Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 12

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 20 มิ.ย. 2563 22:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 12
แบบอักษร

 

"จะออกไปไหน วันนี้หยุดไม่ใช่หรอ?"

 

ร่างสูงนั่งอยู่หน้าทีวีเอ่ยถามคนตัวเล็กที่เดินออกจากห้องมาพร้อมกระเป๋าเป้ใบหนึ่ง อีกทั้งการแต่งตัวที่มันดูดีกว่าปกติจึงทักถามขึ้น

 

"เอ่อ...ผม ผมนัดกับเพื่อนไว้จะไปทำรายงานน่ะครับ"

 

โปรดปรานไม่ทันได้เตรียมคำตอบมาจึงบอกไปตามที่สมองคิดได้ในเวลานี้ จริงๆเขาไม่ได้มีรายงานอะไรอย่างที่ว่าแต่เขากำลังมีนัด และถ้าหากเขาบอกอีกคนไปจริงๆ คิดหรอว่าเขาจะได้รับอนุญาตให้ไปง่ายๆ

 

"เดี๋ยวพี่ไปส่ง"

 

"มะ...ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวไวน์มารับ"

 

"อ่อ โอเค ถ้าจะให้ไปรับก็โทรมาละกัน"

 

"ครับ"

 

คนตัวเล็กพูดจบก็รีบเดินออกไปเพราะถ้าอยู่นานเขาคงได้พลาดมีพิรุธให้อีกคนเห็นแน่ๆ อัครินทร์ไม่ได้มองตามอีกคนไปแต่หันกลับมามองจอทีวีเหมือนเดิมก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาโทรหาสายที่ต้องการ

 

 

 

 

 

 

"โปรด! ทางนี้ๆ"

 

ร่างสูงคุ้นตาโบกมือไหวๆเรียกคนตัวเล็กทันทีที่เดินมาถึงร้านอาหารญี่ปุ่นชื่อดังภายในห้างสุดหรู โปรดปรานเห็นดังนั้นจึงรีบเดินเข้าไปหาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มอย่างคนอารมณ์ดี

 

"พีรอนานมั้ย? พอดีรถติดมากเลย"

 

"ไม่นานๆ เราไปจองโต๊ะกันเถอะ"

 

พีระเดินนำอีกคนเข้าไปภายในร้านก่อนจะเลือกโต๊ะอาหารริมกระจกใสที่มองทะลุปรุโปร่งออกไปข้างนอกได้ ทั้งสองสั่งอาหารได้สักพักพนักงานก็นำมาเสิร์ฟโดยไม่ได้มีบทสนทนาใดๆเกิดขึ้นระหว่างคนทั้งคู่

 

แม้จะรู้สึกคุ้นเคยแต่เวลานี้มันไม่เหมือนเดิมแล้วโปรดปรานรู้ พอได้เจอกันเรื่องราวต่างๆที่เคยมีอีกคนอยู่ในความทรงจำก็ผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง เขาไม่รู้ว่าเพราะอะไรแต่ตอนนี้หัวใจของเขามันกำลังทำงานอย่างหนักตั้งแต่ได้เจออีกคน

 

"คิดอะไรอยู่ ดูเครียดๆ"

 

"หือ? อ้อเปล่าๆ นี่ยังชอบกินเหมือนเดิมอยู่อีก ไม่เบื่อหรอ?"

 

โปรดปรานทักถามอีกคนขึ้นเพราะเท่าที่เขาจำได้ ไม่สิ เขาไม่เคยลืมมันต่างหาก แม้แต่อาหารจานโปรดของอีกคนเขาก็จำมันได้ดี

 

"ไม่เบื่อหรอก อะไรเดิมๆมันก็ดีอยู่แล้ว ไม่เห็นต้องลองของใหม่เลย โปรดว่ามั้ยล่ะ?"

 

"เอ่อ...คงงั้น"

 

"แล้วโปรดพักอยู่กับใคร หรือว่ามาอยู่คนเดียว?"

 

"เราอยู่คอนโดฯกับพี่น่ะ"

 

"พี่? โปรดลูกคนเดียวนี่"

 

"เป็นพี่...ที่รู้จักกันน่ะ"

 

"อ๋อ ดีจัง พีมาซื้อตอนโดฯอยู่คนเดียวน่ะ"

 

"เหงาแย่เลย"

 

"มากๆเลยแหละ"

 

โปรดปรานพยายามไม่เกร็งเพราะไม่อยากให้บรรยากาศมันดูอึดอัด แต่การไถ่ถามพูดคุยแบบนี้ก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกสนิทสักเท่าไร ก็คงจะเป็นอย่างนั้น มันไม่ชินแล้วนี่นา

 

หลังเสร็จจากมื้ออาหารทั้งสองก็พากันมาเดินเล่นเลือกซื้อของต่างๆ เพื่อกระชับความสัมพันธ์(?) มันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเท่าไรเพราะห่างหายกันไปนาน การกลับมาพบกันอีกครั้งเลยเป็นเรื่องยากสำหรับโปรดปราน

 

"วันนี้พีสนุกมากเลย ไว้วันหลังเรามากันอีกนะ"

 

พีระยิ้มแย้มให้โปรดปรานหลังจากได้ใช้เวลาร่วมกันเกือบทั้งวัน อีกไม่กี่นาทีก็หกโมงเย็นมันอาจจะดูยาวนานแต่สำหรับคนทั้งคู่แล้วมันยังน้อยเกินไปเสียด้วยซ้ำ

 

"อื้ม เราก็สนุกมากเลย"

 

"ดีแล้ว โปรดน่ะต้องยิ้มเยอะๆเลยรู้มั้ย?"

 

"เข้าใจแล้ว งั้นเราไปก่อนนะ"

 

"ไม่ให้ไปส่งจริงหรอ?"

 

"ไม่ดีกว่า พีก็รีบกลับนะ เดี๋ยวจะมืดเอา"

 

"โอเคครับ"

 

หลังร่ำลาเสร็จโปรดปรานก็เรียกแท็กซี่เพื่อกลับไปยังคอนโดฯ จริงๆเขาไม่ได้คิดว่าจะอยู่นานขนาดนี้แต่ก็เอาเหอะ เวลาอยู่กับพีระมันก็รู้สึกดีจนบางทีก็ลืมดูเวลาไป อย่างน้อยๆวันนี้ก็เป็นวันดีๆวันหนึ่งของเขา

 

 

 

 

 

ขาเรียวเดินเข้ามาภายในห้องก่อนจะเดินตรงไปยังห้องของตนโดยไม่ได้เอะใจว่ากำลังมีใครอีกคนที่มองการกระทำของตนอยู่

 

ร่างหนาของอัครินทร์เดินตามหลังอีกคนมาเงียบๆก่อนจะดันตัวอีกคนเข้าไปในห้องแล้วปิดประตูลงทันที

 

"พี่อัค! อะไรของพี่เนี่ย"

 

อัครินทร์ไม่ตอบเอาแต่มองมาหาอีกคนด้วยใบหน้าเรียบนิ่งเดาความคิดไม่ออก พร้อมกับขาที่ค่อยๆก้าวเข้าหาร่างบางช้าๆ

 

"พี่อัค มีอะไร..."

 

"รายงานคงจะยากสินะถึงได้กลับค่ำมืดแบบนี้"

 

ร่างหนาเดินมาหยุดใกล้ๆอีกคนที่ถอยกรูดจนติดปลายเตียงก่อนจะเอ่ยวาจาที่น่าขนลุกจนโปรดปรานรู้สึกกลัว

 

"คือ...มัน มันเยอะน่ะครับ"

 

"งั้นเหรอ? แต่ดูเหมือนเราจะมีเวลาว่างนะ"

 

"หมายถึงอะไรครับ?"

 

คนตัวเล็กถามเพราะไม่เข้าใจจริงๆแต่ก็แอบหวั่นๆกับคำพูดของอีกคน อีกทั้งสายตาที่แวบนึงเขารู้สึกว่าอัครินทร์กำลังโกรธก่อนจะกลับไปนิ่งเหมือนเดิม

 

"หรือว่าเสร็จเร็วก็เลยมีเวลาออกไปเที่ยวได้"

 

แม้รูปประโยคจะเป็นคำถามแต่โปรดปรานกลับไม่รู้สึกถึงมันสักนิด เขากำลังกลัวอีกคนเพราะตอนนี้ดูไม่ออกเลยว่าคนตรงหน้าเขากำลังรู้สึกอะไร

 

"ผม...ผมไปทำรายงานจริงๆนะ"

 

"ยังจะกล้าพูดอีกหรือไง!"

 

เสียงตะคอกดังขึ้นทำเอาโปรดปรานสะดุ้งถอยหลังลงไปนั่งบนเตียงด้วยความตกใจ ร่างเล็กสั่นน้อยๆเพราะความกลัวจนแทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

 

"พี่จะถามเราอีกครั้ง ไปไหนมา?"

 

อัครินทร์ลดเสียงลงพร้อมกับพยายามควบคุมอารมณ์ให้เย็น หลังจากอีกคนออกไปเมื่อตอนเที่ยงเขาก็โทรหาไวน์กับนัททันทีเพื่อถามถึงงานที่อีกคนอ้างถึง แต่คำตอบที่ได้ยิ่งทำให้เขาโมโหมากขึ้นเพราะอีกคนไม่ได้มีรายงานจริงๆอย่างที่บอกเขา

 

"ผม..."

 

"อย่าคิดว่าทำอะไรแล้วพี่ไม่รู้"

 

"ผม...ฮึก ผมขอโทษ"

 

โปรดปรานสะอื้นก้มหน้ากับฝ่ามือเพราะกำลังถูกอีกคนจับได้ ร่างเล็กสั่นน้อยๆจากความกลัวไหนจะความผิดที่ตัวเองก่อไว้กำลังย้อนกลับมาหาเขา

 

"ถามก็ตอบ ไม่ต้องมาขอโทษ"

 

เขากำลังพยายามข่มใจไม่ให้ใจอ่อนกับอีกคน เหมือนอีกคนจะรู้ว่าน้ำตาคือสิ่งที่เขาเห็นแล้วต้องยอมแพ้ แต่ครั้งนี้ถ้าเขายอมนั่นแปลว่าอีกคนทำสำเร็จ และถ้ามีครั้งที่หนึ่งแล้วครั้งต่อๆไปก็จะตามมาเช่นกัน เขาไม่อยากให้อีกคนกลายเป็นเด็กนิสัยเสียที่โกหกเพื่อให้ตนได้ในสิ่งที่ต้องการ

 

"ฮึก ผมไปหาเพื่อนมา"

 

"เพื่อนคนไหน?"

 

"เพื่อน ฮึก สมัยมอปลาย"

 

"แล้วทำไมต้องโกหก?"

 

โปรดปรานไม่ได้เงยหน้ามองร่างสูงที่ยืนอยู่เพราะรู้สึกผิด

 

"ผมกลัวว่าพี่จะไม่ให้ผมไป"

 

"แล้วทำไมพี่ถึงจะไม่ให้ ไหนตอบพี่ซิ"

 

เขาลดน้ำหนักเสียงให้อ่อนลงเพื่อให้อีกคนไม่รู้สึกกลัว จะคิดว่าเขากำลังปลอบอีกคนอยู่ก็ได้เพราะเสี้ยววินาทีที่ผ่านมาใจเขามันดันสั่งให้ดึงอีกคนเข้ามากอดเสียอย่างนั้น ให้ตายสิ โกรธได้ไม่นานเลยจริงๆ

 

"ถ้าไม่บอก รู้มั้ยว่าเรากำลังเป็นคนไม่มีเหตุผล?"

 

"คะครับ"

 

"งั้นก็บอกครับ พี่เคยบอกว่ามีอะไรให้พูดกันไง เราไม่ไว้ใจพี่แล้วหรอ?"

 

"เปล่าครับ ผมแค่กลัวว่าพี่จะโกรธ"

 

"ทำไมครับ?"

 

โปรดปรานเงยหน้าจากหน้าท้องแกร่งที่ตนซุกอยู่ก่อนหน้ามองไปยังอัครินทร์ที่มองมายังเขาเช่นกัน

 

"เพราะเพื่อนที่ผมออกไปหาเขา...เขาเคยเป็นแฟนผมมาก่อน"

 

พูดจบก็ก้มลงไปซุกใบหน้าอย่างเดิมเพราะไม่กล้ามองสายตาอีกคน เขาไม่รู้ว่าอีกคนจะคิดยังไงแต่ก็ไม่อยากเดาอะไรแล้วในตอนนี้

 

"แฟนเก่า...น่ะหรอ?"

 

คนตัวเล็กพยักหน้าตอบแทนพูดออกไป

 

"คิดถึงเขาเหรอ?"

 

"....."

 

"โปรด"

 

"ครับ ก็คิดถึง"

 

"อืม แล้วมีความสุขดีใช่มั้ย?"

 

"พี่..."

 

อัครินทร์ผละอีกคนออกจากอ้อมกอดเพื่อรอฟังคำตอบ มันไม่ดีเท่าไรหรอกถ้าต้องรับรู้ว่าอีกคนกำลังคิดถึงคนอื่น แต่เขาไม่ใช่คนที่ต้องคิดเองเออเองเลยถามออกไปตรงๆ

 

"ยังไงครับ? เจอเขาแล้วมีความสุขใช่มั้ย?"

 

"ครับ"

 

"อืม...ระหว่างพี่กับเขาเราอยู่กับใครแล้วมีความสุขมากกว่ากัน?"

 

"...."

 

มันคงง่ายต่อการตัดสินใจ...

 

"ไม่ต้องตอบก็ได้ครับ แต่วันนี้เราทำผิดรู้ใช่มั้ย?"

 

"ครับ"

 

"พี่จะไม่ห้ามถ้าเราบอกพี่ตามตรง อย่าโกหกเพราะมันจะติดเป็นนิสัย พี่ไม่โกรธว่าเราจะไปไหนกับใครเพราะพี่ไม่มีสิทธิ์ขนาดนั้น"

 

"....."

 

"แต่ต้องดูแลตัวเองดีๆ เพราะพี่ตามไปดูแลเราตลอดเวลาไม่ได้ พี่เป็นห่วง"

 

"พี่อัค..."

 

"โตกันแล้วนี่เนอะ อีกหน่อยก็แยกย้ายกันไปอยู่ดี"

 

ก่อนที่อัครินทร์จะได้หันหลังเดินออกไปก็ถูกคว้าเข้าที่แขนเพราะคนตัวเล็กกำลังดึงรั้งเขาไว้

 

"ไม่! พี่อัคอย่าโกรธ ผมขอโทษ"

 

"...."

 

"ผมไม่อยากให้พี่ไปไหน พี่ต้องอยู่กับผม"

 

อัครินทร์หันมามองอีกคนที่ก้มหน้างุดพร้อมกับหยดน้ำตาที่ร่วงเผละลงสู่พื้นจนทำเขาใจอ่อนยวบอีกครั้ง ทำไมถึงได้อ่อนไหวง่ายขนาดนี้นะ แล้วเขาจะปล่อยให้อีกคนไปเป็นของคนอื่นได้ยังไง

 

เพราะคนที่จะคอยกอดยามอีกคนร้องไห้ต้องเป็นเขาคนเดียวเท่านั้น

 

"อย่าร้องสิครับ ใครจะอยากไปล่ะ พี่ไม่ยอมให้ใครมากอดปลอบเราแทนพี่หรอกนะ"

 

ไม่มีวันนั้นหรอก....

 

 

-----------------------

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น