ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 24 บุษบาเสี่ยงเทียน

ชื่อตอน : บทที่ 24 บุษบาเสี่ยงเทียน

คำค้น : โรงเรียนชายล้วน,นิยายวาย,ลามก,รักวัยรุ่น,LGBT,NC,มัธยม,รักวัยเรียน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 220

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 มิ.ย. 2563 02:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 24 บุษบาเสี่ยงเทียน
แบบอักษร

บทที่ 24  

บุษบาเสี่ยงเทียน 

“ศึกอะไรนะ ศึกกระหนุงกระหนิง” 

“ไม่ใช่โว๊ย ศึกกระหมังกุหนิง”

“สงครามจะเป็นยังไงถ้ารบกันแบบกระหนุงกระหนิง”

บาวแอบกระซิบข้างหูเกียรติ ระหว่างที่พวกเขาอยู่ในห้องเรียนวิชาภาษาไทย

“เบาๆ เดี๋ยวครูได้ยิน” เกียรติเตือนบาว หมอนั่นพยายามกลั้นขำไม่ให้ส่งเสียงอยู่ แต่กลับทำได้ไม่ดีนัก

“ก็ชื่อมันตลก”

“ให้เกียรติชื่อตัวละครในบทพระราชนิพนธ์ด้วย”

“เอ้า นักเรียนซุบซิบอะไรกัน ตั้งใจเรียนหน่อยค่ะ” ครูภาษาไทยแหวขึ้นมา เกียรติรู้สึกได้ว่าครูจงใจมองมาที่เกียรติและบาว ทั้งห้องสงบขึ้นเล็กน้อย เพราะครูภาษาไทยคนนี้ไม่ใช่คนที่ดุอะไรมาก และค่อนข้างจะเข้าใจเด็กอยู่

“ครูเข้าใจนะว่ามันอาจไม่ได้สนุกเหมือนแฮร์รี่ พอตเตอร์ แต่ที่กระทรวงบังคับให้เราต้องเรียนเรื่องอิเหนาเนี่ย ก็เพราะวรรณคดีสโมสรยกย่องเรื่องนี้ว่าเป็นยอดของบทละครรำ อ่า...ห้องสายวิทย์อย่างพวกเธออาจจะไม่ได้อินเท่าไหร่ แต่ถ้านักเรียนคนไหน สนใจจะเปลี่ยนสายตอนเรียนมหาวิทยาลัย ไปเรียนอักษร หรือคณะที่เน้นภาษาไทยเชิงลึก การเห็นตัวอย่างการใช้ภาษาในเรื่องนี้ นับว่าจะเป็นประโยชน์มากทีเดียว”

ครูให้ข้อมูลเพิ่มเติม ดูเหมือนในห้องไม่มีใครสนใจภาษาไทยเชิงลึก หรืออยากจะเปลี่ยนสายเรียนตามที่ครูบอกสักเท่าไหร่ ไม่มีอะไรจูงใจให้พวกเขาเรียนรู้คุณค่าของภาษาในบทละครรำ ในเมื่อเพื่อนในห้องสายวิทย์-สุขภาพ ที่รวบรวมหัวกระทิอันดับหนึ่งของจังหวัด หายใจเข้าออกเป็นคำว่า อยากเป็นหมอ 

“อ่ะ ไม่มีคนสนใจเลย...” เกียรติสนใจนะ แต่ครูน่าจะรู้ทันเพื่อนๆ “แล้วถ้าครูบอกว่า บทเรียนเรื่อง อิเหนา ตอน ศึกกระหมังกุหนิง นี่ออกข้อสอบทุกปีล่ะ น่าสนใจขึ้นไหม”

ทั้งห้องหูผึ่งขึ้นทันที แม้แต่เจ้าล่ำเสื้อไม่เรียบร้อยข้างๆเขา ก็ตั้งใจฟังครูขึ้นมาอย่างผิดวิสัย ทั้งๆที่มันเอาแต่หัวเราะชื่อกระหนุงกระหนิงจนตัวโยนอยู่แหมบๆ

“เอาล่ะ ใครบอกได้บ้าง ว่าเรื่องนี้ ย่อๆเป็นยังไง” ครูถาม ทั้งห้องเงียบกริบ วิชาภาษาไทยไม่ได้เป็นสิ่งที่เพื่อนๆให้ความสำคัญเท่าไหร่ มีแต่มือของเกียรติที่ยกขึ้นหราอย่ามั่นใจ ประดุจว่าตัวเป็นเฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์

“เกียรติศักดิ์ คนดีคนเดิม เอ้าตอบเลยลูก” ครูยิ้มให้เกียรติอย่างเอ็นดู

“เรื่องมันเกิดขึ้นเพราะ อิเหนามีคู่หมั้นอยู่แล้วชื่อบุษบา แต่ไม่เคยเห็นหน้า แล้วไปเจอสาวสวยก่อนเลยบอกยกเลิกหมั้นไป พ่อบุษบาเลยประกาศ ว่าใครก็ได้มาขอลูกสาวเขาที อิเหนาไม่เอาแล้ว ลูกชายข้างๆสองเมือง คือ จรกา แล้วก็ วิหยาสะกำ อยากได้บุษบา เรื่องวุ่นวายเลยเกิดขึ้น แย่งบุษบาจนเกิดสงคราม พ่อของบุษบา เลยขอให้พ่อของอิเหนา บังคับให้อิเหนามาช่วยรบหน่อย ประมาณนี้ครับ” เกียรติตอบอย่างมั่นใจทั้งห้องอ้าปากค้างด้วยความรู้สึกอึ้ง แม้แต่บาวก็ตบบ่าตอนที่เขานั่งลง แล้วกระซิบข้างหูว่า “เด็กใหม่นี่สุดยอดไปเลย”

“เก่งมาก เกียรติศักดิ์ไม่เคยทำให้ครูผิดหวังจริงๆ ง่ายๆคือ ความ...อะไรดีล่ะ....ความเอาแต่ใจของอิเหนาก็แล้วกัน ที่ไม่ยอมแต่งกับบุษบาทั้งๆที่ตัวเป็นคู่หมั้น ก่อให้เกิดสงครามแย่งชิงบุษบาคนตายเป็นเบือ แล้วดันมารู้ทีหลังว่าบุษบาสวยทีหลัง ตอนที่ตัวเองแต่งงานกับนางจินตหราไปแล้ว ตัวละครเยอะเนอะนักเรียน อ้อ...บางคนอาจจะเคยได้ยินเพลง บุษบาเสี่ยงเทียน ครูไม่พูดดีกว่า นักเรียนคงงงไปหมดแล้ว”

ใช่ทีเดียว เพื่อนๆงงไปตั้งแต่ที่ว่า กระหมังกุหนิงคือใครก่อน ไหนจะ จรกา วิหยาสะกำ จินตหราอีก

“งั้นคาบนี้ ครูให้นักเรียนจับคู่วิเคราะห์บทที่ชอบในหนังสือ เลือกมาหนึ่งบท บทไหนก็ได้ เขียนสรุปเรื่องที่บทละครรำนั้นกล่าว ใครทำอะไร มีคุณค่ายังไง สื่ออารมณ์ไหน มาหนึ่งหน้ากระดาษ เอ้าเริ่มได้”

ห๊ะ จับคู่เหรอ ทำไมโรงเรียนนี้ชอบให้จับคู่นักนะ

“บาว คู่กับเกียรติไหม?” เกียรติถามคนที่นั่งข้างๆ วันนี้เขาอยากใกล้ชิดกับบาวบ้าง เขาคิดถึงโมเมนต์ตอนที่เขาติวตารางธาตุให้กับบาวสองคน เกียรติรู้สึกดีไม่น้อย แต่หลังจากนั้นมาเขาก็ไม่ได้มีโอกาสทำอะไรแบบนั้นร่วมกับบาวอีกเลย (มีคนมาคอยขัดตลอดนี่นา) 

“อ่า….” นั่นไง สีหน้าของความกระอักกระอ่วน เกียรติรู้ทันทีว่าบาวกำลังจะปฏิเสธเขา

“ทำไม!” เกียรติพูดออกมาโดยไม่รู้ตัว เผลอหลุดน้ำเสียงแห่งความไม่พอใจแทรกออกมา

“ขอโทษครับเด็กใหม่ ตอนเที่ยงผมแข่งบาสแพ้ไอ้รัน พนันไว้ว่า ถ้าผมแพ้ ผมต้องทำงานกลุ่มคู่กับมันหนึ่งอาทิตย์น่ะครับ” บาวขอโทษขอโพย 

รันเหรอ รันมันคือใครกัน เกียรติหันไปที่มุมห้อง เด็กหนุ่มเงียบๆหน้าตาดูหยิ่งคนนั้น แม้จะมีเค้าของความหน้าตาดีอยู่ แต่คนนี้นี่เองที่ทำหน้าบอกบุญไม่รับทุกครั้งที่มองเกียรติ เกียรติเลยไม่เคยจะเสวนาด้วย 

รัน!! มารหัวใจของเกียรติชัดๆ เป็นมันนี่เองที่จะแย่งบาวไป

รัน คือนางจินตรา ที่มาแย่งอิเหนาของเกียรติไป 

เพราะเกียรติคือบุษบา  

และตามท้องเรื่อง ความงามของบุษบาก็ทำให้บุตรชายของเมืองข้างๆจิตใจปั่นป่วน จนเป็นชนวนเหตุก่อสงครามอันร้อนระอุ ท่ามกลางสมรภูมิห้อง ม.4/9

อีแตนรับบท เป็นท้าวดาหา พ่อของบุษบา เดินเข้ามาทักเกียรติแทบจะทันที

“มึง มีคู่ยัง” อีแตนถาม ดูท่ามันแค่เดินผ่านมา ไม่คิดจะคู่กับเขาจริงๆ

“ยัง” เกียรติตอบอย่างเศร้าสร้อย 

“อ่าว บาวไม่คู่กับมึงเหรอ?” อีแตนแปลกใจไม่น้อย

“มันไปคู่กับรันแล้ว” เกียรติโบ้ยปากไปทางมุมห้อง ตรงที่บาวสุดล่ำของเขาเดินไปหาพ่อหนุ่มหน้าหยิ่งคนนั้น

“อ้อ รันๆ หล่อดีนะมึง แต่ทำไมชอบดึงหน้าจัง เหมือนขี้ไม่สุด”

“กูไม่รู้ กูไม่เคยคุย”

“กูก็ไม่เคย แต่ได้ข่าวว่า รันๆ(ทำไมอีแตนต้องเรียกหมอนั่นอย่างเอ็นดูด้วย) รันๆเป็นนักบาสโรงเรียนเหมือนบาว ลูกชายคนเดียวของผู้พิพากษาศาลจังหวัด ได้ข่าวว่าทางแม่มีเชื้อเจ้านายสายเหนือด้วยนะ ทำเป็นเล่นไป อำนาจบาทใหญ่เชียวล่ะ” เกียรติล่ะยอมใจความข้อมูล ความสอดรู้ของอีแตน 

“ใครจะไปสนวะ หยิ่งขนาดนั้น มึงล่ะ มีคู่ยัง คู่กับกูมะ”

“กูกำลังจะเดินไปขอคู่กับบูม มันท้ากูว่าถ้ากูคู่กับมันอีก คราวนี้มันจะเถียงชนะกูบ้าง” แหน่ะมีท้ากันด้วย

“เออ ขอให้ลูกดกละกันนะ” เกียรติประชด

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวกูหาคู่ให้มึงเอง”

“ทำไง”

ยังไม่ทันที่เกียรติจะรู้ว่าอีแตนจะทำอะไร มันก็ตะโกนขึ้นมากลางห้อง(ตอนนั้นครูเดินออกไปข้างนอกพอดี)

“เจ้าข้าเอ๊ย น้องเกียรติ ผู้อ่านอิเหนาจบตั้งแต่ ป.6 ผู้เก่งภาษาไทยที่สุดในห้องตอนนี้ ยังไม่มีคู่ ใครสนใจอยากคู่กับน้อง รีบเข้ามาเลย ใครมาก่อนได้น้องไปก่อน เร่เข้ามา ฮี๊ว”

เกียรติถึงเสื้ออีแตนให้หยุด แต่ไม่ทันแล้ว แม้ส่วนใหญ่ในห้องจะมีคู่กันแล้ว แต่เสียงของอีแตนเรียกความสนใจได้ไม่น้อย 

เหมือนดังที่ท้าวดาหา ประกาศว่าบุษบาไม่มีคู่หมั้นแล้ว เพราะอิเหนาไปเอากับคนอื่น ใครก็ตามที่เป็นคนแรกที่จะมาสู่ขอลูกสาวเขา ท้าวดาหาจะยกให้ในทันที

และคนแรกที่ส่งคำขอมาก็คือ

“คุณเกียรติครับผมก็ยังไม่มีคู่”

บูมรีบวิ่งมาหาเกียรติและแสร้งทำเป็นสุภาพอย่างผิดธรรมชาติ

“มึงน่ะไม่ได้โว๊ย มึงต้องคู่กับกู” อีแตนแหวขึ้นมาทันที

“อ่าว ก็มึงบอกว่าคนแรกไง อีห่า กูก็มาขอแม่ง...เอ๊ยคุณเกียรติ คนแรกไงครับ”

“มึงเป็นข้อยกเว้น อย่างมึงต้องคู่กับกูเท่านั้น” อีแตนลากบูมออกจากเกียรติไป มีเสียงโวยวายและคำหยาบคายดังมาจากคู่นั้นไม่รู้จบ

แต่ทัพใหญ่จริงๆที่ยกทัพมาสู่ขอเกียรติอย่างเป็นทางการและไม่มีใครห้ามทัพได้

นั่นก็คือ

แพท รับบทเป็น จรกา เจ้าชายเมืองใหญ่เอาแต่ใจ แม้ไม่ได้รูปชั่วตัวดำเหมือนในท้องเรื่อง แต่จรกาคนนี้ก็มีจิตใจอันสกปรกหยาบโลน พร้อมที่จะดึงเด็ดบุษบา ให้ร่วงหล่นลงไปอยู่ในนรกต้นงิ้วกับเขา ด้วยความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะได้บุษบามาครอบครอง ไม่หวั่นแม้จะใช้วิถีทางอันต่ำช้าสกปรกแค่ไหน เพียงแต่ให้เขาได้ความงามบุษบาไปดอมดม อะไรจรกาคนนี้ก็ยอมทำ

ในขณะที่อีกทัพหนึ่งที่ยาตราเข้ามาตีเมือง ก็ยิ่งใหญ่ไม่แพ้กัน

อ๊อฟ รับบทเป็น วิหยาสะกำ เจ้าชายเมืองเล็ก ผู้ที่เห็นเพียงรูปภาพของบุษบาก็เกิดตกหลุมรักทันที รักแบบไม่มีเหตุผล รักแบบไม่มีเงื่อนไข รักแบบไม่ลืมหูลืมตาว่าบุษบานั้นรักตัวตอบรึเปล่า เพียงแค่เขาได้มอบใจรักของเขาให้บุษบา ข้าศึกจากเมืองน้อยใหญ่หน้าไหน เขาก็พร้อมที่จะโรมรัน สู้เพื่อให้ได้บุษบามาเคียงข้างเขา แม้ทัพที่อยู่ตรงหน้าจะเป็นทัพใหญ่ โปรไฟล์ดีเลิศ อย่างทัพของจรกาแพทก็ตาม

“เกียรติคู่กับอ๊อฟไหม” อ๊อฟถามเกียรติอย่างอ่อนโยน

“เฮ้ย มาทีหลังก็อย่าเสือกดิวะ ให้รู้ซะมั่งว่าเกียรติเป็นของใคร” แพทเอาแขนข้างหนึ่งเข้ามาคว้าตัวเกียรติดึงเข้าหาตัวเอง ตอนนั้นเองที่อ๊อฟยื้อแขนข้างหนึ่งของเกียรติไว้

“ถามเค้ารึยัง ว่าเค้าอยากอยู่กับมึงไหม เค้าอึดอัดหมดแล้วน่ะ เค้าไม่ชอบหรอกนะเว้ยที่มึง ลวนลามเขาบ่อยๆ” อ๊อฟพูดใส่หน้าแพท ไม่รู้ว่าสองคนนี้มันไม่ชอบกันเรื่องอะไรมาก่อน แต่เกียรติต้องยอมรับว่าที่อ๊อฟพูดมันตรงทีเดียว แพทน่ะรุ่มร่ามกับเขาเกินไป แต่เอ๊ะ นี่เกียรติอยู่ในสายตาอ๊อฟมาตลอดเลยเหรอเนี่ย

“เหรอวะ เท่าที่กูรู้มา เวลากูทำแบบนี้กับเขา เขาก็ดูชอบนะ ร่างกายเขา มันไม่เคยปฏิเสธโว๊ย” แพทเยื้องตาลงไปที่เป้ากางเกงของเกียรติ ทุกคนมองตาม บ้าเอ๊ย! เมื่อถูกแพทกอดจากด้านหลังแบบนี้ ร่างกายที่เคยชินกับสัมผัสของแพท มันดันโป่งโปดนูนขึ้นมาอย่างอัตโนมัติ เกียรติรีบเอามือปิดมันจากสายตาของอ๊อฟ เขาเลินเล่อเกินไป เขาไม่ได้สนใจป้องกันมันเท่าไหร่ เวลาที่มีคนสองคนกำลังทะเลาะกันเพราะเขาอยู่

“แล้วมึงง่ะ ยุ่งอะไรด้วย รักเขา แต่รู้ว่าเขาไม่รัก ก็ควรจะถอยมะ ใครกันแน่ที่ทำให้เกียรติอึดอัด มึงต่างหากเว่ย ไม่ใช่กู” แพทพูดตอกหน้าอ๊อฟอย่างถึงเครื่อง อ๊อฟดูโกรธขึ้นมาอย่างที่เกียรติไม่เคยเห็นมาก่อน

“มึงจะบอกว่าเกียรติรักมึงอย่างงั้นสิ มึงกล้าพูดไหมว่าเกียรติรักมึง” อ๊อฟตอบกลับบ้าง แพทชะงักไป เกียรติเคยบอกกับแพทเองตอนที่จูบกัน ว่าเขาไม่ได้รู้สึกอะไรกับแพทเลย 

“หุบปากไปเลยมึงง่ะ” ตอนนี้เองที่แพทโกรธขึ้นมาบ้าง ปล่อยแขนออกจากเกียรติ แล้วไปประจันหน้ากับอ๊อฟ เรื่องมันชักจะใหญ่เกินไปแล้ว นี่มันห้องเรียนนะ เกียรติมองหาความช่วยเหลือรอบห้อง ครูก็สนใจดูแต่คลิปอะไรไม่รู้ในมือถือ เพื่อนคนอื่นก็จับกลุ่มคุยกันอย่างสนุกอื้ออึง มีอีแตนที่หันมามองหน้าเขาและสังเกตเห็นความผิดปกติ

เกียรติหันไปมองบาว เจ้าหมอนั่นไม่สนใจใยดีเขาเลย มัวแต่คุยอะไรไม่รู้อยู่กับรัน 

อิเหนาคงมีความสุขอยู่กับจินตหราอย่สินะ บุษบาก็เป็นแค่ปัญหาไกลๆของเมืองอื่น

“กูจะไม่ยอมให้มึงทำกับกู แบบตอน ม.ต้นอีก ไอ้เหี้ยแพท” อ๊อฟจ้องแพทตาเขม็ง เกียรติสงสัยว่าเรื่อง ม.ต้นอะไรกัน

“มึงจะรือฟื้นทำเหี้ยอะไรวะ กูก็ขอโทษมึงแล้วไง”

“ขอโทษแล้วมันหายไหม” ทั้งคู่เข้าใกล้กันเรื่อยๆ

ทัพของวิหยาสะกำ และ กับทัพของจรกากำลังจะเผชิญหน้ากัน บุษบาไม่รู้ว่าจะทำยังไง ได้แต่ส่งสายตาไปขอความช่วยเหลือ จากท้าวดาหา ผู้ประกาศเรื่องนี้ขึ้นมาตั้งแต่ตอนแรก

อีแตนเข้าใจและรีบวิ่งไปขอความช่วยเหลือจากใครคนหนึ่งทันที

พอๆกับตอนที่แพทกำลังกระชากคอเสื้ออ๊อฟขึ้นมา

มือข้างหนึ่งก็มาหยุดแขนของแพทไว้แทบจะทันเวลาพอดี

“พวกมึงสองคนหยุดเลย เกียรติไม่คู่กับใครทั้งนั้น กูจะไม่ยอมให้เกียรติต้องอึดอัดใจกับพวกมึงอีกแล้ว เลิกกัดกันเป็นหมาสักที....”

ทั้งอ๊อฟและแพทต่างหยุด ด้วยความเอาจริงเอาจังของคนที่มาใหม่

ร่างนั้นแทรกตัวผ่านช่องว่างเล็กน้อยระหว่างตัวแพทและอ๊อฟ

ดันทัพหลวงสองทัพให้แยกออกจากกัน

และเดินตรงมาที่เกียรติ

มือนั้นจับมือเกียรติอย่างอ่อนโยนและจูงเขาออกจากพลังงานความเกรี้ยวกราดของผู้ชายทั้งสอง

เกียรติมองตามแผ่นหลังอันอบอุ่นนั่น และเดินตามเขาไปอย่างว่าง่าย

ไปสู่นครอันสุขสงบ ที่มุมห้องอันผาสุก

“มาอยู่กลุ่มกับผมก่อนนะครับ......เด็กใหม่” 

.

.

.

และอิเหนาก็ได้ตัวบุษบาไป 

ความคิดเห็น