facebook-icon

ขอบพระคุณสำหรับแรงสนับสนุนเจ้าค่ะ

[1] เสน่หาแรกพบ - ปรากฎตัว

ชื่อตอน : [1] เสน่หาแรกพบ - ปรากฎตัว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 747

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ธ.ค. 2563 09:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[1] เสน่หาแรกพบ - ปรากฎตัว
แบบอักษร

 

ตอนที่ 1

เสน่หาแรกพบ

“การปรากฎตัว”

ปีพุทธศักราช 2543

​ภาคย์ เจียรกิจไพศาล ในวัยยี่สิบเศษ ทายาทของเจ้าของธุรกิจห้างสรรพสินค้ายูนิตี้มอล เพิ่งเรียนจบจากมหาวิทยาลัยในประเทศอังกฤษ และเดินทางกลับมายังประเทศไทย เพื่อช่วยบริหารงานธุรกิจของครอบครัว

​เขาคือชายหนุ่มรูปร่างสูงสง่าและเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ ดูภูมิฐานในชุดสูทสีเข้ม นัยน์ตาสีน้ำตาลคมกริบที่ทั้งลึกลับและมีเสน่ห์รับกับคิ้วสวยได้รูป จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากบางโปรยยิ้มอันน่าดึงดูดใจ พร้อมกับจังหวะการย่างเท้าที่หนักแน่นมั่นคง กำลังก้าวเข้ามาในอาคารสูงของห้างสรรพสินค้าชื่อดังใจกลางกรุง

​“สวัสดีค่ะ คุณภาคย์ ดิฉันชื่อ มธุรดา ตั้งแต่วันนี้จะมาคอยทำหน้าที่เป็นเลขาของคุณภาคย์ค่ะ”

​เสียงสดใสดังมาจากสาวสวยในชุดสูทสีอ่อนที่กำลังรอต้อนรับเขาอยู่ รอยยิ้มอย่างเป็นมิตรปรากฎขึ้นบนใบหน้าหวาน ​เธอคือมธุรดาตำแหน่งเลขาของท่านประธาน

​“สวัสดีครับ คุณมธุรดา ยินดีที่ได้รู้จัก”

​“เรียกรดาเฉยๆก็ได้ค่ะ รดาเคยทำหน้าที่เป็นเลขาของคุณพ่อของคุณมาก่อน ตอนนี้ท่านส่งรดาให้มาคอยดูแลคุณแทนค่ะ”

​“แบบนี้ก็หมายความว่า ผมได้เลขามืออาชีพมาคอยช่วยสินะครับ”

​เลขาสาวได้ยินดังนั้นก็ยิ้มแก้มแทบปริ

​“เดี๋ยวรดาจะพาคุณไปแนะนำให้พนักงานแต่ละแผนกของห้างรู้จัก เสร็จแล้วเราก็จะขึ้นไปที่ห้องทำงานของคุณกัน เชิญทางนี้เลยค่ะ”

​ภาคย์เดินตามหลังมธุรดาไปยังแผนกต่าง ๆ ในห้าง ทุกสายตาต่างจับจ้องมายังเข แล้วซุบซิบกันเบาๆ ถึงความเป็นหนุ่มเนื้อหอม หล่อ เก่ง ยิ่งพอได้เห็นตัวจริงแล้วต่างก็คิดว่าไม่ผิดจากที่เคยได้ยินได้ฟังมาเลย

​“คุณภาคย์นี่ ตัวจริงหนุ่มหล่อกว่าที่เคยได้ยินมาอีกนะคะ”

​รุ้งลีลา พนักงานสาวสวยหมวยอึ๋มแผนกเสื้อผ้าสตรียืนยิ้มพริ้ม พูดพลางหมุนตัวไปมาอย่างเขินๆ

​“ขอบคุณครับ”

​ชายหนุ่มตอบรับเพียงสั้นๆ สีหน้านิ่ง กวาดสายตาสำรวจไปรอบๆ ก่อนจะเดินต่อไปสำรวจที่แผนกอื่นต่อ

​“กว่าจะครบทุกแผนก เล่นเอาเหนื่อยเหมือนกันนะครับคุณรดา”

​“แต่พนักงานต่างก็ชื่นชมคุณนะคะ โดยเฉพาะสาวๆ”

​ภาคย์ได้ยินแล้วยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย ไม่ออกความคิดเห็นใดๆ

​“ขึ้นไปที่ห้องทำงานกันเถอะครับ ผมอยากอ่านผลประกอบการของบริษัท แล้วก็อยากดื่มกาแฟสักแก้ว”

​“ได้เลยค่ะ ลิฟต์มาพอดี”

​ลิฟต์แก้วตรงกลางอาคารพาทั้งคู่ขึ้นไปยังชั้นบนในส่วนของสำนักงาน ห้องทำงานส่วนตัวของทายาทเจ้าของห้าง หนึ่งในกรรมการบริหาร ที่ถึงแม้จะมีขนาดไม่ใหญ่ แต่ก็ถูกตกแต่งอย่างเรียบหรู เป็นส่วนตัว มีม่านสีอ่อนติดไว้โดยรอบ ยากที่สายตาของพนักงานด้านนอกจะมองเข้ามาเห็นได้

​“เอกสารทุกอย่างที่คุณภาคย์ต้องการ รดาวางไว้ให้บนโต๊ะหมดแล้วค่ะ โต๊ะของรดาอยู่หน้าห้องคุณภาคย์ มีอะไรก็โทรเรียกได้เลยนะคะ”

​“ครับ ขอบคุณมากครับ”

​“เดี๋ยวรดาจะชงกาแฟมาให้ค่ะ”

​เมื่อเลขาสาวก้าวพ้นประตูห้องไป ภาคย์นั่งลงมองดูกองเอกสารบนโต๊ะ มือใหญ่ควานหาซองเอกสารสีน้ำตาล ที่มีสัญญาซื้อขายบ้านเรือนไทยโบราณ ที่เขาตกลงซื้อหลังจากเห็นเพียงรูปถ่ายที่เจ้าของคนเก่าส่งไปให้ตอนเขาอยู่ที่อังกฤษ

​“เหลือแค่ไปดูบ้านของจริงแล้วก็จัดการจ่ายเงินส่วนที่เหลือ”

​ตั้งแต่เด็กเขามักจะฝันเห็นบ้านเรือนไทยใหญ่หลังหนึ่งอยู่บ่อย ๆ เป็นเรือนไม้ยกสูง ปลูกดอกไม้หอมนานาพันธุ์ไว้โดยรอบ เขาจึงคิดอยากจะหาเรือนไทยโบราณมาครอบครองเป็นเจ้าของไว้สักหลัง จนกระทั่งนายหน้าที่เป็นญาติของเพื่อนสนิท ไปพบเรือนหลังนี้เข้าโดยบังเอิญ

​สองเดือนที่แล้ว ก่อนที่เขาจะเดินทางกลับมาเมืองไทย นายหน้าหนุ่มใหญ่ได้ส่งรายละเอียดพรัอมสแกนภาพถ่ายของเรือนไม้โบราณส่งไปให้เขาทางอีเมล พร้อมข้อความสั้น ๆ ว่า

​สวัสดีครับคุณภาคย์ เรือนไม้หลังนี้ ตั้งอยู่ฝั่งธนฯ ทายาทเจ้าของบอกขายมาครับ ตั้งราคาไว้สูงทีเดียว

​ เพียงแค่เห็นภาพถ่าย เขาก็รู้สึกถึงหัวใจที่อิ่มเอิบซาบซ่านละม้ายคล้ายว่ากำลังจะได้ของรักกลับคืนมา

​“กาแฟค่ะคุณภาคย์”

​มธุรดาวางกาแฟไว้บนโต๊ะ ตาเหลือบมองซองเอกสารในมือเขา

​“ซองเอกสารนี้ มีคนส่งมาให้คุณภาคย์เมื่อเช้านี้ค่ะ”

​“คุณรดา ผมขอตัวออกไปทำธุระข้างนอกซักหน่อย มีอะไรก็โทรเข้าโทรศัพท์มือถือของผมนะ”

​“คุณภาคย์จะไปไหนคะ”

​“ฝั่งธน เตรียมรถกับคนขับรถให้ผมด้วย”

​รถยุโรปสีดำแล่นเข้ามาในซอยลึก มีคลองเล็ก ๆ ไหลผ่าน กับต้นไม้น้อยใหญ่ขึ้นปกคลุมทางเข้า

​“เรือนไทยหลังนั้นใช่ไหมครับคุณภาคย์ สวยมาก ๆ เลยนะครับ แต่กว่าจะเจอต้องขับเข้ามาลึกเอาการ ไม่ติดถนนใหญ่ หายากเหมือนกันนะครับคุณภาคย์”

​เสียงคนขับรถบ่นไม่หยุด ส่วนสายตาของเขาก็เอาแต่มองเรือนไม้โบราณหลังใหญ่ผ่านบานหน้าต่างรถด้วยความตื่นเต้น

​ “ขับเข้าไปเลย”

​เพียงไม่นานรถก็จอดสนิทด้านหน้าเรือนใหญ่ ชายหนุ่มบอกให้คนขับรออยู่ในรถ ส่วนเขาก็ก้าวขาลงมาจากรถทันที มาหยุดยืนมองเรือนไม้โบราณหลังเก่า ที่ถึงแม้มาเยือนเป็นครั้งแรกแต่กลับรู้สึกผูกพันคุ้นเคยยิ่งนัก

​เมื่อขึ้นบันไดเข้าไปถึงบนเรือน ภาพชานเรือนด้านหน้ากลับกลายเป็นภาพคุ้นตาที่เขาเคยเห็นมาก่อน

​“ใช่! เหมือนกับในฝัน”

​เขารีบเดินไปที่บานประตูไม้ตรงหน้า พอผลักประตูก้าวเข้าไปในห้องเขาก็สัมผัสถึงความเย็นอย่างประหลาด เย็นเฉียบราวกับมีคนมาเปิดเครื่องปรับอากาศทิ้งไว้ ทั้ง ๆ ที่หน้าต่างห้องถูกเปิดไว้ และภายในเรือนโบราณแบบนี้ก็ไม่มีเครื่องปรับอากาศอย่างแน่นอน

​กลิ่นหอมอ่อนๆของดอกซ่อนกลิ่นโชยมาตามลม

​“กลิ่นดอกไม้” เขาสูดกลิ่นหอมที่ล่องลอยอยู่รอบกาย

​กลิ่นของดอกซ่อนกลิ่นคือกลิ่นหนึ่งซึ่งก่อให้เกิดความเศร้าอย่างประหลาด เป็นความหอมที่มาแล้วจากไปอย่างรวดเร็ว เหมือนจะแทนบางสิ่งที่ชวนหลงใหลใฝ่หา อยากได้ไว้ในครอบครอง แต่ไม่สามารถจะครอบครองเอาไว้ได้

​“กลิ่นของดอกซ่อนกลิ่นเจ้าค่ะคุณพี่”

​เสียงหวานชวนหลงของใครบางคนลอยมา

​“เสียงใครน่ะ”

​ภาคย์หันไปมองรอบ ๆ เขาแน่ใจว่า เขาอยู่ในเรือนโบราณหลังนี้เพียงคนเดียว หรือจะว่าหูฝาดไปก็ไม่น่าจะใช่ เพราะเสียงชัดออกอยู่ขนาดนั้น

​“คุณพี่กลับมาหาน้องแล้วหรือเจ้าคะ น้องคิดถึงคุณพี่เหลือเกิน น้องรอคอยคุณพี่มานานแสนนาน”

​“คุณ คุณเป็นใคร” เขารีบถามหาเจ้าของเสียง พร้อมหันซ้ายหันขวา

​“น้องคือ อัปสร เมียรักของคุณพี่อย่างไรล่ะเจ้าคะ”

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว