Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 16

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 29 มิ.ย. 2563 02:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 16
แบบอักษร

 

สตูดิโอ

 

"แหมๆๆๆ ตั้งแต่มีแฟนนี่ตัวไม่ห่างกันเลยนะ"

 

ธันวาแซวเพื่อนตัวโตของตนหลังจากเห็นความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น หลายวันที่ผ่านมาอัครินทร์มักจะตัวติดกับโปรดปรานจนบางทีเขาก็นึกหมั่นไส้ขึ้นมา

 

"อะไรของมึง?"

 

"อย่าทำเป็นไม่รู้เลยครับ เดี๋ยวนี้อะไรๆก็น้องโปรด"

 

"หุบปากไปเลย กูกับน้องไม่ได้เป็นแฟนกัน"

 

"อ้าว"

 

อัครินทร์ที่กำลังเช็คภาพถ่ายแต่ละรูปผ่านหน้าจอไม่ได้หันกลับมามองเพื่อนร่วมสนทนาที่นั่งทำหน้างุนงงกับคำพูดของเขา

 

มันก็จริงที่เขากับคนน้องไม่ได้เป็นอะไรกันหากแต่เราทั้งคู่ก็รับรู้ความรู้สึกของกันและกัน ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากเป็น แค่ตอนนี้เรากำลังเรียนรู้กันอยู่ แม้การกระทำบางอย่างจะเกินเลยไปบ้างแล้วก็ตาม

 

"อะไรวะ? ขนาดนี้แล้วยังไม่คบกันอีกเหรอ?"

 

ธันวายังคงถามซ้ำเพราะไม่เข้าใจเลยจริงๆ คนทั้งคู่ต่างก็แสดงออกชัดทุกอย่าง แต่ทำไมถึงยังไม่ทำให้สถานะมันชัดเจนไปเลยสักที

 

"ทำไมต้องรีบคบวะ? คุยๆกันก่อนเรียนรู้กันไปก่อนก็ได้นี่หว่า?"

 

"มึงถามน้องหรือเปล่าว่าอยากเป็นแบบนี้มั้ย? มึงไม่อยากมีสิทธิ์ในตัวน้องเหรอวะ?"

 

"ตอนนี้กูก็มีสิทธิ์ทุกอย่าง"

 

"มึงนี่ เออ กูจะคอยดูละกัน ชักช้ามากๆหมาคาบตัดหน้าไปแดกจะรู้สึก"

 

เขาไม่มีทางให้มันเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว ตอนนี้เราทั้งคู่ชัดเจน เขารักน้องและน้องก็รักเขา ค่อยๆเป็นค่อยๆไปไม่ดีกว่าหรือไง?

 

แต่พอธันวาพูดมาแบบนั้นเขาก็อดคิดตามไม่ได้เหมือนกัน

 

"พี่อัค อ้าว...พี่วาสวัสดีครับ"

 

โปรดปรานยกมือไหว้ธันวาเพราะไม่ทันคิดว่าอีกคนจะมาอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของอัครินทร์ วันนี้เขาเลิกเรียนเร็วเลยมาหาคนพี่ที่ทำงานโดยมีศรันย์เป็นสารถีไปรับเขามาตามคำสั่งของอีกคน

 

"ดีครับ เป็นไงเรียนเหนื่อยมั้ย?"

 

"ไม่เหนื่อยเลยครับ พี่วาทานข้าวกลางวันหรือยัง?"

 

"เรียบร้อยครับ"

 

"กินก่อนพี่จะออกไปรับโปรดนั่นแหละ"

 

ศรันย์ตามเข้ามาทีหลังเอ่ยพูดขึ้นเพราะทันได้ยินบทสนทนาของทั้งคู่ โปรดปรานวางกระเป๋าเป้ลงข้างๆโซฟาก่อนจะนั่งลงข้างๆธันวา ทุกอย่างอยู่ในสายตาของอัครินทร์เสมอ

 

"แล้วพี่อัค...."

 

"อัค ฮือออ ช่วยเอยด้วย ฮือออ"

 

"เอย..."

 

หญิงสาวคุ้นตาที่โปรดปรานเคยเห็นมาก่อนหน้าเปิดประตูพรวดพราดเข้ามาแล้วตรงดิ่งไปหาอัครินทร์ทันทีพร้อมใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยน้ำตา ร่างหนายืนขึ้นเพราะตกใจเป็นจังหวะให้เอิงเอยได้เข้าไปกอดได้เต็มตัว

 

"ฮึก เขากลับมาทำร้ายเอยอีกแล้วอัค ฮือออ เอยกลัว"

 

อัครินทร์ไม่ได้กอดตอบแต่ยังคงยืนนิ่งๆให้อีกคนสะอื้นใส่ สายตาคมจับไปที่ใบหน้าหวานของโปรดปรานเพราะกลัวอีกคนจะเข้าใจเขาผิด

 

"พี่วาพี่รันย์ โปรดว่าเราออกไปกันก่อนเถอะครับ"

 

หลังพูดจบโปรดปรานก็ลุกเดินออกไปจากห้องทันทีทำให้ธันวาและศรันย์หันมามองกันอย่างนึกเห็นใจ ก่อนจะมองไปหาเพื่อนตัวดีของตนที่ไม่ทำอะไรเลยแม้แต่น้อย

 

"ไอ้อัค"

 

"มึง..."

 

ไม่ทันที่อัครินทร์จะได้พูดอะไรเพื่อนทั้งสองของเขาก็ออกพ้นประตูห้องไปก่อนแล้ว แรงถอนหายใจเฮือกใหญ่เพราะกำลังรู้สึกถึงคลื่นลูกใหญ่ที่กำลังสาดซัดเขา แต่ก็คงจะว่าใครไม่ได้ เขาไม่หนักแน่นพอเอง

 

"เอย..." ว่าพลางดันร่างที่มีรอยแดงช้ำเป็นจ้ำๆตามตัวอีกคนออก

 

"ฮึก เอยกลัว เขาขู่เอยด้วยนะอัค"

 

"เอยใจเย็นๆ"

 

"เขาจะมาขอคบกับเอยแต่เอยปฏิเสธ เขาเลยขู่จะทำร้ายเอย"

 

หญิงสาวพูดทั้งน้ำตาพร้อมกับพยายามดึงตัวอัครินทร์เข้ามากอดไว้ แต่เพราะร่างหนาขัดขืนเลยเปลี่ยนไปเป็นคล้องแขนซบหน้าลงที่ไหล่เขาแทน

 

"เอยอย่าทำแบบนี้"

 

"อัครังเกียจเอยแล้วหรอ?"

 

"เปล่า แต่มันไม่ควร เราไม่ได้เป็นอะไรกัน"

 

"อัค ก่อนหน้านี้เรายัง...."

 

อัครินทร์หันหน้ามามองอีกคนพร้อมกับแกะมือที่คล้องแขนตนออกก่อนจะเริ่มพูดขึ้น

 

"เราเลิกกันไปนานแล้ว แล้วตอนนี้ผมก็มีคนรักของผม ถ้าเอยรู้สึกกลัวว่าจะมีใครมาทำร้ายผมแนะนำให้ไปแจ้งความ และผมขอเตือน อย่าทำแบบเมื่อกี้อีก ผมไม่อยากให้คนรักของผมเข้าใจผิด"

 

"อัค!"

 

ว่าจบก็เดินออกไปทันทีโดยไม่สนใจเสียงหวีดเรียกตามหลัง เขาไม่มีเวลามาคิดว่าใครจะเป็นอย่างไรเพราะตอนนี้คนที่เขาแคร์มากที่สุดคือเจ้าของร่างเล็กที่เดินหนีเขาออกมา ใบหน้าหวานเศร้าสลดลงพร้อมกับดวงตาคลอไปด้วยน้ำตาทำเอาเขาแทบอยู่ไม่สุข

 

อัครินทร์วิ่งตามหาเด็กน้อยของเขาไปทั่วจนพบ คนตัวเล็กกำลังนั่งร้องไห้อยู่ภายในห้องทำงานของธันวา และเพื่อนทั้งสองของเขาก็พยายามปลอบอยู่แต่ดูเหมือนจะไม่เป็นผล

 

"ไอ้อัค! มึง!"

 

"รันย์มึงใจเย็นก่อนดิวะ"

 

ธันวาหันมาห้ามปรามศรันย์ที่พุ่งเข้าหาอีกคนทันทีที่เปิดประตูเข้ามา

 

"กูขออยู่กับโปรดแค่สองคน"

 

เอ่ยเสียงเรียบเพราะกำลังควบคุมตัวเอง อีกครั้งที่คนตัวเล็กกำลังร้องไห้เพราะเขา การที่เห็นน้ำตาของอีกคนร่วงหล่นมันทำให้เขาต้องโทษตัวเองซ้ำๆ

 

ธันวาและศรันย์ปล่อยให้เพื่อนของตนอยู่กับโปรดปรานภายในห้องแค่สองคน และตอนนี้บรรยากาศความน่าอึดอัดใจยิ่งมีมากขึ้น ร่างเล็กสั่นเทิ้มเพราะแรงสะอื้นจากการร้องไห้หนักดึงให้ร่างกายเขาลงมานั่งข้างๆพร้อมกับยกแขนโอบขึ้นกอดปลอบอีกคน

 

โปรดปรานรู้สึกเจ็บจนทนไม่ไหว การที่เขาเห็นคนที่ตัวเองรักยืนให้คนอื่นเข้ามากอดเฉยๆโดยไม่มีการผลักไสใดๆยิ่งทำให้เขาเจ็บ แล้วเขาทำอะไรได้บ้าง จะเข้าไปดึงคนทั้งคู่แยกออกจากกันแบบนั้นได้หรือเปล่า? เขามีสิทธิ์ทำมันใช่มั้ย?

 

คำตอบคือ...ไม่

 

"โปรด อย่าร้องนะครับ พี่เจ็บทุกครั้งที่เห็นน้ำตาเรารู้มั้ย?"

 

แรงขัดขืนจากอีกคนทำให้เขาใจเสีย โปรดปรานคงรู้สึกแย่ที่เขาทำแบบนั้นไป แต่เขาก็กำลังจะอธิบายเรื่องทั้งหมดให้อีกคนฟัง

 

"เวลาเราร้องไห้ต้องมีคนกอดปลอบนะครับ พี่นั่งอยู่ตรงนี้ไง หันมากอดพี่นะครับ"

 

"ฮือออ พี่อัค"

 

โปรดปรานยอมหันมาหาคนพี่พร้อมกับกระชับกอดไปที่อีกคนอย่างที่เคยทำ ใบหน้าหวานซุกลงที่อกแกร่งอย่างหาที่พักพิง เมื่อเห็นว่าอีกคนยอมโอนอ่อนให้จึงพูดขึ้นต่อ

 

"พี่ขอโทษที่ทำแบบนั้น ที่พี่ไม่ผลักเขาออกเพราะเขาเป็นผู้หญิง แถมกำลังร้องไห้เสียใจอยู่"

 

"....."

 

"แต่พี่บอกเขาไปแล้วว่าอย่าทำแบบนั้นอีก เพราะจะทำให้มีคนโกรธเพราะหึงพี่"

 

"ฮึก...ใครหึง?"

 

"ก็ใครล่ะ รีบเดินหนีออกมาเลยนี่ครับ"

 

โปรดปรานขยับกอดให้แน่นขึ้น เพราะใจมันเอาแต่คิดว่าร่างกายคนตรงหน้าเป็นของเขา กอดอบอุ่นก็เป็นของเขา มันคือสิ่งที่เขาหวงแหน

 

"พี่..."

 

"ครับ?"

 

คนตัวเล็กผละออกก่อนจะมองไปยังใบหน้าคมที่ตนชอบมอง

 

"พี่อัครักโปรดมั้ย?"

 

"หืม? รักสิครับ รักมากด้วย"

 

ว่าพลางเอื้อมมือไปเช็ดคราบน้ำตาที่หลงเหลืออยู่ออกให้

 

"โปรดหวงพี่หึงพี่ได้มั้ยครับ?"

 

"ได้สิครับ"

 

"ในฐานะอะไรเหรอครับ?"

 

คำถามของอีกคนทำเอาอัครินทร์หุบยิ้มในทันที มันรู้สึกวาบขึ้นมาในใจ คงเพราะแบบนี้ใช่มั้ยอีกคนเลยเดินหนีเขาออกมา และคงเป็นเรื่องที่อีกคนคิดมากอยู่แน่ๆ จากที่คิดจะค่อยๆขยับไปทีละก้าวคงจะไม่ดีสักเท่าไรแล้ว

 

เพราะเขาก็อยากมีสิทธิ์ในตัวของอีกคนเหมือนกัน

 

"ตอนแรกพี่แค่คิดว่าเราน่าจะค่อยๆเป็นค่อยๆไป ไม่ต้องรีบ แต่มาตอนนี้แล้วพี่ว่าพี่น่าจะคิดผิด"

 

"....?"

 

"พี่ก็อยากหวงเราหึงเรา อยากเป็นเจ้าของเราจะแย่แล้วเหมือนกันครับ"

 

อยู่ๆใบหน้าโปรดปรานก็ร้อนผ่าวขึ้นมา จากที่สบสายตาก็ต้องก้มหน้าลงเพราะความรู้สึกวูบวาบในใจ

 

"โปรดครับ"

 

"คะครับ"

 

เขาจับใบหน้าหวานให้เงยขึ้นมองสบตากันก่อนจะเอ่ยพูดต่อ

 

"เป็นแฟนกันนะครับ"

 

".....!!"

 

"เอางี้ ถ้าเขินไม่ต้องตอบก็ได้ครับ แต่ถ้าตกลงเปลี่ยนมาจุ๊บพี่ทีนึงละกัน"

 

ใบหน้าของโปรดปรานก้มมุดลงทันทีเพราะคงวามเขินอาย ให้ตอบเป็นคำพูดว่าเขินมากแล้วแต่ถ้าจะให้ทำแบบนั้นมันยิ่งเขินมากกว่า

 

"ตรงนี้เลยครับ ไม่ตกลงหรอ?"

 

เขาชี้ไปที่ปากตัวเองแล้วคอยดูท่าทางของอีกคน ตอนที่อีกคนเขินเขานี่แหละมันน่ารักกว่าปกติเป็นสิบเท่า แก้มแดงๆที่ลามไปถึงหูยิ่งดูน่าฟัดเพิ่มขึ้นไปอีก

 

ให้ตาย หลงแล้วหลงอีกสินะ

 

"พี่รอคำตอบอยู่นะครับ"

 

"ฮื่อออ"

 

จุ๊บ!

 

อ่า แน่นอนว่าอีกคนต้องไม่ปฏิเสธเขา จากนี้ไปขอเพียงได้ดูแลได้อยู่ข้างๆกันไป เป็นความสุขของกันและกันแบบนี้ไปตลอดก็พอแล้ว

 

"พี่รักโปรดนะ"

"โปรดก็รักพี่"

 

 

 

---------------------

 

 

ไม่น่าจะเกิน20ตอนจบฮั้บ!!

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น