Sitthiwaphon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 15 (เจมส์-ตาล)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 354

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ก.ค. 2563 08:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
15 (เจมส์-ตาล)
แบบอักษร

“สั่งคนออกตามหาเมียกู ทุกที่ ทุกคน” เสียงทุ้มสั่งลูกน้องคนสนิทในขณะที่กำลังเดินอยู่

“ครับนาย”

สามชั่วโมงต่อมา

เจมส์บินตรงจากฮ่องกงมายังไทย ทันทีที่ถึงเขาก็รีบบึ่งมาคอนโดทันที

ปัง!!!

ประตูห้องถูกเปิดด้วยฝีมือของผู้ที่เข้ามาใหม่ร่างสูงใหญ่เดินตรงไปยังห้องนอนและเปิดดูตู้เสื้อผ้าทันที ดวงตาสีเข้มมองชุดกราว์และเสท้อผ้าบางส่วนของหมอสาวก่อนจะเดินออกไปนั่งที่โซฟาภายใต้ใบหน้าเรียบนิ่ง

“นะ..นายครับ..ผมขอโทษครับ” แทนและลูกน้องอีกสองคนนั่งลงคุกเข่าต่อหน้าคนเป็นนาย

“ลุกขึ้นแล้วรายงานมา พวกมึงไม่ผิด”

“คือว่านายหญิงเขียนใบลาออกจากโรงพยาบาลไว้เมื่อวานครับ คนที่นั้นให้คำตอบเดียวกันว่าไม่รู้สาเหตุการลาออก”

“.........” ดวงตาคมเข้มมองกระเป๋าที่คุ้นตากับกองเงินสดอีกจำนวนหนึ่ง

“นายหญิงทิ้งของพวกนี้ไว้ด้วยครับ” แทนส่งโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูของตาลให้กับคนเป็นนาย มือหนาปลดล็อกโทรศัพท์ทันทีที่รับมาเขามองคลิปวิดีโอเสียงสักพักก่อนจะสั่งให้ลูกน้องออกไป

“ออกไปให้หมด กูอยากอยู่คนเดียว” ร่างสูงใหญ่เอ่ยทิ้งท้ายก่อนจะเดินก้าวเข้าไปยังห้องนอน

เจมส์สวมใส่หูฟังที่พันไว้อยู่กับโทรศัพท์ก่อนจะไล่อ่านชื่อคลิป

(ตอนที่คุณเปิดฟังฉันอาจไม่ได้อยู่ด้วย)

มือหนาจับโทรศัพท์เครื่องบางเอาไว้แน่นพลางกดเล่นคลิปเสียง

(สวัสดีค่ะฉันชื่อตาล คนที่คุณมอบความสุขสบายให้ฉัน คุณเป็นคนที่มีบุญคุณกับฉันแต่ในขณะเดียวกันคุณก็เป็นเจ้ากรรมนายเวร..คิกกกก) ใบหน้าเข้มยกยิ้มขึ้นเมื่อได้ยินประโยคที่เธอเอ่ยพูด (ฉัน...ขอโทษที่หนีมา ฉันไม่ได้เกลียดหรือโกรธคุณเลย ถ้าแม้ว่าก่อนหน้านี้ ฉันจะเกลียดก็เถอะ เงินพวกนั้นฉันขอคืนคุณนะคะ ฉันไม่เคยใช้มันเลยอีกอย่างมันมากเกินไปสำหรับฉัน แล้วมันจะมากไปไหมถ้าฉันจะขอให้คุณปล่อยฉันไป อย่าตามหาฉัน ฉันขอ...ขอมีชีวิตเป็นของตนเองได้ไหมคะ...ฉันขอร้อง) น้ำเม็ดใสไหลอาบแก้มสากที่นั่งฟังอยู่ปลายเตียง ประโยคขอร้องของเธอทำให้เขาคิดถึงสิ่งที่ทำไม่ดีไว้กับเธอ ( สุขสันต์วันเกิดล่วงหน้านะคะ ขอให้คุณมีแต่ความสุข พบเจอคนที่ดี เวลาจะทำอะไรหรือจะไปที่ไหนก็ระวังตัวให้มากๆนะ คุกกี้ที่ฉันทำไว้คุณจะกินคู่กับกาแฟก็ได้แต่ฉันอยากให้คุณกินอาหารเช้ามากกว่า ดูแลตัวเองดีๆนะ อย่าทำงานหักโหมล่ะ ตอนนี้คุณอาจจะโกรธหรือเกลียดฉันไปแล้วก็ได้ แต่คุณรู้ไหมว่าความรู้สึกทั้งหมดที่เกิดขึ้นมาตลอดห้าเดือน ฉันรู้สึกแบบนั้นจริงๆ แต่ฉันปล่อยให้ความรู้สึกของฉันถลำลึกไปมากกว่านี้ไม่ได้จริงๆ เราควรหยุดและพอกันแค่นี้นะคะ. โชคดีนะ)

ร่างสูงใหญ่ทิ้งตัวลงบนเตียงทันทีที่คลิปเล่นจบใบหน้าเข้มเปียกปอนไปด้วยคราบน้ำตา มือหนากดเล่นคลิปเสียงของเธอใหม่ทุกครั้งที่คลิปเล่นจบ เขาฟังเสียงของเธอวนไปวนมาจนมือถือแบตหมดและเขาก็เผลอหลับไป....

ดวงตาสีเข้มตื่นขึ้นมาคว้าหาโทรศัพท์เป็นอย่างแรกแต่ทว่ามันถูกชาร์จไว้ที่หัวเตียง

“ตาล! ตาลหรอ ตาล!” ร่างสูงใหญ่ฝึกลุกขึ้นจากเตียงนอนออกไปข้างนอกกลิ่นเช้าลอยฟุ้งมาเตะจมูกจนเขาคิดว่าเป็นเธอที่กลับมา

“..ตะ..ตาล..” เสียงทุ้มเอ่ยแผ่วเบาเมื่อคนตรงหน้าไม่ใช่เธอ

“...ไง หมาหงอยเลยดิ”

“มึงมาทำไมไอ้กาย” ร่างสูงใหญ่ลงนั่งที่โต๊ะอาหารทันทีที่เห็นเพื่อนของตน

“ไอ้แม็คบอกให้มาดูมึงหน่อย มันกลัวมายุ่งกับมึงแล้วจะเจ็บตัวมั่ง”

“..........” ดวงตาคมเข้มมองจานอาหารเช้าที่เพื่อนรักอย่างกายส่งมาให้ มันช่างไม่เหมือนฝีมือของเธอเอาซะเลย

“เอา แดกซะ เดี๋ยวก็ตายซะก่อน วันนี้กูอุตส่าห์มากินเป็นเพื่อน”

“กูไม่กิน”

“เขาบอกให้มึงแดกข้าวเช้าไม่ใช่รึไง คุกกี้ก็มีเนี่ย เอา! รีบๆเข้า”

“มึงกล้าฟังของกู?” เจมส์จ้องมองเพื่อนตาเขม็งก่อนจะตัดไส้กรอกเข้าปาก

“กูแค่บังเอิญเอาไปชาร์จให้เท่านั้นเอง”

“...หึ..บังเอิญ”

สองหนุ่มนั่งกินอาหารเช้าจนเสร็จ ในขณะที่กายนั่งทำงานที่โซฟารับแขก เจมส์กลับถือโทรศัพท์เครื่องบางฟังมันไปอย่างนั้นไม่รู้จักเบื่อ ดวงตาสีเข้มของกายมองสภาพเพื่อนที่เคยพร้อมบวกกับทุกอย่างซึ่งในตอนนี้มันช่างแตกต่างกันเสียยิ่งนัก

“ต้องทำยังไงถึงจะหายไวๆวะ” กายบ่นพึมพำอยู่คนเดียวก่อนจะหันกลับไปทำงาน

——-

ร้านนั่งชิวแห่งหนึ่ง

“พากูมาทำไม?” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นพลางกวาดมองหน้าเพื่อนทุกๆคน

“เปลี่ยนสถานที่” เดม่อน

“ริมทะเลเลยนะเนี่ย” กาย

“เปลี่ยนบ้างก็ดี ผับแม่งน่ารำคาญ” มอส

“....อือ”

“สรุปยังไงคือโดนทิ้ง?” มอสเอ่ยถามพลางกระดกแก้วบรั่นดีลงคอพรวดเดียว

“...เสือก”

“ฮ่าๆ...คนอย่างมึงเนี่ยนะโดนผู้หญิงทิ้ง?”

“อย่าเสือก”

“มึงคงเลวกับเขาสินะ”

“ก็เหมือนมึงที่เลวกับผู้หญิงคนนั้น” ประโยคตอบกลับของเจมส์ทำให้มอสหน้านิ่งไปสักพักก่อนจะยกขึ้นเป็นปกติ

กายและเดม่อนนั่งมองสองหนุ่มชั่วเพื่อนรักถกเถียงกันอย่างชั่งใจ

[ หากฉันจะขอ..เวลา~....................]

“ไปบอกให้มัน เลิกร้องกูไม่อยากฟัง!”

“เฮ้ย!! ใจเย็นดิ!” กายจับท่อนแขนหนาของเพื่อนเอาไว้เมื่อเห็นหน้าตาไม่สบอารมณ์ของคนด้านข้าง

“..........” ถึงเขาจะไม่อยากฟังดนตรีสดที่นักร้องร้อง แต่ก็นั่งกัดฟันฟังจนจบเพราะเนื้อหามันช่างกัดกินใจของเขาตอนนี้เเสนเหลือ

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา ที่สวิตเซอร์แลนด์

“แน่ใจหรอว่าจะอยู่ที่นี่” ดวงตาสีน้ำตาลมองไปรอบๆเมืองที่สวยงามก่อนจะหันมาถามเธอ

“แน่ใจสิคะ อีกอย่างฉันก็รบกวนคุณซื้อตึกนี้ให้แล้วด้วย จะย้ายก็เสียดายเงินที่เสียไป”

“งั้นก็เอาที่เธอสบายใจ ลีน่า” แอนเดรียเอ่ยพูดกับเธอก่อนจะกันไปเรียกลูกน้องสาวที่ยืนอยู่ไม่ไกล

“ค่ะ..นายหญิง”

“เธออยู่คนเดียวมันอันตราย ให้คนของฉันอยู่กับเธอที่นี่ด้วยแล้วกัน มีอะไรจะได้ช่วยกันได้”

“แต่ว่ามันจะรบกวนเกินไปรึเปล่า ฉันอยู่ได้จริงๆนะคะ”

“ไม่มีที่ที่ปลอดภัยหรอกนะ คนของฉันจะปกป้องและดูแลเธอเอง”

“ขอบคุณนะคะ จะให้ฉันตอบแทนยังไงไหว”

“สิ่งที่เธอทำตอนนี้ก็ตอบแทนฉันได้เยอะแล้ว ฉันไปล่ะเดี๋ยวสามีจะสงสัย”

“ขอบคุณนะคะ” ตาลเอ่ยคำขอบคุณพลางก้มโค้ง เธอมองรถคันหรูที่ขับแล่นออกไปก่อนจะหันมาหาลีน่าและบอดี้การ์ดชายอีกสองคน

“ฉันคิดว่ามีแค่เธอคนเดียว” ดวงตากลมโตมองชายด้านข้างอย่างระแวง

“ไม่ต้องกลัวหรอกค่ะ พวกเขาจะปกป้องเรา”

“อื้มม~” ร่างบางเดินเข้าตึกพร้อมกับลีน่าและบอดี้การ์ดอีกสองคน

“คุณนอนด้านบนสุดนะคะ ฉันจะนอนชั้นสอง ส่วนสองคนนี้นอนชั้นใต้ดิน พวกเราทั้งสามจะช่วยคุณเปิดร้านค่ะ มีอะไรก็สอนพวกเราด้วยนะคะ”

“ได้สิ อยู่กับฉันเรามาเป็นเพื่อนกันเถอะนะ แล้วก็แต่งตัวปกติเถอะแบบนี้ฉันว่ามันเด่นไป”

“เรื่องเปลี่ยนชุดพอได้นะคะ ถ้าให้เป็นเพื่อนคงไม่เหมาะนายหญิงรู้เอาพวกเราตายแน่”

“...งะ..งั้นก็ได้...ของครบเลย” ร่างบางเดินตรงดิ่งไปยังห้องทำขนมดวงตากลมโตมองของทุกอย่างเป็นประกาย

“ใช่ค่ะ พอพวกเรารู้ว่าจะมีคนมาให้พวกเราดูแลเพิ่มลีน่าเลยศึกษาข้อมูลของคุณเพิ่มเติมว่าคุณชอบสีหวานแหว๋ ลีน่าเลยรับอาสาให้ช่างทำร้านเป็นสีชมพู ส่วนข้าวของพวกนี้ นายหญิงก็จัดหาและให้สถาปนิกคนสนิทออกแบบร้านและรีโนเวทเพื่อคุณใหม่หมดเลยค่ะ”

“เขาทำแบบนั้นทำไม?” เมื่อได้ยินสิ่งที่ลีน่าพูดใบหน้าหวานก็หุบยิ้มทันที

“ก็คุณตั้งครรภ์ไงคะ นายหญิงเลยอยากอำนวยความสะดวกให้”

“..!!!..รู้ได้ไง!?”

“ก็เอกสารการตั้งครรภ์ในกระเป๋าคุณไงคะ” ใบหน้าหวานของลีน่าฉีกยิ้มกว้างก่อนจะเอามือมาลูบหน้าท้องที่เริ่มป่องนูน

“น่าขอจับได้ไหมคะ?”

“..ดะ..ได้สิ..”

ตาลยืนตัวเกร็งเมื่อมีมือบางของคนที่พึ่งพบเจอกันไม่กี่ครั้งมาจับลูบหน้าท้องของตนเอง ใบหน้าหวานยกยิ้มขึ้นกับกิริยาของเธอ

—————————————-

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะคะ❤️🙏

ตาลลูกนังลีน่ามันฆ่าพ่อตัวเองมาอย่าหลงมัน!!!

ไรท์แต่งสนุกไหม เบื่อกันรึเปล่า??

หลังจากนี้ไรท์จะไม่ได้ลงเรื่องนี้พักนึงนะคะ ขอปั่นอีกเรื่องก่อน🙏❤️

 

 

 

ความคิดเห็น