ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

นั่นน่ะคือน้ำตาของเรา

ชื่อตอน : นั่นน่ะคือน้ำตาของเรา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 53

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 มิ.ย. 2563 07:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
นั่นน่ะคือน้ำตาของเรา
แบบอักษร

.(หลังจากที่กลับมาจากห้าง)

.

.

.

“พ่อจะให้แกไปเช็คสาขาใหม่ที่ตราด อาทิตย์หน้า”เสียงผู้เป็นพ่อเอ่ยขึ้นในขณะที่ทุกคนกำลังกินข้าวกันอยู่

“เช็คอะไรอะพ่อ”อยากจะรู้เหมือนกัน เปิดใหม่แล้วทำไมไม่ไปดูเอง

“ก็ไปดูความเรียบร้อย เรื่องที่พัก เรื่องอาหารของโรงแรม แล้วก็ทริปที่จัดเตรียมไว้”ผู้เป็นพ่ออธิบายกิจกรรมคร่าวๆ

“จะให้ผมไปเที่ยวก็บอกพ่อ” ก็จริงอย่างที่ผมพูด มันคือทริปเที่ยวชัดๆเลย

“เหมือนกันนั่นแหละ พาน้องไปด้วยนะ” นั่นไง ย้ำตลอด ไม่ทิ้งมันหรอก

“ละมุนมันจัดกระเป๋าเสร็จแล้วมั้งพ่อ”ทั้งโต๊ะก็หัวเราะขึ้นทันทีที่ฟังลูกชายคนเดียวพูดจบ

“เอ็นดูจริงๆเลยเนี่ย หนูละมุนน่ะ”เสียงคนเป็นแม่พูดขึ้น หลังจากที่ได้ยินการเตรียมตัวพร้อมของคนน้อง

“แกไปก็ดูแลน้องให้ดีล่ะ” ห่วงกันเก่ง ละมุนมันก็โตแล้วมั้ยพ่อ

“ครับๆ”

.

.

(วันไปตราดดดด)

นพพรผู้เป็นสารถีในการไปตราดครั้งนี้ นพพรขับรถBMW คู่ใจ มาจอดที่หน้าบ้านของละมุนในช่วงสายขอวัน เพื่อจะได้ถึงตราดไม่เย็นนัก เมื่อจอดสนิทก็มีคนมาเคาะประตูทันที ไม่เข้าใจว่าจะรีบร้อนอะไรขนาดนั้น

การเดินทางครั้งนี้ ผมรู้ว่าพ่อกับคุณลุงอยากให้ผมพาน้องมาเที่ยวโดยเฉพาะ เพราะเราเคยไปเที่ยวกันทั้งสองครอบครัวเมื่อหลายปีมาแล้ว คงจะกลัวว่าน้องจะเหงา ผมคิดว่างั้นนะ แต่คนอย่างละมุนน่ะ เหงาเป็นรึป่าวเถอะ เห็จะเป็นแต่พูดมากเสียมากกว่า

.

“พี่นพพรไปกันเถอะ แล้วก็แวะร้านชานมคุณป้าด้วยน้ะ” ร่างกายต้องการของหวานแน่ๆ คนเด็กกว่าคิดแบบนั้นเพราะตั้งแต่เช้ายังไม่มีของหวานตกถึงท้องเลย กระเพาะฝั่งของหวานต้องการทำหน้าที่ย่อยแล้วล่ะ

“ยังไม่ทันไรมึงก็กินเลยนะ”ยังไม่ได้ไปไหนเลยบ่นอยากกินอีกแล้ว มึงนี่มันละมุนจริงๆเลย

“ก็ร่างกายต้องการของหวานนี่ พี่นพพรไม่เข้าใจหรอ” ชิ คนอย่างพี่จะไปเข้าใจอะไรล่ะ หวานนิดๆหน่อยๆ ก็บ่นแล้ว เหอะ

“เออ พูดมาก” กูไม่อินไง จบมั้ย

.

หลังจากที่แวะซื้อชานมของละมุน มันก็เดินยิ้มแปร้มาเปิดประตูรถ คำว่าอยากกินชานมของมันเนี่ยกลายเป็นว่ามีทั้งเค้ก ขนมปัง พาย แพนเค้ก เยอะแยะไปหมด แต่ดีที่ยังซื้อกาแฟมาให้ผม

“อะพี่ กาแฟที่แสนจะขมของพี่อะ”

“ขมแล้วมึงจะแอบกินทำไม”

“ใครแอบกิน ก็แค่อยากรู้”

“เออๆ”

“ขับไปได้แล้วพี่”

“สั่งกูจังนะ”

.

หลังจากการขับรถมาเนิ่นนานเป็นเวลาสี่ชั่วโมงกว่าๆก็ได้จบลง ทั้งคู่มีแวะทานข้าวตอนเที่ยงแล้วก็ขับตรงมาที่ ที่พักของพ่อของละมุนทันที เมื่อมาถึง คงไม่ต้องพูดอะไรมาก เพราะทั้งสองคนเป็นที่รู้จักของพนักงานทุกคน จึงได้รับการต้อนรับเป็นอย่างดี

ห้องพักที่ทั้งสองคนพักนั้นเป็นห้องพักที่เป็น Beachfront Deluxe ที่ติดริมทะเล สามารถมองเห็นวิวทะเลได้เมื่อทั้งคู่เข้ามาในห้องพักแล้ว ก็ผลอยหลับไปทั้งคู่ จนเริ่มเย็นนพพรก็ตื่นขึ้นและไปอาบน้ำ เมื่อเสร็จแล้วก็มาปลุกละมุนที่กำลังนอนอยู่ให้ไปอาบน้ำเพื่อที่จะไปเดินเล่นและไปชมพระอาทิตย์ตกตามที่ละมุนพูดกรอกหูเขามาตั้งแต่ออกจากบ้าน

หลังจากทั้งคู่ทำภารกิจส่วนตัวเสร็จแล้ว ก็พากันออกมาเดินเล่น กินลมชมวิวกันอยู่หน้าหาด เป็นคนน้องที่รู้สึกเมื่อย จึงเดินไปนั่งที่เบาะนั่ง ก่อนที่จะเอ่ยถามนพพรไปในที่สุด

“พี่นพพร”

“ว่า”

“พี่อยากมีแฟนบ้างมั้ย”

“ไม่รู้ว่ะ”

“พี่อย่ามีแฟนเลยนะ”

“ทำไม”

“ถ้าพี่มีแฟนอะ พี่เห็นนั่นมั้ย”ชี้ไปที่ทะเล

“อะไร”

“นั่นน่ะคือน้ำตาของเรา”

“กูจะไปมีใคร กูก็มีแค่มึงนี่ไง”คนเป็นพี่ดึงคนน้องเข้ามากอด

“ทำไมไม่อยากให้กูมีแฟนวะ”เออ สงสัยว่ะ

“ถ้าพี่มีแฟน แล้วเราจะอ้อนใครล่ะ” เมื่อพูดจบ ละมุนก็กอดแขนนพพรแล้วซบลงบนอกอย่างออดอ้อน

“มึงนี่นะ” อะไอ้สัส ทำกูไปไม่เป็นเลย

.

.

.

.

nnnn.
กูจะไปรักใครได้ กูรักมึงอยู่นี่ไง
0
0
0
.

 

-------------------------

แทแด มาต่อแล้ว

เป็นเอ็นดูนะคะ

ฝากด้วยน้า

จุ๊บ

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว