ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter 3 เดต ?

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.3k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ธ.ค. 2563 03:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 3 เดต ?
แบบอักษร

คำเตือน: เนื้อหาบทนี้เป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อนทางด้านความคิด

ผู้อ่านโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

@แผนกผู้ป่วยหนัก ICU [7.30 น.]

ชื่อผู้ป่วย: นายสมพงษ์ รัตนสมบูนณ์

แพทย์เจ้าของไข้: นพ. วายุ นฤบดินท์

พยาบาลผู้ดูเเล: พยาบาลวิชาชีพ พิชยธิดา เกษมศานต์

ข้อมูลเเพ้ยา เเพ้อาหาร: -

เดี๋ยววันนี้ส่งตรวจแบบเดิมนะ” เสียงทุ้มลึกเอ่ยบอกพยาบาลสาวเจ้าของไข้ด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล หมอหนุ่มมองไปยังคนไข้ที่นอนไม่ได้สติมา 4 วันเเล้ว

 

“ค่ะ” พยาบาลสาวตอบรับเพียงแค่นั้น เธอยืนมองนายเเพทย์หนุ่มกำลังเจาะเลือดผู้ป่วย เขาเจาะทั้งเส้นเลือดดำ และเส้นเลือดแดงใส่ลงไปในหลอดเก็บเลือด หลอดเก็บเลือดที่มีฝาเกลียวสีเเตกต่างกันบ่งบอกว่าเลือดที่ถูกเก็บจะถูกวิเคราะห์สารคนละชนิดกัน ปกติเเล้วถ้าหากว่าเจาะเเค่เลือดดำพยาบาลสามารถเจาะได้สบายเเต่ในบางเคสต้องส่งตรวจเเก๊สด้วยจึงต้องเจาะเลือดจากเส้นเลือดเเดง บางทีการที่ให้หมอเป็นคนเจาะเลือดเองก็เป็นการผ่อนเเรงพยาบาลได้เช่นกัน พยาบาลสาวคิดในใจ

 

“ผมอยากให้คุณดูเเลคนไข้อย่างใกล้ชิดอย่าให้คาดสาวตาเชียว อาการคนไข้ไม่ดีขึ้นเลยสักนิด ผมฝากด้วยนะพีช” หมอวายุเอ่ยกำชับพยาบาลสาวเจ้าของไข้ เธอพยักหน้ารับ หลังจากเก็บตัวอย่างเลือดเสร็จเเล้วเเพทย์หนุ่มก็เดินออกจากห่องไอซียู เสียงซุบซิบเอ่ยชื่นชมในความหล่อเหลาของเขาดังขึ้นตามทางเดิน ถึงเเม้ว่าตั้งเเต่เมื่อวานจนถึงตอนนี้เขายังไม่ได้นอนพัก เเต่ใบหน้าหล่อเหล่ายังคงเรียกสายตาเพ้อฝันของเหล่าพยาบาลในห้องไอซียูให้มองตามเขาตลอดทางเดิน

 

พีช ยืนมองรถเข็นที่บรรทุกหลอดเก็บตัวอย่างเลือด ข้าง ๆหลอดเขียนชื่อคนไข้ไว้ ‘สมพงษ์ รัตนสมบูรณ์’ เธอมองด้วยสายตาเเน่วเเน่ พีชเป็นพยาบาลวิชาชีพมา 5 ปีเเล้ว เธอเป็นคนที่มีอุดมการณ์สูง เธอพร้อมจะเสียสละเพื่อเปลี่ยนเเปลงอะไรบางอย่าง พยาบาลสาวเข็นรถเข็นไปตามทางเดินเพื่อมุ่งไปห้องแล็บ เเต่ทว่าเธอกลับเลี้ยวเข้าห้องพักพยาบาล เธอไล่สายตาไปรอบห้องเพื่อเช็คว่ามีใครอยู่หรือเปล่า ก่อนจะตัดสินใจทำเรื่องที่ผิดจรรยาบรรณ

 

พยาบาลสาวหยิบกล่องโฟมที่อยู่บนรถเข็นก่อนจะเปิดฝาออก เธอหยิบหลอดเก็บตัวอย่างเลือดออกจากกล่องโฟมที่มีน้ำเเข็งบดเพื่อกักเก็บความเย็น เธอหมุนเกลียวฝาสีเขียวออก เป็นอันรู้กันว่าหลอดเก็บเลือดที่มีฝาสีเขียวและถูกเก็บไว้ในกล่องโฟมที่มีน้ำเเข็งบดละเอียด เป็นหลอดเก็บเลือดสำหรับส่งตรวจเเก๊ส เธอเปิดฝาเกลียวทิ้งไว้สักพัก อากาศภายนอกที่มีออกซิเจนมากกว่าได้เเลกเปลี่ยนกับคาร์บอนไดออกไซด์ในหลอดเก็บตัวอย่างเลือดที่มีออกซิเจนต่ำกว่า ทำให้ภายในหลอดจากเดิมที่มีคาร์บอนไดออกไซด์มากกลับกลายเป็นว่ามีน้อยลง เธอหมุนปิดฝาเกลียวเเละเก็บไว้ที่เดิม พีชเข็นรถเข็นออกจากห้องพยาบาลและมุ่งตรงไปที่ห้องแล็บเธอเดินอย่างช้า ๆ ไม่ได้มีท่าทีเร่งรีบแต่อย่างใด

 

 

 

อีกด้านหนึ่ง...

-YaDa-

@ห้องปฏิบัติการเคมีคลินิก

พรึ่บ!

ฉันเปิดเเฟ้มเอกสารติดตามอาการของคนไข้สมพงษ์ รัตนสมบูรณ์ ตั้งเเต่เมื่อวานที่รับเอกสารจากหมอวายุ ฉันยังไม่ว่างเปิดอ่านเลย พอได้เปิดอ่านเเล้วความฉงนใจก็เพิ่มขึ้นทุกที คนไข้เข้า รพ. ด้วยอาการช็อคโดยยังไม่ทราบสาเหตุ หมอวายุส่งตรวจทุกอย่าง รวมถึงส่งกล้อง และ x-rays เเต่ผลที่ออกมาไม่มีความสัมพันธ์กันเลยสักนิด ฉันเข้าใจเขาถ้าฉันเป็นเขาฉันก็คงไม่กล้าที่จะยืนยันโรคให้กับคนไข้ ตอนนี้ได้เพียงเเต่รักษาตามอาการเท่านั้น

 

“ง่วง จัง” ฉันบ่นด้วยน้ำเสียงงัวเงีย ฉันยังไม่ได้นอนเลยออกเวรก็ตอนเย็นวันนี้เลย เเต่ตอนนี้ใกล้ถึงเวลาเริ่มงานวันใหม่ละ ฉันกำลังคิดจะไปซื้อกาเเฟ

ฉันกำลังจะเดินออกไปที่ประตูเเต่ก็พบว่า มีพยาบาลมาส่งสิ่งส่งตรวจด้วย มาเเต่เช้าเชียวนะวันนี้ เเต่เอะ นั่นมันยัยพีชนี่ สงสัยมาส่งสิ่งส่งตรวจคนไข้ ‘สมพงษ์’ ทำไมฉันรู้น่ะหรอ ก็มันเขียนไว้ในเเฟ้มเอกสารติดตามอาการน่ะสิ พูดเเล้วก็หงุดหงิดทำไมหล่อนต้องได้ทำงานใกล้ชิดกับหมอวายุด้วย

 

ชิ อิจฉา พอนึกถึงหมอวายุฉันก็เขินขึ้นมา\\\\ เมื่อคืนฉันไม่ได้พักเพราะเขาเลย เเนะ ไม่ต้องคิดถึงเรื่องอย่างว่า ก็เขาน่ะสิบอกว่าถ้าไม่มีงานให้มานั่งเป็นเพื่อนเขาหน่อย ปกติถ้าไม่มีคนไข้ฉุกเฉิน ฉันจะเข้าไปนอนพักที่ห้องพักเทคนิคการเเพทย์

 

ฉันยืนมองยัยพีชผ่านกระจกฟิล์มดำ ยัยนั่นยืนคุยกับผู้ช่วยเทคนิคการเเพทย์สักพักก่อนจะเข็นรถเข็นกลับไป พอฉันเห็นอย่างนั้นก็เลยเดินออกจากห้องแล็บไปซื้อกาเเฟ

 

“ไปซื้อกาเเฟก่อนนะ” ฉันบอกผู้ช่วยเทคนิคการเเพทย์ เธอพยักหน้าตอบก่อนจะบอกว่า

 

“สิ่งส่งตรวจคนไข้ ‘สมพงษ์’ มาส่งเเล้วนะคะ อย่าลืมมาตรวจเช็คนะคะ” ผู้ช่วยเอ่ยเตือนฉัน ฉันพยักหน้ารับ หลายคนคงคิดว่าเทคนิคกสารเเพทย์คงไม่ค่อยได้ทำไร ก็เเค่ใช้เครื่อง Automated ก็เสร็จละ เเต่มันไม่ใช่สักหน่อย งานของเรามีรายละเอียดปลีกย่อยมากกว่านั้น รวมถึงเรื่องการตรวจเช็คสิ่งส่งตรวจด้วย

 

เราต้องตรวจเช็คสิ่งส่งตรวจก่อนจะทำการตรวจ ถ้าสิ่งส่งตรวจมาด้วยสภาพที่ไม่น่าดู เราก็จะปฏิเสธไป ให้พยาบาลเขาไปเก็บมาใหม่ ที่ทำเช่นนี้ก็เพืื่อผลประโยชน์ของคนไข้ทั้งนั้น เเต่เอะ เมื่อกี้ยัยพีช... คงไม่หรอก ฉันอาจจะคิดมากไปเอง ฉันส่ายหน้าสลัดความคิดเรื่องเมื่อกี้ออกไป เเต่มันก็ อดคิดไม่ได้เลย...

 

 

 

 

@ร้านสะดวกซื้อใต้ตึกผู้ป่วยหนัก ICU

ฉันเดินมาถึงร้านสะดวกซื้อที่ด้านในมีร้านกาเเฟอยู่ เดินมาไกลหน่อยเเต่ร้านนี้อร่อยอย่าบอกใคร

 

“เห้อออ” ฉันถอนหายใจเบา ๆ ฉันยังหยุดความคิดเรืื่องยัยพีชไม่ได้ หล่อนไม่มีเหตุผลที่จะต้องทำถึงขนาดนั้นสักหน่อย ถึงยัยนั่นจะเกลียดฉันเข้ากระดูกดำเเต่เธอคงไม่เอาชีวิตคนไข้มาเสี่ยงเพื่อเเกล้งฉันหรอกมั้ง

 

“วันนี้ เหมือนเดินนะครับ” พนักงานร้านกาเเฟเอ่ยถามฉัน ฉันพยักหน้าพร้อมกับยิ้มเบา ๆอย่างเป็นมิตร ระหว่างรอฉันไล่สายตาไปทั่วร้านสะดวกซื้อเพื่อมองหาอะไรกิน เเต่ก็พบกับใครคนหนึ่งคนที่ทำให้ฉันเผลอยิ้มออกมา ร่างสูงกำลังเปิดตู้เเช่เเข็งเขาเลือกอาหารเเช่เเข็งอยู่ อ่า…เขากินอาหารเเช่เเข็งตลอดเลยเหรอเนี่ย เป็นถึงหมอเเต่กลับไม่รักสุขภาพตัวเองเอาซะเลย

 

“เรียบร้อยครับ คุณหมอ” เสียงพนักงานเอ่ยเรียกสติฉัน ฉันยื่นมือไปรับก่อนจะนึกอะไรสนุก ๆ ขึ้นมา

 

“ขอสั่งเพิ่มนะคะ เอาเเบบเดิมอีกที่หนึ่งค่ะ ฝากให้คุณหมอคนนั้นค่ะ” ฉันชี้ไปที่หมอวายุให้พนักงานดู พนักงานพยักหน้าพร้อมกับยิ้มแปลก ๆ ออกไปทางเเซวฉัน

 

“และก็ ฉันขอเขียนข้างเเก้วหน่อยนะคะ” พนักงานพยักหน้าก่อนจะยื่นเเก้วพลาสติกเปล่ามาให้ฉันพร้อมกับปากกาเมจิก ฉันเขียนข้อความลงไป ก่อนจะยื่นให้คืนพนักงาน

 

“ฝากด้วยนะคะ” พนักงานพยักหน้ารับ เขาก้มอ่านข้อความข้างเเก้วพร้อมกับเบิกตากว้าง ก็เเหงสิข้อความมันชวนสยิวซะขนาดนั้น ฉันอมยิ้มออกมาอย่างช่วยไม่ได้

 

 

@ห้องปฏิบัติการเคมีคลินิก

ฉันเดินมาถึงหน้าห้องทำงานฉันยังกินกาเเฟไม่หมดเลยยังไม่เข้าไป ห้องแล็บเป็นห้องปลอดเชื้อเราไม่ได้รับอนุญาตให้เอาอะไรเข้าไป และเอาอะไรออกมสักอย่าง ฉันเปิดโทรศัพท์เล่นพลางดูดกาเเฟไปด้วย ฉันเปิดไอจีก่อนจะเห็นว่าหมอวายุเขาอัพสตอรี่ไอจีด้วย

 

ฉันลืมบอกว่าตั้งเเต่ฉันเป็นเพื่อนทางไลน์กับเขา ทั้งไอจี ทั้งเฟสบุ๊ค ก็ขึ้นชื่อเขาให้ฉันกดฟอล และเพิ่มเพื่อนเขาด้วย เขาอัพอะไรเเต่เช้านะ ฉันกดเปิดดู สิ่งที่ฉันเห็นทำให้ฉันอึ้งไปเลย

 

มันเป็นภาพเเก้วกาเเฟพร้อมกับข้อความของฉัน เเต่ที่อึ้งกว่านั้นคือเเคปชั่นของเขา

 

‘การเเฟที่ว่าอร่อย ก็ยังอร่อยไม่เท่าคนสั่งนะ วันนี้ก็สู้ๆนะคะ’

 

‘ผมว่ากาเเฟอร่อยมากนะ เเล้วคนสั่งจะขนาดไหน ต้องลองชิมเเล้วล่ะ’ เเคปชั่นตอบกลับของเขาทำเอาฉันถึงกับสำลักกาเเฟ เขินเป็นบ้าเลย \\\ ฉันกะจะยั่วเขาหน่อย เขาพร้อมจะขยำฉันเลยเหรอเนี่ย พอคิดเเล้วภาพสยิวก็วิ่งเข้ามาในความคิด หืยย~ ขนลุก

 

ตึ้ง!

เสียงเเจ้งเตือนไลน์ฉันดังขึ้น ฉันรีบอ่านผ่านการเเจ้งเตือนโดยที่ยังไม่ได้เปิดเข้าไปอ่านข้างใน

 

‘ขอบคุณครับ🤤’ ฉันจะไม่อะไรเลยถ้าข้อความของเขามีเเค่ข้อความ เเต่มันกลับมีอิโมจิน้ำลายไหลอยู่ด้วย อะไรเนี่ย น้ำลายไหลคืออะไร มันหมายถึงกาเเฟอร่อย หรืือเขามีนัยยะอะไร ฉันเลิ่กลั่กทันที

 

‘ไม่เป็นไรค่ะ’ ฉันกดเข้าไปพิมพ์ข้อความตอบกลับเขา ก่อนจะครุ่นคิดเรื่องที่ฉันคาใจเกี่ยวกับยัยพีช เอาเป็นว่าปรึกษาหมอวายุดีกว่า

 

‘วันนี้ตอนเที่ยง ไปกินข้าวด้วยกันไหมคะ?”

ตึ้ง!

 

‘กำลังจะชวนผมเดตหรอครับ?’ บะ บ้า ไรเนี่ยย

 

‘เปล่าสักหน่อย’

ตึ้ง!

 

‘งั้นดีเลยครับ’ อะ เขาไม่อยากจะ เด... ฉันกำลังคิดไม่ดีเเต่เเล้ว เสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้นอีกรอบ

 

ตึ้ง!

‘เพราะผมกำลังจะชวนคุณไปเดตพอดี’

 

ห้ะ!!

0.0///

 

 

 

 

@โรงอาหาบุคคลากรเเพทย์

ฉันนั่งก้มหน้างุดไม่กลั้าสบตากับชายตรงหน้า เรานั่งโต๊ะคู่ปกติเเล้วโต๊ะเหล่านี้จะมีคู่เเฟนหมอเขามานั่งกันน่ะ ส่วนคนไม่มีเเฟนก็มักจะไปนั่งที่โต๊ะรวม ฉันเงยหน้ามองไปรอบ ๆโต๊ะของเรา ตอนนี้สายตาหลายคู่กำลังมองมาที่เรา ฉะ…ฉัน ควรทำตัวยังไงดี

 

“ไม่กินเหรอ” เขาเอ่ยถามฉัน ฉันหันไปสบตาเขา เราสบตากัน ฉันเหมือนถูกต้องมนต์ เขาตักข้าวก่อนจะยื่นมาจ่อที่ริมฝีปากของฉัน

 

“อ้าปากสิ” อะไรกันเนี่ย ฉันที่ทำตัวไม่ถูกเลยอ้าปากกินข้าวที่เขากำลังป้อนให้ \\\+0+/// ฉันกำลังจะเอ็ดเขาที่ทำเหมือนฉันเป็นเด็ก เเต่ทว่า

 

“พี่หมอยุ? ทำไมมานั่งกินข้าวกับดาที่นี่คะ?” เสียงเเว้ดหูที่ดังขึ้นข้างหลังทำให้ฉันชะงักไป

 

“ก็ กินข้าวไงอร ไม่เห็นเหรอ” หมอวายุตอบ ส่วนยัยหมออรที่เดินมาข้าง ๆถึงกับกำมือเเน่น เธอมีท่าทีเหมือนไม่พอใจ แต่ก็ไม่ใช่ซะทีเดียว

 

“งั้น…อรขอนั่งด้วยคนนะคะ” เธอว่าพลางวางจานข้าวและเดินไปลากเก้าอี้มานั่งด้วย ห้ะ! ฉันอึ้งไปเลย ยัยหมออรดูไม่ออกเลยเหรอว่าเรากำลังเดตกัน เเล้วเเบบนี้เขาจะเรียกว่าเดตไหมนะ? หึ คิดว่าฉันจะยอมเหรอ งั้นฉันก็ต้องทำอะไรบางอย่างซะเเล้ว...

 

 

*********************************

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว