ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

ดำน้ำ

@มหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง  

"มีคนดำน้ำ!” เสียงเฮดว้ากที่ตะโกนลั่นจนลักศิกาตกใจเพราะเธอเองก็หนึ่งในคนดำน้ำที่เขาว่า 

 “ร้องเพลงแค่นี้ทำไม่ได้เหรอ!” ยังจะถามอีกถ้าเธอร้องได้เธอจะดำน้ำเหรอ คนอื่นก็เหมือนกันก็ดำน้ำไม่ต่างจากเธอ  

“เพลงสถาบันก็ร้องไม่ได้ ยังมีความรักสถาบันหรือเปล่า” แค่ร้องเพลงไม่ได้ทำไมต้องว่ากันขนาดนั้นเธอเองก็ไม่เข้าใจ  

“วิ่งรอบสนามห้ารอบปฏิบัติ!” คำสั่งนี้สิที่ทำให้เธอและเพื่อนหน้าเสียกันหมด ทั้งหมดที่ร้องเพลงไม่ได้และสาหร่ายเต็มหัวพวกเธอไปหมดเพราะดำน้ำจึงลุกขึ้นและออกวิ่งไปยังสนามฟุตบอลเบื้องหน้า  

เสียงพี่ว้ากยังตะโกนใส่รุ่นน้องปีหนึ่งไม่หยุด นี่เป็นกิจกรรมหนึ่งของการรับน้องหรือ ซึ่งก็จะเป็นกิจกรรมที่ทุกๆมหาวิทยาลัยส่วนมากจะมีอยู่แล้ว 

“ฉันเหนื่อยแล้วหนูนา ไม่ไหวแล้ว ....” ลักศิกานักศึกษาวิศวกรรมศาสตร์ชั้นปีที่หนึ่งหันไปบ่นกับหนูนาซึ่งเป็นเพื่อนรักและเพื่อนสนิทตั้งแต่เข้ามาเรียนมหาวิทยาลัยแห่งนี้  

“อดทนอีกนิดนะลักอีกรอบเดียว”  หนูนาให้กำลังใจเพื่อนรักเต็มที่ตอนนี้เธอกับลักศิกาวิ่งได้รอบที่สี่แล้วเหลืออีกแค่รอบเดียวก็จะครบตามที่พี่ว้ากสั่งแล้ว  

“เฮ้ย! ลัก ลัก ... พี่คะ พี่ เพื่อนหนู..เป็นลม..” หนูนาร้องโวยวายเมื่อลักศิกาล้มลงไปกองกับพื้น เสียงร้องโวยวายของหนูนาสร้างความตกใจให้ทั้งรุ่นพี่และรุ่นน้องกันอย่างมาก  

“อย่ามุง!” คำสั่งเด็ดขาดจากเจ้าของเสียงเข้ม ธนพัทธุ์หรือพัทธุ์ นักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ชั้นปีที่สาม ร่างสูงใหญ่เดินก้าวเข้ามาหาหนูนากับลักศิกาที่นอนหมดสติอยู่  

“เดี๋ยวพี่พาไปห้องพยาบาล เธอตามมาเฝ้าเพื่อนด้วย” เสียงเข้มหันไปบอกหนูนา พี่พัทธุ์ที่ใครๆพูดถึงตอนยืนทำหน้านิ่งอยู่กลางหอประชุมว่าหล่อมากแล้ว แต่พออยู่ในระยะประชิดยิ่งหล่อจนหนูนาอดเขินแทนลักศิกาที่ตอนนี้อยู่ในอ้อมกอดเขาไม่ได้เลย  

ความสูงที่คาดว่าน่าจะเกินหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตร แผ่นกว้างหนาอย่างคนออกกำลังกาย ขายาว เส้นเอ็นตามแขนขึ้นเด่นชัดตอนที่เขายกลักศิกาขึ้นอุ้ม นอกจากความหน้าตาดีของเขาแล้วความดีงามของเขายังไม่หมดเท่านี้เพราะเขาคือเจ้าของนักเรียนทุนดีตลอดสามปีที่ผ่านมาเพราะผลการเรียนที่โดดเด่น  

หนูนารีบสลัดความเขินอายแทนเพื่อนแล้วรีบวิ่งตามชายหนุ่มไปเพราะเขาขายาวจนเธอต้องวิ่งตาม 

  “เพื่อนเธอกินช้างเข้าไปหรือไง หนักมาก” ธนพัทธุ์หันเขาบ่นกับหนูนาตอนที่เดินไปห้องพยาบาล ส่วนหนูนาเองก็ไม่รู้ว่าเธอต้องตอบคำถามนี้ว่าอะไรดีเพราะเท่าที่กินด้วยกันที่โรงอาหารก็ไม่มีเมนูช้างผัดกะเพรานะ หนูนารู้ว่าพัทธุ์ประชด แต่แรงไปไหมที่แอบชมในใจเมื่อตะกี้ขอคืนได้ไหม 

ส่วนคนที่อยู่ในอ้อมแขนแกร่งของเขาก็ได้ยินชัดเต็มสองหนูเพราะลักศิกาเองก็แค่แกล้งเป็นลมเพราะเหนื่อยแล้วก็วิ่งไม่ไหวแล้ว ลักศิกาอยากจะตื่นขึ้นมาแล้วถวายจระเข้ฟาดหางให้เขาเลย แต่ก็นะเขาเป็นพี่ว้ากแถมยังเป็นรองเฮดว้ากใครจะกล้า 

เธอแกล้งเป็นลมต่อไม่สนใจปล่อยเขาอุ้มต่อไป รู้เสียบ้างว่าลักศิกาเนี่ยเอกวิศวะ โทการละคร นะยะ 

ธนพัทธุ์วางลงลักศิกาบนเตียงในห้องพยาบาล  

“ตื่นได้แล้วไม่ต้องแกล้ง .. ไม่มีใครแล้ว ...” ธนพัทธุ์พูดแค่นั้นแล้วก็เดินออกจากห้องไป 

“นึกว่าตัวเองหล่อตายเลย ชิ! หล่อสู้พี่เต็งหนึ่งปีสี่ ประธานนิสิตก็ไม่ได้” ลักศิกาบ่นไล่หลังพร้อมย่นจมูกอย่างไม่พอใจ  

“ระวังปากบ้างนะแก นั่นพี่ว้ากนะเดี๋ยวเราจะซวยกันหมด อีกอย่างพี่พัทธุ์ก็เป็นรองประธานนิสิตด้วย” หนูนาพูดดึงสติเพื่อน  

"แคร์ที่ไหน ชิ" ลักศิกาบ่นแล้วก็นอนต่อบนเตียงอย่างสบายใจหนูนาได้แต่ส่ายหัวกับเพื่อนสาวกับความดื้อรั้นของเพื่อน 

ทั้งสองใช้เวลาในห้องพยาบาลหายเมื่อยแล้วกลับหอพักหญิงซึ่งเป็นหอพักที่ทางมหาวิทยาลัยมีไว้บริการกับนักศึกษาชั้นปีที่หนึ่ง  

  

@หอพักหญิงสาม .. 

           ลักศิกากำลังนั่งดูซีรีส์ดังอย่างสบายอารมณ์ แต่แล้วก็ต้องตกใจกับเสียงเคาะห้องแล้วมีคนมาแจ้งว่า 

“ลัก ห้องสามศูนย์สอง มีคนมาหา”   

“ใครมาหาตอนนี้วะ” ลักศิกาเดินออกจากห้องพร้อมบ่นไปด้วยว่าใครที่มาหาเธอตอนนี้เพราะปกติก็ไม่ได้บอกใครว่าอยู่หอนี้ห้องไหนนี่นา  

สวัสดีรีดที่น่ารักทุกคนนะคะ  

ก่อนอื่นไรท์ขอแนะนำตัวก่อนนะคะ ชื่อแฟร์ หรือ กาแฟหอมกรุ่น  

ไรท์มีสองนามปากกานะคะ นามปากหลักนิยายรัก นิยายโรแมนติก คือ กาแฟหอมกรุ่น  

ส่วนนิยายสายแซ่บจนแสบปาก คือ พักร้อน ส่วนมากจะเป็นเรื่องสั้นแต่แซ่บยาวและแรง  

ตกลงกันก่อนนะตัวเอง   

  

เรื่องที่อ่านฟรีจนจบ --- จะเขียนว่า....(อ่านฟรีจนจบ)  

เรื่องที่กำลังจะปิดอ่านฟรี --- จะเขียนว่า....(อ่านฟรี 24ชม หมายความว่าหลังจากที่ลง 24 ชมแล้วจะติดเหรียญ...)  

เรื่องที่ไม่วงเล็บอะไรแสดงว่าไม่มีอ่านฟรีนะคะ  

  

  

แสดงเพิ่มเติม
แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น