facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

จีบ ครั้งที่ 7 : เพื่อน ( ไม่จริง )

ชื่อตอน : จีบ ครั้งที่ 7 : เพื่อน ( ไม่จริง )

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 16 มิ.ย. 2563 20:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
จีบ ครั้งที่ 7 : เพื่อน ( ไม่จริง )
แบบอักษร

 

 

เช้าวันนี้ชั่งเป็นเช้าที่ไม่สดใสเอาซะเลย คงเป็นเพราะความรู้สึกที่มันค้างคาจากเมื่อคืน จึงทำให้ผมตาค้างจนถึงตอนนี้ มันนอนไม่หลับจริง ๆ เพราะใจมันไม่สงบสุข ตามันเลยหลับไม่ลง

เฮ้อ ผมนี่อาการเหมือนคนอกหักเลยเนาะ ทั้ง ๆ ที่ยังไม่ได้เป็นอะไรกับเขาเลยสักนิด นอกจากคำว่าเพื่อน คำ ๆ นี้มันยังติดใจผมไม่หาย

หรือฉันคิดไปเอง เป็นเพลงที่ผมเปิดฟังซ้ำ ๆ ในวันที่ใจอ่อนแออย่างเช่นตอนนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาทำให้เรา มันดูพิเศษกว่าคนอื่นก็ไม่แปลกหรอกที่ผมจะคิดเข้าข้างตัวเองขนาดนี้ เฮ้อ

ถึงผมจะนอนไม่หลับ แต่ผมก็นอนคิดเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งคืน ผมจึงตัดสินใจว่า ผมจะเดินหน้าต่อไป ถึงปลายทางสุดท้ายมันจะไม่ได้สวยงาม แต่ต่อให้ผมไม่ได้บอกความรู้สึกของผมออกไปในตอนนี้ ในตอนที่คนน่ารักยังไม่รับรู้ แสดงว่าผมนายข้ามฟ้าคนนี้ก็ยังมีหวัง ถึงจะเป็นหวังที่ริบหรี่ก็ตาม

เพราะฉะนั้น วันนี้เป็นวันหยุดที่ไม่ต้องไปมหาวิทยาลัย แต่หัวใจของผมมันเรียกร้องบอกว่าอยากเจอคนน่ารัก ไอ้ใจไม่รักดีมันบังเอิญคิดถึงเขา ผมคงต้องพามันไปหาเจ้าของหัวใจที่หอของเขาสินะ เตรียมตัวเตรียมใจไว้ให้ดีเลยคนน่ารัก ระวังจะหัวใจวายไปซะก่อน ผมขอเตือน

ต่อไปนี้ผมจะรุกจีบคนน่ารักโดยที่ไม่ให้เขารู้ตัว ผมจะทำอะไรตามใจตนเอง ทำให้เต็มที่เผื่อว่าวันนึงมันจบลง จะได้ไม่ต้องมานั่งเสียใจทีหลัง ในเมื่อตอนนี้มีโอกาสก็ควรที่จะสู้ถึงที่สุด สู้โว้ยยยยยย

โพสต์

ข้ามฟ้า คนหล่อ

คบกับฟ้า คนน่ารักไม่ต้องเปลี่ยนแปลงอะไรเลย นอกจากนามสกุล มาใช้นามสกุล โชติวงศ์ ด้วยกันนะครับ #ข้ามฟ้าคนน่ารัก ติดแฮชแท็กเองนักเลงพอ

ถูกใจ คอมเมนต์ แชร์

 

@ ตอง : กรี๊ด กัปตันลงเรือเองโดยที่เราไม่ต้องพาย ทีมคนน่ารักค่ะ

@ แมน : ถามเขาหรือยังว่าอยากใช้นามสกุลมึงรึเปล่า

@ ข้ามฟ้า คนหล่อ : @ แมน ทำไมต้องถามยังไงถ้าเขาเป็นเมียกูเขาก็ต้องใช้

@ แมน : @ ข้ามฟ้า คนหล่อ เอาเขาเป็นแฟนให้ได้ก่อนเถอะแล้วค่อยมานั่งคิดเรื่องนี้

@ ข้ามฟ้า คนหล่อ : @ แมน มึงรอดูเลย

 

เหอะ ไอ้แมนไอ้เพื่อนเวรแทนที่จะให้กำลังใจกูมึงนะมึง

 

7.00 น. เป็นเวลาที่ผมอาบน้ำเรียบร้อยและเตรียมตัวเตรียมใจ พร้อมที่จะไปเจอคนน่ารักแล้วครับ

ถึงเมื่อวานใจมันจะเศร้าไปบ้าง แต่ในวันนี้มันจะต้องมีความสุขมากกว่าเดิม ขอให้ฟ้าที่ดูสวยงามในวันนี้ ช่วยเป็นกำลังให้ผมด้วยนะครับ

บรึ้นนน

ข้ามฟ้าขับรถมอเตอร์ไซค์คู่ใจออกโลดแล่นไปยัง ถนนสายความรักสู่ถนนสายมีรักเพื่อไปหาค้ำคูณ แต่ถึงยังไงผมก็ต้องผ่านทางบ้านร้างหลังนั้นที่เจ้าหมาอาศัยอยู่ แวะเอาอาหารไปในเจ้าหมามันหน่อยก็แล้วกัน

เพราะมันทำให้ผมหายเศร้าใจ เมื่อผมได้ระบายออกไป คนเราใครทำอะไรให้ก็ต้องตอบแทน เหมือนกับผมในตอนนี้ที่จะตอบแทนเจ้าหมาด้วยอาหารดี ๆ หมามันจะได้โตไว ๆ

ถ้าคอนโดนผมเลี้ยงสัวต์ได้ ผมจะเอามันไปอยู่ด้วย แต่ถึงคอนโดผมจะเอามันไปอยู่ด้วยไม่ได้ ผมก็จะแวะเวียนมาให้อาหารเจ้าหมาบ่อย ๆ

บรึ้นนน

20 นาทีผ่านไปข้ามฟ้าได้เดินทางมาถึงทางเข้าหอของค้ำคูณแล้ว บังเอิญทางเข้ามีร้านขายไก่ย่างพอดี เจ้าหมาน่าจะชอบ

"ป้าครับขายยังไงหรอครับ" ข้ามฟ้าเอ่ยถามราคา

"ไม้ละ 10 บาทลูก"

"งั้นเอา 5 ไม้ครับ"

"นี่จ้ะ"

"ขอบคุณครับ"

หลังจากที่ข้ามฟ้าได้อาหารของเจ้าหมาแล้ว จึงขับรถไปยังบ้านร้างหลังนั้นทันที

เอี๊ดดด เสียงเบรกรถ เมื่อถึงเป้าหมายคือบ้านที่เจ้าหมาอาศัยหลบนอน

"หมา หมา เจ้าหมา" มันไปไหนของมัน ปกติตอนที่เดินมาส่งคนน่ารักก็อยู่แถวนี้ตลอดนี่น่า "หมา โฮ่ง ๆ"

ทันทีที่ครับฟ้าส่งเสียงโฮ่ง ๆ ออกไป เจ้าหมาตัวสีน้ำตาลก็ตอบรับทันทีพร้อมกับวิ่งหางกระดิกมาทางคนที่ยืนอยู่

"โฮ่ง ๆ" เจ้าหมากระโดดดีใจที่ได้กลิ่นอาหารในมือของข้ามฟ้า

"ฮ่า ๆ ใจเย็น ๆ ได้กินแน่นอน" ข้ามฟ้านั่งลงและแกะไก่ย่างออกจากไม้ทั้งหมด 5 ไม้และฉีกเป็นชิ้นเล็ก ๆ ให้เจ้าหมา

"กูนึกว่ามึงไปไหนแล้วซะอีกหมา กินเยอะ ๆ นะ กูขอตัวไปก่อน ต้องไปหอคนที่ทำให้กูอกหักเมื่อคืน ถ้าความสัมพันธ์ของกูกับคนน่ารักพัฒนาขึ้นเมื่อไหร่ กูจะพาเขามาแนะนำให้หมารู้จักนะเพื่อน"

อืม แต่ว่าตอนนี้หมาก็กินข้าวแล้ว แต่คนหล่อยังไม่ได้กินข้าวนี่สิ ทำไงดีนะ ติ๊กต๊อก ติ๊กต๊อก อ๋อ ก็ไปกินที่หอคนน่ารักไงไม่เห็นยาก โอเคงั้นไป ใจมันนำไปก่อนแล้วจะให้ทำไง ผมก็ทำได้แค่ตามใจไปก็แค่นั้น

 

หอพักอรุณ

เป็นหอพักที่ค้ำคูณอาศัยอยู่และเป็นร้านใต้หอที่ผมจะมาฝากท้องในวันนี้

"ป้าครับ เอาข้าวกะเพราทะเลจานนึงครับ"

"โอเคจ้า หาโต๊ะนั่งก่อนนะ"

สิ้นเสียงของป้า ข้ามฟ้าจึงมองไปในร้านเพื่อหาโต๊ะนั่ง ตอนนี้ทุกโต๊ะมันเต็มไปหมด แต่ดูเหมือนจะมีโต๊ะตัวนึงที่ยังว่างอยู่

ข้ามฟ้าก้าวขาไปยังโต๊ะตัวนั้นอย่างรวดเร็ว อืม บรรยากาศก็ดีใช่ย่อย แต่ดูเหมือนว่าฝนจะตกนะวันนี้

หลังจากข้ามฟ้ากำลังเพลิดเพลินไปกับบรรยากาศเย็น ๆ ที่แสนสบายอยู่นั้น ก็มีเสียงของคนที่ทำร้ายจิตใจของผมด้วยคำว่าเพื่อนเข้ามาในโสตประสาท

"ป้าครับ คูณเอาข้าวกะเพราทะเลหนึ่งจานครับ"

"โอเคคูณ เดี๋ยวป้าเอาไปส่งพร้อมกับพ่อหนุ่มโต๊ 9 เลยนะ สั่งเหมือนกันพอดี"

"ครับ" ค้ำคูณหันมาตามทางที่ป้าวิบอก

หือ "คนที่นั่งโต๊ะตัวนั่น คือ ฟ้าใช่ไหม" คนน่ารักเอ่ยชื่อของข้ามฟ้าออกมาด้วยความดีใจที่ได้เจอฟ้าในตอนนี้

เพราะเมื่อวานค้ำคูณรู้สึกผิดแปลก ๆ ที่ทำให้ฟ้ามีท่าทีแบบนั้น ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ว่าทำไมฟ้าถึงแปลกไป แต่ตอนนี้ในเมื่อฟ้ามาอยู่ตรงนี้แล้ว เราจะทำให้ฟ้ากลับมาเป็นข้ามฟ้าคนดิมเอง

แต่เราควรเริ่มจากตรงไหนก่อนดี อืม ในขณะที่ค้ำคูณกำลังคิดวิธีที่จะเข้าหาข้ามฟ้า ก็มีสายตาของคนแอบมองไปที่คนน่ารักอย่างเอ็นดู

"อ๋อ นึกออกแล้ว" ทันทีที่คนน่ารักหันหน้ากลับมาตามทางเดิม เป็นทางที่ข้ามฟ้านั่งอยู่จึงทำให้คนที่ลอบมอง หลบสายตาแทบไม่ทัน

'เก็กไว้ไอ้ข้าม อย่าพึ่งหลุด'

ตึก ตึก ตึก เสียงเท้าของคนน่ารักก้าวมาใกล้โต๊ะของข้ามฟ้าเรื่อย ๆ เรื่อย ๆ จนสุดท้ายก็ถึงโต๊ะหมายเลข 9 หมายเลขแห่งการก้าวผ่านทุกสิ่งทุกอย่างไม่ว่าจะดีหรือร้ายแต่เราก็ต้องก้าวผ่านมันไปให้ได้

"ฟ้ามาทำอะไรที่นี่หรอ" ค้ำคูณถามออกไปด้วยใจกล้า ๆ กลัว ๆ

"มาร้านข้าว คงมาซักผ้ามั้ง" เชรด คิดได้ไงวะไอ้ข้าม เจ๋งเป้ง

"เอ่อ ก็จริงของฟ้า" ฟ้าตอบเหมือนกำลังหงุดหงิดเราอยู่เลย แล้วถ้าเกิดขอนั่งกินข้าวด้วยจะไม่โดนไล่ออกมาใช่ไหม แต่ถ้าไม่ลองไม่รู้ ฮึบ สู้ ๆ

"ฟะ…ฟ้าเราขอนั่งกินข้าวด้วยได้ไหม โต๊ะมันเต็มหมดแล้ว ได้ไหม"

ค้ำคูณใช้ตากลม ๆ ของตัวเองจ้องมองไปยังข้ามฟ้าที่ตอนนี้กำลังจ้องมองกลับ และก็ต้องเป็นค้ำคูณเองที่เป็นฝ่ายหลบตา เพราะไม่อาจสู้ตาที่ดูไม่เป็นมิตรขนาดนั้นได้

"………."

ค้ำคูณยืนคอตกอยู่ข้าง ๆ โต๊ะเพื่อรอให้คนที่นั่งอยู่ก่อนแล้วเอ่ยปาดอนุญาต แต่ยืนเท่าไหร่ฟ้าก็ไม่อนุณาตสักที จึงทำให้ค้ำคูณมองไปรอบ ๆ เพื่อหาโต๊ะว่าง โอ๊ะ ตรงนั้นว่างหนึ่งที่พอดี

แต่โต๊ะตัวนั้นมีพี่ที่อยู่ข้างห้องนั่งอยู่นี่ แต่คูณไม่คุยกับพี่เขาในทุกครั้งที่เขาทักเลยนะ เขาจะให้คูณนั่งไหมนะ 'อือ คูณเมื่อยแล้วนะ'

"นั่งลงสิ จะยืนทำไม" สุดท้ายก็เป็นข้ามฟ้าเองที่ยอมลงให้คนตรงหน้า เห็นแล้วสงสารยังไม่ได้ใจอ่อรอะไรหรอกนะ

"อื้ม ขอบคุณนะฟ้า" ค้ำคูณฉีกยิ้มที่กว้างที่สุด ให้กับคนใจดีตรงหน้า

ไม่มอง ไม่มอง "……." อย่ามายิ้ม ผมยังไม่หายงอล

"ข้าวได้แล้วลูก ขอโทษนะจ๊ะที่ให้รอนาน" ป้าวิเอ่ยขอโทษขอโพยลูกกค้าที่ข้าวพึ่งพาถึงหลังจากเลทไปครึ่งชั่วโมง

"ไม่เป็นไรครับ"

เป็นค้ำคูณเองที่ตอบรับป้าวิ คูณเข้าใจว่าในร้านคนเยอะ อีกอย่างไม่อยากให้ป้าวิลำบากใจด้วยเพราะป้าวิใจดีกับคูณมาก ๆ ชอบแถมข้าวให้คูณบ่อย ๆ คูณถึงไม่กล้าทิ้งป้าวิไปกินร้านอื่นไง

'อือ ของโปรด ทะเล ทะเล' ค้ำคูณร้องเพลงอยู่ในใจด้วยใบหน้ามีความสุขยิมแย้มที่ได้กินของโปรด

"อ้าม"

ในขณะที่ค้ำคูณกำลังจะตักข้าวกิน จู่ ๆ จานข้าวมันก็หายไปกับตา ค้ำคูณมองตามจานข้าวที่คนตรงหน้าลากไปหยุดข้าง ๆ จานของเขา

"เอ่อ ฟ้าเราของจานข้าวเราหน่อยสิ"

"……." ไม่มีเสียงตอบรับจากคนตรงหน้า มีแต่มือของข้ามฟ้าที่ตักอาหารทะเลในจานของตัวเอง ไปใส่ยังจานของค้ำคูณจนหมด ไม่เหลืออาหารทะเลในจานแม้แต่ชิ้นเดียว เหลือก็แต่ข้าวกับพริกและกะเพราที่เต็มจาน

เพราะตักมาจากในจานของคนน่ารักด้วยเหมือนกัน ก็เมื่อวันก่อนที่กินข้าวด้วยกัน ผมสังเกตเห็นว่าค้ำคูณไม่กินผักทุกชนิดเขี่ยข้างจานตลอด เขาคงจะไม่ชอบกินจริง ๆ ผมจึงแลกกับค้ำคูณในสิ่งที่เขาชอบตักไปใส่ในจานเขาแทน แล้วตักสิ่งที่คนน่ารักไม่ชอบมากินเอง

ฟึบ ข้ามฟ้าดันจานกลับไปที่เดิม โดยที่สายตาของค้ำคูณยังมองอยู่แบบนั้นด้วยความรู้สึกตื้นตันในใจ ขนาดฟ้าแปลกไป ยังทำให้เราขนาดนี้เลยหรอ อึก ก้อนสะอึกมันจุกในคอ จะร้องไห้ตรงนี้ไม่ได้นะคูณ อึก

ค้ำคูณพยายามซ่อนใบหน้าตัวเองที่น้ำตาเริ่มปริ่มโดยการตักข้าวเข้าปากแล้วก้มหน้าเคี้ยวตุ่ย ๆ นี่สินะที่เขาเรียกว่ากินข้าวทั้งน้ำตา

บรรยากาศรอบตัวของคนทั้งคู่เป็นบรรยากาศที่ผู้พบเห็นรู้ได้ถึงความรู้สึกของคนทั้งคู่ มันเป็นบรรยากาศที่ตลบอบอวลไปด้วยความอึดอัดและความสุขปะปนกันไป

เพราะตอนการกินข้าวไม่มีการพูดคุยอะไรกันเลยแม้แต่ประโยคเดียว จึงทำให้ค้ำคูณทำตัวไม่ถูกกับสถานการณ์นี้

'อือ เราควรทำไงต่อดี' ถ้าชวนฟ้าคุยฟ้าจะคุยกับคูณไหม ปวดหัวคูณปวดหัว คูณไม่รู้จะทำไงต่อดี ในหัวซีกซ้ายบอกกับคูณว่า ไม่ต้องชวนคุยกินข้าวไปเงียบ ๆ ถ้าเขาจะคุยเดี๋ยวเขาก็ทักเอง

แต่สมองซีกขวาบอกว่า ชวนเขาคุยสิค้ำคูณ เขาโกรธค้ำคูณอยู่ เขาคงจะชวนค้ำคูณคุยหรอกนะ 'อือ คูณควรเลือกทางไหนช่วยบอกคูณที'

"เป็นอะไร ส่ายหัวทำเดี๋ยวก็ปวดหัวหรอก หยุดสาย เดี๋ยวนี้" อือ เป็นอย่างที่ซีกซ้ายบอกจริง ๆ ด้วย

"เปล่า ไม่ได้เป็นอะไร" ค้ำคูณตอบออกไปพร้อมกับสายหัวหงึก ๆ

"ก็ดีที่ไม่ได้เป็นอะไร แล้วเวลาตอบก็แค่พูดออกมาไม่ต้องส่ายหัว รู้ไหม" ดื้อบอกไม่ให้ส่ายก็ยังส่าย

"เรารู้ครับ"

ครับ ครับ ครับ ครับ ตอนนี้ในหัวของข้ามฟ้ามีแต่คำว่าครับเต็มไปหมด คนน่ารักเคยพูดครับซะที่ไหน พอพูดแล้วแมร่งน่าจับฟัดฉิบหาย อ๊ากกกกกกกกกกกกกก เป็นเสียงกรีดร้องในใจของข้ามฟ้า

"ฟ้าเป็นอะไรหรือเปล่า" คูณเห็นฟ้าเอาแต่ทำหน้าเหมือนกดกั้นอะไรสักอย่าง ดูอึดอัดชอบกล

"เปล่า ผมไม่ได้เป็นอะไร"

ฟ้าแปลกไปจริง ๆ นะ เพราะในช่วงนี้ฟ้าจะแทนตัวเองด้วยชื่อไม่เคยได้ยินคำว่าผมอีกเลยจนมาวันนี้

"ฟ้าทำไมไม่แทนตัวเองด้วยชื่อแล้วล่ะ" ค้ำคูณเองคอถามด้วยความสงสัย

ตึกตัก ตึกตัก เป็นเสียงหัวใจของข้ามฟ้าที่เต้นโครมครามขึ้นมากับภาพตรงหน้าที่มันเกินจะต้านทาน "ผมไม่อยากแทนอะจะทำไม" เออ จะทำไม

"กะ…ก็ไม่ทำไม แต่เราก็ยังอยากรู้อยู่ดีว่าทำไม"

"ก็ผมงอลคนน่ารักอยู่ ผมก็จะแทนตัวเองว่าผมแบบนี้ไปเรื่อย ๆ จนกว่าผมจะหายงอล ถึงจะกลับมาแทนตัวเองว่าชื่อเหมือนเดิม" เยี่ยมไอ้ข้ามเยี่ยม

"งอลเราหรอ" คูณไปทำอะไรให้ฟ้างอลกันนะ เมื่อวานฟ้าก็ยังดี ๆ อยู่เลย เรายังเดินจับมือกันมาถึงหออยู่เลยนะ แกร็ก ๆ ค้ำคูณเกาหัวด้วยงง

"ใช่ ผมงอลค้ำคูณอยู่ที่มาวันนี้ ก็เพื่อมาให้ค้ำคูณง้อผม" ไอ้ข้ามเอ้ยไอ้ข้าม งอลก็งอลเขาเองยังต้องพาตัวเองมาให้เขาง้ออีกน่าอนาถใจจริง ๆ

"แต่เราง้อใครไม่เป็นนะ เราควรทำยังไงให้ฟ้าหาย งอลเราหรอ"

ในชีวิตนี้ตั้งแต่เกิดมาค้ำคูณยังไม่เคยง้อใครเลย สักคน ส่วนมากค้ำคูณจะไม่รู้ว่าใครเขาโกรธหรืองอลรึเปล่า ถ้าเกิดคนคนนั้นเงียบไปค้ำคูณก็จะคิดว่าเขาอาจไม่อยากพูดก็ได้

เพราะอาจจะเป็นสิ่งนี้ด้วยแหละมั้ง ที่ทำให้ค้ำคูณไม่มีเพื่อนต้องอยู่คนเดียวมาตลอด จนมาเจอฟ้าเพื่อนคนแรกในรอบหลายปี ถึงคูณจะง้อใครไม่เป็น แต่คูณจะพยายาม เพื่อที่ฟ้าจะได้อยู่กับคูณไม่ทิ้งคูณไปไหน

"ไม่เห็นอยากเดี๋ย…"

ข้ามฟ้ายังพูดไม่ทันจบก็มีสายโทรศัพท์โทรเข้ามา

"ใครวะ" ข้ามฟ้าพูดออกมาด้วยอารมณ์หงุดหงิด

จากนั้นข้ามฟ้าจึงหยิบโทรศัพท์มือถืออกมาจากกระเป๋ากางเกงเพื่อดูคนโทรมาถ้าไม่สำคัญนะมึง สวยแน่ ๆ

 

 

Rrr. แมนเพื่อนเหี้ย

อืม เหี้ยจริง ๆ

ตู๊ดดด

"โหล"

(สัส รับโทรศัพท์เสียงเขียวเชียวนะมึง)

"แล้วมีไร"

(กูจะโทรมาบอกว่ามึง เข้ามามอ.หน่อย พี่โม มันเรียกพบผู้ชายปี 2 โลจิสติกส์ทั้งหมด พี่มันยังย้ำกับกูว่ามึงต้องมาให้ได้)

"มาเรียกพบอะไรในวันหยุดวะ" หงุดหงิดผมหงุดหงิดมากตอนนี้เท่ากับแผนที่ผมว่างไว้พังหมด พัง!!!

(เออ มึงก็เข้ามาหน่อย กูกับให้เมฆมาแล้วเนี่ยเร็ว ๆ นะมึง มาเจอกันที่ใต้คณะ)

"เออ ๆ เดี๋ยวไป"

ตื้ด

หลังจากวางสาวไปข้ามฟ้าก็ยังไม้พูดสักคำเพราะมัวแต่คิดว่าจะทำยังไงกับคนตรงหน้าที่นั่งมองมาด้วยใบหน้าแบ๊วนี่ดี

"ค้ำคูณ"

"อื้ม ว่า" คูณรอฟังฟ้าอยู่เลย ว่าแล้วต้องมีเรื่องอะไร

"ค้ำคูณอยากให้ผมหายงอลใช่ไหม"

"อื้ม เราอยากให้ฟ้าหายงอลเรา" คูณดีใจมาก ๆ ที่ฟ้าก็ให้โอกาส

"งั้นถ้าผมบอกให้ทำอะไรไปไหน ก็ต้องห้ามขัดขืนนะรู้ไหม"

"รู้ เราจะไปขัดขืน เราจะทำตามที่ฟ้าบอกทุกอย่าง" วิธีการง้อของฟ้าก็ง่ายเหมือนกันนี่ ไม่เห็นยากเลย

"ดี งั้นค้ำคูณไปกับผมหน่อย"

"ไปไหน"

"ไม่ต้องถามไปถึงเดี๋ยวก็รู้เองตามมา"

"อ่าว เราไม่มีสิทธิถามอะไรเลยหรอ นี่มันตัวเรานะตัวของค้ำคูณ ครูเคยสอนเรามาว่า ถ้าสงสัยอะไรให้ถามนะฟ้า แล้วเราสงสัยแต่ฟ้าบอกไม่ต้องถามมันย้อนแย้งอะฟ้า"

หืมมมมม หมั่นเขี้ยวโว้ยยยยยย อย่ามาเถียงด้วยปากกับแก้มอ้วน ๆ แบบนี้นะ ฟ้าบอกเลยว่าฟ้าจะไม่ทน

"อยากให้ผมหายงอลไหม"

หงึก ๆ "อยาก เราอยากให้ฟ้าหายงอล แล้วกลับมาเป็นฟ้าคนเดิมฟ้าคนที่ใจดี คนน่ารัก"

"อะแฮ่ม พะ...พอ ไปได้แล้วไป!"

ข้ามฟ้ากล่าวเสร็จ จึงเดินไปที่รถตัวเองเพื่อกลบอาการแปลก ๆ ที่เกิดขึ้น

"ฟ้าเป็นอะไรของเขานะ ไม่สบายหรือเปล่า หรือว่าร้อน แต่ก็ไม่น่าจะใช่เพราะฟ้าครึ้มเหมือนฝนจะตกขนาดนี้ แล้วฟ้าจะหน้าแดงทำไมกัน"

"จะไปไหม มัวยืนหาอะไร"

"ไป ๆ" ค้ำคูณีรีบก้าวขาสั้น ๆ ของตัวเองไปยังรถที่ข้ามฟ้านั่งอยู่ 'เท่ห์จัง'

"เอ้า หมวกกันน็อค" ข้ามฟ้ายื่นให้คนน่ารักทันทีที่มาถึง

"ขอบคุณครับ'

ค้ำคูณยื่นมือออกไปรับแล้วนำมาใส่หัวของตัวเอง แต่ใส่อยู่นานสองนานก็ไม่ได้สักที จึงทำให้คนที่กำลังมองดูรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา

"ปล่อยมืออกจากหมวก เร็ว!"

"อะ...อือ ไม่เห็นต้องเสียงดังใส่กันเลย"

แต่ข้ามฟ้าไม่สนใจคำพูดของคนน่ารัก นอกจาก ดึงสายหมวกกระชากให้คนตรงหน้าเข้ามาใกล้ ๆ เพื่อทำการล็อคหมวก แต่ข้ามฟ้าคงไม่รู้สินะ ในระยะที่มันใกล้ขนาดนี้ทำให้ใครหน้าแดงไปแล้วบ้าง

"เสร็จแล้ว โป๊ก"

"อือ ตีหัวเราทำไหม"

"อยากตีจะทำไม ขึ้นรถมา ขึ้นได้ไหมหรือต้องให้ผมอุ้ม"

"มะ...ไม่ต้องเราขึ้นได้ ใครจะให้ฟ้ามาอุ้มเรากัน"

ฟึบ ทันทีที่ค้ำคูณก้าวขึ้นรถ ข้ามฟ้าก็ออกรถทันที

อื้อ แต่ฟ้าขับเร็วมากเลย คูณกลัว "ฟ้า ฟ้า ฟ้า!" แต่ดูเหมือนว่าฟ้าจะไม่ได้ยิน

"ฟ้า!!!" ค้ำคูณพูดออกไปด้วยเสียงที่ดังที่สุดของตัวเอง เพื่อที่ฟ้าจะได้ยิน แล้วมันก็ได้ผลจริง ๆ

"ว่าไง ค้ำคูณ!!" ข้ามฟ้าตะโกนเสียงแข่งกับลมที่กำลังตีหน้า

"ฟ้าขับช้า ๆ หน่อยได้ไหม"

"ห๊ะ!"

"ขับช้า ๆ หน่อย!!"

"โอเค"

ข้ามฟ้าชะลอความเร็วตามที่คนข้างหลังบอกทันที เฮ้อ ค่อยหายใจหายคอโล่งหน้า อืม ชอบจัง เย็นมากเลย หวังว่าฟ้าที่มืด ๆ ในตอนนี้ คงจะไม่ตกมาแกล้งเรากับฟ้าหรอกนะ

มหาวิทยาลัย

หลังออกจากหอของค้ำคูณมาได้ไม่นานก็เดินทางมาถึงจุดหมาย

เอี๊ยดดด ข้ามฟ้าขับรถไปจอดตรงหน้าคณะที่ไอ้แมนบอก แต่ดูท่าคนมาใหม่จะเป็นจุดสนใจของคนที่อยู่ใกล้ตึก ในตอนนี้เป็นอย่างมาก

เพราะไอ้ข้ามมันมีคนซ้อนมาด้วยปกติไอ้นี่หวงรถจะตายไป ไม่เคยให้ใครขึ้น แต่คนคนนี่เป็นคนแรกที่ได้ขึ้นรถมัน แถมยังมีบริการถอดหมวกให้อีก

ไอ้ข้ามแปลกไป เพื่อนทั้งคณะแล้วผู้คนบริเวณนั้นรู้สึกตกตะลึงกับสิ่งที่มันทำ นอกจากเมฆและแมนที่ไม่ได้ตกใจไปกับพวมมันเพราะชิน

"ฮิ้ววว พาใครมาด้วยวะ ไอ้เสือ" นี่เป็นอีกชื่อนึงที่เพื่อนมันเรียกตั้งแต่อยู่ปีหนึ่ง

"พวกมึงจะแซวกันทำไม เพื่อนกัน" ข้ามฟ้ากัดฟันพูดคำว่าเพื่อนออกมา ทั้ง ๆ ที่ไม่ได้อยากจะพูดคำนั้นออกไปเลยสักนิด

"เพื่อนจริงเหรอ"

"เออ เลิกแซว"

"ไป ค้ำคูณเดินตามผมมา" ข้ามฟ้าหันไปพูดกับคนที่ยืนอยู่ข้างหลัง

"อะ...อื้ม" ค้ำคูณยังคงตื่น ๆ จากสายตาของคนที่กำลังมองมาในขนาดที่เดินตามฟ้าไปด้วย

"นั่งตรงนี้นั่งข้างผมนี่แหละ รู้ไหม อย่าไปไหนโดยที่ผมไม่รู้เข้าใจไหม"

"เข้าใจ เราโตแล้วนะฟ้า ชอบทำเหมือนเราเป็นเด็ก ๆ อยู่เรื่อย เราดูแลตัวเองได้"

"ผมว่าค้ำคูณดูแลตัวเองไม่ได้ดีหรอก"

"ทำไม"

"ก็ถ้าจะให้ดีต้องให้ผมดูแลไง หึ" ข้ามฟ้าพูดออกไปด้วยสายตาของเสือผู้รอตะปบแมว

"ทะ...."

"ไอ้ข้าม!" พี่โมเรียก

"ว่าไงวะพี่ เรียกซะเสียงดังเชียว"

"กูยืนคุยอยู่ตรงนี้ตั้งนาน กูเรียกมึงหลายรอบแล้วเหมือนกันแต่มึงก็ไม่สนใจ ข้าง ๆ มันมีอะไรให้สนใจกันนักวะ" โมมองไปยังคนข้าง ๆ ตัวของไอ้น้องรหัสตัวดี อืม ก็น่ารักดีนี่

ข้ามฟ้ามองตามสายตาของพี่รหัสที่มองมายังคนข้างตัวอย่างหิวกระหาย ผมรู้ว่าพี่มันคิดอะไร เสือย่อมเห็นเสืออยู่วันยังค่ำ

พรึบ ข้ามฟ้าเขยิบตัวเองมาบังคนน่ารักไว้ทันที บังให้พ้นจากสายตาของโมที่จ้องมองมาไม่หยุดพร้อมกับจ้องสายตาไปยังผู้เป็นพี่รหัสอย่างไม่เกรงกลัวสิ่งใด

"หึ ขี้หวงนะมึง ขู่ กูเชียว มึงคิดว่ากูจะเอามึงจะทำอะไรได้"

อูยยยยยย เสียงของเด็กโลจิสติกส์ที่อยู่ตรงนั้นส่งเสียงร้องออกมากันเป็นแถว

"ของผม"

"แต่น้องเขาน่ารัก ตรงสเปคกูว่ะ"

"ของผม"

"แต่..."

"ของผม"

"ของผม

"ของผม"

"ของผม!!"

.

.

.

"เออ! ไอ้ห่ากูยอม เลิกจ้องกูสักที กูไม่ยุ่งแล้วไง"

"ฟ้าใจเย็น ๆ นะ" ค้ำคูณที่เห็นท่าไม่ดี จึงรีบพูดปลอบคนตรงหน้าที่เอาตัวมาบังจากสายตาแปลก ๆ จากพี่คนนั้น ที่จ้องมองมา

"อืม โอเค"

ฟู่ ข้ามฟ้าปรับอารมณ์ตัวเองให้เข้าที่ ถึงอารมณ์จะเย็นลงแล้ว แต่ก็ยังคงนั่งบังค้ำคูณอยู่แบบนี้ไม่ขยับออกไปไหน

 

ผมเป็นคนขี้หวงและใจร้อนเวลาหวง

ทำไงได้ก็คนน่ารักมีคนเดียว

ผมเลยหวงไปหมด กลัวมีคนมาแย่งคุณไป...

เพราะคนน่ารักคือคนของใจ❤

ผมเลยไม่อยากให้ใครมาแตะต้อง

 

 

 

 

 

เข้ามาพูดคุยกัน ได้ที่เฟซบุ๊ก : นักเขียน หน้าใหม่ ได้นะคะ

สามารถเข้าไปเล่นแท็กในทวิตเตอร์ โดยใช้

#จีบคุณด้วยจดหมาย

ส่วนทวิตของไรท์ @Mousyツ

ไปเล่นกันเยอะ ๆ น๊า

ช่วยคอมเมนต์และรีวิวเพื่อเป็นกำลังให้นักเขียนด้วยนะคะ

 

ความคิดเห็น