email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter 1. ให้เวลาเตรียมตัว

ชื่อตอน : Chapter 1. ให้เวลาเตรียมตัว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.8k

ความคิดเห็น : 23

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ก.ค. 2563 21:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 1. ให้เวลาเตรียมตัว
แบบอักษร

ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่กำยำ ใบหน้าคมเข้มนัยน์ตาดุ ก้าวเดินอาดๆมีบอดี้การ์ดห้อมล้อม เมื่อเข้ามาในรถเขาถอดหายใจเฮือกใหญ่เอนศีรษะพิงเบาะรถพลางหลับตาลงด้วยความเหนื่อยล้า

“ไหวนะครับนาย นายจะกลับไปพักผ่อนก่อนไหมครับ เดี๋ยวผมโทรเลื่อนนัดให้”

ลูกน้องคนสนิทซึ่งนั่งอยู่เบาะหน้าข้างคนขับ หันมาถามด้วยความเป็นห่วง ช่วงนี้เจ้าลุยงานแทบไม่มีเวลาพัก ดูแลทั้งกิจการส่วนของตัวเองและในส่วนของพ่อตา แถมยังต้องคอยระแวดระวังพวกศัตรูเก่าที่ได้ข่าวว่ามันเริ่มจะเข้ามาป้วนเปี้ยนในอิตาลีอีกครั้ง

“ไม่ต้อง คุยๆให้เสร็จไป ขี้เกียจต้องมาหาวันว่างนัดกันใหม่ ออกรถได้เลย”

ไคล์ เซอร์เลอร์นอฟ เอวเรลเย่ คุยกับลูดอร์ฟลูกน้องคนสนิททั้งที่ยังหลับตา

“ครับ” รับคำสั่งแล้วพยักหน้าให้คนขับออกรถพลางหันไปมองเจ้านายเป็นระยะ เหนื่อยจนจะลืมตาไม่ขึ้น ยังจะดันทุรังไม่ยอมพักอีก

หลักจากคุยธุระกิจกับลูกค้าเสร็จมาเฟียหนุ่มยอมกลับมาพัก รำคาญพวกลูกน้องมันคะยั้นคะยอ

ร่างสูงใหญ่ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงแหงนหน้ามองรูปที่ติดอยู่กับผนังเหนือหัวเตียง แล้วเคล้นเสียงหัวเราะ

ตลอดหลายปีมานี้เขาคงเป็นบ้าไปแล้วที่ต้องจ้องรูปผู้หญิงคนนี้ก่อนนอน ถึงจะนอนหลับสบาย

ซึ่งไม่ต่างกับหญิงสาวที่อยู่อีกซีกโลกหนึ่ง เธอกำลังเปิดดูข่าวของเขาในโซเชี่ยล มันเหมือนเป็นกิจวัตรประจำวันอันดับแรกที่เธอต้องทำเมื่อตื่นเช้าขึ้นมา แอบส่องคนที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีของตัวเอง

นึกย้อนไปเมื่อสี่ปีก่อน วันที่พ่อพาเธอไปเจอกับเขา ไคล์ เซอร์เลอร์นอฟ เอวเรลเย่ สายตาเขามองมาทำให้เธอสั่น วางตัวไม่ถูก ไม่คิดว่าคนที่ตกลงรับข้อเสนอของพ่อจะเป็นเขา คนที่เธอเคยเจอมาก่อนหน้านั้น ทว่าเขาคงจำเธอไม่ได้ เด็กผู้หญิงผอมแห้งในวันนั้นคงไม่โดดเด่นพอที่จะอยู่ในสายตาเขา ให้เขาจดจำ

“เฮ้อออออ” เดลิก้าถอนหายใจยาวแล้วเอนตัวนอนลงกับที่นอน

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

หัวถึงหมอนไม่ถึงห้านาที เสียงเคาะประตูก็ทำให้เธอต้องดีดตัวลุกนั่งอีกรอบ แล้วตวัดผ้าห่มออก ก้าวลงจากเตียงเดินไปยังประตู

“มอร์นิ่งค่ะแม่” เปิดประตูและยิ้มให้ผู้เป็นแม่ที่มายืนเคาะประตูห้องเธอ

“ยังไม่อาบน้ำอีกเหรอเดมี่ หนูต้องเดินทางวันนี้แล้วนะ จำไม่ได้เหรอ” วาสนาเห็นลูกสาวยังอยู่ในชุดนอน หล่อนถึงกับทำหน้าเครียด กลัวเดลิก้าจะขัดคำสั่งพ่อ ไม่ยอมกลับอิตาลีในวันนี้

“จำได้ค่ะแม่ มีเวลาอีกตั้งหลายชั่วโมงกว่าจะถึงเวลาเดินทาง แค่อาบน้ำแต่งตัวหนูทันอยู่แล้วแหละค่ะ” หมุนตัวเดินไปนั่งตรงปลายเตียง

วาสนาเดินตามเข้ามาในห้อง

“ไม่ใช่ว่าแม่ไม่อยากให้หนูอยู่ที่นี่กับแม่นานๆหรอกนะเดมี่” นั่งลงข้างๆลูกสาวแล้วอธิบาย กลัวเดลิก้าจะเข้าใจผิดคิดว่าเธอขับไสไล่ส่ง

“หนูเข้าใจค่ะแม่ หนูรู้ว่าแม่รักหนูมากกว่าใคร” จับมือแม่มากุมไว้ “มันคงถึงเวลาแล้วใช่ไหมคะ หนูคงเลี่ยงความต้องการของพ่อไม่ได้อีกต่อไปแล้วใช่ไหม” เอนตัวลงนอนหนุนตักผู้เป็นแม่

วาสนาลูบผมนุ่มสลายเบาๆ สงสารลูกสาวจับใจ ภาวนาขอให้ผู้ชายคนนั้นอย่าใจร้ายกับลูกสาวเธอ ถึงจะไม่รักก็ขอให้มีใจเอ็นดู

“แม่จะไม่ไปอิตาลีกับหนูจริงๆเหรอคะ”

“ไม่จ้ะ แม่มีงาน มีธุรกิจต้องดูแล แม่คงไปกับหนูไม่ได้”

เธอแยกกันอยู่กับดาริโอพ่อของเดลิก้าและย้ายกลับมาอยู่ไทย ทำธุรกิจความงามครบวงจรมาได้หกปีแล้ว

“ก็แค่ไปเที่ยว แม่ไม่ได้กลับไปอิตาลีหลายปีแล้วนะคะ ไม่คิดถึงคนที่โน่นบ้างเลยเหรอ” แม่ยังรักพ่ออยู่เธอดูออก ส่วนพ่อเธอก็ไม่ยอมหย่า แต่ก็ไม่ตามง้อจริงจัง ถือทิฐิด้วยกันทั้งคู่จึงทำให้กลับไปอยู่ด้วยกันไม่ได้สักที

“เอาไว้ว่างแล้วกันนะจ๊ะ เดี๋ยวแม่จะไปเยี่ยม ตอนนี้หนูรีบไปอาบน้ำแต่งตัวก่อนดีกว่า จะได้ลงไปทานข้าวเช้า” ดันตัวให้ลูกลุกขึ้น

“เฮ้อออออ กลับไปหนูคงจะคิดถึงอาหารไทยฝีมือแม่แย่เลย ได้กินแค่ไม่กี่เดือนเอง” เสียงหวานออดอ้อน เธอเรียนจบโทที่อังกฤษแล้วยังไม่ยอมกลับอิตาลี เดินทางมาอยู่ไทยกับแม่ก่อน มาถึงแล้วจึงส่งข่าวให้พ่อทราบ เธอขอเวลาพักอยู่ที่นี่สามเดือนและสัญญาว่าจะกลับอิตาลีทันทีเมื่อครบกำหนด และกำหนดที่ว่ามันก็คือวันนี้

“แม่ลงไปรอข้างล่างนะ แล้วรีบตามลงไปล่ะ เดี๋ยวแม่จะบอกให้เด็กขึ้นมายกกระเป๋าเดินทางของหนูด้วย” ร่างสะโอดสะองลุกขึ้นยืน ยื่นมือไปลูบแก้มเนียนของลูกพลางยิ้มอบอุ่นให้ก่อนจะหมุนตัวเดินไปยังประตู เปิดและก้าวออกไป

เดลิก้าถอนหายใจ จะพูดถึงพ่อทีไรแม่เปลี่ยนเรื่องคุยแล้วเดินหนีทุกที

ร่างบางลุกเดินไปหาผ้าเช็ดตัวเตรียมอาบน้ำ อยู่ๆก็รู้สึกเกิดความกังวลใจ การกลับไปอิตาลีในคราวนี้ เธอต้องเขาไปอยู่ในบ้านผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นสามี ตามที่พ่อและเขาได้ตกลงกันไว้

...............

“ขออนุญาตครับนาย คนของเราส่งข่าวมาว่า คุณเดลิก้ากำลังจะเดินทางกลับมาที่นี่แล้วครับ นายจะให้ส่งคนไปรับตัวเธอมาที่คฤหาสน์เลยไหมครับ”

ลูดอร์ฟเข้ามาส่งข่าวให้เจ้านายทราบ และยืนรอฟังคำสั่ง

ไคล์ถือถ้วยกาแฟชะงักไปนิดนึงเมื่อได้ยินชื่อเดลิก้า

“ไม่ต้อง เดี๋ยวเธอก็คงมาของเธอเอง สั่งคนให้จัดห้องไว้ให้เธอก็พอ” บอกเสียงเรียบแล้วจิบกาแฟต่อ ทำเหมือนไม่ค่อยใส่ใจเรื่องที่ลูกน้องมารายงานมากนัก

ลูนอร์ฟทำหน้างงๆ สงสัยว่าทำไมต้องให้จัดห้องใหม่ นายไม่ให้เธอนอนห้องเดียวกับนายหรอกเหรอ

“ฉันกลัวเธอจะอึดอัด บ้างอย่างมันต้องค่อยเป็นค่อยไป” เห็นสีหน้ามึนๆของลูกน้องแล้วเดาออกว่ามันกำลังคิดอะไรอยู่ มันไม่กล้าถามเขาจึงบอกให้มันหายสงสัย

“อ่อ ครับ”

“เข้าใจแล้วก็รีบไปสิ ไปทำตามที่สั่ง” วางถ้วยกาแฟลง เงยหน้าจ้องลูกน้องตรงๆ ลูดอร์ฟมันยังยืนมองหน้าเขาไม่ขยับตัวไปไหน

“ครับ ผมจะรีบไปบอกให้คนจัดห้องไว้ให้นายหญิงเดี๋ยวนี้แหละครับ” พอรู้ตัวก็รีบโค้งศีรษะให้ผู้เป็นนาย เดินไปหาสาวใช้สั่งความตามที่นายสั่ง

“ฟู่ววว”

ไคล์เป่าลมหายใจออกทางปากแล้วลุกเดินไปยืนตรงหน้าต่าง ทอดสายตามองออกไปด้านนอก บอกไม่ถูกว่าเขารู้สึกยังไงกันแน่กับการที่เดลิก้าจะเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต ในฐานะภรรยา

 

 

.....................................................

ตอนแรกมาแล้วจ้า ข้อเม้นเป็นกำลังใจหน่อยจ้า

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว