Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 15

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 28 มิ.ย. 2563 02:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 15
แบบอักษร

 

"คุณจินดาาา คิดถึงจังเลยยย"

 

"สบายดีครับ แม่ล่ะ?"

 

"ครับๆ ฝากบอกพ่อด้วยว่าคิดถึงมั่กๆ"

 

"ไม่ดื้อนะ! เป็นเด็กดีฝุดๆ"

 

"พี่อัคหรอ? ครับ"

 

"พี่..."

 

อัครินทร์ละจากมือถือตนมองไปยังเจ้าของเสียงที่เขานอนหนุนตักอยู่ก่อนหน้า เสียงเจื้อยแจ้วของคนตัวเล็กทำเอาเขาแอบอมยิ้มเพราะดันหลงในความน่ารักของเจ้าตัว

 

"แม่จะคุยด้วยครับ"

 

"อ่อ"

 

เขายันตัวลุกขึ้นแต่ก็ไม่ได้ห่างจากอีกคนมากแถมยังพาดแขนไปโอบไหล่คนตัวเล็กไว้ โปรดปรานไม่ได้ขัดอะไรแค่หันไปมองหน้าอัครินทร์ที่รับมือถือไปก่อนจะพูดขึ้น

 

"ครับ"

 

"สบายดีครับ โปรดหรอครับ?"

 

คนตัวโตหันมามองสบตากับอีกคนพลันนัยน์ตาคมก็เปล่งประกายออกมาจนโปรดปรานขมวดคิ้วงุนงง

 

"ดื้อมากครับ ซนเหมือนเด็ก"

 

"ครับ ถ้าดุแล้วไม่ฟังผมคงต้องลงมือ"

 

"พี่!"

 

ไม่ทันที่โปรดปรานจะได้เอ่ยคัดค้านอะไรนิ้วชี้ของอีกคนก็สัมผัสที่ปากนุ่มเป็นเชิงบอกให้เขาเงียบ แต่นั่นมันไม่ใช่ความจริง เขาไม่ได้ดื้อไม่ได้ซนอย่างที่อีกคนว่าให้ ใบหน้าหวานงอง้ำเพราะกำลังถูกใส่ร้ายแถมพูดแย้งอะไรไม่ได้อีก

 

"ครับๆ ผมจะดูแลเป็นอย่างดีเลยครับ"

 

"ครับ สวัสดีครับ"

 

มือหนากดวางสายจากคนเป็นแม่ของโปรดปรานก่อนจะส่งมือถือคืนให้ร่างบางที่นั่งหน้าแดงมองเขาเพราะความโกรธ

 

"ดูทำหน้านั่น ตะคริวจะกินแล้วครับ"

 

"พี่อัค!"

 

แรงฟาดที่ไม่ได้หนักเท่าไรแต่ก็พอทำให้รู้สึกจี๊ดๆที่ต้นแขนเพราะฝ่ามือบางๆนั่น นี่ถึงขนาดทำร้ายร่างกายกันเลยนะเนี่ย

 

"อะไรครับ? ก็น้องโปรดกำลังทำหน้าดื้ออยู่นี่ครับ"

 

ว่าพลางเอื้อมมือไปจับคางคนตัวเล็กส่ายไปมายิ่งทำให้อีกคนทำหน้าไม่พอใจเขาเข้าไปใหญ่

 

"โปรดไม่ดื้อ! ไม่ต้องมาเรียกน้องด้วย!"

 

"อ้าว พาลเหรอครับ หืม?"

 

"อย่ามาจับ"

 

"จับก็ไม่ได้ มากกว่าจับพี่ก็ทำมาแล้วนะ"

 

"ฮื่อออ พูดอะไรเนี่ย! ไม่คุยด้วยแล้ว"

 

หลังพูดจบโปรดปรานก็รีบยันตัวลุกขึ้นด้วยท่าทางขัดเขินเพราะดันไปเผลอคิดตามที่อีกคนพูด แต่ไม่ทันจะได้ไปไหนก็ถูกมือหนารั้งไว้ก่อนจะดึงมานั่งที่เดิมแล้วดันให้เขานอนราบไปกับพื้นโซฟา

 

ร่างหนาตามมาทาบทับพร้อมด้วยมือทั้งสองข้างที่กดแขนคนตัวเล็กไว้เพื่อไม่ให้ขัดขืน สายตาคมมองไปยังใบหน้าหวานที่ขึ้นสีระเรื่อหันมองไปด้านข้างเพราะไม่กล้าสบตาเขา อัครินทร์พินิจพิจารณาคนตรงหน้าอีกครั้งอย่างหลงใหล ไม่ใช่ว่าก่อนหน้าไม่หลงหากแต่สำหรับเขาแล้วยิ่งมองก็ยิ่งหลง มันคงไม่บ้าไปหน่อยหรอก ก็เขาคิดแบบนี้จริงๆ

 

"น้องโปรดครับ"

 

เอ่ยเรียกออกไปด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มที่ทำเอาคนฟังขนลุกใจเต้นแรงจนแทบกระอักเลือด ไม่ผิดหรอก นั่นคือความคิดของเขา เพราะจากอาการของคนตรงหน้าเขาที่กำลังหลับตาปี๋ส่ายหน้าไปมายิ่งทำให้เขามั่นใจว่าเขาคิดไม่ผิด

 

"น้องโปรด"

 

"ฮื่อ อย่าเรียกแบบนั้นนะ!"

 

"ทำไมครับ?"

 

"มัน...มันยุบยิบๆไงไม่รู้"

 

อัครินทร์หัวเราะในลำคอเพราะเอ็นดูอีกคนไม่ไหว ปากก็พูดตอบโต้เขาแต่ก็ยังไม่ยอมลืมตามามองเขาเสียอย่างนั้น ยังไงก็เหอะ ตอนนี้เขากำลังอดทนไม่ให้ตัวเองเผลอไปฟัดอีกคนอยู่

 

"มองตาพี่หน่อยเร็ว"

 

คำตอบคือส่ายหัวดุ๊กดิ๊กไปมา

 

"อย่าแกล้งโปรดนะพี่อัค"

 

"ไม่แกล้งครับ ลืมตาเร็วครับ"

 

โปรดปรานค่อยๆลืมตาขึ้นมองสบตาเขา ดวงตากลมล่อกแล่กไปมาเพราะอาการเขินที่เก็บไว้ไม่อยู่ ปากอวบอิ่มถูกเม้มเข้าหากันจนแน่นอย่างกดอารมณ์พร้อมกับใบหน้าที่แดงซ่านดูน่ารักขึ้นเป็นไหนๆ

 

ไม่มีเสียงพูดใดๆอัครินทร์ก็ก้มลงชิมริมฝีปากคนใต้ร่างทันทีและไม่เดาอะไรให้ยากว่าอีกคนกำลังตกใจอย่างแรงจนสะดุ้งออกมา ดวงตากลมเบิกโพลงเพราะไม่ได้ตั้งตัวหรือเตรียมการอะไรไว้เลย ทำได้เพียงนอนนิ่งเกร็งไปทั้งตัวให้คนบนร่างได้ทำอะไรตามใจ

 

จากที่ตกใจก็เปลี่ยนเป็นเผลอไผลไปกับรสสัมผัสที่อีกคนกำลังมอบให้ มันไม่ได้รุนแรงแต่กลับอ่อนโยนชวนหลงใหล โปรดปรานปล่อยให้อีกคนดูดดึงริมฝีปากเขาอย่างเต็มใจเพราะปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาก็กำลังรู้สึกดีอยู่

 

"อือออ..."

 

เสียงประท้วงดังขึ้นในลำคอของคนตัวเล็กทำให้อัครินทร์ต้องยอมถอนริมฝีปากออกอย่างเสียดาย แม้จะไม่ได้เข้าไปชิมความหวานภายในแต่หากไม่หยุดไว้ก่อนอีกคนก็อาจจะขาดอากาศหายใจได้

 

"ดีขึ้นมั้ย?"

 

คนตัวเล็กหลุบตาลงก่อนจะพยักหน้าตอบเขา

 

"งั้นต่อเลยนะครับ"

 

"พี่...อื้อ!"

 

เพียงแค่นั้นที่โปรดปรานทำได้เพราะอีกคนได้ฉกชิมคำพูดเขาหายวับไปทันที ร่างหนาบดคลึงขบเม้มอย่างเอาแต่ใจก่อนจะสอดแทรกลิ้นร้อนเข้าโพรงปากคนใต้ร่างเพราะเจ้าตัวดันเผลออ้าปากขณะกำลังจะงับอากาศหายใจ

 

เขาไล่ต้อนไปทั่วทุกมุมภายในปากของอีกคนอย่างมัวเมา เสียงจวบจ้วงน่าอายดังขึ้นเป็นระยะเพราะแรงดูดดึงของกันและกันจนน้ำใสๆไหลตามมุมปากของร่างบาง

 

จะว่าเขาฉวยโอกาสก็ได้ หากแต่เป็นใครก็ช่างถ้าคนที่ตัวเองชอบมาตลอดสิบกว่าปีจนวันนี้ได้รับรู้ความรู้สึกของกันและกันกำลังอยู่ตรงหน้า แถมทำตัวน่ารักน่าฟัดจนความอดทนทั้งหมดถูกพังลงเพียงแค่ได้มองหน้าใกล้ๆ ยังไงก็ทำแบบเขาทั้งนั้นนั่นแหละ

 

อยากสัมผัส...

 

อยากเอาแต่ใจ...ได้หรือเปล่า?

 

เขาปล่อยแขนอีกคนออกก่อนจะเลื่อนมาที่เอวบางแทน มือหนาบีบเค้นตามแรงอารมณ์ที่ถูกปล่อยออกมา อีกข้างก็ประคองใบหน้าของคนตัวเล็กไว้เพื่อให้ได้มุมที่ถนัด ไม่นานก็ละจากปากของอีกคนแล้วเปลี่ยนเป้าหมายมาที่ลำคอขาวแทน เขาประทับรอยจูบลงทุกอณูเพราะอยากสัมผัสอีกคนให้ทั่วตามที่ใจนึก คนตัวเล็กเอียงศีรษะเพื่อเปิดทางให้เขาอย่างเต็มใจพร้อมยกแขนขึ้นโอบรอบคออีกคนไว้

 

"พี่อัค"

 

"ครับ?"

 

ปากตอบแต่ก็ยังไม่ละจากลำคอขาวออกไปไหน กลิ่นหอมอ่อนๆยิ่งทำให้เขาลุ่มหลงจนแทบคลั่ง

 

"พี่...จะทำแบบนั้นเหรอ?"

 

"หืม?"

 

คำถามจากอีกคนทำให้เขาละออกจากสิ่งยั่วยวนก่อนจะมองสบตาคนตัวเล็กที่ฉายแววกังวลเล็กน้อยออกมา

 

"ทำอะไรครับ?"

 

"ก็..."

 

"เราอยากให้พี่ทำหรือเปล่า?"

 

ถามขึ้นพร้อมกับเอื้อมมือไปปัดปอยผมที่ปิดตาอีกคนออก จริงๆเขาไม่ได้อยากคิดจะเลยเถิดไปถึงนั่น ถ้าเขาจะทำจริงๆเขาคงไม่หยุดเพียงแค่นี้หรอก หากแต่เขาก็ไม่ได้รีบ แล้วถ้าทนไม่ได้จริงๆมันก็มีวิธีปลดปล่อย ไม่ใช่สนองไปตามอารมณ์

 

"โปรด...กลัว"

 

"พี่รู้ครับ พี่ไม่ทำถ้าเราไม่พร้อม"

 

"แล้วพี่จะทำยังไงกับมันครับ?"

 

"หืม? ก็ไปปลดปล่อยไง"

 

"...."

 

"พี่ไม่ไปทำกับคนอื่นหรอก ห้องน้ำที่ห้องมีครับ"

 

นี่คือสิ่งที่คนตัวเล็กของเขากังวลสินะ มันไม่ได้ยากอะไรถ้ามันขึ้นก็ทำให้มันลงแค่นั้น ยอมรับว่าก่อนหน้าเคยเอาความกำหนัดพวกนี้ไปลงกับคนอื่นแต่ก็ไม่ได้บ่อยขนาดนั้น และถ้ามีแฟนเรื่องพวกนี้เขาไม่เคยนอกกายอยู่แล้ว

 

"ขอบคุณครับ"

 

รอยยิ้มจางๆผุดขึ้นบนใบหน้าของโปรดปรานทันทีที่ได้คำตอบ ส่วนหนึ่งก็กลัวเรื่องแบบนี้เพราะเป็นครั้งแรก แต่อีกส่วนก็กังวลว่าถ้าหากเขาไม่ยอมแล้วอีกคนไปหาคนอื่นเขาจะทำอย่างไร มันคงจะเจ็บมากเลยใช่มั้ยล่ะ

 

แต่ทำไงล่ะ...เราก็ไม่ได้เป็นอะไรกันนี่

 

ผ่านมาตั้งหลายวัน แต่อีกคนไม่ยอมขอเขาเป็นแฟนสักที ถ้าเขาขอก่อนจะเป็นอะไรหรือเปล่านะ?

 

อยากมีสิทธิ์ทุกๆอย่างในตัวอีกคนแล้ว...

 

 

 

------------------------

 

 

ความคิดเห็น