พี่ลิน
email-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : หน้าที่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 105

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ก.ค. 2563 08:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หน้าที่
แบบอักษร

เรญาเริ่มทยอยเก็บของ และลงประกาศขายคอนโดของเธอที่แอลเอ เธอรู้สึกใจหาย…แม้จะเตรียมใจไว้บ้างแล้ว แต่เธอก็ใช้ชีวิตอยู่ที่แอลเอมานานถึงเจ็ดปี 

ลิซ่ามาช่วยเรญาเก็บของด้วยท่าทีเหงาๆ เธอบ่นออกมาหลายครั้ง เรื่องที่เรญาไม่ยอมต่อสัญญาทำงาน ทั้งๆที่ริชาร์ดไม่เคยขยายเวลาสัญญาแบบนั้นกับนักข่าวคนไหนมาก่อน

“เอาน่า…คิดถึงก็ไปเยี่ยมสิ…ฉันจะแวะมาหาบ่อยๆ…ดีไหม”

เรญาส่งสายตาให้กำลังใจไปให้ลิซ่า …ลิซ่าถอนใจออกมา …เธอยิ้มตอบ พยักหน้ารับ…เรญามองแหวนเพชรรูปหัวใจที่นิ้วนางข้างซ้ายของลิซ่า ยิ้มออกมาเล็กน้อยเมื่อนึกถึงวันคืนเก่าๆ ใครจะคิดว่าเพื่อนรักของเธอทั้งสองคน จะตกหลุมรักกัน ทั้งๆที่มีความแตกต่างมากมายขนาดนั้น

“ลิซ…มีอะไรขาดเหลือขอให้บอกนะ… ถ้าเบื่อทางนี้เมื่อไหร่ อยากลองไปผจญภัยที่บ้านฉันบ้างก็ได้ … ฉันอยู่ที่โน่น จัดการได้หลายๆเรื่องแบบง่ายๆ …เธอแค่บอกมาคำเดียว ฉันหางานให้เธอได้พรุ่งนี้เลย”

ลิซ่าหัวเราะออกมา…เธอยื่นมือออกไปจับมือของเรญา แสดงความขอบคุณและถ่ายทอดความห่วงใยให้กันและกัน

“ฟังดูมาเฟียจัง…เหมือนใครนะ” ลิซ่าพูดล้อๆ แล้วถอนหายใจ

“ฉันคงคิดถึงเธอ…คิดถึงเควิน…ชีวิตคนเรานี่ไม่ง่ายเลยนะ …แต่ก็ต้องเดินหน้ากันต่อไป…ใช่ไหม…เรย์”

เรญาพยักหน้า …เธอเองก็มีหน้าที่และความรับผิดชอบที่ต้องทำมากมายต่อจากนี้ไป…เธอทำเพื่อตัวเองมามากแล้ว…ถึงเวลาที่เธอต้องทำเพื่อคนอื่นบ้าง

++++++++++++++++++++++++

วันสุดท้ายที่ทาเคชิจะออกจากโรงพยาบาล มิโดริยื่นโทรศัพท์คืนให้ลูกชาย บอกทาเคชิว่าเรญาโทรเข้ามาเมื่อสองวันก่อน ฝากให้บอกว่า ขอให้เขาหายโดยเร็ว 

ทาเคชิมองโทรศัพท์แล้วตัดสินใจโทรเข้าไปหาเธอ ครั้งนี้มีสัญญาณเรียกเข้า …เขาใจเต้นแรง แทบกลั้นใจฟังเสียงตอบรับจากอีกฝั่งหนึ่ง

เรญากดรับสาย ดีใจวูบขึ้นมาเมื่อเห็นชื่อของเขาปรากฏอยู่บนหน้าจอ

“ทาเคชิคะ…คุณเป็นไงบ้าง”

เสียงแสดงความดีใจแบบนั้น ทำเอาทาเคชิหลุดยิ้มออกมา หัวใจเต้นรัวเร็วอย่างช่วยไม่ได้

“ผมกำลังจะออกจากโรงพยาบาลแล้วครับ …คุณแม่บอกว่า คุณโทรเข้ามา…ขอบคุณมากนะครับ…ที่ยังนึกถึง”

เรญาอึ้งไป…เธออยากบอกเขาเหลือเกินว่าเธอยังคิดถึงเขาอยู่ แต่เธอก็ยั้งตัวเองไว้ …เธอทำได้มาตั้งนาน… จะมาตกม้าตายตอนจบ ยื้อกันไปยื้อกันมาไม่จบสิ้นแบบนี้ได้ยังไง 

“ฉัน…เป็นห่วงค่ะ…คุณปลอดภัยก็ดีแล้วนะคะ ฉันแค่ต้องการให้แน่ใจว่า คุณโอเค”

เขาไม่โอเค…เขายังเจ็บอยู่ …และยังมีเรื่องวุ่นวายใจมากมายที่ต้องสะสาง 

“แล้วคุณล่ะครับ…เป็นยังไงบ้าง … งานยุ่งหรือเปล่า”

“ทาเคชิคะ…ฉัน…ไม่ต่อสัญญากับที่ทำงานนะคะ…ฉันกำลังจะย้ายกลับเปรูอีกสองอาทิตย์นี้แล้ว”

“อะไรนะครับ!”  

ทาเคชิร้องออกไปอย่างลืมตัว นี่เขาจะไม่มีวันได้เห็นเธออีกแล้ว …ตลอดไป…อย่างนั้นหรือนี่ 

“ฉันต้องกลับไปช่วยงานที่บ้านค่ะ… เราทุกคนต่างก็มีหน้าที่ มีความรับผิดชอบที่ต้องทำ…ใช่ไหมคะ… ฉันก็มีหน้าที่ต่อครอบครัว…คุณเองก็เช่นกัน”

ทาเคชิอึ้งไปยาวนาน… เขารู้สึกเจ็บแปลบกับคำว่า ‘ความรับผิดชอบ’ ที่ทำเอาเขาอัดอั้นตันใจ …กัดริมฝีปากตัวเองจนเจ็บ

“ฉันขอให้คุณโชคดี กับทุกๆอย่างที่คุณกำลังทำอยู่นะคะ… ขอเอาใจช่วยให้ทุกๆโปรเจคได้รับการตอบรับเป็นอย่างดี ฉันรู้ว่ามันต้องสร้างอิมแพคมหาศาล …ฉันจะรอชมผลงานของคุณนะคะ”

“เรย์ครับ…” ทาเคชิส่งเสียงออกไป แล้วก็รู้สึกว่าคอแห้งผาก แทบไม่ได้ยินเสียงตัวเอง

“ผม…ขอโทษ…ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นระหว่างเรา…ผมไม่อยากสูญเสียมันไป …แต่ผมก็ไม่อาจทำร้ายความรู้สึกของคุณได้อีก… มันไม่ยุติธรรมที่ผมจะดึงดันทำให้คุณเจ็บปวดเพราะครอบครัวของผมเป็นแบบนี้”

เรญานิ่งเงียบ เธอพยายามไม่ร้องไห้ออกมา

“ถ้าเรา…จะยังเป็นเพื่อนกัน… ถ้าผมจะขอเก็บความรู้สึกดีๆของเราไว้ ยังส่งอีเมลถึงคุณบ้าง …ได้ไหมครับ…”

เขาอยากใช้คำว่า ‘รัก’ แต่ก็รู้ว่าผิด…เขาไม่มีสิทธ์ใช้คำนั้นกับใครได้อีกแล้ว

“…ได้สิคะ…เขียนมาเล่าความสำเร็จให้ฟังบ้างนะคะ… ฉัน…จะส่งกำลังใจให้คุณอยู่ห่างๆ…ฉันขออย่างเดียว… ขอให้คุณเข้มแข็ง …เป็น’นักรบ’คนเดิมที่ฉันรู้จัก…อย่าคิดสั้นแบบนั้นอีก…นะคะ…ทาเคชิ…ฉันขอร้อง”

ทาเคชิน้ำตาคลอเบ้า …เขาคงได้แต่พยายามลืมเธอ แม้ว่ามันจะยากเย็นแค่ไหนก็ตาม…แม้ว่ามันอาจต้องใช้เวลาทั้งชีวิต…เขาก็ต้องทำให้ได้…ในเมื่อตอนนี้ เขาต้องเริ่มต้นบทบาทใหม่ ที่เขาให้คำมั่นสัญญากับซาโอริ ที่จะเดินหน้าไปด้วยกัน …ทาเคชิสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด ดวงตามองออกไปข้างหน้า

