facebook-icon Twitter-icon Line-icon

นิยายของไรท์ส่วนใหญ่เป็นนิยายแนวฟีลกู๊ดนะคะ ขอบคุณที่เข้ามาเป็นความรักของกันและกันค่ะ^_^

ชื่อตอน : | 3 | คลั่งรัก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.9k

ความคิดเห็น : 73

ปรับปรุงล่าสุด : 17 มิ.ย. 2563 10:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
| 3 | คลั่งรัก
แบบอักษร

คลั่งรัก 3

“คุณพ่อคะ ผิงอยากเปลี่ยนคนดูแล”

“มีปัญหาอะไรรึเปล่าลูก”

ฉันเหลือบตามองเจ้าของใบหน้าหล่อนั่งกระดิกเท้าสบายใจ อวดหุ่นน่าหลงใหลอยู่บนโซฟาด้วยสายตาเหยียดๆ

“มีเยอะเลยล่ะค่ะ”

“ไหนขนมผิงลองบอกพ่อสิว่าฟรานซิสเขาไม่ดียังไง?”

เจอคำถามนี้เข้าไป ฉันถึงกับไปไม่เป็น จะให้ฉันบอกพ่อว่า ไม่ชอบเขาเพราะเขามาขโมยจูบฉันก็กระไรอยู่

“แล้วพ่อมีเหตุผลอะไรถึงสนับสนุนเขาคะ”

“ฟรานซิสเขาเป็นลูกเพื่อนสนิทพ่อ ไว้ใจได้ที่สำคัญเขายังเก่งด้านต่อสู้ และยังฉลาดมากเลยนะลูก”

ฉันกรอกตามองบนกับคำยกยอของพ่อ

“แต่หนู...”

“ทำเพื่อพ่อเถอะนะ พ่อจะได้สบายใจ ไม่ต้องเป็นห่วงลูก”

ฉันถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ในเมื่อพ่อขอร้องขนาดนี้ ฉันจะกล้าปฏิเสธได้ยังไงกัน

“ก็ได้ค่ะ”

“ดีมาก พ่อมีนัดกับมิสเตอร์อเล็ก พ่อไปก่อนนะลูก”

“ค่ะ รักพ่อนะคะ”

หลังจากวางสายพ่อ ฉันเลยทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตรงข้ามกับฟรานซิสด้วยอาการเซ็งสุดๆ

“ทำไม? อยู่กับฉันมันน่าหนักใจขนาดนั้นเลย”

“มาก”

“หึหึ แต่เราคงต้องอยู่กันไปอีกนาน ฉันชักชอบรสบลูเบอร์รี่แล้วด้วยสิ”

เขาพูดพลางโยนองุ่นเข้าปาก และคำพูดนั้น ทำให้หน้าฉันร้อนผ่าวไปหมด รสบลูเบอร์รี่ที่เขาพูดถึงคือรสลิปมันฉันเอง

“ขอโทษที่เผลอจูบเธอ ตอนแรกฉันแค่จะแกล้งเล่น ไม่คิดว่าจะ...”

“หยุดพูดถึงเรื่องนั้นเถอะ ฉันโตที่อังกฤษ ฉันไม่ใส่ใจเรื่องแบบนี้หรอก”

ฉันว่าพลางก้มหน้างุดๆ พยายามท่องในใจว่าเหตุการณ์เมื่อครู่มันเป็นอุบัติเหตุ

ปากฟรานซิสแค่พลาดมาโดนปากฉัน ไม่ใช่การจูบสักหน่อย

“เหอะ คงจูบกับคนอื่นจนเป็นเรื่องธรรมดาสินะ”

“ใช่สิ ก็มันเป็นการทักทาย”

“เหอะ”

ฉันมองตามหลังฟรานซิสที่อยู่ๆก็หงุดหงิด เดินกระฟัดกระเฟียดออกไป

“อะไรของเขา”

ระหว่างที่ฉันยังงุนงงกับท่าทางของฟรานซิสเสียงอ๊อดหน้าประตูก็ดังขึ้น

ติ๊งน๊อง ติ๊งน๊อง

ฉันหันมองซ้าย ขวาแต่ก็ไม่พบใครเดินออกมาเปิดประตู

ถ้าจำไม่ผิด แม่บ้านที่ฟรานซิสให้มาเตรียมห้องให้ฉันลงไปเอาอะไรสักอย่างด้านล่างกันนี่นา

ติ๊งน๊อง ติ๊งน๊อง

“ค่า กำลังออกไปเปิดค่ะ”

ด้วยความรำคาญเสียงรัวกระหน่ำกดอ็อดที่ยังคงดังไม่หยุด ฉันเลยตัดสินใจเดินไปเปิดเอง

แอร๊ด

“ทำไมเปิดช้าแบบนี้ยะ คอยดูนะ ฉันจะฟ้อง

ฟรานให้ตัดเงินเธอ”

ผู้ห๕ตรงหน้าฉันสะบัดผมดัดลอนถึงกลางหลัง ใบหน้าประโคมด้วยเครื่องสำอางจัดเต็มพูดด้วยน้ำเสียงไม่รื่นหูก่อนที่หล่อนจะเงยหน้ามองฉันเสียอีก

“เอ๊ะ นี่เธอเป็นใคร”

“เอ่อ คือ...”

“คงเป็นเด็กที่ฟรานซิสเรียกมาคั่นเวลาตอนฉันไม่อยู่สินะ”

“-0-“

เหลือเชื่อเลยว่าผู้หญิงหน้าตาดี ดูไฮโซจะมีกริยาที่น่ารังเกียจได้ถึงขนาดนี้

“เหอะ ร้อนเงินมากสิท่า รับงานตอนเย็นซะด้วย”

ผลั๊ก

เคยบอกแล้วใช่มั้ยว่าร่างกายฉันไวกว่าสมอง ตอนนี้แม่นั่นเลยลงไปนอนกองกับพื้นเพราะโดนฉันถีบเข้าเต็มๆ

“อีกระหรี่”

“เธอเรียกชื่อตัวเองทำไม”

“ฉันจะตบสั่งสอนแกและจะส่งคนของคุณพ่อมายำแกซ้ำคอยดู”

“เอาสิ ถ้ากล้า”

ผู้หญิงคนนั้นยันตัวลุกขึ้น กำลังจะพุ่งมาตบฉันแต่กลับต้องชะงักเมื่อมีคนเดินเข้ามา

“มีเรื่องอะไรกันรึเปล่าคะ”

แม่บ้านสองคนที่ลงไปเอาของ เดินเข้ามาพอดี พวกเธอมองเราทั้งคู่ด้วยสีหน้าตกใจ

“พวกแกมาก็ดี ไปจับนังนี่ไว้”

“คงไม่ได้หรอกค่ะ”

“ใช่ค่ะ อย่ามีเรื่องกันเลยนะคะ”

แม่บ้านสองคนนั้นพูดขึ้น พยายามประนีประนอมให้เธอเย็นลง

“ฉันให้คนละห้าพัน ไปจับมันไว้”

“ไม่ได้ค่ะ ใจเย็นๆก่อนดีกว่านะคะ”

“ทำไม!!? น้อยไปหรอ หมื่นนึง ฉันจ่ายเงินสดตอนนี้เลยก็ได้”

“มันไม่ได้เกี่ยวกับเงินหรอกค่ะ แต่พวกดิฉันทำแบบนั้นไม่ได้ มันไม่ถูกต้อง”

ดูเหมือนผู้หญิงคนนั้นจะเริ่มโกรธจัดแต่เวลานี้ฉันนับถือแม่บ้านของฟรานซิสมากที่พวกเธอไม่เห็นแก่เงิน

“ได้ พวกแกไม่จับ ฉันจัดการเองก็ได้”

เมื่อหาตัวช่วยไม่ได้เธอเลยพุ่งตรงเข้ามาหาฉันอีกครั้ง ง้างมือขึ้นหมายจะตบแต่ดีที่ฉันจับไว้ทัน

“ทำอะไรกัน!!!”

“คุณชาย!”

“ฟราน”

“ฉันถามว่าทำอะไรกัน!!?”

ทุกคนสะดุ้งเฮือกรวมถึงฉันด้วย เมื่อท่าทางของฟรานซิสดุดันขึ้นกว่าเวอร์ชั่นปกติหลายเท่า

“คือผู้หญิงคนนี้อะค่ะฟราน”

“อย่ามาใกล้ผมริต้า”

ฉันแอบเผลอหลุดขำหน้าตาเหวอหวาของผู้หญิงคนนั้นเมื่อโดนฟรานซิสสั่งเสียงดุ

“ส่วนเธอมานี่”

ฟรานซิสลากแขนฉันให้เดินไปฝั่งห้องนอนเขาซึ่งฉันเองก็พยายามดิ้นแต่ไม่มีวี่แววว่าจะหลุดจากมือเขาได้เลย

“ปล่อยฉันนะ ฉันเดินเองได้”

ในที่สุดฟรานซิสยอมปล่อยฉันเมื่อเราเข้ามาอยู่ในห้องเขา

“เธอจะไปมีเรื่องกับริต้าทำไม”

ฉันตวัดสายตามองฟรานซิสเขม็งเมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูด

“นายควรไปจัดการคนของนาย ไม่ใช่ลากฉันมาด่าแบบนี้!”

“อย่ามาขึ้นเสียงใส่ฉันนะผิงผิง!!”

“นายก็อย่ามาตะคอกใส่ฉันนะไอ้มาเฟียโรคจิต!!”

เอาวะ ตายเป็นตายแต่คนอย่างขนมผิงไม่มีทางตกเป็นรองใครแน่นอน

“คราวหลังอย่ามามีเรื่องในบ้านฉันอีก”

ฉันถลึงตาใส่ฟรานซิสผลักอกเขาสุดแรงด้วยความโมโห

“ฉันไม่ใช่คนเริ่ม เมียคุณนู้นเป็นคนเริ่ม”

“ริต้าไม่ใช่เมียฉัน”

ฟรานซิสข่มตาลงเหมือนพยายามสงบสติอารมณ์

“มันเรื่องของคุณ ไม่เกี่ยวกับฉัน คุณจะมีเมียกี่คนก็ไม่เกี่ยวกับฉัน”

“มันจะอะไรนักหนาวะ ก็แค่ขอว่าอย่ามีเรื่องแค่นี้เอง”

“แต่ฉันไม่ได้เริ่ม!!!”

ฉันตะโกนออกไปสุดเสียง กำหมัดตัวเองแน่น

คุณเคยรู้สึกเจ็บใจในเรื่องที่ตัวเองไม่ได้เป็นคนทำแต่ต้องมาแก้ไขตัวเองมั้ย ตอนนี้ฉันรู้สึกแบบนั้นแหละ

“ริต้าเขาเป็นคนแบบนี้ เธอก็อย่าไปสนใจสิ”

“เหอะ นายก็พูดง่ายนะ ห่วงกันมากก็อบรมกันดีๆสิ”

“มันไม่ใช่แบบนั้น”

“ไปเคลียร์กับคนของนายเถอะ อย่ามายุ่งกับฉัน”

ฉันดึงข้อมือตัวเองออกจากมืิอฟรานซิสมองหน้าเขานิ่ง

“ทำไมเข้าใจอะไรยากแบบนี้วะผิงผิง”

“อย่ามาเรียกฉันว่าผิงผิง เราไม่ได้สนิทกัน”

พูดจบ ฉันเลยเดินออกมาจากห้องเขาโดยไม่หันกลับไปมองเขาอีก

บ้าจริง นี่ขนาดอยู่ด้วยกันวันแรก ฉันยังต้องมาเจออะไรเฮงซวยขนาดนี้แล้วต่อไปฉันจะอยู่ได้ยังไงกัน

——————-

แง เจ็บไปทั้งหัวใจ ทำไมยังทนTT

มาค่ะแม่ ใครอยากอ่านต่อคอมเมนท์เลย

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว