Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 9

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 17 มิ.ย. 2563 02:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 9
แบบอักษร

 

"โปรดอย่าพึ่งไป!"

 

อัครินทร์รีบเข้าคว้าข้อมือคนตัวเล็กกว่าทันทีที่อีกคนกำลังจะเดินหนีเขา หลังกลับจากห้างโปรดปรานก็นั่งเงียบมาตลอดทาง เห็นทีเขาคงจะปล่อยให้เรื่องมันค้างคาอีกต่อไปไม่ได้แล้ว

 

"ปล่อยครับ ผมเหนื่อย"

 

"ไม่ เราต้องคุยกันให้รู้เรื่อง"

 

"ผมบอกว่าผมเหนื่อย ไม่ได้ยินเหรอครับ?"

 

โปรดปรานหันกลับมาหาอีกคนพร้อมกับมือเล็กพยายามแกะมือหนาออกเพราะเวลานี้เขาไม่อยากจะรับฟังอะไรทั้งนั้น หัวใจเขาเหนื่อยเกินจะรับรู้อะไรด้วยซ้ำ

 

"โปรด..."

 

"...."

 

"เดี๋ยวสิ"

 

อัครินทร์ดันประตูห้องอีกคนเข้าไปได้ก่อนที่ร่างบางจะปิดมัน เขายืนมองโปรดปรานที่ยืนหันหลังให้ก่อนจะถอนหายใจออกมาเพื่อควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ให้ใจร้อนใส่อีกคน

 

"ที่เราเห็นวันนี้พี่แค่..."

 

"ผมไม่อยากฟัง"

 

โปรดปรานหันมาหาร่างหนาพร้อมกับหยาดน้ำตาที่เริ่มไหลอย่างห้ามไม่อยู่ ใจดวงน้อยๆมันเจ็บปวดเหมือนโดนกรีดแทงลึกๆจนแทบทนไม่ไหว เขาไม่อยากเป็นแบบนี้แต่ก็ห้ามไม่ให้รู้สึกไม่ได้ ความรู้สึกที่เขามีต่ออีกคนนั้นมันไม่เหมือนเดิมแล้ว ตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้เพราะแม้แต่ตัวเขาเองก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน

 

"พี่จะทำอะไร กับใคร ก็เรื่องของพี่ ผมไม่มีสิทธิ์ไปยุ่งผมรู้ ผมมันงี่เง่าเอง"

 

"แล้วทำไมเราไม่ฟังพี่ก่อน?"

 

"เพราะมันเป็นเรื่องของพี่ไง ไม่ต้องมาบอกผมหรอกผมผิดเอง ขอโทษนะครับ ขอผมพักผ่อนนะ"

 

"อืม"

 

แม้จะยังไม่ทันได้อธิบายอะไรแต่อัครินทร์ก็ยอมทำตามที่อีกคนบอก เขาไม่ได้จะปล่อยเรื่องนี้ไปอยู่แล้ว ก็แค่อยากให้อีกคนใจเย็นลงกว่านี้แล้วค่อยคุยกันใหม่

 

หลังจากปล่อยให้อีกคนอยู่กับตัวเองเขาก็ออกมาทำอาหารเย็นไว้เผื่ออีกคนตื่นขึ้นมาแล้วหิวจะได้มีอะไรทาน ตลอดเวลาเขาเทียวเข้าออกห้องอีกคนเพื่อดูอาการ จากตอนแรกที่อีกคนเอาแต่นอนร้องไห้ก็หลับไปด้วยความเพลียคงเพราะเจ้าตัวร้องไห้หนักนั่นแหละ

 

แต่ครั้งนี้เขาไม่กล้าแม้แต่จะเข้าไปกอดปลอบอีกคนอย่างที่เคยทำ

 

 

 

 

เปลือกตาสีไข่หลับพริ้มก่อนจะขยับถี่ๆบ่งบอกว่าเจ้าตัวกำลังตื่นจากนิทรา ดวงตากลมบวมเป่งเพราะผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักทำให้หนังตาหนักอึ้งจนต้องปิดมันลงไปอีกรอบ เพดานสีขาวเบื้องหน้าคือสิ่งแรกที่โปรดปรานมองเห็นก่อนจะเลื่อนสายตาไปมา

 

"ตื่นแล้วเหรอครับ? หลับไปนานเลยนะ หิวมั้ย? พี่ทำของโปรดไว้ให้เราด้วยนะ"

 

"...."

