email-icon

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาสนับสนุนและอ่านนิยายจากนักเขียนธรรมดาคนนี้นะคะ ขอบคุณสำหรับ💲และ 🔑 นะคะ จะพยายามเขียนออกมาให้ดีที่สุดค่ะ 😊

EP.7 : ตอน กูเกลียดมึง!! SM+++

ชื่อตอน : EP.7 : ตอน กูเกลียดมึง!! SM+++

คำค้น : เมียมาเฟีย นิ่ง ปากร้าย มาเฟีย หมอ ดาร์ก ไทป์

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 26 มิ.ย. 2563 18:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.7 : ตอน กูเกลียดมึง!! SM+++
แบบอักษร

"กูเกลียดมึงไอ้เหี้ย!!!" 

ไทป์ตะโกนใส่หน้าอีกฝ่ายพร้อมกับยิ้มออกมาอย่างน้อยๆเขาก็ทำให้คนชั่วๆอย่างมันได้เลือด 

"หึ!!" 

ดาร์กมองหน้าอีกคนด้วยสายตาเยือกเย็นตอนแรกเขาจะอ่อนโยนให้อยู่แล้ว แต่ดูท่าหมอไทป์คนนี้จะชอบความรุนแรงซึ่งเขาก็ไม่ขัดจัดให้อย่างสาสม 

สวบบบ 

แก่นกายขนาดใหญ่กระแทกเข้าไปทีเดียวจนสุดโคนโดยไม่มีการเบิกทางใดๆทั้งสิ้น ทำเอาช่องทางที่ไม่เคยมีใครลุกล้ำมาก่อนฉีกขาดอย่างรุนแรงจนเลือดสีแดงสดไหลย้อนออกมาชุ่มแก่นกายขนาดใหญ่ที่เสียบคาอยู่ 

"โอ๊ยยยย!!" 

"อ๊าาาาาาส์" 

ความบีบรัดอย่างรุนแรงของช่องทางทำเอาดาร์กถึงกับครางออกด้วยความทรมานเหมือนว่าช่องทางรักนี้มันจะบีบรัดของเขาให้ขาดยังไงยังงั้น 

"จะเจ็บ...ฮึก...กูเจ็บ...ไอ้เหี้ย!!...ฮึก...จะเจ็บ...ฮึก...อะเอาออกไป...ฮื่อออ" 

เสียงที่ดังออกมาจากปากเล็กพร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้มไม่ได้เรียกความสนใจจากดาร์กได้เลยแม้สักนิด ไทป์ร้องออกมาเหมือนคนบ้าดิ้นรนจนลืมไปว่าข้อมมือถูกมัดเอาไว้ตอนนี้มันโดนเชือกบาดจนเจ็บและแสบ แต่มันก็ไม่เจ็บเท่าช่วงล่างตอนนี้ มันทำแล้ว!! มันทำเรื่องเลวๆกับเขา ทำลายศักดิ์ศรีเขาจนแหลกลาน ย่ำยีเขาจนไม่เหลือชิ้นดี 

ร่างสูงเริ่มขยับแก่นกายเข้าออกยิ่งสร้างความทรมานให้กับไทป์เป็นอย่างมาก มันเจ็บเหมือนร่างจะแตกออกเป็นเสี่ยงมันปวดร้าวระบมไปทั้งตัว 

"ซี๊ดดดด...โคตรตอด...โคตรแน่น...อ๊าาา" 

ดาร์กกระแทกใส่ร่างเล็กอย่างเร็วและแรงโดยไม่สนว่าอีกฝ่ายจะเจ็บปวดมากน้อยขนาดไหน ใส่อารมณ์และแรงตามที่ตนเองต้องการเท่านั้น 

พั่บ!! พั่บ!! พั่บ!! พั่บ!! พั่บ!! 

"กูเจ๊บ...ฮึก...หยุดสักที...อ๊ะ!!" 

ดาร์กมองอีกคนที่กำลังร้องไห้พร้อมกับปากที่เอ่ยบอกให้เขาหยุด แต่ชายหนุ่มกลับไม่สนใจในสิ่งที่อีกฝ่ายพูดสักเท่าไรมืือหนาเลื่อนไปจับเอวคอดเล็กไว้ก่อนจะกระแทกเข้าไปอย่างหนักหน่วงและรุนแรง ความป่าเถื่อนของดาร์กสร้างความเจ็บปวดให้กับร่างเล็กเป็นอย่างมาก 

"ฮึก..กูเกลียดมึง!!...อ๊ะ" 

ร่างเล็กกัดฟันพูดออกมาเขาไม่ได้มีอารมณ์ร่วมกับอีกฝ่ายแม้แต่นิด ความรู้สึกที่มีตอนนี้คือความเจ็บปวดและความเกลียดแค้นที่มีต่ออีกฝ่ายเพียงเท่านั้น 

"ต่อให้เกลียดยังไง กูก็เป็นผัวมึงจำไว้!!" 

ร่างสูงพูดขึ้นก่อนจะถอนแก่นกายออกแล้วจับร่างเล็กนอนคว่ำหน้าลงกับเตียงโดยมีร่างหนาตามมาทาบทับไว้พร้อมกับสอดแก่นกายขนาดใหญ่เข้าไปในช่องทางที่ตอนนี้มันทั้งบวมและแดงช้ำจากการกระทำของเขาที่ผ่านมา 

"โอ๊ยยยย...ฮื่อ...จะเจ็บ...ฮึก...เอาออกไป" 

เพียงแค่คำว่าเกลียดที่หลุดออกมาจากปากเล็กนั่นดาร์กก็รัวสะโพกใส่อีกฝ่ายไม่ยั้งพร้อมกับขบเม้มและกัดจนเป็นรอยฮ่อเลือดไปทั่วทั้งแผ่นหลังและลำคอร่างเล็กก็ร้องออกมาไม่หยุดด้วยความเจ็บ ขาทั้งสองข้างสั่นไปหมด 

"ฮึก...ฮื่อออ....จะเจ็บ...ฮึก...พอเถอะ...ขะขอร้อง...ฮื่อออ...เจ็บไปหมดแล้ว...ฮื่อออ" 

คนตัวเล็กหวีดร้องออกมาเมื่อร่างสูงจับเอวคอดเอาไว้แน่นแล้วกระแทกเข้ามาอย่างหนักหน่วงและถี่พร้อมทั้งเร่งจังหวะขึ้นเรื่อยๆแล้วกระแทกหนักๆเข้าไปอีกสองสามทีก่อนจะเกร็งกระตุกปลดปล่อยใส่ช่องทางรักที่มันบวมช้ำจนน้ำรักสีขาวขุ่นปนเลือดไหลย้อนออกมาตามขาเรียวเล็ก ไทป์ถึงกับตัวสั่นขาสั่นก่อนจะฟุบหน้าลงกับหมอนหลังจากที่เรื่องเลวร้ายที่สุดในชีวิตมันจบลง 

"ฮึก...พอใจแล้วใช่ไหม...ฮึก...ถ้าเหยียบย่ำ...ฮึก...ศักดิ์ศรีกูพอแล้ว...ฮึก...กูปล่อยกูไปสักที...กูไม่เหลืออะไรให้มึงทำลายแล้ว...ฮึกฮื่ออออ" 

ร่างเล็กร้องไห้โอออกมา ทำไมชีวิตเขาต้องมาเจอกับอะไรแบบนี้ด้วย ดาร์กที่มองอีกฝ่ายนอนร้องไห้อยู่ก็็หันหน้าหนีก่อนจะแกะเน็กไทต์ที่มัดมือร่างเล็กไว้ออก ข้อมือบางแดงช้ำมีเลือดไหลซึมออกมา มือหนาตั้งใจจะดูแผลให้อีกฝ่ายแต่กลับถูกปัดออก ร่างเล็กขยับตัวถอยห่างจากอีกฝ่ายด้วยความยากลำบากเพราะความเจ็บปวดที่ช่องทางด้านหลัง 

"ฉัน..."พอเห็นสภาพของอีกฝ่ายดาร์กถึงกับพูดไม่ออกเนื้อตัวเต็มไปด้วยรอยแดงช้ำและรอยฟันดวงตาบวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนัก 

"ฮึก...พอใจแล้วใช่ไหม...ฮึก...ตอนนี้กูโคตรสมเพช...ฮึก...ตัวเองเลย...ฮึก...กูโคตรรังเกียจฮึก...สัมผัสของมึง...กูโคตรเกลียด...ฮื่อออ" 

ไม่พูดป่าวมือเล็กยังถูไปตามตัวของตัวเองอย่างแรงจนมันแดงช้ำขึ้นไปอีก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองร่างสูงด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง 

ดาร์กขบกรามแน่นแล้วมองอีกฝ่ายที่จ้องมองเขาอยู่ด้วยความเกลียดชังผ่านม่านน้ำตา ความสงสารที่มีในตอนแรกแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธอีกครั้ง 

"โอ๊ยยยย...ฮื่อออ...ปล่อยนะ!!" 

ดาร์กกระชากร่างเล็กกลับมากลางเตียงอีกครั้งโดยมีร่างหนาทาบทับลงมาโดยไม่สนเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของร่างเล็กโดยสักนิด 

"ฮื่อออ...จะเจ็บ...ฮึก...ปล่อยนะไอ้เลว" 

ไทป์ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดที่ช่องทางเพราะโดยกระชากแขนอย่างแรง ร่างกายปวดร้าวราวกับมันจะแตกออกมาเป็นเสี่ยงๆ 

"ไอ้เลวคนนี้แหละที่เป็นผัวมึง!!" 

พูดจบแก่นกายขนาดก็กระแทกเข้าไปในช่องทางที่แดงและบวมช้ำอย่างแรงพร้อมกับรัวสะโพกใส่ไม่ยั้ง 

"โอ๊ยยยย...ฮื่อออ" 

ไทป์ร้องออกมาเมื่อช่องทางที่ฉีกขาดอย่างรุนแรงถูกรุกล้ำอย่างหนักหน่วง ร่างกายที่อ่อนล้าและอ่อนแรงทำให้ดวงตาพร่ามัวก่อนที่ทุกอย่างจะดับลง แต่สำหรับดาร์กร่างสูงยังคงกระแทกท่อนเอ็นใส่ช่องทางนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าแม้ว่าอีกฝ่ายจะหมดสติไปแล้วเหมือนกับว่าต้องการจะย้ำให้อีกฝ่ายรู้ว่าร่างเล็กนั้นเป็นของเขาต่อให้รังเกียจหรือขยะแขยงยังไงก็เป็นของเขาอยู่วันยันค่ำ 

 

 

 

 

........................................................................... 

TBC. 

ไรท์จะลงนิยายวันเว้นวันนะคะ ผิดพลาดตรงไหนเม้นติชมกันได้นะคะ ไรท์จะเก็บไปแก้ไขและพัฒนานะคะ 

ความคิดเห็น