ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 12 การเปิดตัวแสนยิ่งใหญ่อลังการของไท่จื่อเฟย

ชื่อตอน : บทที่ 12 การเปิดตัวแสนยิ่งใหญ่อลังการของไท่จื่อเฟย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 465

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ก.ค. 2563 10:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 12 การเปิดตัวแสนยิ่งใหญ่อลังการของไท่จื่อเฟย
แบบอักษร

หลงลู่หยาง องค์รัชทายาทแห่งแคว้นต้าหลงรู้สึกเบื่อหน่ายงานเลี้ยง งานสังสรรค์แสนไร้สาระพวกนี้ยิ่งนัก 'น่าเบื่อจริงๆ เมื่อไหร่ภรรยาสุดที่รักของข้าจะมานะ'  หลงลู่หยางรู้ว่าคนอย่างมู่เสวี่ยไป๋ยังไงก็ต้องมางานเลี้ยงในคำ่คืนนี้อย่างแน่นอน แต่รอไปสักพักมู่เสวี่ยไป๋ก็ยังมิมา 'หรือว่าจะมิมานะ' ไม่หรอก ยังงไภรรยาของข้าก็ต้องมา ทนรออีกนิดเพื่อชมการเปิดตัวของภรรยาจะเป็นอันใดไป

 

ทางด้านมู่เสวี่ยไป๋ มีเหตุการโกลาหลเกิดขึ้น ในตำหนักนางกำนัลวิ่งกันวุ่นวายเต็มไปหมด บ้างไปเตรียมนำ้สำหรับอาบให้ไท่จื่อเฟย บ้างเตรียมชุดพิธีการ แต่ทุกคนไม่เว้นแม้แต่ขันทีข้างกายของมู่เสวี่ยไป๋อย่างเสี่ยวไป่จื่อคิดตรงกันว่า 'ท่านพึ่งตื่นมาหลังจากเป็นลม นี่ท่านจะไปงานเลี้ยงอีกแล้วรึ ท่านไม่เหนื่อยแต่พวกข้าเหนื่อย เหนื่อยมาก!' เสี่ยวไป๋จื่อทั้งเหนื่อยทั้งกังวลเกี่ยวกับอาการของมู่เสวี่ยไป๋ที่กำลังเป็นรอบเดือน 'องค์ชายนะ องค์ชาย ท่านก็รู้ว่าตนเองมิเหมือนผู้อื่น อีกทั้งยังปวดท้องรอบเดือนอยู่แท้ๆ ยังจะไปงานเลี้ยงอีก หากเป็นลมไปอีกจะทำเช่นไร' มู่เสวี่ยไป๋เห็นความกังวลบนใบหน้าของขันทีคนสนิท จึงเอ่ยปลอบประโยคหนึ่ง

 

"ข้ามิเป็นอันใดหรอก อย่ากังวลไป" มู่เสวี่ยไป๋กล่าว แต่ใบหน้าของเสี่ยวไป๋จื่อก็ยังมีความกังวลอยู่ดี เสี่ยวไป๋จื่อ เจ้าน่ะขี้กังวลเกินไปแล้ว! มู่เสวี่ยไป๋ยื่นมือไปลูบหัวของตนที่เป็นเหมือนพี่น้องเบาๆ

 

"องค์ชาย ในงานเลี้ยงมีสุรามากมายอย่างไรท่านก็ต้องดื่ม" เสี่ยวไป๋จื่อกังวลเกี่ยวกับอาการมู่เสวี่ยไป๋ องค์ชายถึงท่านจะกินยาอยู่ตลอด อาการก็มิรุนแรง อีกไม่นานที่ตระกูลจิ่นก็จะหายารักษาท่านได้ แต่ท่านก็ไม่ควรดื่มสุราทั้งๆที่เป็นรอบเดือนอยู่นะ! ท่านเป็นเกล็ดเลือดตำ่แต่ก็ยังชอบดื่มสุรา ถ้าเป็นเพลาปกติข้าจะไม่ห้ามท่านสักคำ แต่ตอนนี้ท่านมีรอบเดือนอยู่นะ คนที่อดสุรามาเป็นเดือนๆกับสุรารสเลิศหลากหลายชนิด ไอหยา แค่คิดก็ขนลุกซู่ ข้าไม่อยากจินตนาการสภาพของท่านหลังจบงานเลี้ยงเลย

 

"ไม่เป็นไรหรอกน่า สักจอกสองจอกจะเป็นไรไป" จอกสองจอกจะเป็นไรไป ข้ามิได้เมาง่ายขนาดนั้นเสียหน่อย ถึงแม้มู่เสวี่ยไป๋จะรู้ว่าเสี่ยวไป๋จื่อหมายถึงอะไร แต่การได้ดื่มสุราหลังจากมิได้ดื่มเป็นเดือนๆน่ะ มันเป็นสวรรค์ของคนอย่างข้าเป็นที่สุด อีกอย่างการได้ปั่นหัวให้เสี่ยวไป๋จื่อเล่นก็สนุกมิน้อยเลยทีเดียว

 

"องค์ชาย ท่านก็รู้ว่าข้ามิได้หมายความเช่นนั้น" องค์ชายท่านยังเล่นอยู่ได้ ข้าอยากจะจับท่านมาตีๆๆๆ ให้ขาลายเสียจริง ข้าจะส่งสารไปฟ้องฮองเฮา ว่าท่านน่ะดื้อขนาดไหน หึ!

 

มู่เสวี่ยไป๋เห็นเสี่ยวไป๋จื่อทำหน้ามุ่ย ก็ยิ่งสนุก เอื้อมมือไปบีบแก้มเสี่ยวไป๋จื่อทีนึงก่อนจะกล่าวต่อ

 

"หื้ม แล้วเจ้าหมายความว่าอย่างไรเล่า" มู่เสวี่ยไป๋ทำหน้าซื่อแกล้งเสี่ยวไป๋จื่อต่อไป เสี่ยวไป๋จื่อน่ะน่ารักที่สุดเลย เป็นคนที่ข้ามั่นใจว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เสี่ยวไป๋จื่อตัวน้อยของข้าจะปกป้องข้าอย่างแน่นอน

 

"องค์ชาย ข้าจะโกรธท่านแล้วนะ" เสี่ยวไป๋จื่อกล่าวด้วยนำ้เสียงจริงจัง เมื่อเห็นขันทีข้างกายเริ่มโกรธมู่เสวี่ยไป๋จึงหยุดแกล้ง และเปลี่ยนวิธีการมาอ้อนแทน เพราะรู้ว่าเสี่ยวไป๋จื่อน่ะแพ้ลูกอ้อนของข้าเป็นที่สุด

 

"อ่ะ เสี่ยวไป๋จื่ออย่าโกรธข้าเลยนะ" มู่เสวี่ยไป๋เริ่มพูดอ้อนเสี่ยวไป๋จื่อ เสี่ยวไป๋จื่อเห็นข้าอ้อนมาตั้งแต่อายุเท่าไหร่กัน จนตอนนี้ยังมิชินอีก มู่เสวี่ยไป๋น่ะชอบเห็นการเสียอาการของเสี่ยวไป๋จื่อเป็นที่สุด

 

"องค์ชาย ถือว่ากระหม่อมขอ อย่าดื่มสุราเลยนะพะยะค่ะ" ผิดคาดเสี่ยวไป๋จื่อมิได้เสียอาการอย่างที่คิด กลับกันยังทำเสียงจริงจังใส่มู่เสวี่ยไป๋

 

"เห็นแก่เจ้า งานนี้เราจะมิดื่มสุรา" เมื่อเห้นท่าทีจริงจังของเสี่ยวไป๋จื่อ มู่เสวี่ยไป๋ก็มิคิดจะแกล้งต่อ ประจวบเหมาะกับที่นางกำนัลคนหนึ่งเดินมาบอกเรื่องเตรียมนำ้นมที่ใช้อาบเสร็จพอดี เสี่ยวไป๋จื่อเมื่อได้ยินจึงคิดจะไปปรนนิบัติ

 

"องค์ชาย กระหม่อมช่วยพะยะค่ะ" เสี่ยวไป๋จื่อเมื่อได้ยินจึงคิดจะไปปรนนิบัติมู่เสวี่ยไป๋เช่นเคย

 

"มิต้องหรอก เจ้าอยู่รอเตรียมชุดให้ข้าตรงนี้ดีกว่า" มู่เสวี่ยไป๋เอ่ยห้าม ก่อนจะเดินตามนางกำนัลออกจากห้องเพื่ออาบนำ้ หากช้ากว่านี้กว่าจะไปถึงงานคงเริ่มจนถึงกลางงานแล้ว

 

มู่เสวี่ยไป๋ใช้เวลาอาบนำ้มินานก็เดินออกมาจากห้องนำ้ ด้วยเสื้อคลุมสีขาวตัวบาง เสี่ยวไป๋จื่อที่เห็นมู่เสี่ยวไป๋เดินเข้ามาในห้อง ก็ตรวจความเรียบร้อยของชุดอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อย เสี่ยวไป๋จื่อจึงค่อยๆสวมชุดพิธีการให้กับมู่เสวี่ยไป๋ ค่อยหวีผมนุ่มลื่นด้วยความนุ่มนวล ค่อยๆบรรจงสวมกวานสีเงินเบาๆ ก่อนจะมาดูผลงานของตัวเอง

 

มู่เสี่ยวไป๋ในชุดสีม่วง ปักลายนกยูงสีขาวที่กำลังรำแพนขน สวมกวานที่ทำจากเงินส่วนปิ่นที่ใช้กับกวานนั้นทำจากมุก ให้ความรู้สึกสูงส่งจนมิอาจเอื้อม ช่างงดงาม งดงามจริงๆ

 

เมื่อทุกอย่างพร้อมมู่เสวี่ยไป๋จึงไปขึ้นรถม้าที่เตรียมไว้ เพื่อไปร่วมงานเลี้ยง ถึงเวลาเปิดตัวของข้าแล้วสินะ หึๆ

 

รถม้าชะลอความเร็วลงอย่างช้าๆ จนมาหยุดอยู่ที่หน้าโถงที่ใช้ในการจัดงานเลี้ยง อ่า...ถึงแล้ว มู่เสวี่ยไป๋ค่อยๆก้าวลงจากรถม้า ถึงชุดพิธีการจะหนาไปสักนิด หนักไปสักหน่อย แต่การเปิดตัวของข้ายังไงก็ต้องอลังการที่สุดตามคติประจำใจของข้า 'เสียเงินไม่ว่าเสียหน้าไม่ได้' 

 

ประตูห้องโถงเปิดออก ร่างร่างหนึ่งเดินเข้ามาในห้องโถง ทุกสายตาจับจ้องไปยังร่างร่างนั้น ร่างเพรียวบางในชุดสีม่วงเข้ม ยิ่งทำให้ร่างนั้นดูผอมเพรียวขึ้นไปอีก ผิวสีขาวราวกับหิมะตัดกับแขนเสื้อสีเข้ม ใบหน้างดงามล่มเมืองทำให้องค์ประกอบทุกอย่างลงตัว คนงามย่อมคู่ควรกับสิ่งที่งดงาม

 

"คารวะฮ่องเต้ คารวะฮองเฮา คารวะพระสนมทุกท่าน" คนงามพูดขึ้น ทำการคารวะอย่างเต็มพิธีแต่ก็ยังคงความสง่างาม สูงส่งเอาไว้อย่างมิยากเย็น องค์ฮ่องเต้พยักหน้าหนึ่งครั้งเป็นสัญญาณว่าไปนั่งได้ แต่คนงามยังมิยอมไปนั่ง

 

"กระหม่อมาช้ามีความผิด กระหม่อมขอบรรเลงเพลงถวายชำระความผิด" คนงามพูดขึ้นอีกครั้ง ครานี้ฮ่องเต้แห่งแคว้นได้ตรัสออกมาว่า

 

"หากเจ้าอยากเล่นก็จงเล่นให้ไพเราะ" ฮ่องเต้แห่งต้าหลงพูดแกมอนุญาต คนงามได้ยินดังนั้นจึงสะบัดแขนเสื้อ พลันปรากฎกู่ฉินขึ้นตรงหน้า

 

นั่งลงพับขา วางกู่ฉินไว้บนหน้าขา มือขวากดสายแบ่งลำดับเสียง มือซ้ายค่อยๆดีดทดสอบเสียง ดีดทดสอบสองสามเสียงแล้ว ได้เวลาบรรเลงจริง เริ่มแรกบทเพลงนั้นบรรเลงอย่างเศร้าสร้อยเคล้าไปกับรรยากาศเงียบเชียบ กลางเพลงทำนองเศร้าซึ้งอารมณ์ต่างจากช่วงแรก ช่วงปลายเพลงบรรเลงทำนองเศร้าสร้อยเหนือคณานับ เสียงของกู่ฉินนั้นเน้นเสียงทุ้มตำ่เปรียบดั่งเสียงคนชราผ่านโลกรำพัน เมื่อบบรรเลงในบทเพลงนี้ทำให้บทเพลงยิ่งไพเราะยิ่งขึ้น

 

ผู้คนในห้องตกอยู่ในภวังค์ ห้องโถงเงียบเชียบ คนงามสะบัดแขนเสื้ออีกครั้งกู่ฉินบนหน้าขาหายไป ทุกคนจึงได้สติ ทุกคนในห้องโถงลุกขึ้นปรบมือ แม้แต่องค์ฮ่องเต้ยังลุกขึ้นปรบมือ องค์ฮ่องเต้กล่าวพระราชทานของรางวัลมากมายแต่มู่เสวี่ยไป๋มิรับ พร้อมเหตุผลว่า

 

"กระหม่อมบรรเลงเพลงนี้ไถ่ความผิด กระหม่อมมิต้องการรางวัลอันใดจากพระองค์พะยะค่ะ" มู่เสวี่บไป๋พูดขึ้นจากนั้นจึงคารวะองค์ฮ่องเต้แบบเต็มพิธีการแล้วจึงเดินไปนั่งข้างๆ สามี

 

"สามี ข้าบรรเลงได้ไพเราะรึไม่" มู่เสวี่ยไป๋ทรุดตัวลงนั่งข้างๆหลงลู่หยาง เอ่ยถามด้วยนำ้เสียงสดใส

 

"ไพเราะยิ่ง ไพเราะยิ่ง" หลงลู่หยางตอบ มือก็ลูบหัวภรรยาตัวน้อยเบาๆ เด็กคนนี้นั้นภายนอกดูเหมือนโตแล้วแต่แท้จริงภายในนั้น

 

.

 

.

 

ก็โตแล้วดั่งภายนอก

 

.

 

.

 

มิใช่ๆ ภายในนั้นก็ยังเป็นเด็กน้อยอยู่ ถึงแม้จะเติบโตในที่ที่อันตรายอย่างวังหลังแต่อย่างไรเด็กก็คือเด็ก ถือว่าวันนี้เด็กน้อยของข้าคนนี้ก็ทำให้ข้าสนุกได้ไม่น้อย

 

อีกอย่าง...เด็กคนนี้ฐานะสูงศักดิ์ หน้าตางดงามมิเป็นสองรองใคร พวกเห็บหมัดต่างๆที่อยากส่งบุตรีเจ้ามาเป็นชายาก็จะหายไปด้วย ชายาเอกเป็นองค์ชาย มีชายารองไปก็ไร้ประโยชน์ เพราะยังไงต่อให้พยายามเพียงใด หากข้าได้เป็นฮ่องเต้ คนพวกนั้นจะมิมีทางได้เป็นฮองเฮา ถึงแม้คนพวกนั้นจะบอกว่ามิได้หวังอำนาจ มิได้ต้องการตำแหน่ง แต่ยังไงลึกๆแล้วผู้คนล้วนต้องการอำนาจ หากข้าหยิบยื่นให้มิมีใครที่มิเอา 

 

อ่า..จะว่าไปวันนี้เด็กน้อยของข้าก็งดงาม ดึงดูดสายตา ผิวขาวเนียนนั้นช่างน่าตีตราให้มิเหลือที่ว่างสักนิด ริมฝีปากอวบอิ่มน่าจูบให้ปากเจ่อ คอดแล้วก็อยากจับเด็กน้อยมาจูบตรงนี้เสียเลย ให้รู้ว่ามู่เสวี่ยไป๋มีเจ้าของแล้ว พวกที่จ้องมองเมียของข้าจนแทบจะกลืนกินจะได้มิต้องมองอีก

 

"เหตุใดต้องเป็นตอนนี้ด้วยนะ น่าเสียดาย น่าเสียดาย" หลงลู่หยางพูดพึมพำ แต่หูเจ้ากรรมของมู่เสวี่ยไป๋กลับไปได้ยิน สามีพูดว่า เสียดาย เสียดายอันใดรึ

 

"ท่านพี่ ท่านพูดว่าเสียดาย เสียดายอันใดรึ" มู่เสวี่ยไป๋ถามออกมา เสียดายอันใดกัน มิมีอันใดให้เสียดายเสียหน่อยหรือว่า!

 

"ท่านเสียดายที่ข้ามา แล้วพวกบุตรีขุนนางจะมิมองท่านหรือ!" ข้ามิงดงามแล้วหรือ ท่านไม่พึงใจในตัวข้าแล้วหรือ 

 

"มิใช่ๆ เจ้าใจเย็นก่อน" คนเป็นรอบเดือนนั้นอารมณ์ช่างอ่อนไหวง่ายเสียจริง

 

"ใจเย็นอันใดอีก" มู่เสวี่ยไป๋พูดไป นำ้ตาเริ่มรื้นขอบตา ปากเริ่มแบะลงเรื่อยๆ

 

"ข้าเสียดายที่เจ้าเป็นรอบเดือน เพราะจะทำนั่นมิได้" หลงลู่หยางกระซิบที่หูของมู่เสวี่ยไป๋ จู่ๆความโกรธก็มลายหายไปเหลือแต่ความเขินอาย

 

"อ๊ะ" มู่เสวี่ยไป๋ร้องออกมาเบา เมื่อหลงลู่หยางบีบเอวของตนแรง "ท่านอย่าแกล้งข้า" มู่เสวี่ยไป๋หันไปทำหน้าโกรธใส่หลงลู่หยาง พร้อมพูดเสียงแข็ง

 

แต่ในสายตาหลงลู่หยางมันมิได้น่ากลัวเลยสักนิด ออกจะน่ารักน่าเอ็นดูเสียมากกว่า

____________

 

จบแล้วค่ะ อาทิตย์นี้ไม่อัปนิยายนะคะ มีสอบบบ

 

ขอโทษด้วยค่ะ ถ้าตอนนี้จะมึนๆหน่อย

ความคิดเห็น