ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter 4 ความจริง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.5k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ธ.ค. 2563 04:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 4 ความจริง
แบบอักษร

อีกด้านหนึ่ง

@ห้องผู้ป่วยหนักICU 12.00 น.

"เห้อ..." เสียงถอนใจเเผ่วเบากับความเหนื่อยล้า พยาบาลสาวเงยหน้ามองนาฬิกาติดฝาผนัง เพิ่งเที่ยงเองหรอ เวลาเดินช้าจัง เธอคิดในใจ ถึงเวลานี้หลาย ๆคนคงร้องตะโกนดีใจว่าจะได้พักเเล้ว เเต่มันใช้ไม่ได้กับวิชาชีพของเธอ เธอเดินถือเเฟ้มเอกสารไปที่เตียงคนไข้ ก่อนจะจดข้อมูลตัวเลขความดันจากเครื่องวัดความดันของคนไข้ และทันใดนั้น

 

เพี้ยะ!!

เสียงฝามือกระทบที่ไปหน้าเรียกสายตาให้พีชหันไปมอง ในเวลาเที่ยงเจ้าหน้าที่จะอนุญาตให้ญาติคนไข้เข้าเยี่ยมคนไข้ได้ เนื่องจากเป็นห้องไอซียู จึงให้เข้าเยี่ยมเป็นเวลา

 

"ไปเรียกหมอวายุมาคุยกับฉัน!" ญาติคนไข้ 'สมพงษ์" ตวาดใส่พยาบาลสาวรุ่นน้องของพีช เธอเห็นนอย่างนั้นจึงรีบวิ่งไปที่เตียงคนไข้สมพงษ์ทันที

 

"คุยกับฉันก็ได้ค่ะ คุณหมอพักเที่ยงอยู่ ฉันเป็นพยาบาลเจ้าของไข้" เธอตอบคนไข้หน้านิ่ง

 

"สาระเเน เป็นเเค่พยาบาลจะไปรู้เรื่องอะไร" หญิงวัยกลางคนตะคอกใส่หน้าพยาบาลสาวเสียงดัง

 

"ค่ะ" เธอตอบเสียงรอดไรฟัน เธอชินเเล้ว พยาบาลมักถูกเป็นที่รองรับอารมณ์ญาติคนไข้เสมอมา ความเศร้า ความเจ็บปวดที่ญาติคนไข้มีต่อตัวคนไข้กลับกลายเป็นความโกรธต่อตัวเองที่ไม่สามารถช่วยอะไรคนไข้ได้ ทำให้ญาติคนไข้เอาความโกรธนั้นไปลงที่พยาบาล พฤติกรรมเเบบนี้เป็นสัญชาตญาณของมนุษย์ที่พยายามปฏิเสธความจริง เเละพยายามหาทางปล่อยความทุกข์นั้นออกมาผ่านการทำร้ายสิ่งของ รวมถึงทำร้ายคนด้วย

 

"ฮึก ฮืออ... ทำไม ทำไมเขาไม่หายสักที" เสียงร้องไห้ระงมของหญิงวัยกลางคนดังขึ้น ก่อนเธอจะฟุปนั่งกอดเข่าลงกับพื้น พยาบาลสาวมองด้วยสายตานิ่งงัน ก่อนจะเบือนหน้าหนี

 

"เจ็บไหม ?" พีชหันไปถามพยาบาลสาวรุ่นน้องของเธอ พยาบาลสาวเจ็บเเค้นเเทนพยาบาลรุ่นน้องเเต่ทำอะไรมากไปกว่านี้ไม่ได้ ด้วยความที่เธอเป็นพยาบาลทำให้เธอต้องคอยรองรับอารมณ์ญาติคนไข้ ดูเเลคนไข้ไม่ห่าง ทำตามที่หมอสั่ง เช็คเอกสาร เเถมยังต้องปลีกตัวไปเก็บสิ่งส่งตรวจที่มันไม่ใช่หน้าที่ของพยาบาลอีกด้วย งานในเเต่ละวันของพยาบาลวิชาชีพหนักเกินที่จะรับไหว

 

มีพยาบาลหลายคนที่ทำงานหนักไม่ได้พักผ่อนเเต่กลับไม่ได้รับความเมตตาจากญาติคนไข้ หรือเเม้กระทั่งเพื่อนร่วมวิชาชีพ พีชยื่นมือไปสัมผัสใบหน้าพยาบาลรุ่นน้อง อดทนหน่อยนะ ต่อจากนี้เราจะได้ทำงานน้อยลงเเล้ว เธอเอ่ยบอกพยาบาลสาวรุ่นน้องในใจ

 

 

 

 

@โรงอาหารบุคลากรเเพทย์

"พี่หมอยุคะ ช่วงนี้อรไม่ค่อยว่างเลยค่ะ คนไข้ในเเต่วันเยอะมาก อรเหนื่อยจริง ๆ" เสียงเแว้ดหูของยัยหมออรเอ่ยคุยกับหมอวายุหลังจากที่ปล่อยให้บรรยากาศระหว่างเราสามคนมันคลุกกรุ่นมานาน ฉันมองไปที่หมอวายุนิ่ง

 

"อืม" เสียงทุ้มลึกที่เอ่ยออกผ่านลำคอหนา เขาตอบหน้านิ่งทำให้ยัยคุณหมออรชักสีหน้าไม่พอใจ ฉันเห็นอย่างนั้นก็คิดอะไรออกทันที เเต่ทว่า

 

พรึ่บ!

หมอวายุลุกขึ้นก่อนจะพูดอะไรบางอย่างออกมา บางอย่างที่ตรงกับสิ่งที่ฉันคิดจะทำ

 

"ดา เราไปนั่งโต๊ะอื่นกันเถอะ" หมอวายุถามฉันพลางพยักหน้าไปที่โต๊ะข้าง ๆ

 

"ตรงนั้น บรรยากาศมันดีกว่าน่ะ" เขาบอกฉันก่อนที่ฉันจะถาม

 

"ทำไมคะ อรว่าตรงนี้มันก็บรรยากาศดีเหมือนกัน" ยัยหมออรเอ่ยถามหมอวายุ

 

"เพราะตรงนั้นมันไม่มีอรยังไงล่ะ" เขาตอบหน้าตาย

 

ผ่างง ~ -0-

อึ้ง อึ้งไปเลยสิยัยหมออร ฉันก็อึ้ง เเต่สะใจมากกว่า หมอวายุถือจานข้าวของเขาและของฉันเดินออกไปนั่งรอที่โต๊ะตัวนั้น ส่วนฉันยิ้มให้หมออรอย่างผู้ชนะ ก่อนจะตามหมอวายุไป หมออรทำท่าทางเหมือนจะเดินตามมาเเต่เเล้วเสียงเรียกใครบางคนทำให้หล่อนชะงัก

 

“อ้าวอร นั่งกินข้าวคนเดียวหรอจ๊ะ ให้นั่งเป็นเพื่อนไหม” น้ำผึ้งเพื่อนรักของฉันเอ่ยทักหมออร ก่อนจะวางจานข้าวเเล้วนั่งลงข้าง ๆเธอ

 

“ฉันยังไม่ได้อนุญาตให้เธอนั่ง” หมออรตอบเสียงเเข็ง

 

“เเล้วเมื่อกี้ หมอวายุเขาอนุญาตให้เธอนั่งเหรอ?” น้ำผึ้งถามด้วยสีหน้ายียวนกวนประสาท หมออรได้ยินอย่างนั้นถึงกับมองตาขวาง

 

“ชิ” เธอจิบากเบา ๆ คงสงสัยสินะว่าความสัมพันธ์ของ ฉัน น้ำผึ้ง หมออรสินะ เราสามคนเป็นเพื่อนรักกันตั้งเเต่เรียน ม.ปลาย น้ำผึ้งกับฉันเป็นนักเทคนิคการเเพทย์ ส่วนหมออรก็เรียนหมอ ส่วนเรื่องที่ทำให้เพื่อนรักถึงกับเเตกหักก็คงหนีไม่พ้น...

 

“ดา!” เสียงเรียกของหมอวายุทำให้ฉันหลุดจากภวังค์

 

“คะ?”

 

“มีอะไรหรือเปล่า” เขาเอ่ยถามฉัน ฉันส่ายหน้าตอบเขาเบา ๆ เขายิ้มให้ฉัน เราสบตากัน พอถึงตอนนี้ฉันรู้สึกเหมือนกำลังฝัน

 

ผู้ชายที่ฉันเเอบชอบเขากำลังนั่งตรงหน้าฉัน สามปีที่ฉันเฝ้ามองเขาเเทบจะนับครั้งได้ที่ฉันจะได้เจอเขา ตลอดทั้งวันถ้าฉันไม่เจอเขาตอนเที่ยงก็จะไม่ได้เจอเขาอีกเลยทั้งวัน เเต่ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าฉันจะได้เจอเขาทุกวัน เรานั่งกินข้าวพลางพูดคุยถามไถ่กันและกัน จนเกือบลืมไปเลยว่าฉันจะปรึกษาเรื่องบางอย่างกับเขา

 

“หมอวายุคะ คือดา อยากปรึกษาเรื่องคนไข้สมพงษ์ค่ะ คือดาอยากให้คุณสั่งตรวจเลือดอีกรอบ พอดีพยาบาลเจ้าของไข้ที่เป็นคนขนส่งสิ่งส่งตรวจอ่ะค่ะ เราสองคนไม่ค่อยถูกกัน บางทีผลแล็บอาจจะ error ตั้งเเต่ขั้นตอนก่อนวิเคราะห์ก็ได้นะคะ” ฉันอธิบายสิ่งที่ค้างคาใจ

 

“คุณกำลังสงสัยเขา” หมอวายุถามฉัน คิ้วหนาของเขาขมวดเข้าหากัน

 

“ก็มันน่าสงสัยนี่หนา” ฉันตอบเสียงอ่อน

 

“ผมว่า พีชเขาคงไม่ทำอย่างนั้นหรอกนะ เขาเป็นคนทำหน้าที่ของเขาได้ดีมาตลอด อีกอย่างเขาคงไม่กล้าทำหรอก ชีวิตคนทั้งคน” หมอวายุพูดสิ่งที่น่าคิดออกมา นั่นน่ะสิฉันคงคิดมากไปเอง ใครมันจะกล้าเสี่ยงเอาอนาคตตัวเองมาเเลกกับความสะใจเล็กน้อยที่ได้เเกล้งฉัน ฉันทำหน้างอเล็กน้อยให้เขา

 

“เเต่ ลองดูไม่น่าจะเสียหายอะไร ตอนนี้คนไข้ไม่รู้สึกตัวด้วย อะไรที่ทำได้เราต้องทำไปก่อน” หมอวายุเอ่ยขึ้นมาหลังจากที่เห็นฉันหน้างอ ดีเลย ฉันจะได้เลิกคิดเรื่องนี้สักที

 

“เเล้ว มันจะต่างจากทุกครั้งยังไงครับ” เขาถามฉัน คิ้วหนาขมวดเข้าหากัน นั่นสิ อืม...หรือว่าฉันควรที่จะ

 

“วันนี้ ฉันออกเวรตอน 4 โมงเย็น เดี๋ยวฉันจะเขียนรายงานปฏิเสธสิ่งส่งตรวจไป ฉันอยากให้คุณโทรบอกพีชว่าให้เก็บสิ่งส่งตรวจตอน 4 โมงครึ่งตอนเย็น แล้วฉันจะไปเเอบดูตามทางเดินว่าได้เกิดอะไรขึ้นไหม เวลานั้นคุณสะดวกหรือเปล่าคะ?” ฉันพูดในสิ่งที่ฉันคิด

 

“ผมออกเวร 4 โมงเย็นเหมือนกัน” เขาตอบพลางสบตาฉันนิ่ง เหมือนจะถามฉันว่า เอาจริงหรอ? ฉันพยักหน้าให้เขายืนยันในสิ่งที่ฉันจะทำ

 

“งั้นเจอกันตอนเย็นนะครับ” ฉันน่ะชอบจังเลยที่เขาพูดครับ มันดูอบอุ่นสุด ๆ

 

“อะ เเฮม” เสียงกระเเอมของใครบางคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆเรียกสติของฉัน น้ำผึ้งนี่เอง

 

“เอิ่ม จะไม่เเนะนำ ‘ใครบางคน’ ให้เพื่อนรู้จักหน่อยเหรอ” น้ำผึ้งถามเเละเน้นย้ำคำว่าใครบางคนอย่างมีนัยยะ ปกติฉันเรียกหมอวายุว่าใครบางคนตลอด เพราะไม่รู้ชื่อน่ะ

 

“อ้อ นี่หมอวายุ ส่วนนี่น้ำผึ้งค่ะ น้ำผึ้งเป็นหมอแล็บตอนนี้ทำแล็บที่ห้องปรสิตวิทยาค่ะ” ฉันเเนะนำน้ำผึ้ง และหมอวายุให้รู้จักกัน ก่อนที่น้ำผึ้งจะทำให้ฉันขายหน้าโดนการเอ่ยถามหมอวายุต่อหน้าฉัน

 

“พี่หมอ จะจีบยัยดาเหรอคะ?” เธอถามอย่างตรงไปตรงมาส่วนคนตอบก็…

 

“ครับ” ตอบตรงเช่นกันทำเอาฉันถึงกับไปไม่เป็น กรี๊ดดดด เขาตอบอะไรของเขาเนี่ยรู้ไหมว่ามีคน...กำลังเขินน่ะ ฉันเอื้อมมือไปหยิกเเขนเพื่อนรักเบา ๆ

 

“โอ้ย!” เสียงร้องโอดครวญของน้ำผึ้งดังขึ้น

 

“เเหนะ เขินเหรอ” หล่อนถามฉันให้ตายเถอะ ยัยนี่ไม่เคยอายใครเลยเหรอเนี่ยย

 

“ขอตัวก่อนนะคะ แล้วเจอกันค่ะ” ฉันเเก้เขินโดยการบอกลาหมอวายุ ก่อนจะลากนังเพื่อนตัวดีไปด้วย

 

“เเกจะรีบไปไหนเนี่ยย” น้ำผึ้งถามฉันด้วยท่าทางกวนประสาท

 

“เเกถามเขาไปได้ยังไงเนี่ย” ฉันเอ่ยถามน้ำผึ้งด้วยสีหน้าจริงจัง

 

“แต่เขาก็ไม่ได้ปฏิเสธนี่”

 

“ก็ เขา ก็” ติดอ่างเลยฉัน หือออ~ เขิน

 

“โอ๊ย ๆ อิจฉาคนมีความรัก” น้ำผึ้งเเซวฉัน

 

“นังเพื่อนตัวดี” ฉันเอ็ดเพื่อนเล็กน้อย พร้อมกับยิ้มกว้างให้กับเธอ

 

“เอ้อ พรุ่งนี้เเกก็ต้องเปลี่ยนไปทำแล็บที่ห้องปรสิตเเล้วใช่ปะ ส่วนฉันก็คงต้องเปลี่ยนไปทำที่ห้องเคมีคลินิกสินะ เห้ออ ฉันไม่ชอบเลยง่ะ” น้ำผึ้งบ่นเรื่องที่ต้องเปลี่ยนแล็บ ในวิชาชีพเราเเบ่งเเยกได้หลายสาขาน่ะ เเล้วต้องสับเปลี่ยนกันทำตลอด บางทีมันก็เหนื่อยนะอะไรที่เราทำชินเเต่อีกสักพักก็ต้องย้าย เเต่ก็ดีเเหละเพราะจะได้ไม่ลืมเนื้อหาที่ตัวเองเรียนไป

 

“ชินได้เเล้วนะ ตอนนี้ก็ใกล้ถึงเวลางานเเล้ว ฉันไปทำงานก่อนนะ” ฉันโบกมือลาน้ำผึ้ง เราต่างก็มีหน้าที่ที่ต่างกัน เเต่พอได้คุยกันมันก็ทำให้ฉันอดที่จะมีความสุขไม่ได้

 

 

 

 

-WaYu-

อีกด้านหนึ่ง

@ห้องอายุรกรรมเเพทย์ 3

“ไอ้ยุ มึงจะไม่บอกกูจริงเหรอว่าทำไมมึงได้ไปนั่งกินข้าวด้วยกันกับหมอดา” ไอ้ชัยย์เอ่ยถามผมไม่หยุดตั้งเเต่ผมบังเอิญเจอมันที่หน้าลิฟท์

 

“มึงรู้ได้ไง” นั่นสิไอ้ชัยย์รู้ได้ไงว่าผมไปกินข้าวกับญดา

 

“ไม่รู้ได้ไง เขาคุยกันให้เเซดว่ามึงกับหมอดาคบกัน จริงเหรอวะ” มันยังคงถามผมอย่างต่อเนื่อง เเต่ตอนนี้น้ำเสียงของมันจริงจังมาก

 

“ยังไม่ได้คบ เเต่ไม่นานหรอก” ผมตอบตามความจริง

 

“ทำไมมึงไม่บอกกูวะ กูเก็บหมอดาไปฝันมาหลายคืนเลย” หมอชัยย์เอ่ยพลางทำหน้าเซ็ง

 

“ก็บอกไปเเล้วไง ว่าเขากำลังจะมีเเฟน” ผมจำได้ว่าบอกมันไปเเล้ว

 

“กูยอมให้มึงก็ได้ งี้มึงก็ไม่ได้ไปตีหรี่กับกูเเล้วอ่ะดิ” เอิ่มไอ้นี่ก็ถามตรงไป เเต่ก็อย่างว่าถ้าวันไหนผมกับไอ้ชัยย์เราออกเวรพร้อมกัน เราสองคนก็มักจะออกไปท่องราตรีด้วยกัน ถึงผมจะเป็นหมอเเต่ผมก็มีความต้องการทางเพศนะ

 

“ก็…คงงั้น” ผมตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง เพราะตอนนี้ผมจริงจังกับดามาก

 

“เห้อ สิ้นลายก่อนกูซะงั้น กูไปละ เห็นหน้ามึงละเซ็ง” ไอ้ชัยย์ทำหน้าเซ็งกว่าเดิมหลายเท่า ก่อนเดินเปิดประตูออกไปพร้อมกับโบกมือลาผมจากทางด้านหลัง

 

ผมเดินมานั่งที่โต๊ะทำงานก่อนจะหยิบโทรศัพท์บ้านโทรหาวอร์ดไอซียู มีพยาบาลประจำห้องรับสายก่อนที่ผมจะขอคุยกับพีช

 

“สวัสดีค่ะ พีชกำลังถือสายมีอะไรหรือเปล่าคะ” พีชเอ่ยถามผมผ่านโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงเหนื่อยล้า

 

“ห้องแล็บปฏิเสธสิ่งส่งตรวจน่ะ วันนี้ตอน 4 โมงเย็นเดี๋ยวผมไปเก็บสิ่งส่งตรวจใหม่นะ คุณอยู่เวรหรือเปล่า”

 

“อยู่ค่ะ โอเคค่ะ” เธอตอบด้วยน้ำเสียงเเปลก ๆ มีอะไรหรือเปล่านะ ผมคิดในใจก่อนที่เสียงเตือนโทรศัพท์จะดังส่งสัญญาณว่าอีกฝั่งได้วางสายไปแล้ว เสียงของเธอเหมือนจะไม่พอใจอะไรบางอย่าง อืม…คงไม่หรอก เธอคงเหนื่อย ผมส่ายหน้าเบา ๆสลัดความคิดไม่ดีออกจากหัวไป

 

 

 

 

-YaDa-

@หน้าห้องพักผู้ป่วยหนัก 16.30 น.

ตอนนี้ฉันกำลังหันหลังพิงผนังห้องที่อยู่ตรงข้ามห้องไอซียู เป็นการอำพลางตัวเองเพื่อไม่ให้ใครเห็น หมอวายุเพิ่งเข้าไปเก็บตัวอย่างเลือดคนไข้สมพงษ์อีกครั้ง เขาเข้าไป สิบนาทีเเล้วเเต่ยังไม่ออกมา มีอะไรผิดปกติหรือเปล่า ฉันเป็นกังวล แต่ก่อนที่ฉันจะได้ทำอะไรไป

 

เเอ๊ดด ~

เสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น ฉันชะโงกคอออกไปดูเล็กน้อยก็พบกับหมอวายุ และพีชที่กำลังเข็นสิ่งส่งตรวจออกมาจากห้องไอซียู

หมอวายุคุยอะไรกับยัยพีชเล็กน้อยก่อนจะเดินเเยกออกมาคนละทาง พอฉันเห็นเขาเดินผ่านทางเดินอีกทางที่ฉันหลบอยู่ ฉันพยายามเอ่ยเรียกเขาเบา ๆ เขาได้ยินก่อนจะอาศัยจังหวะที่พีชกำลังหันหลังเข็นรถเข็นออกไปอีกทาง เขาเเทรกตัวมายืนทางด้านหลังฉัน ตอนนี้เราสองคนเหมือนสายลับ 007 อย่างไงอย่างงั้น

 

เสียงรถเข็นอ่อนลงเรื่อย ๆ พีชเข็นรถเข็นออกไปอย่างช้า ๆ เเต่ก็ไกลเราสองคนมากพอสมควร ฉันกับหมอวายุ เราออกตัววิ่งอย่างเบาเท้าไปที่ช่องทางเดินอีกช่องหนึ่งถัดไปจากที่เดิม เเต่ใกล้กับยัยพีชมากขึ้น

ฉันชะโงกคอมองดูพร้อมกับหมอวายุที่โน้มคอลงมาชะโงกดูด้วย ความสูงที่ต่างกันของเราสองคนมันทำให้มองดูแล้วรู้สึกว่าเขากำลังโน้มใบหน้าลงมาที่ไหล่ของฉัน ลมหายใจอุ่น ๆรดต้นคอของฉัน

 

ตึกตัก ตึกตัก

หัวใจฉันเต้นเเรงเหมือนจะกำลังกระโดดออกมา ฉันกำลังเพ้อฝันจนหลุดโฟกัสจากยัยพีย

 

“พีช...เธอหยุดเดิน ทำไมกัน” เสียงกระซิบของหมอวายุดังใกล้ ๆ ใบหูฉัน ฉันส่ายหน้าไล่ความฟุ้งซ่านออกไปก่อนที่จะมองไปที่ยัยพีช เธอหยุดเดินก่อนจะหันมอง ซ้ายมองขวา ก่อนจะหมุนรอบตัวเลย เป็นผลให้

 

พรึ่บ!

ฉันกับหมอวายุหลบเเทบไม่ทัน เห้อตื่นเต้นเป็นบ้า สักพักเราสองคนก็ชะโง้กคอไปดูอีกรอบ แต่ทว่า

 

หายไป! เธอหายไปไหนเเล้ว ฉันมองตามทางเดินที่ไปลิฟท์ มันห่างจากห้องแล็บอีกไกลพอสมควร เธอไม่มีทางเดินไปถึงเร็วขนาดนั้น หรือว่า

 

พรึบ!

หมอวายุออกตัววิ่งไปตามทางเดิน ฉันที่เพิ่งตั้งสติได้ออกตัววิ่งตามไป ก่อนที่เราสองคนจะหยุดวิ่งที่ห้องห้องหนึ่ง

 

กึก!

กึก!

 

 

@ห้องพักพยาบาล

เราสองคนไปหยุดที่ห้องพักพยาบาลพร้อมกัน เพราะเห็นร่างของใครบางคนยืนอยู่ในห้องผ่านช่องกระจกใสเล็ก ๆเเต่สามารถมองเห็นข้างในได้ชัดเจน พีชยืนตัวเอียงเล็กน้อยมันจึงทำให้ฉันเห็นว่าเธอกำลังทำอะไร

 

เธอกำลังหยิบหลอดเก็บเลือดออกมาพร้อมกับเปิดมันออก ฉันจะไม่อะไรเลยถ้านั่นไม่ใช่หลอดเก็บเลือดเพื่อตรวจเเก๊ส ฉันไม่รีรอก่อนจะผลักประตูเข้าไป

 

เเอ๊ดด~

 

ปัง!

 

“ทำอะไรของเธอน่ะ!!”

 

 

**********************************

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว