email-icon

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาสนับสนุนและอ่านนิยายจากนักเขียนธรรมดาคนนี้นะคะ ขอบคุณสำหรับ💲และ 🔑 นะคะ จะพยายามเขียนออกมาให้ดีที่สุดค่ะ 😊

EP.4 : ตอน เจอกันอีกครั้ง

ชื่อตอน : EP.4 : ตอน เจอกันอีกครั้ง

คำค้น : เมียมาเฟีย นิ่ง ปากร้าย มาเฟีย หมอ ดาร์ก ไทป์

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 979

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 19 มิ.ย. 2563 20:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.4 : ตอน เจอกันอีกครั้ง
แบบอักษร

@ ร้านอิ่มรัก 

 

วันนี้หมอไทป์มีนัดทานข้าวกับคุณหญิงเจ้าของโรงพยาบาลซึ่งจริงๆนัดของเขาควรจะเป็นตอนค่ำแต่เพราะเขาต้องรีบบินไปอิตาลีด่วนในบ่ายนี้การนัดเลยถูกเลื่อนมากระทันหัน 

"คุณหญิงนัดผมมาทานข้าวมีธุระอะไรจะคุยกับผมพูดมาเลยก็ได้ครับ" 

เพราะเป็นคนตรงๆตามสไตล์ลูกคนเล็กซึ่งนั่นมันเป็นความพึงพอใจอย่างยิ่งสำหรับคุณหญิงดารณี 

"เรียกแม่ก็ได้จ้ะ เรียกคุณหญิงมันดูห่างเหินยังไงก็ไม่รู้" 

คุณหญิงพูดขึ้นก่อนจะมองชายร่างเล็กตรงหน้า ยอมรับว่าเขาถูกใจเด็กหนุ่มคนนี้เป็นอย่างมาก ทั้งนิสัย การวางตัว หรืออะไรก็ตาม มันทำให้เขาอยากรู้จักและยิ่งรู้ว่าเด็กคนนี้เป็นคุณหมอในโรงพยาบาลของเธอแล้ว เธอยิ่งอยากได้มาเป็นลูกสะใภ้ 

"เอ่อคือผมคิดว่าคงไม่เหมาะ ผมเรียกว่าคุณน้าน่าจะดีกว่านะครับ" 

"เอาที่หนูไทป์สบายใจเลยจ้ะ น้าก็น้า"คุณหญิงพูดขึ้นก่อนจะยิ้มออกมา 

"แล้วตกลงวันนี้คุณน้านัดผมออกมาทานข้าวมีธุระอะไรจะคุยกับผมงั้นหรอครับ" 

"คือหนูไทป์ก็คงจะรู้มาบ้างว่าน้ามีลูกชายอยู่คนหนึ่ง ซึ่งทุกวันนี้น้าแทบจะไม่ได้เจอเขา แถมท่าเจอกันเขาก็ยังนิ่ง เย็นชา ทำราวกับหุ่นยนต์ น้าเครียดมากจนไม่รู้จะไปปรึกษาใคร"คุณหญิงดารณีเริ่มตีบทเศร้าเรียกคะแนนความสงสารจากอีกฝ่าย 

"คุณน้ามาเล่าให้ผมฟังแบบนี้จะดีหรอครับ"ชายหนุ่มเอ่ยถามออกมา ถึงจะเป็นคุณหมอแต่เขาก็เป็นหมอผ่าตัดไม่ใช่จิตแพทย์ที่จะมาให้คำปรึกษาเรื่องนี้ได้ 

"น้าแค่อยากมีใครสักคนคอยรับฟัง และยิ่งคนๆนั่นสามารถทำให้ลูกชายของน้าเลิกเป็นหุ่นยนต์ได้ น้าคงจะนอนตายตาหลับไม่ต้องมากังวลแบบนี้" 

ไทป์มองอีกฝ่ายที่มีีความเครียดและความกังวลบนใบหน้าจนอดสงสารไม่ได้ เรื่องนี้เขาเข้าใจดีเพราะตัวเขาเองก็ไม่ค่อยได้เจอพ่อกับแม่ แถมยังไม่ค่อยได้เจออีกเพราะทั่งคู่ต้องทำธุรกิจเดินทางไปนู่นไปนี่ตลอด การอยู่โดยไม่ได้รับความรักและความเอาใจใส่จากคนที่รักหรือคนในครอบครัวมันเหงาและอ้างว้างขนาดไหนตัวเขาเองก็รู้ดี 

"ถ้าคุณน้าอยากให้ผมช่วยอะไรก็บอกได้นะครับ ถ้าผมช่วยได้ผมก็ยินดีครับแต่คงต้องหลังจากที่ผมกลับตากอิตาลีนะครับ" 

ร่างเล็กพูดออกไปซึ่งมันยิ่งสร้างความประทับใจให้กับดารณีเป็นอย่างมาก คนแบบนี้แหละที่เหมาะจะมาเป็นสะใภ้ของเธอ อย่าถามว่าทำไมเธอถึงเลือกเด็กคนนี้แท้ที่จะเป็นลูกสาวเหล่าบรรดาคนใหญ่คนโต เพราะเธอมั่นใจว่าพวกนั้นเอาลูกชายของเธอไม่อยู่แน่ อีกอย่างลูกชายของเธอไม่ได้ชอบผู้หญิงเพราะงั้นหมอไทป์คือคนที่เธอเลือกและเป็นคนที่เหมาะสมกับลูกชายเธอที่สุด 

"แต่หนูรับปากว่าจะช่วยน้าก็ดีใจมากแล้วล่ะ อีกอย่างน้าลืมบอกไปว่าวันนี้ลูกชายของน้าจะมาทานข้าวด้วยหวังว่าหมอไทป์จะไม่รังเกียจนะจ้ะ"คุณหญิงเอ่ยออกมาพร้อมกับยิ้มให้ 

"ได้สิครับผมไม่มีปัญหาอะไรอยู่แล้ว" 

ดีเหมือนกันอยากจะรู้นักว่าไอ้มนุษย์หุ่นยนต์ลูกชายของคุณน้าจะหน้าตาเป็นยังไง 

"อีกสักพักก็คงจะมาถึงเราสั่งอาหารรอเลยก็ได้นะจ๊ะ"คุณหญิงพูดขึ้นก่อนจะหยิบเมนูตรงหน้าขึ้นมาดูพร้อมกับส่งให้ร่างเล็กเลือกดูด้วย 

"คุณน้าสั่งเลยครับผมทานอะไรก็ได้" 

"งั้นก็ได้จ้ะ" 

คุณหญิงพูดขึ้นก่อนจะหันไปสั่งอาหารกับบริกรที่ยืนรออยู่ ซึ่งฟังจากเมนูที่สั่งไปแล้วเหมือนกับว่าจะเลี้ยงคนทั้งหมู่บ้านมากกว่าจะทานกันแค่สามคน 

"ผมขอตัวไปห้องน้ำสักครู่นะครับ" 

"ตามสบายจ้ะ" 

ชายหนุ่มยิ้มให้ก่อนจะเดินออกมา เขาไม่ได้เดินไปห้องน้ำอย่างที่บอกคุณหญิงเพียงแต่เลี่ยงออกมาเพราะรู้สึกแปลกๆตาขวามันกระตุกอย่างบอกไม่ถูก 

"เนื้อคู่กำลังมา ความรักต้องหนักแน่นแล้วมันจะผ่านไป แต่มันต้องหนักแน่น อีกฝ่ายจะทั้งรักทั้งหลงในความดื้อ ขอแค่ไม่หาเรื่องใส่ตัว ร่างกายมีความมหัศจรรย์ของหนึ่งในล้าน" 

ร่างเล็กมองไปทางหญิงชราคนหนึ่งที่นั่งอยู่ตรงเก้าอี้ข้างร้านซึ่งมีไว้สำหรับนั่งพัก และดูเหมือนว่าหญิงชราคนนั้นจะตาบอดด้วย 

"ทุกอย่างไม่มีอะไรได้มาง่ายๆเพราะงั้นถ้าได้มาแล้วควรดูแลมันให้ดีที่สุด" 

ร่างเล็กไม่ได้สนใจในสิ่งที่หญิงชราพูด ดูท่าแล้วเหมือนคนเลอะเหลือนคงจะพูดไปเรื่อย เลยเดินกลับเข้าไปในร้านคืนปล่อยให้คุณหญิงดารณีรอนานมันจะดูไม่ดีได้ แต่เหมือนไทป์จะคิดผิดเพราะคนที่เขาไม่ชอบขี้หน้าถึงขั้นเกลียดกำลังนั่งคุยกับคุณหญิงอยู่แต่อีกฝ่ายหันหลังจึงทำให้ไทป์ไม่เห็นหน้า 

"มาแล้วหรอจ้ะหนูไทป์ นี่ตาดาร์กลูกชายน้าจ้ะ"คุณหญิงดารณีรีบเดินเข้าไปหาร่างเล็กก่อนจะแนะนำให้ทั้งคู่รู้จักกัน 

"สวัสดีครับ" 

ร่างเล็กเอ่ยขึ้นก่อนเพราะดูท่าอีกฝ่ายน่าจะอายุมากกว่า ต่างจากอีกฝ่ายที่พอได้ยินเสียงก็จำได้ทันทีก่อนจะหันไปมองร่างเล็กแล้วก็ยกยิ้มมุมปากออกมา 

"หึ..." 

"ไอ้โรคจิต!!" 

ไทป์ที่เห็นว่าเป็นใครก็เผลอชี้หน้าอีกฝ่ายแล้วเรียกออกไปโดยมีคุณหญิงดารณีมองการกระทำของทั้งคู่อย่างงงๆแต่ถึงอย่างนั้นก็ต้องแปลกใจไปอีกที่ลูกชายของตนยิ้มถึงแม้จะเป็นเพียงแค่ยิ้มมุมปากก็ตาม 

 

 

 

 

 

.......................................................................... 

TBC. 

ความคิดเห็น