facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : [08]- ห่างเหิน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 26 มิ.ย. 2563 15:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[08]- ห่างเหิน
แบบอักษร

[08]- ห่างเหิน

 

ผ่านไปสองสามวันแล้วที่ไอด้าไม่ได้เจอหน้าและไม่ได้ยินแม้แต่เสียงของโดเรนโต้ ไม่ใช่ว่าเขาไม่ติดต่อมาเลยหรอกนะ เขายังคงส่งไลน์แล้วก็ไดเรคไอจีหาเธอทุกวัน แต่เป็นไอด้าเองต่างหากที่ไม่ตอบไลน์ไม่ตอบข้อความใดๆของเขาทั้งสิ้น

 

เธอกำลังพยายามตัดใจ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะทนคิดถึงเขาได้อีกนานแค่ไหน

 

ติ๊ง! ติ๊ง!

 

เสียงแจ้งเตือนจากมือถือดังขึ้นระหว่างที่ไอด้ากำลังแต่งตัวไปมหาวิทยาลัยเพื่อมอบตัว และพอไอด้าคว้ามือถือขึ้นมาดูมันก็เป็นไปตามที่เธอคาดเอาไว้ไม่มีผิด คนที่ส่งข้อความมาหาเธอก็คือโดเรนโต้

 

"ไม่รักก็ไม่ต้องมาทำให้หวั่นไหวก็ได้นะ คนบ้า!"

 

ไอด้าปัดหน้าจอเพื่อลบการแจ้งเตือนทิ้งไป ไม่เปิดอ่านเหมือนทุกครั้งแล้ววางมือถือคว่ำลงบนโต๊ะหยิบแปรงขึ้นมาปัดแก้มต่อโดยไม่สนใจเสียงข้อความที่ดังตามกันมาติดๆอีกหลายต่อหลายครั้ง

 

"โอ้โห!...นี่จะไปรายงานตัวหรือจะไปเดินพรหมแดงครับคุณไอด้า" อลันแซวพี่สาวของตัวเองที่กำลังเดินลงบันไดมา ก็เพราะวันนี้ไอด้าเล่นแต่งตัว แต่งหน้าจัดเต็มราวกับนางแบบที่หลุดออกมาจากปกนิตยสารไม่มีผิด

 

"มันเวอร์ไปเหรอ ฉันว่า...ฉันก็แต่งตัวปกติเหมือนทุกวันนะ" ไอด้าก้มลงมองสำรวจตัวเองเมื่อก้าวเท้าลงมาจากบันไดขั้นสุดท้าย

 

"มันไม่โอเคเหรอคะคุณย่า" พอสำรวจตัวเองเสร็จก็ถามความเห็นจากย่าอีกคนเพื่อความแน่ใจ

 

"หื้อ...อย่าไปฟังอลันเลย สวยแล้วจ๊ะ" มาดามเอเลน่าบอกกับไอด้าแล้วเอ็ดหลานชายด้วยสายตา

 

"ผมก็ไม่ได้บอกว่าไม่สวยนี่ครับคุณย่า" อลันไหวไหล่เบาๆแล้วเดินหนีไปนั่งจิบกาแฟอย่างสบายใจ

 

"ไหนเมื่อวานบอกไม่มารับ ฉันนึกว่านายจะปล่อยให้ฉันไปยูคนเดียวซะอีก" แขวะน้องชายเบาๆแล้วเดินไปนั่งลงข้างๆ

 

"ก็ว่าจะไม่มา แต่พอมาคิดดูอีกทีฉันว่า ฉันไม่ควรปล่อยให้เธอไปยูคนเดียว"

 

"ทำไม กลัวมีคนมาจีบฉัน?" ไอด้ายิ้มอย่างพอใจ เธอรู้ว่าอลันน่ะหวงเธอจะตายแต่ไม่ค่อยแสดงออกเท่านั้นเอง

 

"กลัวเธอไปอ่อยผู้ชายต่างหาก"

 

เพี้ยะ!

 

ไอด้าฟาดฝ่ามือลงบนไหล่หนาของอลันอย่างไม่แรงนักพร้อมกับทำตาเขียวใส่ อย่างเธอน่ะไม่ต้องอ่อยให้เสียเวลาหรอกแค่โปรยยิ้มให้ผู้ชายก็วิ่งเข้าหาแล้ว

 

"อย่ามัวทะเลาะกันสิลูก รีบทานจะได้รีบไปเดี๋ยวจะสายนะ" มาดามเอเลน่าต้องรีบห้ามศึกก่อนที่ทั้งสองคนจะทะเลาะกันจริงๆ

 

"มีปัญหากันเหรอไอด้า" เมื่อขับรถมาถึงมหาวิทยาลัย อลันตัดสินใจถามไอด้าออกไปตามตรงหลังจากที่นั่งคิดมาตลอดทาง

 

"มีปัญหากับใคร?" ไอด้าแกล้งถามกบับเพราะไม่อยากตอบ

 

"พี่ดอม" ไอด้ากลืนน้ำลายลงคอแล้วถอนหายใจออกมาแรงๆ เธอไม่อยากพูดถึงเขาเลยถึงแม้ว่าจะคิดถึงเขาอยู่ตลอดเวลาก็ตาม

 

"ไม่มีนิ ฉันต้องไปแล้ว นายจะรอฉันใช่ไหม?" ก่อนลงจากรถไอด้าหันไปถามอลัน

 

"อืม...จะรอ เสร็จแล้วก็โทรหาเดี๋ยววนรถมารับ"

 

"โอเค บาย" ไอด้ายิ้มแล้วโบกมือให้อลันก่อนที่จะหยิบซองเอกสารสำหรับรายงานตัวแล้วลงจากรถไป

 

อลันถึงจะเป็นน้องไอด้าแต่เขาไม่ต้องเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยเหมือนพี่สาว เขาใช้ชีวิตอยู่ที่นี่จนชินแล้วและเรียนโฮมสคูลมาตลอด อีกไม่ถึงสองปีเขาก็จะเรียนจบแล้ว จบก่อนไอด้าซะอีก

 

ไอด้าถือเอกสารเดินไปยังห้องที่ทางมหาวิทยาลัยแจ้งไว้ด้วยความมั่นใจ ระหว่างทางมีทั้งผู้ชายและผู้หญิงหลายคนที่หันมามองเธอด้วยความสนใจ แต่ไอด้าก็วางมาดนิ่งเดินผ่านผู้คนเหล่านั้นไปราวกับพวกเขาไม่มีตัวตน ไม่ใช่ว่าเธอมั่นหน้าหรอกนะแต่เธอไม่อยากให้พวกเขารู้ว่าตอนนี้เธอกำลังประหม่าต่างหาก

 

"นักศึกษาใหม่ที่มารายงานตัวเชิญที่ห้องถัดไปนะครับ พอดีทางอาจารย์พึ่งเปลี่ยนห้องกระทันหันเลยไม่ได้แจ้งในอีเมลล์ ทางนั้นเลยครับน้อง"

 

ไอด้าได้ยินเสียงคนตะโกนมาจากทางหน้าห้องที่เธอต้องไปรายงานตัวดังมาตั้งแต่เธอเดินไปยังไม่ถึงไหน พอเดินเข้าไปใกล้ๆก็เห็นว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งที่อายุไล่เลี่ยกันกับเธอยืนเก้ๆกังๆอยู่

 

"มีอะไรให้ฉันช่วยไหมคะ" ไอด้าถามออกไปโดยใช้ภาษอังกฤษ เพราะคิดว่าน่าจะเป็นภาษาที่คนฟังน่าจะเข้าใจง่ายสุด

 

"เอ่อ...ค่ะ คือฉัน ฉันลืมเอกสารสำคัญไว้ที่ห้อง นี่ก็ใกล้จะถึงเวลารายงานตัวแล้ว ฉันคงเตรียมเอกสารไม่ทันแน่เลย" เธอตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเศร้า ก้มหน้าลงคล้ายจะร้องไห้

 

"ฉันก็มารายงานตัวเหมือนกัน อย่าพึ่งกังวลเลยนะเดี๋ยวฉันช่วยคิดหาทางออก" ไอด้ายื่นมือไปแตะไหล่เพื่อนใหม่แล้วลูบเบาๆ

 

"ขอบใจนะ เธอใจดีจังเลย"

 

"ไม่เป็นไร ถือว่าเป็นการผูกมิตรกับเพื่อนใหม่"

 

"ฉันชื่อพลอยมาจากประเทศไทย แล้วเธอล่ะ" เพื่อนใหม่ยิ้มพร้อมกับแนะนำตัวเองกับไอด้า

 

"อ้าว...ฉันก็คนไทยนะ ฉันชื่อไอด้า" ไอด้าคุยกับพลอยแปปหนึ่งก่อนที่จะพาเธอเดินไปหาผู้ชายคนที่ยืนตะโกนอยู่หน้าห้องเมื่อกี้

 

"ขอโทษนะคะ พอดีเพื่อนฉันมีปัญหานิดหน่อยคุณช่วยแนะนำเธอหน่อยได้ไหมคะ" ไอด้าเป็นคนเดินเข้าไปหาและปรึกษาเกี่ยวกับปัญหาของพลอยกับผู้ชายคนนั้น ซึ่งไอด้าพึ่งรู้ทีหลังว่าเขาเป็นอาจารย์ จนทุกอย่างคลี่คลายไปได้ด้วยดี ไอด้ากับพลอยได้เข้ารายงานตัวแล้วก็เรียนภาควิชาเดียวกันด้วย

 

"เห้อ! โล่งอกไปที ขอบใจนะไอด้าถ้าไม่ได้เธอฉันคงแย่แน่เลย" พลอยขอบคุณไอด้ายกใหญ่หลังจากที่ออกมาจากห้องรายงานตัว

 

"ไม่เป็นไร ฉันว่าคนที่เธอควรขอบคุณคือคนนู้นต่างหาก" ไอด้าชี้ไปทางคนที่ช่วยจัดการกับเอกสารทั้งหมดให้พลอย

 

"อาจารย์มาร์คัส" พลอยมองไปยังอาจารย์หนุ่มหล่อที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานในห้อง ตอนแรกเธอนึกว่ามาร์คัสเป็นนักศึกษารุ่นพี่เพราะเขายังหนุ่มมากแล้วก็หน้าเด็กกว่าอายุหลายปีมาก ไม่คิดว่าเขาจะเป็นถึงอาจารย์

 

"อืม...เธอต้องขอบคุณอาจารย์ที่ช่วยหาเอกสารให้เธอใหม่ทั้งหมดเลย" พูดจบไอด้าก็พาพลอยเดินไปหามาร์คัสเพื่อขอบคุณ

 

"อาจารย์คะ"

 

"ครับ" มาร์คัสเงยหน้าขึ้นมองพร้อมกับส่งยิ้มให้สองสาว

 

"ขอบคุณมากนะคะ เรื่องเอกสาร" พลอยพูดขอบคุณแล้วก้มหน้าลงซ่อนใบหน้าที่แดงก่ำเพราะความเขิน ก็อาจารย์ทั้งหล่อทั้งเท่ห์แถมยังใจดี เฟรนลี่อีกต่างหากจะไม่ให้หวั่นไหวหัวใจเต้นแรงก็คงไม่ได้

 

"ครับ แล้วนี่คุณสองคนรายงานตัวเรียบร้อยแล้วใช่ไหม" มาร์คัสถามรวมๆแต่เบนสายตามาทางไอด้าเหมือนจงใจอยากให้เธอตอบ

 

"ค่ะ เรากำลังจะกลับแล้วเลยแวะมาขอบคุณอาจารย์ก่อน" มาร์คัสยิ้มแห้งๆเมื่อคนที่ตอบคำถามของเขาคือพลอยไม่ใช่ไอด้า

 

"เราสองคนขอตัวกลับก่อนนะคะ" แค่บอกตามมารยาทแล้วไอด้าก็เดินนำหน้าพลอยออกจากห้องพักของอาจารย์มา

 

"จะกลับบ้านเลยเหรอไอด้า"

 

"ใช่ ทำไมเหรอ"

 

"กลับยังไง หรือว่าขับรถมาเอง" ไอด้าหยิบมือถือออกมาแล้วชี้ให้พลอยดูเพื่อบอกว่าจะมีคนมารับ ก่อนที่จะกดโทรออกหาอลัน

 

"นายอยู่ไหนอลัน"

 

'เดินมาตรงที่ฉันส่งเธอลงเมื่อเช้าอ่ะ'

 

"อ่อ...ได้ ฉันกำลังไป"

 

"ฉันไปก่อนนะ ไว้เจอกัน" วางสายจากอลันแล้วไอด้าก็บอกลาเพื่อนใหม่ เดินตรงไปยังจุดนัดหมายที่เธอนัดกับน้องชายเอาไว้

 

แต่คนที่มารอรับไอด้ากลับไม่ใช่อลันอย่างที่ตกลงกันเอาไว้ในตอนแรก

 

"อลันไปทำธุระเลยให้พี่มารับไอด้าแทน เป็นยังไงบ้างเรียบร้อยดีไหมครับ" โดเรนโต้เดินเข้าไปหาไอด้าและชวนเธอคุย แต่ก็รู้สึกแปลกๆไปกว่าทุกครั้งเพราะไอด้าไม่ได้แสดงความดีใจออกมาเหมือนทุกครั้งที่เจอกัน

 

"จริงๆอลันน่าจะโทรบอกไอด้านะคะ ไอด้ากลับเองได้จะได้ไม่ต้องรบกวนคนอื่น" ไอด้าพูดเสียงเรียบแล้วหันมองไปทางอื่น ไม่กล้าสบตากับคนตรงหน้าเพราะกลัวว่าตัวเองจะใจอ่อน

 

"รบกวนอะไรกัน พี่เต็มใจดูแลไอด้าอยู่แล้ว" ยอมรับเลยว่าเขาไม่ชินกับท่าทีห่างเหินที่ไอด้ากำลังเป็นอยู่ในตอนนี้

 

"กลับเลยไหมครับ" โดเรนโต้เดินเข้าไปหาเด็กสาวพร้อมกับยื่นมือออกไปหมายจะจับท่อนแขนเรียวเล็กอย่างที่เคยทำ แต่กลับถูกไอด้าปฏิเสธด้วยการเบี่ยงตัวหลบ พร้อมกับทำบางอย่างที่เขาไม่คาดคิด

 

"อาจารย์คะ!" ไอด้าตะโกนเรียกชายหนุ่มที่กำลังเดินลงบันไดมาพร้อมกับวิ่งไปหาเขาโดยไม่แคร์สายตาของโดเรนโต้

 

"ไอด้าอยากเลี้ยงขนมเป็นการตอบแทนเรื่องวันนี้อ่ะค่ะ อาจารย์ว่างใช่ไหมคะ?" ไอด้าพูดเสียงดังจงใจให้โดเรนโต้ได้ยิน

 

"เอ่อ..คือ...ผม"

 

"ว่าง ใช่ไหมคะ?" ไอด้าพูดซ้ำและกดดันมาร์คัสด้วยสายตา

 

"ครับ ว่างก็ว่าง" มาร์คัสมองหน้าไอด้าสลับกับมองโดเรนโต้ที่เขาไม่รู้ว่าเป็นใคร และสุดท้ายก็รับปากอย่างเสียไม่ได้

 

"ค่ะ งั้นเราไปกันเลยรถอาจารย์อยู่ไหนคะ"

 

"ทางนี้ครับ เอ่อ..แต่ว่า..." มาร์คัสมองโดเรนโต้อีกครั้งอย่างเกรงใจ

 

ไอด้าเห็นอย่างนั้นจึงเดินกลับไปหาโดเรนโต้เพื่อพูดกับเขา ส่วนมาร์คัสเดินไปรออยู่ห่างๆ

 

"พี่ดอมกลับเลยก็ได้นะคะ เดี๋ยวไอด้าโทรบอกคุณย่าเองค่ะ ขอโทษนะคะที่ทำให้เสียเวลา" ไอด้าพูดกับโดเรนโต้ด้วยท่าทางเรียบเฉย ก่อนที่จะเดินตามหลังมาร์คัสไป

 

"ไอด้า" มือหนาคว้าท่อนแขนเรียวเล็กเอาไว้ในตอนที่ไอด้ากำลังเดินผ่านเขาไป

 

"...." ไม่มีคำพูดใดออกจากปาก ไอด้าฝืนยิ้มให้เขาก่อนที่บิดแขนเบาๆออกจากมือหนาแล้วเดินจะตามมาร์คัสไปด้วยความรู้สึกหน่วงในใจอย่างบอกไม่ถูก

 

............................................

 

ค่อยๆไปนะคะ

ขอกำลังใจหน่อยน๊าา 😟😟😟

ความคิดเห็น