เจ้าสาวอสูร
email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอน ผมไม่ใช่เจ้าสาวของคุณ 11

ชื่อตอน : ตอน ผมไม่ใช่เจ้าสาวของคุณ 11

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 341

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ก.ค. 2563 19:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอน ผมไม่ใช่เจ้าสาวของคุณ 11
แบบอักษร

 

ตอนนี้ผมกำลังทำหน้าที่คุณครูอนุบาลชั้นปีที่3 ห้องปลาโลมาโรงเรียนเซนต์หลุยส์ งานที่นี่ไม่มีอะไรมาก เช้าก็ยืนรอผู้ปกครองมาส่งเด็กๆ เเล้วก็สอนหนังสือ เช่น พวกคำศัพท์ง่ายๆ ตอนเที่ยงหลังทานข้าวก็พาเด็กๆไปเเปรงฟันเเละเข้านอนกลางวัน ตื่นขึ้นมาก็เล่นเกมคลายสมอง จากนั้นก็รอผู้ปกครองให้รับช่วงเย็น คือ..ถ้าเด็กไม่ดื้อมันก็สบายๆเเละ เเต่...

 

 

"อลัน อย่าเเกล้งเพื่อน"

 

"ฮื้ออ ฮืออ คุณครูอลันต่อยผม!"

 

"เซฟมาเเย่งขนมผมฮะ"

 

ผมเข้าใจว่าอลันหวงของกินของตัวเองมาก เเต่ก็ไม่คิดว่าถึงขนาดต่อยเพื่อนจนตาเเดงเเบบนี้ ทำให้ผมต้องลงโทษอลันโดนการตีที่มือเล็กไปทีหนึ่งไม่เเรงมาก

 

"อลันรู้มั้ยครับว่า ตัวเองทำอะไร "

 

"...."

 

"เพราะอลันใช้ความรุนเเรงเเก้ไขปัญหา เเม้เซฟจะทำผิดจริง เเต่อลันไม่คิดว่ามันเกินไปหน่อยมั้ยครับ คราวหลังบอกเพื่อนดีๆ ก็ได้"

 

"งั้นคราวหน้าผมจะให้ป๊ะป๊าซื้อมาเเจกทุกคนเลย"

 

"เอ่อ ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้"

 

ผมถอนหายใจ เจ้าตัวไม่ได้รู้สึกเจ็บเลยที่ผมตี อาจเพราะชอบเล่นสนุกจนเจ็บตัวบ่อยๆ เลยชิน ผมยังเคยเห็นอลันปีนราวลิงที่สนามเด็กเล่น เเล้วร่วงลงมา ตอนนั้นผมใจหายเเวบ เเต่เจ้าตัวก็เงียบไปพักหนึ่งเเล้วลุกขึ้นมาเองนั้นเป็นข้อดีที่อลันรู้จักเข้มเเข็ง ส่วนของเสียที่ผมอยากให้เเก้คือ สายเปย์เนี่ยเเละ เจ้าตัวเคยหอบตุุ๊กตาม้าโพนี่ตัวใหญ่ไปให้น้องพรีม เด็กผู้หญิงห้องข้างๆในวันเกิด ที่สำคัญตัวพ่อก็ชอบตามใจลูกเกิน จนผมอดบ่นไม่ได้

 

"อังเดรพ่อได้ฝากบอกมั้ยครับว่าวันนี้จะมารับกี่โมง"

 

"ปกติ"

 

"หางเสียงด้วยครับ"

 

"ครับ"

 

ผมต้องถอนหายใจรอบที่สอง อังเดรรายนั้นยังเป็นเด็กที่เงียบเหมือนเดิม อาจจะพูดได้มากขึ้นเเล้ว เเต่เจ้าตัวก็เลือกที่จะเงียบเพราะไม่อยากพูดกับใคร อังเดรเคยพูดว่าจะพูดกับคนที่อยากพูดด้วยเท่านั้น เฮ้อ ดอกพิกุลจะร่วงจากปากหรือไงนะ

 

"เด็กๆ ไปเเปรงฟันเเละมาเตรียมเข้านอนได้เเล้วครับ"

 

"ค่ะ/ครับ คุณครู "

 

เมื่อหมดเวลาพักกลางวัน เด็กๆวิ่งไปที่ห้องน้ำที่ความสูงของอ่างล้างหน้าถูกออกเเบบมาให้เหมาะสมกับเด็กอายุเท่านี้ ผมจึงคลี่ยิ้มอย่างสบายใจ ตอนนี้เสียงก็เริ่มเงียบสงบ เมื่อเด็กๆ ต่างนอนหลับ ยกเว้น..

 

"อลัน ห้ามเเอบหนีไปห้องข้างๆนะ"

 

ผมต้องมานั่งเฝ้าระหว่างที่นอนของเด็กเเฝด อังเดรไม่เท่าไหร่ เพราะไม่เเอบหนีไปไหนเเต่ไม่ยอมนอน ส่วนอลันชอบเเอบหนีออกไปกวนน้องพรีมเด็กผู้หญิงห้องข้างๆ ถ้าผมไม่บังคับพวกเขาก็ไม่นอนสักที ผมจึงต้องนั่งเฝ้าจนกว่าเด็กเเฝดจะหลับ

 

"ทำไมดื้ออย่างนี้นะ"

 

ผมเเอบจับเเก้มนิ่มๆ ของอลันกับอังเดร ผมรู้สึกมีความสุขนะที่ได้ดูเเลพวกเขา ได้เห็นการเจริญเติบโตของพวกเขาท่ามกลางเด็กๆ คนอื่น อลันกับอังเดรทำให้ผมชอบที่จะอยู่กับเด็กๆ ความคิดที่ว่ามันน่าเบื่อในตอนนั้น ในตอนนี้เวลาที่ผมไม่มีพวกเขามากวนมันรู้สึกเหงานิดๆ ผมจึงอยากดูเเลพวกเขาเเละสอนพวกเขาในเรื่องต่างๆ

 

"ไปทำน้ำส้มไว้ดีกว่า"

 

ข้อดีของการที่ให้เด็กๆนอนกลางวันคือผมมีเวลาพักมากขึ้น ผมจึงมักใช้เวลานี้ในการทำเมนูเล็กๆ น้อยๆ ในการให้เด็กเเฝดเอากับบ้านไปทานกับพี่พายุ ถามว่าผมทำเเบบนี้ให้เด็กคนอื่นๆ มั้ย บอกตรงๆเลยว่าผมลำเอียง เเต่ผมก็จะเอาเเอบใส่ไว้ในกระเป๋าเด็กเเฝด คนอื่นๆจะได้ไม่รู้

 

ผมยิ้มออกมาเมื่อคั้นน้ำส้มสดๆ ใส่ขวดบรรจุขนาดปานกลาง 3 ขวด จากนั้นก็นำใส่ถุงเเล้วเก็บใส่กระเป๋าอังเดรที่มักว่างเปล่า ส่วนของอลันรายนั้นหอบขนมมาเต็มกระเป๋า ถ้าชอบใครก็เเจก ไม่ชอบใครก็ไม่ให้

 

ครืนน ครืนน ติ้ด!

 

โทรศัพท์ในเอี้ยมผมสั่นผมจึงเเอบหลบออกมาข้างนอกเพื่อมารับสาย

 

"ไหนบอกให้ผมพักไง"

 

"พอดีมีเรื่องด่วนเข้ามา"

 

"เรื่องอะไร? "

 

"ออกห่างจากฝรั่งนั้นซะ"

 

"ทำไมผมต้องทำตาม"

 

ผมเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย ปกติเเล้วคุณปู่ไม่ค่อยห้ามผมเท่าไหร่นัก เเต่ทำไมถึงเพิ่งมาห้าม เพราะผมมาเป็นครูอนุบาลเกือบ 4 เดือนเเล้ว

 

"มีคนสั่งฆ่าหมอนั่น เขามาจากนักฆ่าของเรา"

 

"ไม่ได้ ผมไม่อนุญาต"

 

"ฉันไม่ได้ตกลงรับงาน พวกมันเลยไปจ้างกลุ่มอื่น ฉันไม่อยากให้เเกต้องเสี่ยง"

 

"ไม่ว่าจะเป็นใคร ผมจะไม่ยอมให้พวกมันทำตามอำเภอใจ"

 

"ระวังตัวด้วย พวกนั้นดูท่าว่าจะไม่ธรรมดา อ๋อ ฉันไม่บอกข้อมูลนะ เพราะฉันก็อยากให้ฝรั่งนั่นตาย"

 

คุณปู่ตัดสายไปเเบบชิวๆ ผมส่ายหนาอย่างเอือมระอา ผมรู้ว่าท่านไม่เห็นด้วยที่ผมจะรักใคร เเต่ผมรักไปเเล้วนิ จะให้ถอนตัวออกมาก็คงไม่ได้ อีกอย่างพวกเขาคือคนสำคัญของผม ไม่ว่าจะเป็นพี่พายุหรือเด็กเเฝด ผมจะไม่ยอมให้ใครเเตะต้องพวกเขา เเต่ทำไมถึงสั่งฆ่าพี่พายุกันนะ ในเมื่อคุณปู่ไม่ให้ข้อมูลผมคงต้องให้เพื่อนช่วยซะเเล้ว พอคิดได้ผมจึงส่งข้อความหาเพื่อสนิทของผม มันเป็นนักฆ่าเหมือนกัน เเต่จะอยู่ในพวกซุ่มดูเเละหาข้อมูลมากกว่าจะลงมือทำเองเหมือนผม

 

"คงจะได้เรื่องนะ"

 

ผมเก็บโทรศัพท์ใส่เอี๊ยมจากนั้นก็เดินกลับเข้าไปดูเด็กๆ เมื่อเวลาผ่านไปเด็กบางคนก็เริ่มตื่นขึ้นมาเเล้ว ผมก็ให้พวกเขาเดินไปล้างหน้า เเละระวังอย่างเสียงดังไม่ให้รบกวนเด็กๆคนอื่น เเม้กระทั่งเด็กเเฝดก็ตื่นมาเเล้ว

 

อลันกับอังเดรออกไปเล่นกับน้องพรีมที่สนามเด็กเล่น ผมที่ยังคิดไม่ตกว่าใครเป็นคนสั่งฆ่านายพายุ เพื่อจุดประสงค์อะไร ผมได้ข่าวมาว่านายพายุยกทรัพย์สินให้กับพี่น้องคนอื่นๆ ดูเเล หรือยังมีอะไรอีกที่ผมยังไม่รู้

 

"เฮ้อ จะให้เดินไปถามก็ไม่ได้เสียด้วย"

 

ผมยืนรอให้ผู้ปกครองมารับเด็กๆ ความจริงผมรอพี่พายุต่างหาก ระหว่างที่กำลังยืนมองเด็กเเฝดอยู่ก็เห็นรถยนต์สีดำที่คุ้นตา มาจอดเเถวๆโรงเรียนจากนั้นร่างสูงของคุณพ่อเด็กเเฝดก็เดินเข้ามาพร้อมกับสาวหุ่นดีผมลวนสีทองยาว ทำเอาคิ้วผมกระตุกนิดๆ

 

"เด็กๆ อยู่ไหนเหรอครับ"

 

"เดี๋ยวผมไปเรียกให้นะครับ คงกำลังเก็บกระเป๋าอยู่ในห้อง"

 

ผมกัดฟันพูดนิดๆ เเม้พยายามจะยิ้ม เเต่ในใจผมอยากเอามีดมาลับคมซะเดี๋ยวนี้เลย เล่นพาสาวสวยมาด้วยเเบบนี้ อย่าบอกนะว่าจะเอายัยเเหม่มนี่มาเป็นเเม่ของเด็กๆ

 

"อลัน อังเดร คุณพ่อมารับเเล้วครับ"

 

ผมพยายามไม่หงุดหงิดใส่เด็กๆ เพราะพวกเขาไม่รู้เรื่อง อลันกับอังเดรสะพายกระเป๋าเดินออกมาหาพี่พายุ ผมได้เเต่ยืนมองนิ่งๆ โดยไม่พูดอะไร

 

"อลัน อังเดร สวัสดีครูอากิก่อนกลับด้วยครับ"

 

"สวัสดีฮะ/สวัสดี"

 

ผมคันยุบยิบในใจ อยากจะถามอีกฝ่ายเรื่องของสาวสวยที่มายืนยิ้มหวานอยู่ข้างๆ เเต่ปากผมมันก็หนัก ผมจึงพยายามไม่สนใจคนพ่อ เเล้วหันมายิ้มให้เด็กเเฝดเเทน

 

"กลับบ้านเเล้วอย่าลืมทำการบ้านนะครับ"

 

ผมพูดจบ ผมก็ขอตัวไปส่งเด็กๆคนอื่น เพราะไม่อยากพูดกับพี่พายุตอนนี้ มันหงุดหงิด ขืนยังเห็นยัยเเหม่มนั้นอยู่คืนนี้คงมีคนตายอีกศพ ผมเฝ้ามองพวกเขาเดินกลับขึ้นรถยนต์สีดำไป

 

" ชิ ให้มันได้ยังงี้สิ หงุดหงิดชะมัด"

 

ผมเป็นคนหวงของอะไรที่เป็นของผม หรือสิ่งที่ผมต้องการผมไม่เคยยกมันให้ใคร ยิ่งเป็นคนที่ผมรัก ผมจะไม่ยอมให้เขาตกไปเป็นของคนอื่น ไม่มีวัน!

 

ครืนน ครืนน ติ้ด!

 

"อะไร! "

 

"ไปหงุดหงิดอะไรมาล่ะ"

 

"เปล่า เรื่องที่ให้สืบข้อมูลได้เรื่องยัง"

 

เพราะเพื่อนของผมโทรมาพอดี ผมจึงเเอบไปยืนคุยในห้องเรียน เด็กๆกลับไปหมดเเล้ว ผมจึงคุยที่นี่ได้อย่างสบายใจ

 

"ก็นิดหน่อย เเต่ยังไม่รู้ตัวคนบงการนะ"

 

"ได้เรื่องอะไรก็บอกมา"

 

"ดูเหมือนว่านายพายุจะได้สมบัติล้ำค่ามาครอง..มีคนต้องการมัน เเต่ไม่รู้ว่านายพายุได้ครอบครองอะไร"

 

"เเล้วคนที่มาจ้างคือใคร"

 

"ลูกน้องเสี่ยทรงกิจ เเต่ไอไม่ฟันธงนะว่าเสี่ยอ้วนนั้นจะเป็นคนบงการ น่าจะถูกวานมาจ้างมากกว่า"

 

"ทำไมถึงคิดเเบบนั้น"

 

"ก็นายพายุไม่ได้เป็นคู่เเข่งทางธุรกิจอะไรของเสี่ยนั้น เรื่องบาดหมางก็ไม่มี เเถมดูเหมือนจะไม่รู้จักกันไม่มีความเกี่ยวข้องกันเลย"

 

"เกี่ยวไม่เกี่ยวเดี๋ยวก็รู้"

 

"เเหม กำลังทำเรื่องสนุกๆ อีกเเล้วสิ"

 

ผมได้ยินเสียงเพื่อนผมบ่นเบาๆ ปนหัวเราะนิดๆ มันคงรู้ว่าผมต้องไปหาเสี่ยทรงกิจอะไรนั้น เเต่ช่างเถอะผมไม่เคยกลัวอันตราย

 

"นี่ โยฮัน ขอเตือนอะไรไว้หน่อยนะ"

 

"อะไร? "

 

"การเข้าถึงเสี่ยทรงกิจไม่ได้ง่ายขนาดนั้น ยิ่งเค้นข้ อมูลจากมันยิ่งยากกว่า มันเป็นพวกหัวเเข็งไม่ยอมก้มหัวให้ใคร"

 

"เรื่องของมันสิ"

 

"เเต่ก็มีวิธี..."

 

"ยังไง"

 

"คริคริ ไม่บอก เเบร่ "

 

ติ้ด!

 

ผมเกือบหลุดคำด่าเพื่อนสนิทตัวเองก่อนปลายสายจะรีบวางไป เอาเถอะต่อให้มันไม่ยอมบอก ผมก็จะบังคับให้มันเอ่ยปากออกมาให้ได้ ระหว่างที่กำลังยืนคิดว่าจะเข้าถึงเสี่ยทรงกิจยัไงดี จู่ๆ ประตูห้องเรียนก็ถูกเปิดออก พร้อมร่างโปร่งของเพื่อนผมกระโจนเช้ามากอดคอผม เกือบจับมันทุ่มซะเเล้ว

 

ครืด ปัง!

 

"เซอร์ไพรส์~ "

 

"ปล่อยก่อน จิม "

 

"โห ไอมิสยูจะเเย่อยู่เเล้ว"

 

"ถ้ายังไม่ปล่อย ไอจะเเทงยู"

 

"โอ๊ะ หยอกเล่นๆน่า "

 

จิมมี่ค่อยๆผละออกเมื่อเห็นว่าในมือของผมถือมีดสั้นคมกริบอยู่ จิมมี่ หรือ จิมเมอร์ มาซาร์ส มันเป็นเพื่อนสนิทของผม ตอนเริ่มเป็นนักฆ่าช่วงเเรกๆ ความจริงผมไปเจอมันอยู่ในซ่องทาสที่บ่อนเถื่อนในอิตาลี เเละบังเอิญพามันออกมา นิสัยของมันเป็นคนเฮฮา เเต่อย่าได้เชื่อถือรอยยิ้มของมันเชียว ลางสังหรณ์บอกว่าการที่มันมาหาผม ..เรื่องคงจะวุ่นวายมากกว่าเดิม เฮ้อออออ ไล่มันกลับทันมั้ย..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น