Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 13

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 มิ.ย. 2563 01:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 13
แบบอักษร

 

แม้จะผ่านไปกว่าหนึ่งสัปดาห์แล้วหลังจากวันนั้นโปรดปรานรับรู้ได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของอีกคน มันไม่ใช่ความโกรธเพราะไม่มีใครตึงใส่ใคร แต่กลับเป็นความห่างเหินที่เขารับรู้ได้ว่ามันยิ่งไกลกันออกไปทั้งๆที่ตัวก็อยู่ใกล้กัน

 

อย่างเช่นในตอนนี้ อยู่ๆบรรยากาศภายในห้องนั่งเล่นก็เงียบสงัดจนแทบได้ยินเสียงหายใจ คนตัวเล็กนั่งขัดสมาธิที่พื้นเพื่อทำรายงานมองไปยังอีกคนที่นอนเหยียดยาวบนโซฟาเล่นเกมอย่างสบายใจ ไร้การสนทนาของทั้งสองฝ่าย มันเป็นแบบนี้มาได้สักพักแล้วนั่นแหละ

 

หรือว่าอัครินทร์จะโกรธเขาเรื่องวันนั้นอยู่?

 

แต่ก็ไม่ได้แสดงออกมาว่าโกรธนี่...

 

"พี่อัคครับ"

 

ตัดสินใจเอ่ยเรียกไปแต่อีกคนคงไม่ได้ยินเพราะใส่หูฟัง หรือแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินเขากันแน่?

 

"ไม่สนใจกันใช่มั้ย ได้..."

 

พูดจบก็ยันตัวลุกขึ้นเดินไปหาอีกคนที่ไม่แม้แต่จะหันมามองร่างบางที่ยืนฟึดฟัดอยู่ โปรดปรานทิ้งตัวนอนราบลงบนร่างหนาก่อนจะมุดเข้าอ้อมแขนของอีกคนที่เล่นเกมค้างอยู่ อัครินทร์ตกใจเล็กน้อยที่เด็กน้อยของเขาเล่นอะไรไม่รู้พาให้ใจเขาเต้นแรงไปด้วยเสียนี่

 

"ทำอะไร?"

 

มองสบไปยังดวงตากลมโตพร้อมกับถามขึ้น ใบหน้าที่อัครินทร์เห็นที่ระยะห่างเพียงแค่คืบมันยิ่งฉายชัดว่าอีกคนกำลังหงุดหงิดเล็กน้อยใส่เขา ก็เล่นจ้องตาเป็นมันขนาดนั้น นี่ถ้ากัดได้คงกัดไปแล้วมั้งเนี่ย

 

"โปรด"

 

"พี่อัคไม่สนใจผม"

 

อัครินทร์ขมวดคิ้วเล็กน้อยมองใบหน้างอง้ำริมฝีปากเบะคว่ำอย่างคนโดนขัดใจ เขาวางมือถือที่โต๊ะเล็กก่อนจะยกขึ้นมาโอบกอดร่างเล็กไว้

 

"ทำไมคิดงั้นล่ะ?"

 

"ก็พี่คุยกับผมน้อยลง ทำตัวห่างเหิน ไม่เหมือนเดิม"

 

โปรดปรานก้มหน้าลงบนอกแกร่งของคนใต้ร่าง ปากก็พูดสิ่งที่ตนรู้สึกออกไป อัครินทร์ยิ้มให้กับท่าทางที่ไม่รู้ว่าอีกคนกำลังงอนหรือกำลังอ้อนเขากันแน่ จะยังไงก็ช่าง...คิดดีไม่ได้เลยจริงๆ

 

"แล้วจะให้พี่ทำยังไงครับ เราไม่ชอบหรอ? จะได้ทำอะไรตามใจได้ไง"

 

"ไม่! ไม่เอาแบบนี้นะ"

 

"พี่เว้นระยะห่างให้เราแล้วไง พี่คิดว่าบางทีพี่อาจจะเข้าไปยุ่งเรื่องส่วนตัวเราเกินไป"

 

ร่างบางผงกหัวขึ้นมองไปยังใบหน้าคมเกลี้ยงเกลาที่มองเท่าไรก็ไม่เคยเบื่อ แต่เวลานี้ไม่ใช่เวลาจะมาชมอีกคน โปรดปรานจะไม่ยอมให้มันเป็นแบบนั้นอีกแล้ว!

 

"โปรดมีคำตอบให้พี่แล้วนะ"

 

"หืม? เราแทนตัวเองว่าอะไรนะ?"

 

"พี่...ไม่ชอบเหรอ?"

 

นี่คงจะเอาใจเขาอยู่ใช่มั้ยเนี่ย ให้ตายเหอะ เลิกทำตัวน่าฟัดสักวันจะได้มั้ย

 

"ชอบครับ พูดบ่อยๆนะ"

 

"อื้อ" โปรดปรานได้แต่ยิ้มร่าในคำตอบของอีกคน

 

"แล้วคำตอบที่ว่าคืออะไรครับ?"

 

"ที่พี่ถามโปรดว่าระหว่างพี่กับเขาโปรดอยู่กับใครแล้วมีความสุขมากกว่ากัน"

 

"โปรด เดี๋ยว"

 

จากที่ใจกำลังเต้นแรงก็ดันใจหายวาบขึ้นมา จริงๆเขาไม่ได้ต้องการอะไรขนาดนั้น ง่ายๆคือกลัวคำตอบนั่นแหละ ไม่รู้กลายเป็นคนขี้ขลาดตั้งแต่เมื่อไร คงเป็นเพราะเรื่องของอีกคนมั้งเขาถึงได้เป็นแบบนี้

 

แล้วถ้ามันไม่ใช่...เขาจะทำอย่างไรล่ะ

 

"ทำไมครับ?"

 

"พี่..."

 

"คำตอบคือ โปรดจะไม่เอามันมาเปรียบเทียบกันครับ เวลาอยู่กับเขาโปรดรู้สึกดีมากๆ แต่นั่นเพราะเขาคือเพื่อน โปรดแค่ดีใจที่ได้เจอ"

 

คำตอบของอีกคนที่ได้ยินทำให้เขารู้สึกใจชื้นขึ้นมา เป็นอันว่าความรู้สึกที่โปรดปรานมีต่ออีกคนคือคำว่าเพื่อน นี่เขาคิดมันไปไกลยิ่งกว่านั้นเลยนะ

 

"แล้วพี่ล่ะ?"

 

"พี่คือทุกอย่างของโปรดไง เป็นความสุข ความสบายใจ ความอ่อนโยน แต่บางครั้งโปรดก็กลัวเวลาที่พี่ดุ"

 

"ก็เราดื้อ"

 

"โปรดไม่ดื้อ!"

 

"แน่ใจ? แล้วไอ้ที่ขึ้นมานอนบนตัวพี่นี่เรียกว่าอะไร?"

 

"แงงง อย่าดึงจมูกซี่"

 

มือหนาจับกรอบหน้าคนบนร่างไว้ก่อนจะลูบนิ้วไล้ไปมาอย่างเอ็นดู สายตาคมมองสบแววตาสุกใสของอีกคนด้วยความรู้สึกทั้งหมดที่มี ไม่รู้อีกคนจะรู้ไหมว่าเขาคิดเกินเลยกว่าคำว่าพี่น้องไปไกลแล้ว

 

"ดีกันแล้วใช่มั้ยครับ?"

 

"ดีที่สุดเลยครับ"

 

นิ้วไล้วนไปมาบนดวงแก้มนุ่มนิ่มก่อนจะลากลงมาสัมผัสที่ปากอวบอิ่มแผ่วเบา อัครินทร์ไม่รู้หรอกว่าคนตรงหน้านี้จะรู้สึกแบบเดียวกันไหมแต่เขาไม่ได้ยอมแพ้อะไรง่ายๆอยู่แล้ว สิบกว่าปีที่ผ่านมามันทำให้เขารู้แล้วว่าการพยายามลืมใครสักคนมันไม่ง่ายเลย กลับยิ่งจำมากขึ้นกว่าเดิมด้วยซ้ำ

 

ถ้าจะพิสูจน์อะไรนิดๆหน่อยๆคงไม่เป็นไร...

 

เขาเลื่อนใบหน้าเข้าหาอีกคน สายตามองไปยังดวงหน้าหวานที่เขาประคองอยู่เพื่อดูการโต้ตอบ อีกคนไม่ขยับใดๆแถมปิดเปลือกตาลง เขารับรู้ได้เพียงแรงหายใจที่ติดๆขัด แบบนี้เขาจะคิดเข้าข้างตัวเองได้หรือเปล่า?

 

คงยังไม่พอ...

 

ริมฝีปากร้อนทาบทับลงส่วนเดียวกันของอีกคน โปรดปรานสะดุ้งเล็กน้อยแต่ก็ไม่มีท่าทีจะผลักเขา แม้จะแค่พิสูจน์แต่ใจเจ้ากรรมกลับโลภมากอยากได้มากกว่านี้ กลิ่นหอมจางๆจากอีกคนยิ่งดึงความสนใจของเขาให้เพิ่มมากขึ้น อัครินทร์ขบเม้มเบาๆเพราะถ้าขืนทำอะไรรวดเร็วไปกลัวว่าอีกคนจะใจเสีย

 

นุ่มขนาดนี้จะหยุดใจได้ยังไงเนี่ย!

 

ก่อนจะเตลิดไปไกลเสียงร้องประท้วงของอีกคนก็ดังขึ้นดึงสติให้เขาหยุดการกระทำลงเพราะไม่งั้นอีกคนคงได้ขาดอากาศหายใจเป็นแน่ พอผละออกจากกันโปรดปรานก็มุดลงที่อกเขาอย่างหาทางหนี ไม่รู้อากาศร้อนหรือยังไงหูถึงได้แดงขนาดนั้น

 

แต่ที่แน่ๆ...คงจะเขินเสียมากกว่า

 

 

 

 

 

 

 

"ไอ้เหี้ย!!"

 

"เบาๆดิวะ"

 

อัครินทร์ยกมือขึ้นปิดหูตัวเองข้างหนึ่งเพราะเสียงของเพื่อนทั้งสองของเขาที่ดันอุทานออกมาพร้อมกันจนลั่น

 

"มึงจะกินน้องไม่ได้นะ" ธันวาว่า

 

"น้องนุ่มนิ่มของกู..." ศรันย์เอ่ยอีกที

 

"ของกู!" ใช่! โปรดปรานน่ะของเขาคนเดียว

 

"ไอ้ห่า น้องน่ารักขนาดนั้น นี่มึงเอาจริงหรอวะ?"

 

ธันวาถามขึ้นอีกครั้งแม้จะตกใจที่อัครินทร์มาเล่าให้ฟังแต่ทั้งคู่ก็พอมองออกว่าเพื่อนเขารู้สึกยังไง เขารู้มันมานานแล้วด้วย เวลาอีกคนคบกับใครมันดูฝืนๆไปหมด จะสุขก็ไม่สุด เหมือนกำลังรอใครอยู่งั้นแหละ

 

"กูรอของกูมาตั้งนาน"

 

"ห๊ะ!"

 

"น้องคนนั้นที่เล่าให้ฟังน่ะนะ กูคิดว่ามึงลืมไปแล้วนะนั่น"

 

ศรันย์เอ่ยขึ้นตามที่คิด ก็จริงอย่างที่เขาพูด อัครินทร์เคยเล่าให้ฟังถึงอีกคนแต่ก็คิดว่าอาจจะแค่ความรักเด็กน้อยไม่ประสีประสา แต่วันนี้กลับมายืนยันว่ายังรอคนๆนั้นอยู่

 

"ก็พยายามลืม แต่พอวันแรกที่ได้เจอน้องความทรงจำพวกนั้นก็กลับมาอีก"

 

"กูล่ะเชื่อมึงเลย"

 

"ตอนแรกก็คิดว่าอาจจะแค่ชอบแบบพี่น้อง แต่มึง กูอยากได้น้องขนาดนี้คนเป็นพี่ที่ไหนเขาคิดกันวะ"

 

คำพูดของอัครินทร์ทำเอาทั้งธันวาและศรันย์หันไปมองกันอย่างเลิ่กลั่ก ไอ้ที่ว่าอยากได้นี่คงไม่ได้หมายถึง...

 

"อยากกินจะแย่แล้วแม่ง"

 

"....."

 

"กูว่าหนัก"

 

"เพื่อนมึงโรคจิตเปล่าวะวา?"

 

"โดนป้ายยามาแน่ๆ"

 

"หรือมันสูดกาวมาวะ?"

 

"กูได้ยิน"

 

"!!!"

 

 

 

 

--------------------------

 

คิดถึงกันป่าววว มาต่อแล้วน้าา มาช้าแต่มานะ แฮ่ๆ

 

 

 

ความคิดเห็น