facebook-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เจ้าเล่ห์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 431

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 16 มิ.ย. 2563 17:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เจ้าเล่ห์
แบบอักษร

นักรบ talk

 

 

"แต่มีแฟนชื่อเนยครับ"

 

"ฉ..ฉันยังไม่มีแฟน"

 

"อนาคตไม่แน่นะครับ พี่อาจมีแฟนชื่อนักรบก็ได้"ผมพูดอย่างมั่นใจ ยัยนี่มันน่าแกล้งจริงๆเลยวะ 

 

"อนาคตไม่มีอะไรแน่นอนหรอกนะ"

 

"นั้นสิครับ  ไม่แน่...."

 

"ไม่แน่อะไร"พี่เนยถามอย่างสงสัย

 

"ไม่แน่พี่อาจเป็นเมียผมก่อนเป็นแฟนก็ได้"

 

"ปัญญาอ่อนแหละ ฉันจะกลับบ้านแล้ว"

 

"ครับๆๆ"แล้วผมก็เดินรีบตามพี่เนยตลอดทาง พูดคุยกัน ถามนู้นถามนี่ไปเรื่อยๆ

 

 

"บ้านฉันอยู่ในซอยนี่แหละ ส่งฉันแค่นี้พอ"

 

"พี่อยู่คนเดียวหรอ"

 

"เปล่า ก็อยู่อย่างครอบครัวปกตินั้นแหละ พ่อแม่ ลูก"

 

"พี่เป็นลูกคนเดียวหรอ"

 

"เปล่า มีน้องชายด้วย แล้วจะถามฉันอีกนานไหม จะเข้าบ้าน"

 

"ครับๆ เจอกันพรุ้งนี้ครับ"

 

"อืม ขอบคุณสำหรับวันนี้"ผมนึกอะไรดีๆออกและ

 

"ขออะไรแทนขอบคุณได้ไหม"ผมพูดอย่างออดอ้อน ผู้หญิงทุกคนแพ้ผู้ชายอ้อนๆอยู่ประมาณที่ผมเจอพวกผู้หญิงมาก็90%

 

"อะไร!"พี่เนยพูดอย่างเสียงดัง

 

"หลับตาก่อน"

 

"ฉันไม่มีเวลามาเล่นด้วยหรอกนะ"

 

"น่าานะแป๊บเดียวเอง"

 

"อืม"ยัยนี่ก็หลับตาอย่างที่ผมพูด แล้วผมค่อยๆยื่ดหน้าเข้ามาใกล้ๆๆเพื่อ....

 

ตุบ!!!

 

"โอ้ย! นี่พี่ทำอะไรเนี้ย"ผมร้องออกเมื่อยัยพี่เนยสุดแสบต่อยเข้ามาที่ท้องผมเต็มๆเลย หมัดหนักเหมือนนะเนี้ย ยัยผู้หญิงมือหนัก บอกได้คำเดียว

 

 

จุก!!!

 

 

"ฉันควรจะถามนายมากกว่าว่านายจะทำอะไร "ยัยนี่ฉลาดอย่างที่คิด เออกูลืมไปยัยนี่เรียนหมอนี่หว่า

 

"ผมแค่จะเอาฝุ่นออกจากผมพี่ แค่นั้นเอง"

 

 "​​​​​เป็นผู้ชายที่ตอแหลเก่งมาก"

 

"นี่พี่กล้าด่าผมหรอ"ปากจัดจริงๆผู้หญิงคนนี้ สงสัยจีบอยากสะแล้ว

 

"ก็เออนะสิ ฉันด่าหมาตัวไหนอยู่หรอ อย่ามาทำแบบนี้อีกนะ"

 

"ครับ😞" ผมพูดอย่างสำนึกผิดจริงๆ(อย่าเชื่อนายนักรบมากนะ เตือนแล้วนะ)

 

"ขอตัว"แล้วพี่เนยก็เดินเข้าซอยไป โดยที่ผมก็ยืนที่เดิม

 

"หึๆเล่นตัวไปก่อนเถอะครับ สักวันเดี๋ยวผมจะให้พี่ร้องขอชีวิตผมเลย"

 

 

 

 

ผับ&_%√|•...€

 

 

"ไงครับ คุณนักรบ ทำไมมาช้าจังครับหรือว่าแอบกินมาก่อนแล้ว"ไอไม่เอยขึ้นถามอย่างกวนๆ ซึ่งก็ปกติของมัน มีหมาอยู่ในปากเยอะ

 

"กูไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่คอนโด แล้วก็ดิ่งมานี่เลย"ผมนั่งข้างไอเพรชแล้วชงเหล้าจิบๆเข้าปากแก้เซ็ง

 

"แล้วก่อนหน้านี้มึงไปคอนโดที่ไหนมาก่อนละ"มันก็ยังจะถามอีกเนอะ

 

"แล้วมึงเสือกอะไรกับชีวิตกูหนักหนา ต้องให้กูตอบไหมว่าใส่กางเกงในสีอะไรอะ"

 

"ไอเ_ ้ย กูก็ถามดีๆปะ"

 

"แล้วมึงจะถามให้ได้อะไรขึ้นมา ถามหาชีวิตกูแล้วถูกหวยหรอ"

 

"เออ  ไม่ถามก็ได้ ชิ"แล้วมันสะบัดหน้าอย่างงอนๆ

 

"ชิ พ่อง"ผมพูดหงุดหงิด

 

"เชอะ" ชั่งแม่งเถอะ

 

"มึงก็ช่วยเอาเด็กๆมึงไปก่อนได้ไหมวะไอเพรช เห็นแล้วเกะกะลูกตา"ตั้งแต่มาเห็นมั่วแต่กับผู้หญิง สักวันเป็นโรคขึ้นมากูจะหัวเราะให้

 

"เออ!!...กลับไปก่อนนะสาวๆเดี๋ยวเจอกันที่ห้อง"พูดเพราะกับสาวแต่ตะโกนใส่กูอีกเพื่อนรัก

 

"ไอวา มึงไม่คิดจะพูดอะไรหน่อยหรอวะ ตั้งแต่เข้าร้านมาจนถึงนะเวลานี้ กูยังไม่ได้ยินเสียงมึงพูดซักแอะเลย"ไอไม้ถามอย่างสงสัย

 

"นั่งมองหมาทะเลาะกัน สนุกกว่าเยอะ"

 

"พ่องมึงสิ มึงไม่พูดดีสุดและ" 

 

"เออ ไอรบมึงกับสาวแพทย์เป็นอย่างไรบ้างวะ"ไอเพรชถาม

 

"ก็ดี"ผมตอบง่ายๆสั้นๆ

 

"ช่วยอธิบายไอคำว่าก็ดีของมึงมาดิ"

 

"ยัยนั้นให้โอกาสกูจีบแล้ว ซึ่งก็เข้าทางกูและ แล้วอีกอย่างไม่มีผู้หญิงคนไหนรอดจากน้ำมือของนักรบได้ นอกจากเบื่อแล้วก็ทิ้ง"

 

"เออ กูจะรอดูว่ามึงจะเป็นเสือผู้ล่าเหยื่อหรือเสือถอดเขี้ยว555"

 

"เออ มึงค่อยดูแล้ว อย่าลืมที่เคยพนันไว้แล้วกัน เตรียมเงินให้กูเลย"

 

"เออ ไม่ลืมหรอก"ไอเพรชตอบอย่างส่งๆแล้วจากนั้นมันก็แดกเหล้าต่อ ต่างคนต่างแดกเหล้าแล้วคุยกันไปเรื้อยๆ(ยกเว้นไอวายุ)

 

 

 

#ผมคิดว่าผมต้องเป็นผู้ชนะแน่นอน ไม่อย่างนั้นอย่ามาเรียกผมว่านักรบแล้วกัน

 

 

 

 

#ฝากกดหัวใจ กดติดตาม แล้วก็ comment เพื่อให้กำลังใจด้วยนะคะ ถ้าผิดพลาดประการใดหรือว่าไม่ถูกใจผู้อ่านก็ขออภัยนะ ที่นี้ด้วย

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น