้งดีล่ะ.....

                ถ้าเธอฟัง...ก็คงจะเจ็บไม่น้อยที่ได้รู้ว่าเขาสองคนรักกันแล้ว

                แต่ถ้าไม่รับสาย....ธาดาก็จะมองเธอแปลกๆหรือเปล่า? เพราะเธอไม่เคยตัดสายเขาทิ้งหรือไม่รับโทรศัพท์เขาเลย เธอเลือกที่จะแคร์ความรู้สึกเขา

                ในเมื่อเธอเลือกแบบนี้เอง..ก็ควรจะเตรียมใจรับความเจ็บปวดไม่ใช่เหรอ??

                “ฮัลโหลธาดา....”

                [มาหาหน่อยสิ...]

                “หือ??”

                เสียงธาดาฟังดูแปลกๆ แม้จะไม่เห็นหน้าแต่เธอก็รับรู้ได้ว่าเขาเปลี่ยนไป น้ำเสียงของเขาแข็งกร้าวกว่าเดิม มันฟังดูเย็นชาจนน่าขนลุก หรือว่าเขากับอิงฟ้า....

                ขอให้เป็นอย่างที่คิดเถอะ อย่างน้อยเธอก็พอจะมีหวังมาบ้าง....

                “มะ..มีอะไรรึเปล่า??”

                [คิดถึงเธอ....]

                ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก

                อะ..อะไรกัน! นี่เธอคงไม่ได้ฝันไปใช่มั้ย?!!

                [ได้มั้ย??]

                “เอ่อ..ไม่สบายเหรอ??”

                [เธอพูดเหมือนกำลังปฏิเสธฉันอยู่เลยนะ]

                คราวนี้เสียงของธาดาฟังดูเหมือนกำลังตัดพ้อ น้อยใจเธอ จนเธอใจอ่อนยวบ วันนี้ธาดาดูแปลกๆจนเธอตามไม่ทัน แต่เสียงอ้อนๆของเขาทำให้เธออยากไปหาเขาทันที

                “เอ่อ..เดี๋ยวเราไปก็ได้”

                ตู้ดๆๆๆๆๆ

 

                แกร๊ก

                อันดาเปิดประตูบ้านของธาดาด้วยความระมัดระวัง ก่อนจะสอดส่องสายตาไปทั่วบ้านแต่ก็ไม่เจอใคร บ้านหลังนี้ธาดาอยู่คนเดียว เพราะพ่อแม่ของเขาส่วนมากจะอยู่ที่คอนโดฯ เพราะงานค่อนข้างยุ่ง นานๆทีจะกลับมาบ้านนี้สักครั้ง เธอเองก็มักจะแวะมาหาเขาบ่อยๆ เอาขนมมาให้บ้างเพราะธาดาทำอาหารไม่เป็น เรียกได้ว่าเธอกับเขานั้นสนิทกันมากจริงๆ

                สนิทจนเธอคิดเลยเถิดจากคำว่าเพื่อน....

                “ฉันอยู่นี่....”

                อันดาสะดุ้งโหยง เมื่อเห็นร่างสูงยืนอยู่ตรงบันไดบ้าน แต่เขาไม่ยอมเดินลงมา กลับเดินเข้าไปเหมือนเดิม ปล่อยให้เธอยืนงงอยู่ที่กลางห้องรับแขก

                “ขึ้นมาสิ มีอะไรจะบอกด้วยแหละ”

                อันดากระพริบตาแบบงงๆ อะไรของเขากัน ปกติแล้วธาดาไม่ค่อยให้ใครเข้าไปยุ่งด้านบนเพราะเป็นห้องพักและห้องทำงานของเขา เขาชอบความเป็นส่วนตัวเวลาทำงาน แม้แต่เธอก็ยังไม่เคยได้ขึ้นไปบนนั้นเลย แต่คราวนี้เขากลับเชิญชวนเธอไปซะเอง

                ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก

                เสียงหัวใจของเธอเต้นโครมคราม มันน่าลุ้นและตื่นเต้นอย่างกะเข้าดูหนังผีซะอย่างงั้น เมื่อขึ้นไปถึงชั้นบนสุด เธอก็มองเห็นแผ่นหลังของธาดาอย่างชัดเจน เขายืนหันหลังให้เธอ พลันบรรยากาศรอบตัวก็เย็นลงทันที เหมือนมีอะไรบางอย่างพยายามบ่งบอกเธอว่ามันเริ่มผิดปกติ

                “มีอะไรรึเปล่าธาดา??”

                พรึ่บ!!!

                ว้ายยยย!!!!!

                อันดาร้องออกมาอย่างตกใจ เมื่อจู่ๆธาดาหันมาพร้อมกับผลักเธอเข้าไปในห้องๆนึงทันที โดยที่เธอไม่ทันได้ตั้งตัว ส่งผลให้เธอล้มลงกับพื้นอย่างจัง ก้นกระแทกกับพื้นจนคนตัวเล็กรู้สึกปวดระบมไปหมด

                เธอเงยหน้ามองธาดาที่กำลังเดินเข้ามาหาเธอ แววตาเขาเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง มันดูแข็งกร้าวจนน่ากลัว เธอไม่เคยเห็นแววตาแบบนี้มาก่อน เหมือนเขากำลังโกรธใครมาอย่างนั้น เขาโกรธเธองั้นเหรอ??

                เธอทำอะไรผิด??

                “เราเจ็บนะ....”

                “อย่ามาสำออย!!

                เสียงตะคอกของเขาทำให้เธอตกใจจนสะดุ้ง พลันน้ำตาเริ่มเอ่อออกมา แทนที่ธาดาจะสงสารหรือเห็นใจ เขากลับเหยียดยิ้มมองหน้าเธอแบบดูถูก

                “คนอย่างเธอน่ะ เจอแบบนี้มันน้อยไปด้วยซ้ำ”

                “อะไร นายเป็นอะไรน่ะธาดา บอกเราหน่อยได้มั้ย”

                “นึกสิอันดา!! เธอทำอะไรไว้!!

                น้ำตาที่เธอกลั้นไว้ก็เอ่อออกมาจนได้ เธอไม่รู้ว่าเธอผิดอะไร ทำไมเขาต้องมาลงที่เธอ เขาควรจะมีความสุขอยู่กับอิงฟ้าไม่ใช่เหรอ?? ก็ในเมื่อ...

                “แล้วอิงฟ้าล่ะ.....”

                อันดากลั้นใจถามเขา แต่สิ่งที่ได้กลับมาก็คือรอยยิ้มเหยียดๆของเขา เธอไม่เคยเห็นเขาเป็นแบบนี้มาก่อน....

                “ไหนเธอบอกว่าอิงฟ้าไม่มีใครไง!!! เธอโกหก อันดา!! เธอโกหก!!!

                O_O

                อะ..อะไรกัน...

                “ไม่นะ..อิงบอกเราว่าเธอไม่มีใครจริงๆ เราจะทำแบบนั้นไปทำไม?”

                “ก็เพราะเธอชอบฉันยังไงล่ะอันดา!!!!

                “!!!!!

                “ฉันไม่คิดเลยว่าเธอจะเป็นคนแบบนี้ เธอเลือกที่จะโกหกฉัน ให้ฉันสารภาพรักกับอิง เธอคิดหรอว่าถ้าอิงฟ้าปฏิเสธฉัน แล้วฉันจะหันไปรักเธอ!!!

                “ฮึก.....”

                หัวใจของอันดาสลายไปในทันที ทุกอย่างเขาเข้าใจผิดไปหมด อิงฟ้าบอกกับเธอว่าเธอไม่มีใคร แล้วทำไมธาดาถึงได้มาบอกว่าเธอโกหก มันต้องมีอะไรผิดพลาดไปแล้วแน่ๆ

                แต่ที่เจ็บกว่านั้น...เขาบอกว่าเขาจะไม่มีวันรักเธอนี่สิ

                มันเจ็บซะยิ่งกว่าโดนเขาผลักซะอีก

                “หึ ฉันผิดหวังกับเธอจริงๆ”

                “มะ...ไม่!! ฮึก...อิงบอกเราแบบนั้นจริงๆ!

                “เธอนี่มันแผนสูงชะมัดอันดา เธอคงวางแผนให้ฉันไปสารภาพรักกับอิงฟ้าทั้งๆที่รู้ว่าอิงมีคนรักอยู่แล้ว พอฉันผิดหวังเธอก็จ้องจะงาบฉันงั้นสินะ....”

                ไม่!!! เขาคิดไปเองทั้งนั้น! เธอไม่เคยคิดแบบนั้นเลยด้วยซ้ำ แม้แต่จะสารภาพรักก็ยังไม่กล้า แล้วจะให้เธอไปทำอะไรแบบนั้นเนี่ยนะ ไม่มีทางแน่นอน...

                เขาผิดหวังในตัวเธอ เธอเองก็ผิดหวัง....

                ผิดหวังที่เขาคิดแบบนี้ ยัดเยียดความผิดให้เธอโดยที่เธอไม่ได้คิดแบบนั้นเลยด้วยซ้ำ.....

                ฮึก!!

                “ไม่ต้องมาสำออย แล้วจำไว้เลยนะอันดา!! คนอย่างฉันจะไม่มีวันไปรักผู้หญิงแบบเธอหรอก”

                “ฮึก!!....”

                “นับตั้งแต่วันนี้ เธอกับฉันขาดกัน ไม่ต้องมาเจอหน้ากันอีก ฉันจะย้ายเธอไปชลบุรีโดยไม่มีกำหนดกลับ ไปไกลๆหน้าฉันจนกว่าจะพอใจ หรือไม่ต้องมาเจอกันเลยยิ่งดี!!

                “......”

                “.....”

                “งั้นเราขอลาออก....”

                “!!!!!

                อันดากลั้นน้ำตาเอาไว้ เงยหน้าขึ้นมองธาดาด้วยแววตาตัดพ้อ เธอพยายามมองหาความอ่อนโยนที่ธาดาเคยมี แต่ก็ไม่เจอ เธอเห็นเพียงสายตาเย็นชาของเขา ปนด้วยความรู้สึกอะไรบางอย่างที่เธอก็ไม่อาจรับรู้

                “ฮึก! ถ้าเกลียดกันขนาดนี้ เราก็ไม่อยากจะอยู่ให้นายเห็นหน้าสักเท่าไหร่หรอก ในเมื่อนายไม่ต้องการ ไล่เราซะแบบนี้ ฉันก็จะไป.....”

                “.....”

                ธาดาไม่คิดว่าอันดาจะพูดคำนี้ออกมา แทนที่เขาจะสงสารหรือเห็นใจเธอ เขากลับโมโหเข้าไปอีกเมื่อเห็นว่าอันดาพยายามที่จะหนีปัญหาไปโดยไม่รับผิดชอบอะไรเลย ทั้งความรู้สึกของเขาที่มันพังไปแล้ว เพราะอกหักจากอิงฟ้า...

                แต่เขาก็ไม่รู้เลยว่าที่เขาทำ มันก็ทำร้ายจิตใจอันดาเหมือนกัน......

                “ง่ายไปมั้ยอันดา!! เธอคิดจะหนีปัญหาอย่างนั้นเหรอ??!!

                “เรา..ฮึก..เราไม่ได้หนี แต่นายไม่ต้องการ..เราก็จะ...”

                “หึ!!! คำแก้ตัวโง่ๆของเธอ ฉันไม่อยากฟังหรอก ชอบฉันมากใช่มั้ย??!

                น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปเย็นชามากกว่าเดิม จนอันดารู้สึกกลัวมากยิ่งขึ้น เขาเดินเข้ามาเธอเรื่อยๆ อันดาเองก็พยายามขยับถอยหลังหนี เมื่อกี๊ที่เธอล้มลงไปก้นกระแทก มันส่งผลให้เธอเจ็บไปทั้งตัวจนไม่มีแรงที่จะลุกขึ้น ตอนนี้ธาดาก็ไม่ต่างไปจากปีศาจตัวหนึ่ง เธอเห็นเขาเป็นแบบนั้นจริงๆ มันไม่มีอยู่แล้ว..ธาดาคนเดิมหายไปแล้ว

                รอยยิ้มแสนอ่อนโยน ใบหน้าสดใสของเขา คำพูดแสนอ่อนหวานและให้เกียรติทุกคนเสมอ ทุกอย่างที่ดีในตัวเขามันหายไปหมด เหลือเพียงแต่แววตาแสนเย็นชา รอยยิ้มเหยียดๆเหมือนกำลังดูถูกเธอ อันดาได้แต่ภาวนาในใจว่าอย่าให้เขาคิดทำอะไรบ้าๆเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นเรื่องนี้คงจบไม่สวยแน่นอน....

                เธออาจจะไม่ได้เจอเขาอีกตลอดไป

                “มะ..ไม่นะธาดา..นายคิดจะทำอะไร..”

                เสียงของอันดาสั่นไปหมด รวมถึงเนื้อตัวของร่างเล็กๆเช่นกัน เธอหวาดกลัวจริงๆ

                “ช่วยด้วย!! ช่วยอันด้วยค่ะคุณยาย!!!

                อันดาพยายามร้องตะโกน แต่ดูเหมือนมันจะอื้ออึงไปหมด...

                “ห้องนี่มันห้องเก็บเสียงน่ะอัน...ฉันมันพวกความลับเยอะ ชอบความเป็นส่วนตัว เลยทำมันเป็นห้องเก็บเสียงอย่างดี ต่อให้เธอแหกปากให้ตายก็ไม่มีใครได้ยินหรอก”

                อันดาถึงกับเหงื่อแตก น้ำตาก็ยังไหลไม่หยุด.....

                “เธอชอบฉันมากไม่ใช่เหรอ?? เดี๋ยวฉันจะสนองให้เธอสมใจอยากเลยล่ะอันดา..เพื่อนรัก....”

 

                “มะ..ไม่...ไม่นะธาดา กรี๊ดดดดดดด!!!!!!

 

 

 

 

มาแล้วๆๆๆๆๆๆ ช้าไปนิด ให้อภัยไรท์หน่อยน้าาาาา รับรองตอนหน้า NC ที่รอคอย 555555

ทำไมพี่หมอของเราคิดแบบนี้อ่ะ ไม่น่ารักเลยนะ อันดาอุตส่าห์ทำให้ทุกอย่างแล้ว ยัยอิงก็เหมือนกัน สับปรับนะยะหล่อน

ไรท์งานยุ่งมากๆช่วงนี้ๆ ช้าหน่อยก็อย่าโกรธกันนะคะ

เหมือนเดิมค่ะ คอมเม้น โหวต ติดตาม ถูกใจนิยายเรื่องนี้กันเยอะนะคะ มันคือกำลังใจเล็กๆน้อยๆของเรา

ไปละ ฝันดีราตรีสวัสดิ์่ะ จุ๊บๆๆๆ

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น