Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 10

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 18 มิ.ย. 2563 03:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 10
แบบอักษร

 

"พีเรียนที่นี่หรอ?"

 

โปรดปรานมองไปยังร่างสูงโปร่งของอีกคนที่ตนเอ่ยถาม ความรู้สึกเก่าๆเริ่มหวนกลับคืน จากที่เคยคิดว่าลืมเลือนไปแล้ววันนี้กำลังชัดขึ้นอีกครั้ง

 

"อื้ม โปรดก็เรียนที่นี่สินะ"

 

"อ่า...ก็ใช่"

 

ไม่รู้ว่าเพราะอะไรโปรดปรานถึงได้ตกอยู่ในอาการกลืนไม่เข้าคายไม่ออกแบบนี้ เป็นเพราะคนตรงหน้าหรือเปล่าก็อาจแน่ใจ หวังว่ามันคงจะไม่ใช่แบบนั้น

 

"โปรด มึงรู้จักเขาหรอ?"

 

ไวน์ที่อยู่ในเหตุการณ์ถามขึ้นเมื่อเห็นคนทั้งคู่เงียบไปเอาแต่จ้องมองกันจนเขารู้สึกอึดอัดขึ้นมา

 

"อ้อ ไวน์นี่พีนะ เป็น..."

 

"เป็นเพื่อนน่ะครับ"

 

นั่นสินะ พีระกับเขาเป็นเพื่อนกันนี่นา เพื่อนที่รู้จักกันตั้งแต่มัธยมปลาย หลังจากจบการศึกษาก็แยกกันไปคนละทิศคนละทาง แต่ก็ไม่คิดว่าจะได้มาเจอกันแบบนี้อีก

 

"งั้น...พีไปก่อนนะสายแล้ว"

 

"อื้ม"

 

ตอบเพียงแค่นั้นอีกคนก็รีบวิ่งออกไปพร้อมกับโปรดปรานที่ยกมือขึ้นมาแตะหน้าอกตัวเองเพราะรู้สึกว่าข้างในกำลังทำงานอย่างหนัก ทำไมเขารู้สึกแบบนี้เขาก็ตอบตัวเองไม่ได้เหมือนกัน

 

 

 

 

"แปลกๆ" ไวน์พูดขึ้นขณะกำลังนั่งทานข้าวอยู่

 

"อะไรแปลกวะ?" นัทเดินถือน้ำปั่นเต็มมือทั้งสองข้างเข้ามาทันได้ยินประโยคจากเพื่อนตนพอดีจึงถามกลับไป

 

"กูว่ามึงกับคนที่ชื่อพีอะไรเนี่ยแปลกๆ"

 

และคนที่ถูกกล่าวถึงในประโยคนั่นคงจะไม่พ้นโปรดปรานที่นั่งเงียบๆอยู่ เขามองไปที่ใบหน้าของเพื่อนสองคนตรงข้ามสลับไปมา แต่สุดท้ายก็ต้องหลุบตาลงเพราะสู้สายตาที่บีบคั้นหาคำตอบจากเขาไม่ไหว

 

"เออ ยังไงวะ?"

 

"ก็ไม่ไง...เพื่อนสมัยมอปลาย"

 

"เพื่อนแน่หรอวะ?"

 

แม้จะไม่อยากพูดถึงเท่าไรแต่เขาก็เห็นว่าไม่มีความจำเป็นที่จะต้องปิดอะไร โปรดปรานเริ่มเล่าเรื่องราวความสัมพันธ์ระหว่างเขากับอีกคนให้เพื่อนฟังทุกอย่าง ตั้งแต่การเริ่มเป็นเพื่อน...จนสุดท้ายกลายเป็นแค่คนรู้จัก

 

"แย่จังวะ แล้วมึงรู้สึกยังไงตอนนี้?"

 

"เรา...ไม่รู้"

 

"อ้าว มีแบบคิดถึง เจ็บ หรืออะไรบ้างมั้ย?"

 

ทั้งไวน์และนัทกำลังไถ่ถามตามความอยากรู้ของตน แต่กลับกลายเป็นว่าบางคำถามเขาก็ตอบมันออกไปไม่ได้เหมือนกัน มันสับสนไปหมดจนแยกไม่ออกว่าตอนนี้เขารู้สึกอย่างไร จะว่าคิดถึงก็คงใช่ จะว่าเจ็บก็ไม่เท่าไร

 

"เออๆ แล้วแต่ละกัน มีอะไรก็บอกพวกกู" นัทคงรู้ตัวว่ากดดันคาดคั้นจนเกินไปเลยเอ่ยปัดๆเพื่อไม่ให้อีกคนคิดมาก

 

"พี่อัคมึงมารับอีกมั้ยวันนี้?"

 

"มาเหมือนเดิมแหละ"

 

"เขาคิดไรกับมึงป้ะโปรด กูเห็นเวลาพี่เขามองมึงนะ" ไวน์เอ่ยไปตามที่เห็น

 

"อะ...อะไร ก็ปกติ"

 

อยู่ๆก็หน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆซะงั้น โปรดปรานได้แต่ก้มลงมองข้าวในจานไม่กล้าสบตาเพื่อน เขารู้ว่าอีกคนเปลี่ยนไปจากตอนแรกที่เจอกันแต่ถึงอย่างนั้นจะให้เขามาคิดเข้าข้างตัวเองก็คงจะไม่ได้ เขากลัว กลัวว่าตัวเองจะพลาดอีกครั้ง

 

"พี่อัคคิดหรือเปล่าไม่รู้ แต่ที่รู้ๆโปรดคิดอะไรแน่ๆ ฮ่าๆๆ"

 

"นัทมึงก็ไปแซวมัน ดูนั่นแก้มแดงไปยันหูละ ฮ่าๆๆ"

 

"หยุดเลยนะ! กินข้าวไปเลย!"

 

"ฮึบ โอเคจ้า หยุดจ้า"

 

ก็คงจะเป็นแบบที่เพื่อนของเขาพูดนั่นแหละ โปรดปรานคงจะคิดอะไรกับอัครินทร์ ก็อีกคนคอยดูแลเขาอยู่ทุกวันนี่นา เป็นพี่ที่ดีคนหนึ่งเลย

 

โปรดปรานไม่คิดเข้าข้างตัวเองหรอกนะ

 

 

 

 

 

 

"เหนื่อยเหรอครับ? สีหน้าไม่ดีเลย"

 

อัครินทร์ว่าพลางเดินไปใกล้อีกคนที่ยืนหน้านิ่วคิ้วผูกโบว์ก่อนจะใช้ฝ่ามือแตะลงไปที่หน้าผากเพื่อวัดอุณหภูมิ

 

"ตัวก็ไม่ร้อนนี่หรือปวดหัวครับ?"

 

ถามอย่างสงสัยแต่อีกคนก็ไม่ตอบอะไรแถมทำปากบึนใส่เขาอีก มันน่าฟัดจริงๆ

 

"เปล่าครับ"

 

"แล้วเป็นอะไรครับ?"

 

"ขอกอดได้มั้ยครับ?"

 

อัครินทร์เลิกคิ้วมองอีกคนเพราะแปลกใจ อยู่ๆก็มาอ้อนขอกอดจากเขา แล้วมีหรือที่เขาจะไม่ให้

 

"นะๆๆๆ"

 

"ได้สิครับ อยากกอดเมื่อไรก็ได้เลย"

 

เขายิ้มให้กับอีกคนพร้อมกับอ้าแขนออกเพื่อให้อีกคนกอด โปรดปรานคว้าเอวสอบเข้าหาตัวจนร่างหนาเซตามแรงก่อนจะกอดตอบไปอย่างอบอุ่น เด็กน้อยของเขาคงมีเรื่องทุกข์ใจอะไรล่ะมั้งถึงได้อ้อนเขาแบบนี้ แต่ก็ช่างเถอะ สำหรับอีกคนจะขออะไรเขาก็ให้ได้ทั้งนั้น

 

"กอดแน่นๆเลยครับ"

 

"ครับ"

 

"น่ารักจังเลยนะเราอ่ะ"

 

"หือ?"

 

โปรดปรานผละใบหน้าออกจากอกแกร่งมองอีกคนที่พูดอะไรบางอย่างที่มันฟังแล้วจั๊กกะจี้หัวใจแปลกๆ

 

"อะไรนะครับ?"

 

อัครินทร์ก้มมองใบหน้าหวานก่อนเลื่อนสายตาไปทั่วจนสุดท้ายมาอยู่ที่ริมฝีปากของอีกคน โปรดปรานมองตามสายตาที่ค่อยๆเลื่อนไปตามใบหน้าของเขาอย่างนึกเขินอาย ก่อนจะหลับตาลงเพราะอีกคนโน้มใบหน้าเข้าหาตนช้าๆจนรู้สึกไอร้อนที่กระทบผิวจนพาใจเต้นระส่ำ

 

อัครินทร์เปลี่ยนเป้าหมายจากริมฝีปากอีกคนอย่างนึกเสียดายก่อนจะเลื่อนไปสัมผัสแผ่วเบาที่หน้าผากมนแทน มันคงไม่ดีหากเขาคิดจะฉวยโอกาสกับอีกคน ถึงแม้ใจจะอยากทำมากแค่ไหนแต่เขาก็ต้องยับยั้งชั่งใจ ทำตามใจตัวเองมากไปมันก็ไม่ดีสักเท่าไร

 

แต่แบบนี้ก็คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง...

 

โปรดปรานลืมตาขึ้นมองสบตาอัครินทร์ก่อนจะหลุบใบหน้าลงซบอกแกร่งอย่างเคย ใจเต้นแรงจนแทบทะลุออกมาจะให้จ้องตาอยู่ได้ยังไง แค่นี่ก็เขินจะแย่อยู่แล้ว

 

"ผม...ผมจะไปอาบน้ำนะครับ"

 

"อ้าว เดี๋ยวสิ พี่ยังกอดไม่พอเลย"

 

เขาตะโกนตามหลังเด็กน้อยที่รีบวิ่งเข้าห้องตัวเองไปอย่างลนๆ แก้มแดงๆของอีกคนทำให้เขาเสียอาการ จากที่เป็นคนนิ่งๆกลับทำตัวไม่ถูกขึ้นมาเมื่ออยู่ต่อหน้าคนตัวเล็กนั่น ให้ตายสิ เป็นแบบนี้ไปได้ยังไง

 

แค่ทำตัวให้ปกติยังยาก อย่าถามหาความเป็นตัวเองเลย

 

เวลาแบบนั้นน่ะ ใครเขาจะมามัวนึกถึงความเป็นตัวเองกันอยู่ล่ะ

 

 

 

-------------------------

 

ไม่ม่าหรอกเชื่อซี้~~

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น