Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 17

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ก.ค. 2563 18:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 17
แบบอักษร

 

นาฬิกาบนหน้าปัดบอกเวลาสิบหกนาฬิกาตรง ร่างบางกำลังง่วนอยู่กับการเก็บสัมภาระการเรียนเข้ากระเป๋าเพราะถึงเวลาเลิกเรียนในภาควิชานี้ แรงสะกิดเบาๆจากด้านข้างทำให้เจ้าตัวละความสนใจจากสิ่งตรงหน้าหันไปมอง

 

ไวน์พยักพเยิดให้โปรดปรานมองตามสายตาที่เจ้าตัวกำลังสื่อสาร เขาหันไปมองผ่านกระจกใสตรงประตูก่อนจะพบกับร่างสูงคุ้นตายืนอยู่หน้าห้อง

 

"มาได้ยังไง? มาหามึงหรอโปรด?"

 

นัทที่นั่งข้างๆก็มองตามทั้งสองออกไปก่อนจะถามขึ้น

 

"เราไม่รู้"

 

"อ้าว วันนี้เราก็ไม่ได้นัดอะไรกันใช่มั้ย?"

 

"ก็อาจจะมาหาพวกเราก็ได้นี่"

 

ชายหนุ่มร่างสูงที่ยืนอยู่หน้าห้องคือพีระนั่นเอง ที่ทำเอาคนทั้งสามงุนงงเป็นเพราะไม่รู้ว่าอีกคนมายืนรออะไร แต่สำหรับความคิดโปรดปราน พีระอาจจะแค่มาหาเพราะอยากเจอเพื่อนอย่างพวกเขาล่ะมั้ง

 

"พี มาทำอะไรที่นี่หรอ?"

 

โปรดปรานทักขึ้นเมื่อเดินออกมาจากห้อง เขาจำได้ว่าตึกเรียนอีกคนอยู่ห่างออกไปตั้งสองสามตึก แล้วคิดยังไงถึงได้มาถึงนี่

 

"คือเรามาหาโปรดน่ะ"

 

พีระยิ้มขึ้นก่อนจะพูดขึ้น แต่เป็นเพราะอะไรไม่รู้โปรดปรานถึงรู้สึกแปลกๆกับรอยยิ้มนั้น เขาหันมาหาไวน์กับนัทเพราะไม่รู้ว่าเพื่อนทั้งสองของเขาจะรู้สึกแบบเดียวกันหรือเปล่า หรือว่าเขาจะคิดไปเองกันแน่?

 

"งั้นกูกับนัทกลับก่อนละกันนะ วันนี้จะกลับบ้านด้วย"

 

ไวน์พูดขึ้นเพราะเห็นว่าทั้งคู่คงมีอะไรคุยกันเลยขอตัวกลับ และด้วยความที่ทั้งคู่รู้จักกันมาก่อนเลยคิดว่าไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง

 

"พีมีอะไรกับเราหรอ?"

 

"คือเราจะชวนโปรดไปซื้อของเป็นเพื่อนหน่อยอ่ะ พอดีต้องใช้ด่วน"

 

"ของอะไรเหรอ?"

 

"ก็พวกอุปกรณ์การเรียนน่ะ มันกะทันหันเราเลยไม่รู้จะไปกับใคร อีกอย่างเราจะเลี้ยงข้าวโปรดด้วยเลยมาชวน"

 

"หือ? เลี้ยงเราทำไมล่ะ?"

 

"ก็...ไม่รู้อ่ะ นะๆไปเป็นเพื่อนหน่อย"

 

พีระกำลังคะยั้นคะยอให้เขาใจอ่อน ไม่ใช่ว่าไปไม่ได้แต่เขาจะบอกกับอีกคนที่ตอนนี้อาจจะกำลังมารอรับเขาแล้วก็ได้ยังไงดี

 

"คือ...พี่อัค"

 

"อ๋อ เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง เดี๋ยวเราคุยให้ เอามือถือโปรดมาสิ"

 

โปรดปรานไม่รู้ว่าอีกคนจะทำยังไงแต่ก็ยอมยื่นมือถือให้เพราะคิดว่าอีกคนคงจะขอให้เขาได้ พีระกดมือถือเขาอยู่สักพักก่อนจะส่งคืนให้

 

"เรียบร้อย ป่ะ ไปกัน เดี๋ยวขากลับเราไปส่ง"

 

"เอางั้นเหรอ?"

 

"ใช่ ไปเถอะ"

 

ไม่รู้ว่าเพราะอะไรแต่ใจรู้สึกแปลกๆ โปรดปรานยอมเดินตามอีกคนไปโดยไม่ได้เอะใจ แต่ถึงจะคิดมากก็ถูกกลบไปมิดเพราะความไว้ใจที่มีให้อีกคน เพื่อนยามเดือดร้อนก็ต้องช่วยกันนั่นคือสิ่งที่โปรดปรานกำลังคิด

 

 

 

 

 

อัครินทร์ค่อยๆเหยียบคันเร่งให้รถเคลื่อนไปช้าๆเพราะในมหาวิทยาลัยช่วงนี้มีนักศึกษามากมายกำลังเดินผ่านไปมาเกรงว่าขับเร็วแล้วจะเป็นอันตราย ก่อนหน้าเขามารอรับเด็กน้อยของเขาแต่ก็ได้รับข้อความจากอีกคนว่าให้กลับไปก่อนเพราะมีงานด่วนที่ต้องทำแล้วจะให้เพื่อนไปส่งอีกที เขาไม่ได้ว่าอะไรขอแค่อีกคนดูแลตัวเองดีๆเพราะอดเป็นห่วงไม่ได้นั่นแหละ

 

ขับมาได้ไม่นานสายตาก็ไปสะดุดเข้ากับร่างผู้ชายตัวเล็กสองคนที่กำลังเดินอยู่ริมถนน เขาจำไม่ผิดว่าทั้งสองนั้นคือเพื่อนของโปรดปรานก่อนจะจอดรถเทียบคนทั้งสองแล้วลดกระจกลง

 

"ไวน์ นัท"

 

"อ้าวพี่อัค สวัสดีครับ"

 

ทั้งสองยกมือขึ้นไว้เขาแต่ไร้เงาของคนตัวเล็กที่เวลาปกติตัวจะไม่ห่างกันกับเพื่อน

 

"แล้วโปรดล่ะ?"

 

เขามองไปที่ไวน์และนัทสลับกันไปมา แต่ก็ดูเหมือนว่าทั้งสองก็มองเขาก่อนจะหันไปมองหน้ากันเอง

 

"ไม่ได้มาด้วยกันเหรอครับ?" นัทถามขึ้น

 

"ก็โปรดส่งข้อความมาบอกพี่ว่ามีงานด่วนให้พี่กลับไปก่อน แล้วเราไม่มีหรอ?"

 

จนตอนนี้แล้วเขารู้สึกเอะใจขึ้นมา นี่มันผิดปกติหรือเปล่า?

 

"ไม่มีนี่ครับ เลิกเรียนก็ออกมาเลย อ้อ! หรือว่าจะอยู่กับพี?"

 

"อะไรนะครับ?"

 

"ก็ตอนที่เราแยกกันพีเขามาหาโปรดน่ะครับ แล้วทำไมต้องบอกว่ามีงานด่วนด้วย?"

 

ไวน์ทำหน้างุนงงสงสัย เพื่อนเขาจะโกหกแบบนั้นไปเพื่ออะไร?

 

"พี?"

 

"เพื่อนพวกเราครับ อ้อ ที่เป็นแฟนเก่าโปรด"

 

จากความห่วงใยก่อนหน้าเปลี่ยนเป็นความรู้สึกโกรธเข้ามาแทนที่ โกรธที่อีกคนโกหกเขาว่ามีงานด่วน และยิ่งโกรธเมื่อรู้ว่าอีกคนกำลังอยู่กับแฟนเก่า

 

มือหนาหยิบมือถือขึ้นมาก่อนจะกดเบอร์โทรออกหาคนที่กำลังทำให้ใจเขาไม่เป็นสุข เขาไม่เคยห้ามว่าจะไปกับที่ไหนกับใครแต่แค่บอกกับเขาตรงๆมันไม่ได้เลยเหรอ ทำไมต้องโกหกให้เขากลายเป็นคนโง่ที่หลงเชื่อคำพูดของคนรักแบบนั้น

 

"ไม่ติดเหมือนกันครับพี่"

 

หลังจากพยายามโทรได้สักพักก็พบว่าไม่สามารถติดต่อกับอีกคนได้ ทั้งไวน์และนัทก็พยายามช่วยโทรแต่ก็ดูเหมือนอีกคนจะปิดเครื่องไป

 

"โว้ย!!"

 

อัครินทร์เริ่มหัวเสียเพราะความโกรธก่อนหน้า แล้วไหนจะยังติดต่ออีกคนไม่ได้ด้วย อดคิดไม่ได้เลยว่าอีกคนไม่อยากให้ใครรบกวนขนาดนั้นเลยหรือไง?

 

"พี่อัค ผมว่ามันแปลกๆ" ไวน์เริ่มพูดขึ้นเพราะจับสังเกตอะไรได้

 

"ยังไง?"

 

"เราโทรหาโปรดไม่ติด ผมเลยลองโทรไปหาพี แต่พีตัดสายผม"

 

"หืม?"

 

"ผมขอดูข้อความที่โปรดส่งมาให้หน่อยครับ"

 

อัครินทร์ยื่นมือถือให้ไวน์แล้วมองตามอีกคน จะว่ามันมีอะไรแปลกๆไปก็จริง แต่เขาไม่ได้คิดอะไรเสียมากกว่า

 

"นี่ไงครับ"

 

ไวน์ว่าพลางขยับมาใกล้ๆเขาเพื่อให้เห็นข้อความที่อีกคนส่งมาชัดๆพร้อมกัน

 

พี่อัค วันนี้กลับไปก่อนนะครับพอดีผมมีงานด่วนต้องรีบทำให้เสร็จ

 

เดี๋ยวให้ไวน์ไปส่งครับ

 

"ผมขอเสียมารยาทเลื่อนขึ้นไปดูข้อความก่อนหน้านะครับ ที่แปลกคือโปรดแทนตัวเองกับพี่ว่าโปรด ไม่ใช่ผมแบบที่พึ่งส่งมา"

 

จริงอย่างที่ไวน์ว่า เขาไม่ได้สังเกตเลย ปกติอีกคนจะแทนตัวเองด้วยชื่อกับเขา แล้วแบบนี้หมายความว่าอย่างไร? คนส่งข้อความมาไม่ใช่โปรดงั้นหรือ?

 

"ถ้างั้น..."

 

 

 

 

 

 

 

เปลือกตาสีไข่ขยับสองสามทีเพื่อปรับแสงก่อนจะเปิดออกเต็มที่ สิ่งแรกที่พบคือเพดานสีขาวแปลกตาก่อนจะหันมองไปรอบๆด้วยความมึนงงเพราะอาการปวดหัวเบาๆที่อยู่ๆก็รู้สึกขึ้นมา ร่างเล็กยันตัวลุกนั่งก่อนจะสำรวจไปรอบๆก็พบว่าตนกำลังนั่งอยู่บนเตียงขนาดใหญ่สีขาว ภายในห้องไม่ได้ประดับตกแต่งอะไรมากมีเพียงโต๊ะเล็กข้างเตียงและโต๊ะกระจกตั้งอยู่ที่มุมห้อง

 

โปรดปรานยกมือขึ้นกุมขมับตัวเองเพื่อไล่ความมึนงงให้ออกไป ร่างเล็กสะบัดหัวเล็กน้อยเพื่อเรียกสติให้ครบถ้วนก่อนจะนึกอะไรบางอย่างได้

 

"พี..."

 

ภาพสุดท้ายที่เห็นคือเขากำลังนั่งอยู่บนรถของพีระก่อนจะถูกมือปริศนาจากด้านหลังใช้ผ้ามาปิดจมูกเขา แม้จะดิ้นหนีแต่ก็สู้แรงไม่ได้สุดท้ายทุกอย่างก็มืดมิดลง

 

โปรดปรานพยุงร่างกายตนเดินไปที่ประตูแต่กลับพบว่ามันถูกล็อกจากด้านนอก มือน้อยๆเคาะไปสองสามทีแต่ก็ได้ความเงียบกลับคืนมา

 

ความกลัวเริ่มมีมากขึ้นทำให้สติลดลง ร่างบางเดินสำรวจไปทั่วห้องเพื่อหาอะไรสักอย่างที่พอจะช่วยได้แต่ก็ไม่พบ จนกระทั่งเสียงปลดล็อกประตูดังขึ้นเรียกความสนใจให้หันไปมอง

 

"ไง ตื่นแล้วหรอครับ?"

 

"พี"

 

"หือ? ทำไมทำหน้าแบบนั้น กลัวเราหรอ?"

 

ร่างสูงของพีระเข้ามาใกล้ร่างของโปรดปรานที่ยืนอยู่ข้างเตียงเรื่อยๆ ใบหน้าหล่อเหลาก่อนหน้าถูกปรับให้ดูน่ากลัวจนร่างเล็กสั่นเบาๆ พีระในร่างนี้เขาไม่เคยเห็นมาก่อน มันไม่เหมือนคนเดิมที่เขารู้จัก

 

"ยะอย่าเข้ามานะ"

 

บอกออกไปเสียงสั่นเพราะความห่างที่น้อยลงทำให้โปรดปรานหมดทางหนี พีระเอื้อมมือมาจับแขนเรียวก่อนจะออกแรงบีบให้จนเขารู้สึกเจ็บ

 

"ฮึก เจ็บ! ฮือออ"

 

น้ำตาไหลยามความรู้เจ็บเข้ามาเสริมความกลัว ภายในใจกำลังพร่ำเรียกหาอีกคนไม่ขาด

 

"ฮึก พี่อัค...ช่วยโปรดด้วย"

 

"ไม่มีใครมาช่วยได้ทั้งนั้น!"

 

พีระตะคอกเสียงใส่ร่างเล็กก่อนจะผลักให้อีกคนล้มไปบนเตียง ไม่ทันที่คนตัวเล็กจะได้ขยับร่างสูงก็ลงมาทาบทับกดแขนทั้งสองข้างของร่างบางแนบไปกับเตียง

 

"ฮือออ อย่าทำเรานะ เราขอร้อง"

 

"หยุดร้องสักทีได้มั้ย! น่ารำคาญ!"

 

แกร่ก!

 

"จะทำอะไรก็รีบๆทำสักทีเหอะ ฉันชักจะรำคาญเสียงร้องมันแล้วนะ"

 

โปรดปรานหันไปตามเสียงที่ดังขึ้นหลังประตูห้องถูกเปิด พลันก็ต้องตกใจเพราะเจ้าของเสียงนั้นคือคนที่เขาเคยรู้จัก หญิงสาวในชุดเสื้อยืดสีดำรัดรูปกับกางเกงสีขาวขายาวกำลังกอดอกมองมาที่คนทั้งคู่ สายตาแสดงถึงความรังเกียจยามมองร่างบางถูกแสดงออกมาอย่างชัดเจน และใช่...นั่นคือสายตาของเอิงเอยที่มองมายังเขา

 

"คุณก็มาถ่ายเร็วๆสิ มัวยืนพูดอยู่ได้"

 

พีระบอกอีกคนก่อนจะหันมาหาคนตัวเล็กใต้ร่าง เอิงเอยหยิบมือถือขึ้นมาก่อนจะเข้าวีดิโอเพื่ออัดคลิปคนทั้งคู่

 

"อย่า...พี อย่าทำอะไรเรา ฮึก พี..."

 

"เงียบ ตอนนั้นพีขอโปรดแล้ว แต่โปรดก็ไม่ยอมเป็นของพีสักที ตอนนี้มันถึงเวลาแล้วนะ มาลองเป็นเมียพีดูมั้ยครับ?"

 

"ฮึก ไม่! ฮืออ อย่า"

 

น้ำตาที่ไหลไม่ขาดสายไม่อาจทำให้อีกคนใจอ่อนได้ พีระซุกใบหน้าลงที่ลำคอขาวก่อนขบเม้มดูดดึงสลับข้างไปมา คนตัวเล็กร้องไห้แทบขาดใจทั้งกลัวทั้งเกลียดสัมผัสที่คนบนร่างกำลังมอบให้ เสียงร้องเริ่มขาดหายแต่น้ำตาไม่อาจหยุดไหล โปรดปรานมองไปกล้องมือถือที่หญิงสาวถือก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

 

"พี่...อัค...โปรดรักพี่"

 

"โว้ย! จะมารักอะไรตอนนี้ กูนี่ผัวอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าแล้ว!"

 

พีระละจากลำคอขาวก่อนจะเปลี่ยนเป้าหมายเป็นเสื้อนักศึกษาที่อีกคนกำลังสวมใส่ มือหนาแกะกระดุมออกอย่างรีบร้อนพร้อมกับมือบางของโปรดปรานที่พยายามขัดขืน แต่ก็ไร้ผล...

 

"คุณออกไปได้แล้ว ผมจะต่อให้เสร็จ"

 

"ไล่เลยนะ โอเค เชิญมีความสุขกันให้เต็มที่"

 

ว่าจบเอิงเอยก็พาร่างตัวเองเดินออกไปพร้อมกับพีระที่หันมาใส่ใจร่างบางตรงหน้า เขาพยายามถอดเสื้อของอีกคนออกอย่างทุลักทุเลเพราะถูกขัดขืนแต่สุดท้ายเขาก็ทำสำเร็จ

 

ไม่มีแล้วเสียงร้องขอความเห็นใจ

 

ร่างกายอ่อนล้าเหลือเกิน ขอให้ทุกอย่างมันเป็นแค่ฝันร้าย

 

ใจดวงน้อยๆพร่ำเรียกร้องละเมอหา

 

อัครินทร์อยู่ที่ไหน ช่วยปลุกโปรดปรานให้ตื่นจากความฝันร้ายนี้ที

 

เด็กน้อยคนนี้กำลังต้องการอ้อมกอดที่อบอุ่น อ้อมกอดของพี่ที่เป็นของโปรด

 

โปรดรอพี่อยู่นะ...

 

 

 

----------------------

 

ตัดจบแบบนี้ได้มั้ย? ได้แหละเนอะ เดี๋ยวมันยาว555

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น