Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 14

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 26 มิ.ย. 2563 01:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 14
แบบอักษร

 

"โปรด!"

 

"อ้าวพี"

 

โปรดปรานหันไปตามเสียงเรียกก่อนจะส่งยิ้มไปให้อีกคนที่กำลังวิ่งเข้ามาหาตน

 

"หวัดดีไวน์ นัท"

 

"หวัดดี"

 

"กำลังจะไปไหนกันหรอ?"

 

พีระถามคนทั้งสามเพราะบังเอิญเจอ เขากำลังจะไปที่รถแต่สายตาฉันมองมาเห็นเลยรีบเข้ามาทัก

 

"เรากำลังจะไปกินหมูกระทะน่ะ พีไปด้วยกันมั้ย? หลายคนสนุกดี" โปรดปรานเอ่ยชวนเพราะคิดเห็นตามที่พูดจริงๆ

 

"จะอึดอัดหรือเปล่า?"

 

"ไม่ๆ พวกเราโอเค จะได้สนิทกันไง" นัทพูด

 

"โอเค งั้นก็ได้"

 

"ไปๆ โกๆๆ"

 

หลังจากนัดแนะกันเสร็จก็มุ่งตรงไปยังร้านที่เลือกไว้ก่อนหน้าโดยรถของพีระ ก็คงจะดีกว่านั่งแท็กซี่ไปล่ะน่า

 

พอมาถึงก็เลือกโต๊ะเสร็จสรรพต่างคนต่างไปเลือกสิ่งที่ตัวเองชอบ และแน่นอนคนเฝ้าโต๊ะก็เป็นใครไม่ได้นอกจากโปรดปราน เรื่องอาหารไม่ต้องห่วงทั้งไวน์และนัทรู้ดีทุกอย่างว่าเขาชอบอะไร ไม่ชอบอะไร

 

ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!

 

เสียงข้อความดังขึ้นมือบางเลยหยิบมือถือขึ้นมากดเปิดอ่าน พลันรอยยิ้มหวานก็ปรากฏบนใบหน้า

 

"ยิ้มกับผีอ่อ?"

 

ไวน์วางจานเนื้อหมูสดลงที่โต๊ะก่อนจะเอ่ยถามเพื่อนตนที่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับมือถือ ไม่อยากจะคุยแต่ก็พอรู้ว่าเพราะอะไร

 

"ไวน์ก็บ้า"

 

"เออๆ นั่งไปก่อนนะ กูไปเลือกของต่อ"

 

"โอเคเลย"

 

ยิ้มส่งท้ายให้เพื่อนก่อนจะหันมาสนใจข้อความในมือถือตัวเองอีกครั้ง ไม่รู้ทำไมใจถึงเต้นแรงได้ขนาดนี้นะ

 

คนดีครับ

 

กินผักด้วยนะอย่ากินแต่หมูเดี๋ยวท้องจะอืด

 

จะกลับแล้วโทรมานะครับ

 

และนี่คงเป็นสาเหตุที่ทำให้โปรดปรานเป็นบ้าเพราะยิ้มคนเดียว ความห่วงใยที่อีกคนคอยเอาใจใส่เขาทุกเวลาถูกซึมซับมากขึ้นเรื่อยๆจนแปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกที่มันไม่ได้เหมือนเดิมอีกต่อไป

 

รับทราบครับ^^

 

จากความกลัวที่ไม่รู้จักกันก่อนหน้า

 

เปลี่ยนเป็นความรู้สึกดีที่ได้รู้จักกัน

 

เปลี่ยนเป็น...ความผูกพันที่ขาดกันไม่ได้

 

 

 

"มีเรื่องอะไรน่ายินดีหรือเปล่าเนี่ย ยิ้มไม่หยุดเลย"

 

พีระที่นั่งจับสังเกตเพื่อน(?)ตัวเองมาสักพักเอ่ยถามขึ้นเพราะไม่รู้ว่าทำไมโปรดปรานถึงเอาแต่นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ดูมีความสุขจนน่าสงสัย

 

"มันบ้า"

 

"ไวน์!"

 

ไวน์กับนัทพากันหัวเราะคิกคักเพราะแกล้งเพื่อนตัวเองได้ โปรดปรานมองค้อนขวับไปหาคนทั้งคู่ก่อนจะหันไปยิ้มแห้งให้พีระที่มองมาหาเขาเหมือนรอคำตอบจริงๆ

 

"เพราะพี่อัคอ่ะดิ เดี๋ยวนี้นะตัวติดกันอย่างกับปลิง ถามจริงนะ มึงคิดอะไรกับพี่เขาป่ะ?"

 

ไวน์ถามแต่มือที่ถือตะเกียบก็ไม่หยุดคีบหมูเข้าปาก โปรดปรานนั่งนิ่งไปเพราะถูกถามอะไรก็ไม่รู้ที่ทำเอาหน้าร้อนผ่าวไม่กล้ามองไปที่อื่นนอกจากเนื้อหมูสุกในจาน

 

"อ้าวๆ ไม่ตอบวะ เขินหรอโปรดจ๋า ฮ่าๆๆ"

 

นัทหัวเราะในท่าทีของโปรดที่เจ้าตัวนั่งบิดไปมาอย่างล่กๆ

 

"พี่อัคคือ?" พีระถามขึ้น

 

"อ้อ ก็พี่ชายโปรดมันแหละ ไปรับไปส่งกันทุกวันจนไม่มีใครกล้าจีบโปรดมันแล้ว"

 

"ไวน์หยุดพูดเลยนะ ไม่มีอะไรทั้งนั้นอ่ะ รีบกินไปเลย"

 

ไม่ใช่ว่าไม่รู้สึกอะไร โปรดปรานรู้ตัวเองดีทุกอย่าง เพียงแต่ไม่อยากจะพูดอะไรตอนนี้เพราะยังไงสถานะของเขากับอีกคนก็ยังเป็นพี่น้องกันอยู่ดี

 

พี่น้องที่ไหนเขาจูบกัน?

 

 

 

 

 

"พี่อัคมารับใช่มั้ยโปรด?"

 

นัทถามขึ้นหลังทั้งสี่คนอิ่มหนำสำราญกับบุฟเฟ่ต์ที่ต่างคนต่างจัดกันไปชุดใหญ่

 

"อื้อ ไวน์กับนัทกลับกับเรามั้ย?"

 

"โห่ คนละทางเลยมึง ลำบากพี่เขา"

 

"งั้นเราไปส่งก็ได้นะ"

 

พีระเสนอไปเพราะเจ้าตัวไม่ได้มีธุระที่ไหน อีกอย่างจะได้ทำความรู้จักกันมากขึ้นด้วย

 

"เอางั้นหรอ?"

 

"อืม ตามนั้นแหละ"

 

หลังตกลงกันได้ก็พากันเดินออกมานอกร้าน โปรดปรานโทรบอกอัครินทร์ให้มารับก่อนหน้านี้แล้วอีกไม่นานก็คงจะถึง คุยกันไปเรื่อยๆ สักพักรถหรูคุ้นตาก็มาจอดเทียบกลุ่มคนสี่คนก่อนกระจกฝั่งคนขับจะเลื่อนลงเผยให้เห็นชายหนุ่มที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัย

 

โปรดปรานจะรู้ตัวมั้ยว่าตัวเองกำลังยิ้มให้อีกคนอยู่...ไม่รู้ว่ายิ้มเพราะอะไรด้วย

 

"ยืนยิ้มอยู่ได้ กลับได้แล้ว"

 

"เอ่อ...ครับๆ ไปก่อนนะไวน์ นัท พีด้วย ไว้เจอกันนะ"

 

โปรดปรานอึกอักก่อนจะโบกมือลาเพื่อนๆแล้วรีบวิ่งอ้อมไปฝั่งข้างคนขับ

 

"อิ่มมั้ยครับ?"

 

อัครินทร์ถามขึ้นพร้อมกับรถเคลื่อนตัวออกไป คนตัวเล็กข้างๆเขาหันมามองพร้อมกับรอยยิ้มจนเขาหัวเราะในลำคอ มีเรื่องดีอะไรนะถึงได้ยิ้มไม่หยุดขนาดนั้น

 

"อิ่มจนจุกเลยครับ ดูพุงโปรดสิ แงงงง"

 

"อะไรน่ะเรา ไม่เห็นจะมีเลย"

 

"โถ่ ตัวจะแตกแล้วพี่อัค"

 

ว่าพลางนอนราบไปกับเบาะอย่างอ่อนเพลีย ไม่ใช่หรอก หนังท้องตึงหนังตาก็หย่อนนั่นแหละ มือน้อยๆก็ลูบพุงตัวเองขึ้นลง คงจะจุกอย่างที่ว่าจริงๆ

 

"อ้วนแน่ๆ"

 

"ไม่อ้วนนะ! ไม่เอา!"

 

"ใจเย็นครับ แซวเล่นเฉยๆ"

 

เอาอีกละ ไอ้ปากบึนๆคล้ายปากเป็ดนั่นไปจำมาจากใคร ไม่รู้หรือไงว่ามันน่า...

 

"พี่อัคไปไหน? ไม่ใช่ทางกลับบ้านนี่"

 

คนตัวเล็กเอ่ยถามเพราะทางที่อีกคนพามามันไม่ใช่ทางกลับบ้านจริงๆ มันดูแปลกตารู้สึกไม่คุ้นชิน

 

"เดี๋ยวก็รู้ครับ"

 

"จะมืดแล้วนะพี่"

 

อัครินทร์ไม่ตอบ ยังคงเหยียบคันเร่งเพิ่มเพื่อให้ถึงที่หมายให้ทันก่อนจะสายเกินไป ถ้าวันนี้ไม่ทัน จะมีอีกทีก็พรุ่งนี้เลยนะ

 

"ทันมั้ย? ทันแหละน่า"

 

"ทันอะไรพี่?"

 

อัครินทร์หันมามองคนตัวเล็กก่อนจะหันกลับไป สายตาทอดยาวผ่านกระจกรถไปยังพระอาทิตย์ที่กำลังเคลื่อนตัวลับขอบฟ้า โปรดปรานมองตามสายตาคนพี่ออกไปก็พบความสวยงามที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

 

รถหรูจอดเทียบริมแม่น้ำกว้างที่กำลังส่งคลื่นน้อยๆไปตามแรงการไหล ดวงอาทิตย์สีส้มเคลื่อนลงที่ปลายสายแม่น้ำทอแสงประกายสุดท้ายก่อนจะลับขอบฟ้าไป แม้จะไม่ได้ดูแปลกใหม่แต่โปรดปรานกลับรู้สึกดีเวลาได้มอง ไม่ต้องไปทะเลก็เห็นตะวันลับขอบฟ้าได้

 

ความรู้สึกอุ่นเกิดขึ้นที่มือบางเพราะสัมผัสของคนข้างกาย โปรดปรานละสายตาจากเบื้องหน้าหันมามองมือตัวเองก่อนจะเลื่อนขึ้นสบตาอีกคน

 

"ชอบมั้ยครับ?"

 

"ชอบครับ...ฮึก"

 

"อ้าว ร้องทำไมครับ?"

 

"ฮือออ ผมรักพี่"

 

"อะ...อะไรนะครับ!?"

 

เสียงแผ่วเบาปนเสียงสะอื้นทำให้อัครินทร์ได้ยินไม่ถนัด แต่มันกลับรู้สึกเหมือนกับว่าอีกคนกำลังบอกว่า...รัก รักเขางั้นเหรอ?

 

"ฮือออ พี่อัค"

 

"ครับๆ หยุดร้องก่อนเร็ว มานี่มา ฮึ้บ!"

 

แขนแกร่งดึงรั้งอีกคนให้ลุกขึ้นมานั่งบนตักก่อนจะเอื้อมมือไปเช็ดคราบน้ำตา คนตัวเล็กยกแขนขึ้นคล้องคอเขาแล้วซุกใบหน้าลงที่ลาดไหล่

 

"เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะครับ?"

 

โปรดปรานไม่ตอบทำเพียงส่ายหัวไปมาเป็นคำตอบให้เขา

 

"ไม่บอกพี่จริงหรอครับ แล้วทำไมแทนตัวเองว่าผม?"

 

"พี่...ได้ยินเหรอ?" เสียงอู้อี้ดังขึ้นเพราะคนถามไม่ได้เงยหน้าขึ้นมา

 

"ไม่ชัดเท่าไร พูดอีกครั้งไม่ได้เหรอครับ?"

 

มือหนาลูบหลังอีกคนไปมาอย่างปลอบโยน เขาแค่หวัง หวังว่าอีกคนจะพูดมันออกมาอีกครั้ง

 

"ผมบอกว่า..."

 

"ไม่เอาผมสิครับ"

 

"...."

 

"โปรด"

 

"โปรดแค่กลัว กลัวว่าพี่จะไม่ได้รู้สึกแบบนั้น"

 

"งั้นก็ลองพูดมาอีกครั้งสิครับ"

 

เขาผละกอดจากคนตัวเล็กออกก่อนจะประคองใบหน้าอีกคนให้มองมาที่เขา

 

"โปรด...รักพี่"

 

ชัดทุกถ้อยทุกคำ อัครินทร์ใจเต้นแรงยิ่งกว่าตอนออกกำลังมาเหนื่อยๆด้วยซ้ำ แต่ด้วยความอยากคีพลุคจึงต้องปั้นหน้านิ่งออกไป

 

"พี่โกรธหรอ? โปรดขอโทษ ฮึก โปรดจะไม่คิดแบบนั้นแล้ว ฮือออ"

 

อ่า พี่แค่ทำตัวไม่ถูกเองน้องเอ้ย

 

"รัก แบบพี่น้องน่ะเหรอ?"

 

ไม่รู้เพราะอะไรแต่ใจอยากได้รับความกระจ่างชัดจนต้องเอ่ยถามออกไป

 

"ฮึก รักแบบคนๆนึงจะรักได้"

 

ชัด เจน

 

"ครับๆ ไม่ร้องนะ เห็นพี่เป็นคนใจร้ายขนาดนั้นเลยเหรอครับ?"

 

ดึงคนตัวเล็กมากอดอีกครั้งไม่ใช่แค่ปลอบใจ แต่เป็นเพราะรัก หวงแหน ไม่ใช่แบบพี่น้องแต่แบบที่ใครสักคนจะสามารถรักใครคนนึงได้

 

"คราวนี้พี่จะพูดบ้างนะ"

 

"...."

 

"ฟังอยู่มั้ยเอ่ย?"

 

คนตัวเล็กพยักหน้าให้คำตอบเขา มันถึงเวลาแล้วสินะ

 

"พี่ชอบคนๆนึงอยู่ครับ ชอบมานานแล้วด้วย บ้านของเราอยู่ข้างกัน เรามักจะไปเล่นด้วยกันบ่อยๆ แต่เด็กคนนั้นน่ะเขาขี้แยมากเลยนะ โดยเฉพาะตอนโดนขัดใจ น่าตีจริงๆเลย"

 

"...."

 

"จนวันนึงเราก็ต้องห่างกัน พี่เข้ามาเรียนที่นี่แต่ตอนนั้นวุ่นๆเลยไม่ได้ไปบอกเด็กคนนั้น พี่คิดว่ามันอาจจะเป็นแค่ความห่วงใยที่พี่มีต่อเขา...แบบพี่น้อง พี่พยายามดึงตัวเองออกมาจากตรงนั้น เริ่มเปิดใจให้คนอื่นเข้ามา แต่สุดท้ายแล้วเป็นไงรู้มั้ยครับ?"

 

"....."

 

"พี่ลืมเด็กน้อยขี้แยคนนั้นไม่ได้เลยสักครั้ง เหมือนหัวใจพี่ยังคงรอแค่คนๆนั้น"

 

"พี่อัค"

 

โปรดปรานเงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับดวงตาที่เอ่อไปด้วยหยาดน้ำสีใสที่กำลังจะร่วงหล่น อัครินทร์ยิ้มให้ก่อนจะพูดต่อ

 

"วันแรกที่เจอกันเขาวิ่งมาชนพี่จนตัวเองลงไปนอนก้นจ้ำเบ้าเลย เจ็บใช่มั้ยล่ะครับ?"

 

มือหนายกขึ้นมาปัดปอยผมอีกคนอย่างนึกรักจนล้น ไม่เคยรู้สึกดีอะไรแบบนี้มาก่อนเลย

 

"วันนี้พี่มั่นใจแล้วครับ ไม่สิ มั่นใจมานานแล้ว เด็กน้อยที่พี่รักและไม่เคยเลิกรักเลยนั่งอยู่ตรงหน้าพี่แล้วนี่ไงครับ"

 

"ฮึก ฮือออ"

 

"ขี้แยอีกแล้วนะ รักจนจะบ้าแล้วรู้มั้ยครับ?"

 

 

------------------------

 

ปล่อยให้เขารักกัน ส่วนเราก็นอนตีพุงมองดูเขารักกัน

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น