ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ดวงดาวแห่งรัก(END)

ชื่อตอน : ดวงดาวแห่งรัก(END)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 34

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 มิ.ย. 2563 07:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ดวงดาวแห่งรัก(END)
แบบอักษร

//ละมุน

นี่ก็ผ่านมาสี่วันแล้วที่ผมเป็นแฟนกับพี่ละมุน จะว่าดีขึ้นกว่าเดิมมั้ย ผมก็ไม่แน่ใจว่าดีขึ้นกว่าเดิมมั้ย แต่ถ้าถามว่าตามใจผมมากกว่าเดิมมั้ย ผมตอบเลยว่ามากๆ ซึ่งปกติน่ะพี่นพพรปากร้ายแต่ใจดีมากๆอยู่แล้ว พอตั้งแต่เป็นแฟนกัน ก็ตามใจกว่าเดิมมาก ไม่บ่น ไม่แซะ จะทำอะไรก็ตามใจไปหมด ซึ่งก็ถือว่าดีนะ

ในสี่วันที่ผ่านมา ผมได้เที่ยวในอีกหลายๆที่ของจังหวัดนี้โดยมีพี่นพพรเป็นสารถีตลอดทริปเลยล่ะ ที่ที่เราไปนั้นก็เป็นทริปของที่พักนั่นแหละเหมือนกันทุกอย่างแต่แค่ไปกันเอง ไปกันแค่สองคน มีแค่ผมกับพี่นพพรแค่นั้น ไม่มีคนอื่น

วันนี้พวกเราต้องกลับบ้านกันแล้ว ผมยังไม่อยากกลับเลยอะ ไว้ค่อยอ้อนพี่นพพรให้พามาใหม่ก็ได้ เนอะ

 

//นพพร

การขับรถกลับบ้านในระยะเวลาสี่ชั่วโมงกว่าๆ มีเสียงพูดเจี๊ยวจ้าวของน้องมันที่พูดถึงที่ที่ได้เที่ยวมา พอสักพักเสียงก็เงียบ สรุปคือน้องผลอยหลับไปแล้ว ว่าจะแวะกินข้าวทีเดียวตอนเข้ากรุงเทพเลย ค่อยปลุกทีเดียวดีกว่า เดี๋ยวก็งอแงผมอีก ผมรู้สึกว่าตั้งแต่ของน้องตกลงเป็นแฟนกับผม ผมก็รู้ตัวเองไปทันทีเลยว่าผมตามใจน้องมาก ก็ไม่รู้จะขัดไปทำไมนี่เนาะ อะไรที่เป็นความสุขของคนที่เรารักของผม ผมก็ยอมทำทั้งนั้นแหละครับ

.

 

“ละมุน ตื่นได้แล้วถึงบ้านแล้ว”

“อื้ออ ถึงบ้านแล้วหรอ”ผมเผลอหลับไปตั้งแต่ตอนไหนเนี่ย

“อือ ถึงแล้วเข้าบ้านได้แล้ว พี่ยกกระเป๋าไปเก็บในห้องให้แล้ว”

“ไม่เข้าบ้านไปด้วยกันหรอ” กอดแขนแล้วนะ

“ไปๆ เดี๋ยวเข้าไปด้วย”อ้อนขนาดนี้ใครมันจะทนวะ

“เย้”พี่นพพรน่ารักที่สุด

.

อีกแล้วนะกลับมาแล้วไม่มีใครอยู่บ้านอะ สรุปก็คือป๊ากับม๊าไปเที่ยว ให้ลูกไปเที่ยวเพื่อที่ตัวเองจะไปเที่ยวด้วยแต่ไปนานกว่าลูกนิดนึงเพราะเพลิน เหตุผลเดิมๆที่อ้างกับผมตลอด ผมล่ะเบื่อจริงๆ แถมป๊ายังบอกกับป้าแม่บ้านว่าให้ผมไปนอนกับพี่เพิร์ธอีกตามเคย ทิ้งลูกเก่งจริงๆเลยบ้านนี้ สุดท้ายผมก็ต้องนั่งรถไปบ้านพี่นพพรอีกตามเคย

.

การกินข้าวมือเย็นนี้ในวันนี้ก็มีแขกสุดพิเศษมาร่วมโต๊ะอาหารด้วยก็คือละมุน ผมเป็นผู้เริ่มเปิดบทสนทนาคือการที่ผมบอกว่าผมกับละมันเราเป็นแฟนกันแล้ว แม่ของผมก็ดีใจยกใหญ่ส่วนละมุนก็เขินไปอยู่พักนึงก่อนที่จะเปลี่ยนมาเล่านู่นเล่านี่ให้บนโต๊ะอาหารมื้อนี้มีแต่เสียงหัวเราะ มีละมุนเพิ่มมาครอบครัวผมก็มีสีสันมากขึ้นจริงๆแฮะ

.

“ละมุน”ผมเรียกละมุนที่ตอนนี้ยืนอยู่ตรงริมหน้าต่างห้องของผม คงจะดูดาวอยู่ล่ะมั้ง ละชอบพูดว่าดาวที่ดูตรงมุมนี้สวย แต่ผมว่ามีสิ่งที่สวยกว่าดาวก็คือคนที่อยู่ตรงหน้าผมนี่แหละ

“พี่นพพรมาดูดาวตรงนี้เร็ว สวยมากๆเลยนะ” พี่นพพรเดินมากอดผมจากด้านหลังแล้วก็หอมหัวผมไปอีกไม่กี่ฟอดก็ไม่รู้ ตั้งแต่เป็นแฟนกัน พี่นพพรน่ะดูมุ้งมิ้งขึ้นมากเลย

“อืม สวยจริงๆแหละ”

“พี่นพพร ความรักที่เราให้พี่นพพรอะเหมือนกับดวงแาวเลยนะ”

“ยังไง”ผมได้แต่เลิกคิ้วสงสัยกับสิ่งที่น้องพูด

“ก็ดวงดาวอะมันอยู่ตรงที่เดิมเสมอ ไม่ว่าจะกลางวันหรือว่ากลางคืน ความรักของเราที่ให้พี่นพพรก็มีอยู่ตลอดเวลาเหมือนดาวไง”

“ขนาดนั้นเลย”ผมทำหน้าหมั่นไส้กับสิ่งที่น้องมันพูด พูดเองก็เขินเอง พอพูดเสร็จก็ก้มหน้ามุดไหล่ผมทันทีเลย

“แล้วพี่นพพรอะ รักเราเหมือนอะไร”

“ไม่รู้ดิ ถ้าจะให้เปรียบก็คงจะรักมากกว่าชีวิตตัวเองล่ะมั้ง”

“อื้อ เรารักพี่นพพรนะ”

“อืม พี่ก็รักละมุน รักละมุนคนเดียว”

.

.

//ขอให้ความรักของพวกเราเป็นเหมือนดวงดาวที่คอยส่องสว่างให้หัวใจของเราได้อบอุ่นอย่างนี้อีกยาวนานจนถึงตลอดไป

ละมุน

//ขอให้ดวงดาวอวยพรให้คนๆนี้ได้อยู่ปกป้องดูแล คนที่ผมรักที่อยู่ตรงหน้านี้ไปนานๆ ผมจะรักและ ซื่อสัตย์กับเขาเพียงผู้เดียว พี่รักละมุนนะ

นพพร

.

.

.

.

.

//ขอให้ทุกคนได้เจอความรักที่เปรียบเสมือนดวงดาวของตนเอง

ไรท์เตอร์

 

End

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว