[ นที ]

ตอนนี้ผมเก็บของจากบ้านของอามาอยู่ที่ขอนเเก่นเเล้วครับ ทุกคนอาจจะคิดว่ามันเร็วเเละกะทันหันไปรึเปล่า ซึ่งผมเองก็คิดไม่ต่างกัน ไม่รู้พ่อจะให้รีบทำไม. ลาเพื่อนผมก็ยังไม่ได้ลาเลย

ผมพูดเเล้วทำหน้านอยด์ๆใส่อาปลา

ผมยืนทำหน้างอลๆเเละกอด อก งอนอาปลา

เกี่ยวก้อยสัญญา

หลังจากที่ขนย้ายข้าวของเสร็จ พ่อก็พาผมไปห้องเก่าที่ผมเคยอยู่ตอนนั้น

เนื่องจากบ้านเรา เป็นโรงงานสีข้าว ก็ทำให้มีคนงาน ทำงานประจำ พ่อน่าจะให้เขามาทำความสะอาดให้ผม

งานของพ่อผมก็คือ ดูคนงานนั้นเเหละครับ เเล้วก็ไปตรวจทุกสิ่งทุกอย่างเเทนย่า

ผมเริ่มจัดการตกแต่งห้องใหม่อีกครั้ง.

ผมจึงลุกไปเปิดแอร์ เเล้วอะไรไม่รู้ทำให้ผมสังเกตุเห็นลิ้นชักอันหนึ่งที่ปิดไม่สนิท ทำให้ผมสนใจเเล้วไปเปิดมันออกมาดู

ในลิ้นชักนั้นมีกล่องสี่เหลี่ยมขนาดกลางวางอยู่ในนั้น เป็นกล่องสีเเดง ที่คุ้นๆ

ผมได้เเต่ เอะใจนิดน้อย ก่อนที่จะเปิดฝาออกมาดู

มันคือ จดหมายรักครับ. ก็อย่างที่ทุกคนพอเข้าใจ ผมเผลอไปชอบไอ้บ้าคนหนึ่งที่มันไม่เคยสนใจผมเลย ผมได้เเต่เขียนจดหมายเน่าๆนี้ลงระบายลงในกล่องสี่เหลี่ยมนี้

ว่าเเต่...ตอนนี้เขาจะอยู่ที่นี้ไหมนะ

ก็ตั้งเเต่ผมย้ายไป เราก็ไม่ได้เจอกันเลย (4-5 ปี) เราห่างกัน 2 ปี ปีนี้ผม 18 พี่เขาน่าจะ20

ถามว่าบ้านเขาอยู่ไกลจากผมไหม สำหรับผม ผมว่าไม่ไกลนะครับ ห่างกัน2-3 โลเอง

เเละเเน่นอน เรามีโอกาสเจอกันเเน่ๆ.

ทุกคนอาจจะสงสัย ก็เเค่ผมชอบพี่เขา เเล้วเขาไม่ชอบผมกลับ มันก็อาจจะจบเเค่ผมเจ็บคนเดียว. เเต่มันไม่ใช่เเบบนั้นไงครับ เพราะพี่เขาดันรู้ด้วยสิ ว่าผมชอบ...

ผมก็ไม่ได้ตั้งใจจะให้เขารู้หรอก ก็ตอนนั้น..

ย้อนกลับไปตอน ม.3

. . . . . .

ตอนม.3

ผมมีรุ่นพี่คนหนึ่ง เเถวบ้าน เขาชื่อพี่พีช เป็นเพื่อนพี่โก้นั่นเเหละ. เเต่ก็เป็นพี่ที่สนิทกับผมด้วย. คือเราเล่นด้วยกันตลอด. พี่พีชเเกจับโป๊ะผมได้ ว่าผมชอบพี่โก้ เเละพี่เเกก็พยายามชงผมกับพี่โก้ตลอด. เเต่ก็นั่นเเหละครับ พี่เขาไม่ได้ชอบผม ทำยังไงก็เหมือนเดิม.

20:38น.

. . . . บ้านพี่พีช

เอางี้ ล่ะหว่างที่ผมเล่าในอดีตให้ฟัง ถือว่าผมเเนะนำทุกคนให้รู้จัดเลยล่ะกัน

อันนี้พี่ต้น มันโครตจะกวนตีน แถมเจ้าชู้ไม่ต่างไรจากพี่โก้เลย. ถึงว่า เพื่อนกันเลยเข้ากันได้

พี่คนนี้ชื่อขุน หน้าก็โหดนะ เเต่บางครั้งก็มีมุมใจดี ผมไม่ค่อยได้คุยกับพี่ขุนเท่าไหร่ ถ้าจะให้คุยก็คง...เป็นพี่พีชเเหละ555

ปล. ตอนนี้พี่โก้ยังไม่รู้นะว่าผมชอบ

ใช่ครับ ไอ้นี่มันไอ้วิน เพื่อนรักผมตอนมัธยม

ทุกคนดูสิครับ นี่พี่โก้คนที่ผมชอบ. ผมก็เพิ่งจะรู้จักพี่มันจริงๆ ตอนงานวันเกิดพี่พีชเเหละครับ. ถอนตัวจากการชอบคนแบบนี้ทันมั้ยเนี่ย

เพราะที่ผ่านมาก็รู้จากคนรอบข้างบ้าง เพราะพี่โก้ เป็นหนุ่มฮอตในโรงเรียน ทุกคนหมายปอง 1ในนั้นก็คือผมด้วย

พี่ผมนี่มันชงเก่งจริงๆ อีกหน่อยคงเปิดร้านกาเเฟ

ตะกุกตะกักมีพิรุธไปอี้ก

ดู ดูพี่มันชงเข้าไป ไม่ดูเบ้าหน้าพี่โก้เลย หน้าสงสัยจนโลกจะแตก

พี่โก้พูดเเล้วยื่นหน้าไปหาพี่พีช

ผมก็ได้เเต่ขำแห้งๆไป

ผมไม่ค่อยมีสติเท่าไหร่ คงเป็นเพราะลิตรเเอลกอฮอร์ ทำให้ผมนั่งกล้มหน้านิดหน่อย ข้างๆผมเป็นพี่พีช ส่วนอีกข้างเป็นไอ้วิน ส่วนข้างของพี่พีชเป็นพี่โก้

ถึงผมจะไม่ได้สติเท่าไหร่เเต่ก็จำเรื่องในวันนั้นได้ พี่พีชตัวชงอันดับ1ของเรา ก็จับมือพี่โก้มากอดคอผม เเล้วตัวเองก็ค่อยๆลุกขึ้นหนีไป

พี่โก้ก็น่าจะเมา เลยไม่รู้สึกอะไร

ผมจะต้องเจ็บหรือรู้สึกยังไงเนี่ย คือบางทีผมก็งงกับพี่พีชมันเหมือนกัน รู้ทั้งรู้ว่าเพื่อนตัวเองเจ้าชู้ เเล้วจะมาดันพี่มันให้ผมทำไม

ใช่เเล้วครับ นี่เเหละเป็นต้นเหตุทำให้พี่โก้รู้

ผมต้องจุกหรือดีใจดีล่ะ..

ขอบคุณสำหรับคำเเนะนำนะพี่ขุน เเต่ไม่ทันเเล้วครับ ผมคิดเเล้ว เเละตัดสินใจเเล้วว่าจะเลิกชอบ

. . . . . . ตั้งเเต่วันนั้นมา ผมก็ไม่ค่อยได้เจอพี่โก้เท่าไหร่ จะว่าไม่เจอเลยก็ไม่ได้ เพราะเราอยู่โรงเรียนเดียวกัน มีบ้างที่พี่พีชก็เเซวผม เเต่พี่โก้เขาก็ได้เเต่ทำหน้าเฉยๆ ผมก็พยายามไม่มองหน้าพี่โก้ เพราะไม่อยากรู้สึกเจ็บ..

ก๊อกๆๆ

เสียงคนเคาะประตูเรียกสติผมคืนจากในอดีต

เห้ออออ คิดเเล้วเหนื่อยใจ

โต๊ะอาหาร . . . . . . .

บ้านผมกับไอ้วินอยู่ห่างกัน 3-4 หลัง ตอนเด็กๆพวกเรามักเดินไปมาหาสู่กันบ่อยๆ

ผมถึงกับสดุ้งเมื่อเสียงของการมาของอีกคนทำให้ผมตกใจ. ตั้งตัวไม่ทัน

หลังจากที่กินข้าวกันเสร็จสรรพเรียบร้อย เราก็มานั่งเล่นอยู่ในสวนใต้ต้นไม้ใหญ่ บรรยากาศดีสุดๆ ไม่คิดว่าจะมีที่แบบนี้ด้วย

ห้ะ! บ้านผมมีพื้นที่แบบนี้ด้วยหรอ ผมไม่น่าจะลืมนะ บรรยากาศดีขนาดนี้

ผมเเละพี่พีชเงียบลงชั่วขณะ

ถึงเราจะสนิทกันตอนที่อยู่นี่ พอกลับมาที่นี้ก็ยังไม่ได้เจอหรือได้คุยกันเลย

จู่ๆพี่พีชก็พูดถึงคนที่ผมไม่อยากได้ยินที่สุดขึ้นมา ทำเอาผมตกใจเเถบไม่ทัน

ใช่ครับ พูดเเล้วก็อายไม่หาย

ผมนั่งเล่นอยู่คนเดียวสักพัก ก็มีเสียงการเเจ้งเตือนขึ้น

เฟซบุ๊ค

วิน'วิน (ได้ส่งข้อความถึงคุณ)

สิ้นสุดบทสนทนา

10นาทีผ่านไป ไอ้ภูวินเดินมา

. . . . . . 19:30 น.

. . . . . . เเล้วทั้งหมดก็เริ่มต้นขึ้น

ฝากติดตามด้วยนะ