facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : [07]- ห้ามใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 490

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 23 มิ.ย. 2563 07:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[07]- ห้ามใจ
แบบอักษร

[07]- ห้ามใจ

 

หลังจากปิดการประชุมที่ดำเนินมายาวนานกว่าสี่ชั่วโมง โดเรนโต้รีบลุกขึ่นจากเก้าอี้อย่างรีบร้อนเพื่อกลับไปที่ห้องทำงานของตัวเองเพราะรู้ว่ามีคนรอเขาอยู่

 

"บอสคะ!" ทว่าเสียงของเลขาสาวก็ทำให้ฝ่าเท้าของเขาที่กำลังก้าวผ่านประตูออกไปหยุดชะงัก

 

"มีอะไรวีนี่" ถามด้วยน้ำเสียงห้วนแบบไม่สบอารมณ์ นี่เขายังไม่ได้ชำระความเรื่องที่วีนี่ใช้ไอด้าทำงานเลยนะ

 

"ให้วีนี่ตามเรื่องจากคุณชาร์เวสตอนนี้เลยไหมคะ" พอได้ยินคำถามโดเรนโต้ถึงกับถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่

 

"เธอทำงานกับฉันมากี่ปีแล้ววีนี่ ถ้าเรื่องแค่นี้เธอยังต้องถามฉันล่ะก็ พรุ่งนี้ฉันคงต้องรับสมัครเลขาคนใหม่" โดเรนโต้ปรายตามองเลขาสาวก่อนที่จะหันตัวเดินออกไปจากตรงนั้นอย่างหงุดหงิด แต่พอเดินมาถึงหน้าห้องทำงานความรู้สึกทั้งหมดกลับมลายหายไปจนหมดสิ้นเมื่อนึกถึงใบหน้าจิ้มลิ้มของคนที่รออยู่ด้านใน

 

ภาพแรกที่โดเรนโต้เห็นเมื่อเขาเปิดประตูเข้ามาก็คือ สาวน้อยที่ทอดกายนอนหลับอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ตรงมุมห้อง เขาค่อยๆเดินเข้าไปหาเธอช้าๆแล้วนั่งลงจ้องมองใบหน้าเรียวสวยด้วยรอยยิ้ม เวลาที่เธอนอนหลับเหมือนแมวน้อยที่ไม่มีพิษสงอะไรเลย ต่างกับยามตื่นที่ชอบแผลงฤทธิ์ราวกับเป็นคนละคน

 

"ไอด้า"

 

เสียงคุ้นหูดังเข้ามาในโสตประสาทส่งผลให้เปลือกตาบางที่ปิดสนิทอยู่ขยับแล้วค่อยๆเปิดขึ้นช้าๆ

 

"พี่ดอม" ไอด้าเอ่ยเรียกเจ้าของใบหน้าหล่อคมที่อยู่ห่างจากใบหน้าของเธอไม่ถึงห้เซนติเมตรด้วยน้ำเสียงงัวเงียแล้วส่งรอยยิ้มบางให้

 

"ประชุมนานจังเลยค่ะ" ไอด้าต่อว่าและยังคงนอนนิ่งไม่ยอมลุกขึ้น

 

"ขอโทษที่ให้รอนาน" วางเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้นเพื่อยันตัวไว้แล้วยื่นมือไปปัดปอยผมที่หล่นลงมาปิดแก้มนุ่มออกไปทัดหูไว้

 

"ไม่เป็นไรเลยค่ะ นานกว่านี้ไอด้าก็รอมาแล้ว" มือเล็กนุ่มคว้าจับมือหนาแนบลงกับผิวแก้มนุ่ม ดวงตาคู่สวยจ้องมองเข้าไปในดวงตาคมอย่างลึกซึ้ง เธอรู้ว่าโดเรนโต้น่าจะเข้าใจความหมายในสิ่งที่เธอพูด

 

"กลับบ้านดีกว่าครับ เดี๋ยวคุณย่าจะเป็นห่วง" โดเรนโต้ใช้นิ้วโป้งเกลี่ยผิวแก้มเนียนแล้วค่อยๆดึงมือออกมาอย่างนุ่มนวลเมื่อฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

 

"ทำไมคะ? ทำไมคะพี่ดอม" ไม่ใช่ครั้งแรกที่โดเรนโต้พยายามบ่ายเบี่ยงเวลาที่ไอด้าจะบอกความรู้สึกของตัวเองออกมา

 

ไอด้าไม่อยากคิดว่าเขาไม่มีใจจึงได้แต่คิดหาข้ออ้างมากมายมาเข้าข้างตัวเอง เพราะไม่เคยรู้เลยจริงๆว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่

 

บางครั้งเขาก็ทำเหมือนว่าสนใจเธอ แต่บางครั้งก็ไม่

 

"กลับบ้านนะครับไอด้า" โดเรนโต้ดันตัวลุกขึ้นยืนเดินไปหยิบของบนโต๊ะเพื่อที่จะไปส่งไอด้ากลับบ้าน

 

หมับ!

 

ร่างหนาชะงักงันราวกับต้องมนต์เมื่อถูกเด็กสาวสวมกอดจากทางด้านหลัง หัวใจที่ปกติก็เต้นแรงอยู่แล้วทุกครั้งที่ได้เห็นหน้า มันยิ่งเต้นรัวเร็วขึ้นไปอีกไม่รู้กี่เท่าตัวเมื่อเธอสัมผัสร่างกายของเขา

 

"ไอด้า" โดเรนโต้ระงับอารมณ์ของตัวเองด้วยการเรียกชื่อของเด็กสาวเพื่อเตือนสติตัวเองว่านี่คือ 'ไอด้า'

 

"ทำไมต้องผลักไสกันคะ ทำไม?" ไอด้าถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือและหัวใจที่บีบตัวจนเจ็บแน่นในอก

 

"พี่ไม่ได้ผลักไสไอด้านะ แต่ว่า..."

 

"ไม่ได้ผลักไส แต่ก็ไม่เคยเปิดใจรับความรู้สึกของไอด้าจริงๆสักที" ไอด้าปล่อยแขนออกจากร่างหนาแล้วถอยหลังออกไปยืนห่างๆ พลางคิดว่าทำไมเขาถึงจัดการกับอารมณ์ของตัวเองได้ง่ายดายจัง เขาทำเหมือนไม่ได้รู้สึกอะไรกับเธอเลย ทั้งที่เขาพึ่งจะจูบเธออย่างดูดดื่มไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้เอง

 

เขาทำได้ยังไง?

 

หรือเป็นเพราะว่า...เขาไม่ได้รู้สึกอะไรกับเธอเลยจริงๆ

 

ที่จูบกันก็เพราะอารมณ์มันพาไปเท่านั้นเอง งั้นเหรอ?

 

"ไอด้ายังเด็ก พี่ว่า...ไอด้าอย่าพึ่งคิดไปไกลขนาดนั้นเลย" โดเรนโต้หันหลังกลับมามองเด็กสาวที่ยืนก้มหน้าอยู่เบื้องหน้าเขา แล้วพูดปลอบ

 

"ไอด้ายังเด็กๆๆๆ เลิกพูดประโยคนี้ได้แล้วค่ะ ไอด้าไม่ใช่เด็กแล้ว ไอด้าโตพอที่จะเข้าใจอะไรๆแล้ว" พูดจบไอด้าก็เดินสะบัดตัวกระแทกท่อนแขนแกร่งของโดเรนโต้ออกจากห้องไปอย่างหงุดหงิด

 

ภายในรถถูกความเงียบครอบงำตลอดระยะเวลาการเดินทางจากที่ทำงานของโดเรนโต้จนกระทั่งถึงบ้านของมาดามเอเลน่า

 

ปึก!

 

เมื่อรถจอดนิ่งสนิทไอด้าก็รีบลงจากรถและปิดประตูอย่างแรงก่อนที่จะวิ่งเข้าไปในบ้านแบบไม่เหลียวหลัง

 

"คุณย่าขา" ไอด้าวิ่งเข้าไปนั่งลงข้างๆมาดามเอเลน่าที่กำลังเลือกกระเป๋าใบใหม่จากร้านประจำผ่านทางไอจี

 

"กลับมาถึงก็อ้อนเลยนะหลานย่า" มาดามเอเลน่าวางไอแพดในมือลงแล้วหันไปกอดหลานสาว หอมแก้มซ้ายขวาสลับไปมา

 

"คุณย่าทำอะไรอยู่เหรอคะ"

 

"ย่ากำลังดูกระเป๋า ไอด้าชอบใบไหนเลือกดูสิย่าจะซื้อให้" ชี้ไปยังหน้าจอที่เปิดค้างเอาไว้ให้หลานสาวดู

 

"คุณย่าใจดีที่สุดเลยค่ะ" ไอด้ายื่นมือไปกำลังจะหยิบไอแพดขึ้นมาดูแต่ก็หยุดชะงักเมื่อเห็นว่าโดเรนโต้เดินตามเข้ามา

 

"สวัสดีครับ"

 

"อ้าว!..ดอม นี่ดอมมาส่งไอด้าหรอกเหรอ" มาดามเอเลน่าทักทายแล้วถามกลับ เพราะตอนแรกคิดว่าโอลิเวียให้รถที่บ้านของเธอมาส่งไอด้า

 

"ครับ" โดเรนโต้ตอบสั้นๆแล้วถือวิสาสะนั่งลงเองอย่างคุ้นเคยโดยที่ไม่ต้องรอให้เจ้าของบ้านเชิญ

 

"ถ้าอย่างงั้นอยู่ทานข้าวเย็นด้วยกันก่อนนะ" จะว่าเชิญตามมารยาทก็ได้แต่ใจก็อยากให้คนถูกเชิญตอบตกลง

 

"ครับ" มาดามเอเลน่าได้ยินคำตอบสั้นๆจากโดเรนโต้เป็นครั้งที่สอง พอหันไปมองเขาจึงได้เห็นว่าชายหนุ่มเอาแต่มองหลานสาวของเธอตาละห้อย

 

"ไอด้าคุยกับพี่เขาไปก่อนนะ ย่าจะไปสั่งเด็กในครัวให้ทำอาหารเพิ่ม" มาดามเอเลน่าเดินเลี่ยงออกไปปล่อยให้สองหนุ่มสาวอยู่ด้วยกันเพียงลำพัง โดยไม่รู้เลยว่าสถานการณ์หลังจากที่ตัวเองเดินออกไปแล้วนั้น มันน่าอึดอัดมากกว่าตอนที่อยู่กันสามคนมากมายหลายเท่า

 

..............................................

 

พอพักไปนานๆ สมองมันก็ไม่แล่น ไม่รู้ว่าเขียนออกมาแล้วจะถูกใจคนอ่านไหม แต่จะพยายามนะคะ

ขอกำลังใจหน่อยได้ไหม 😭😭

ความคิดเห็น