“ผมสัญญา…จะไม่คิดสั้นแบบนั้นอีกแล้ว… คุณเขียนมาเล่าเรื่องที่บ้านให้ฟังบ้างนะครับถ้ามีอะไรที่ผมช่วยได้ เรื่องที่มูลนิธิทำอยู่ …ขอให้บอก …ผมจะช่วยเต็มที่…ไม่ต้องเกรงใจ…ตกลงไหมครับ”

เรญาตอบรับ …ก่อนจะวางหูไป… เธอรู้สึกเหมือนปลดเปลื้องพันธนาการอันหนังอึ้งออกจากตัว แม้ว่าหัวใจจะรู้สึกโหวงๆ ว่างเปล่า ราวกับถูกราดด้วยน้ำเย็นจัด… คงมีเพียงเวลาเท่านั้น…ที่จะช่วยเยียวยาได้

++++++++++++++++++++++++++

ทาเคชิกลับเข้าไปทำงานในวันรุ่งขึ้น เมื่อเขาผลักประตูห้องประธานผู้บริหารออก พ่อของเขาก็เงยหน้าขึ้นมามองด้วยความแปลกใจ 

“ทำไมรีบมาทำงาน…ไม่พักผ่อนต่ออีกหน่อยล่ะลูก “

น้ำเสียงแสดงความห่วงใยอย่างลึกซึ้งนั้น ทำให้ทาเคชิโค้งหัวลงต่ำ แสดงความขอบคุณออกไป

“ผมไม่เป็นไรแล้วครับ …พ่อ…ผมมาทำงานจะได้ไม่ฟุ้งซ่าน …ผมมีเรื่องที่ต้องรีบดำเนินการด้วยครับ”

เคนชิโร่เลิกคิ้ว… ทาเคชิมีงานอะไรค้าง เขาไม่เคยเห็นว่าจะมีเรื่องเร่งด่วนอะไร

“คุณพ่อ ช่วยเป็นผู้ใหญ่ไปสู่ขอ ซาโอริให้ผมได้ไหมครับ… ผมกับซาโอริจะหมั้นกันไว้ก่อน…อยากให้คุณพ่อช่วยเข้าไปคุยให้ภายในสัปดาห์หน้าครับ”

“อะไรนะ!” 

เคนชิโร่ร้องออกมา ทำหน้าทั้งตกใจ ทั้งแปลกใจ…คาดไม่ถึง

ทาเคชิไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มเติม เขายังนั่งทำหน้าสงบอยู่อย่างนั้น เคนชิโร่หรี่ตามอง ถามออกไป

“แกไปทำหนูซาโอริเขาท้องใช่ไหม…ถึงต้องรีบร้อนแบบนี้”

ทาเคชิเงยหน้าขึ้นมาทันที รีบบอกออกไป

“ไม่ใช่นะครับ… ไม่มีเรื่องอะไรแบบนั้นหรอกครับพ่อ …ผมกับซาโอริแค่ต้องการหมั้นกันไว้ก่อน ยังไม่ได้รีบร้อนแต่งงานกันนะครับ …พ่อไม่ต้องกังวล”

เคนชิโร่คลายสีหน้ากังวลลง แต่ยังไม่ปักใจเชื่อ เขาลุกขึ้นยืน เดินเข้ามาจับไหล่ลูกชายไว้

“แกแน่ใจเหรอ …ทาเคชิ… พ่อไม่เคยรู้เลยว่า แกชอบพอกับหนูซาโอริตั้งแต่เมื่อไหร่”

ทาเคชิทำหน้านิ่ง ก่อนจะยืนขึ้น บอกออกไปเรียบๆ

“ผมแน่ใจครับ… ความจริงพ่อน่าจะดีใจ ที่ผมทำตามความต้องการของครอบครัว… จะได้ไม่ต้องคอยวางแผนหลอกล่อ หรือบีบบังคับอะไรอีก”

“ทาเคชิ!” 

เคนชิโร่ ตวาดออกไป  

ทาเคชิ โค้งหัวลง ไม่สบตาพ่อ ก่อนจะเดินออกจากห้องไป 

ความคิดเห็น