Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 18

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ก.ค. 2563 20:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 18
แบบอักษร

 

"ห้องไหน!?"

 

"ห้องนั้นครับ"

 

ไวน์และนัทรีบชี้ไปยังห้องๆหนึ่งทันทีที่ก้าวออกมาจากลิฟต์ อัครินทร์ไม่รู้ว่าการที่เขามาตามหาอีกคนที่นี่จะเจอหรือไม่ แต่เวลานี้เขาไม่คิดอะไรแล้ว เขาเป็นห่วงเด็กน้อยของเขาแทบจะเป็นบ้าอยู่แล้ว

 

ติ๊ง!

 

มือหนาคว้ามือถือขึ้นมาเพราะคิดว่าอาจเป็นคนตัวเล็กส่งข้อความมาหาเขาก็ได้ แต่พอเปิดดูกับเป็นชื่อที่เขาไม่อยากคุยด้วยสักเท่าไร

 

"ใครวะ?"

 

ธันวาถามขึ้นเมื่อเห็นอีกคนนิ่งเงียบไป อัครินทร์โทรตามเขาและศรันย์ให้ตามมาสมทบอีกทีเพราะเกรงว่าจะไม่ใช่เรื่องดี

 

"เอย"

 

"มึงเปิดดูซิ"

 

มือหนากดอ่านข้อความตามที่เพื่อนบอกก่อนอารมณ์โกรธจะเข้าครอบงำอีกครั้ง คลิปที่อีกคนส่งมายิ่งทำให้เขาแทบคลั่ง ภาพคนรักที่กำลังถูกย่ำยีจากผู้ชายที่เขามั่นใจว่าเป็นใครไปไม่ได้นอกจากคนที่ขึ้นชื่อว่าแฟนเก่าของโปรดปราน

 

หยาดน้ำสีใสที่ไหลจากตาคนตัวเล็กพร้อมกับคำบอกรักเขาไม่ได้ทำให้รู้สึกดีเลยสักนิด มันกลับยิ่งเจ็บในใจจนเขาอยากจะลากไอ้คนที่ทำแบบนั้นมากระทืบให้ตายต่อหน้าเขา

 

ไวเท่าความคิด ขายาวก็ก้าวมาถึงบานประตูก่อนจะทุบแรงๆเพื่อให้มันเปิดออกอย่างใจร้อน

 

"เปิดสิวะ! แม่ง!"

 

"ไอ้อัคมึงใจเย็น"

 

ธันวาและศรันย์พยายามจะห้ามปรามคนตัวสูงเพราะเอาแต่ตะโกนเสียงดังจนอาจจะรบกวนห้องอื่น อีกทั้งความใจร้อนของเจ้าตัวจะทำให้เสียเรื่องได้

 

"ไอ้เหี้ย! มึงเปิดดิวะ กูบอกให้เปิด!!"

 

แกร่ก!

 

พลันบานประตูก็เปิดออกโดยหญิงสาวที่กำลังยืนมองเขาอย่างเย้ยหยัน ท่าทางที่ดูสะใจแต่กลับไม่ได้รับความสนใจจากอัครินทร์ ร่างหนาแทรกตัวผ่านหญิงสาวเข้าไปในห้องเพราะความเป็นห่วงเด็กน้อยของเขา

 

เขาเปิดประตูห้องที่คิดว่าน่าจะเป็นห้องนอนเข้าไป แต่แล้วเขาก็พบ คนตัวเล็กที่ท่อนบนไร้อาภรณ์ปกปิดกำลังนอนร้องไห้หายใจโรยรินอยู่ใต้ร่างสัตว์นรกที่เขากำลังจะส่งมันกลับไปยังที่ของมันอีกครั้ง ไม่ว่ายังไงก็ช่าง ใครที่มันทำหัวใจเขาเจ็บมันจะต้องไม่ตายดี

 

"มึงอย่าอยู่เลยไอ้เหี้ย!!"

 

ร่างหนาตรงปรี่เข้าไปกระชากอีกคนก่อนจะรัวกำปั้นใส่ไม่ยั้งจนเสียหลักลงไปนอนกับพื้น และใช่ว่าอัครินทร์จะหยุด ความรู้สึกทั้งเจ็บทั้งโกรธทั้งโมโหทำให้เขาขาดสติ หากฆ่าคนตรงหน้าได้เขาก็จะทำ

 

"ฮึก พี่อัค ฮือออ"

 

"กูจะฆ่ามึง! มึงกล้ามากที่ทำร้ายหัวใจกู!"

 

เขายังคงรัวหมัดใส่อีกคนไม่หยุดจนร่างพีระแน่นิ่งไป ธันวาและศรันย์รีบเข้ามาห้ามพร้อมๆกับไวน์และนัทที่เข้าไปกอดปลอบโปรดปรานที่กำลังตกใจกับเหตุการณ์

 

"มึงหยุดก่อนอัค มันสลบไปแล้ว"

 

"ปล่อยกู! กูจะฆ่ามัน!"

 

"ไอ้อัค! มีสติดิวะ มึงไปดูโปรดก่อน น้องร้องไห้ไม่หยุดเลย"

 

พอได้ยินชื่อคนที่ตนรักอัครินทร์ก็สงบลง เขาหันกลับมาหาร่างเล็กที่ตัวสั่นเพราะความกลัว เสื้อคลุมถูกถอดออกก่อนจะนำมาคลุมให้เด็กน้อยของเขา ทันทีที่ถึงตัวโปรดปรานก็กอดเขาเอาไว้แน่น ครั้งนี้เขาจะไม่โทษใครเลยนอกจากตัวเองที่ดูแลคนที่เขารักมากที่สุดได้ไม่ดีพอ

 

"พี่อยู่นี่แล้วนะครับ ปลอดภัยแล้วนะ"

 

"เอาไงต่อดีมึง?" ศรันย์เอ่ยถามขึ้น

 

"มึงจัดการส่งตำรวจให้กูที กูจะเอาแม่งไม่ให้มีที่ยืนเลยคอยดู"

 

สายตาอาฆาตถูกส่งไปยังร่างที่นอนแน่นิ่งไม่ได้สติอยู่ที่พื้น ความผิดครั้งนี้อย่าได้ถามหาอภัยจากเขา

 

"แต่เอยหนีไปแล้ว ให้ตามเลยมั้ย?"

 

"ไม่ต้อง เอาไอ้เหี้ยนี่ไปก่อน เดี๋ยวกูจัดการเอง"

 

หากอัครินทร์ได้พูดไม่มีใครคิดจะกล้าขัดอยู่แล้ว ร่างหนาอุ้มคนตัวเล็กขึ้นก่อนจะพาออกจากห้องไป โปรดปรานหมดสติไปก่อนหน้าแล้วเพราะความหมดแรง คราบน้ำตายังคงเปื้อนใบหน้าหวานที่ซีดเซียวลงจนอัครินทร์เห็นยิ่งพาลใจหาย เวลานี้เขาหวังแค่เพียงให้คนตัวเล็กของเขาปลอดภัยที่สุดก็พอแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

เวลาผ่านไปเกือบสามชั่วโมงแล้วหลังจากเขาพาคนตัวเล็กเข้ามานอนในห้อง เขาจัดการเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าพร้อมกับเช็คอุณหภูมิร่างกายไปด้วยเผื่ออีกคนจะจับไข้ขึ้นมา สิ่งที่ทำให้เขาโมโหคือรอยแดงเป็นจ้ำของอีกคนตั้งแต่ลำคอขาวลากลงมาถึงหน้าท้องแบนราบที่ไอ้เลวนั่นทำไว้ ไม่มีทางแน่นอนที่เขาจะให้อภัย

 

"พี่ขอโทษที่มาช้านะครับ"

 

มือหนาเอื้อมไปจับดวงแก้มอีกคนลูบไปมาก่อนจะพูดขึ้น คนตรงหน้าเขาคงจะตกใจกลัวไม่น้อย แม้ในตอนหลับร่างบางก็ยังสะดุ้งเบาๆเป็นบางครั้ง

 

"พี่ขอโทษที่ดูแลเราไม่ดี ฮึก"

 

อยากจะลงโทษตัวเองที่ปล่อยให้เป็นแบบนั้น เขามันแย่มาตลอด แค่ดูแลอีกคนให้ดีพอยังทำไม่ได้

 

อัครินทร์ยกมือบางขึ้นมากุมไว้แล้วซบหน้าลงที่มือนั้นเพื่อสะกดกั้นน้ำตาไม่ให้ไหล เวลานี้เขาจะมาอ่อนแอไม่ได้ เขาต้องเข้มแข็งไว้เพื่อปกป้องคนตัวเล็กตรงหน้าเขา

 

"พี่อัค..."

 

เสียงแหบพร่าดังขึ้นในขณะที่มือบางก็บีบมือหนาแน่นขึ้น ดวงตากลมกำลังมองมายังคนรักของตนที่ข้างเตียงแล้วเอ่ยเรียก

 

"โปรด! โปรดฟื้นแล้ว"

 

ทั้งดีใจทั้งตกใจที่ร่างเล็กฟื้นจนอัครินทร์ลุกขึ้นไปดึงอีกคนมากอดไว้แทบจะทันที แรงสวมกอดจากคนตัวเล็กยิ่งทำให้เขารู้สึกดีจนห้ามน้ำตาไว้ไม่อยู่อีกต่อไป

 

"พี่ร้องไห้?"

 

"ฮึก เปล่าครับ มันไหลออกมาเอง"

 

โปรดปรานผละออกจากอ้อมกอดคนตัวโตก่อนจะยันตัวขึ้นมานั่งให้ถนัดแล้วมองไปยังอีกคนที่กำลังเช็ดน้ำตาตัวเองป้อยๆ

 

ทั้งคู่ขยับตัวให้มาใกล้กันมากขึ้น อัครินทร์พิงหลังไปกับหัวเตียงพร้อมกับดึงโปรดปรานเข้าไปพิงที่หน้าอกอีกที แขนแกร่งโอบกอดอีกคนไว้ไม่ยอมปล่อย

 

"พี่ขอโทษที่ไปช่วยเราช้าไป"

 

"ไม่ครับ ไม่ช้า"

 

"แต่ตัวโปรด..."

 

"โปรดผิดเองที่ไว้ใจเขา ขอโทษที่ทำให้พี่เป็นห่วง"

 

"โปรดไม่ผิด มันต่างหากที่ผิด"

 

มือบางของโปรดปรานกอบกุมมือหนาเอาไว้เพราะรู้ว่าความโกรธในตัวอีกคนกำลังคุกรุ่น

 

"พี่อัค"

 

"ครับ"

 

"โปรดเกลียด...เกลียดสัมผัสของเขา"

 

อัครินทร์ก้มมองใบหน้าหวานอย่างไม่เข้าใจ ร่างบางกำลังจะสื่อถึงอะไรกันแน่

 

"โปรดเกลียดรอยบนตัวโปรดที่เกิดจากเขา ฮึก"

 

เขากระชับก่อนให้แน่นขึ้น อีกคนคงตกใจอยู่ถึงได้พูดอะไรแบบนี้ออกมา

 

"พี่อัคช่วยทำให้โปรดลืมเขาได้มั้ยครับ? รอยพวกนี้ให้มันเกิดจากพี่อัคคนเดียวได้หรือเปล่าครับ?"

 

"โปรด..."

 

"ช่วยทำให้ร่างกายโปรดเป็นของพี่ทีนะครับ"

 

 

 

 

-------------------------

 

ตอนหน้ามากระอักเลือดไปพร้อมๆกัน

 

ความคิดเห็น