 

ใบหน้าหวานหันไปตามเสียงก่อนจะพบคนตัวโตกว่านั่งอยู่ข้างเตียงมองมาที่ตนพร้อมกับรอยยิ้ม โปรดปรานพลิกตัวตะแคงข้างหันหลังให้อีกคนทันทีที่เห็น เขายังไม่อยากเห็นอีกคนในตอนนี้

 

"ไม่คิดจะคุยกับพี่หน่อยเหรอครับ?"

 

เขาไม่ได้โกรธที่อีกคนเมินใส่แต่กลับรู้สึกเอ็นดูเพราะมันน่ารักเกินกว่าจะทำแบบนั้น

 

"พี่ทำซุปข้าวโพดที่เราชอบไว้ด้วยนะ พิเศษแครอทด้วย"

 

เมนูโปรดของโปรดปรานอัครินทร์จำได้ดีทุกอย่างไม่ว่านานแค่ไหนอีกคนก็ยังชอบอยู่เหมือนเดิม แต่ดูเหมือนครั้งนี้มันจะไม่ได้ผลเพราะอีกคนยังคงนอนนิ่งไม่โต้ตอบอะไรเขา

 

"Mint Chocolate Chip ที่เราชอบก็มีนะ ไม่หิวเหรอครับ?"

 

"...." โปรดปรานยังคงนิ่งอยู่เหมือนเดิม

 

"ก็ได้ครับ ถ้าเราไม่กินพี่คงต้องทิ้ง เก็บไว้ก็จะเสียเปล่าๆ"

 

เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบปนเศร้านิดๆ วิธีนี้มันมักได้ผลเสมอ และเขาเชื่อแบบนั้นมาตลอด

 

"อย่าทิ้งนะ!"

 

คนตัวเล็กลุกขึ้นนั่งทันทีพร้อมกับพูดออกมาเสียงดังจนทำให้เขาต้องยกยิ้มให้ เจ้าตัวคงลืมตัวก่อนจะนั่งก้มหน้าลงไม่มองมาที่เขา

 

"ครับไม่ทิ้งครับ แต่เราต้องคุยกันก่อนนะ"

 

"ไม่คุย"

 

"แน่ใจนะครับว่าจะทำแบบนี้"

 

อัครินทร์มองไปที่โปรดปรานที่เบือนหน้าไปทางอื่นอย่างหงุดหงิดเพราะถูกขัดใจ แม้จะเอ็นดูแต่เวลานี้เขาต้องเคลียร์กับอีกคนให้รู้เรื่อง

 

"โอเคครับ"

 

"เฮ้ย!! ปล่อยนะ!!"

 

เขาพาร่างหนาๆของตัวเองมานั่งบนเตียงข้างๆอีกคนก่อนมือหนาจะยกเอวบางขึ้นมานั่งบนตักอย่างรวดเร็วจนอีกคนไม่ทันตั้งตัว

 

"ไม่ปล่อย หยุดดิ้นเดี๋ยวนี้นะโปรด"

 

เขาเอ่ยเสียงแข็งเชิงดุอีกคนเพราะท่าทีที่ดูพยศอย่างเอาแต่ใจทำให้เขาต้องเปลี่ยนโหมดเพื่อควบคุมอีกคนไว้

 

"ฮึก..."

 

"ร้องทำไมครับ? พี่ยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ"

 

"ฮืออออ"

 

ฟรึ่บ!

 

อัครินทร์จัดท่าทางให้อีกคนหันหน้ามานั่งคร่อมเขาแทน มือเล็กปัดป่ายน้ำตาที่กำลังไหลออกอย่างแรงจนเขาต้องรีบจับมือนั่นไว้เพราะกลัวหน้าขาวๆจะเป็นรอยแดงเสียก่อน

 

"ไม่ร้องนะครับ พี่ขอโทษ"

 

พูดพร้อมดึงอีกคนเข้ามากอดเพื่อปลอบอย่างที่เคยทำ มือหนาลูบผมนิ่มไปมาอย่างอ่อนโยน โปรดปรานยังคงสะอื้นแต่ก็ไม่ได้หนักอย่างตอนแรก

 

"ฟังพี่นะครับ พี่กับเอยเคยเป็นแฟนกัน แต่เราก็เลิกกันก่อนที่โปรดจะมาอยู่ที่นี่"

 

"ฮึก...."

 

"เอยมีแฟนใหม่แล้ว ที่พี่ออกไปหาเขาเพราะเขาทะเลาะกับแฟน เอยโทรมาร้องไห้ให้พี่ไปหา"

 

"...."

 

"โปรดรู้หรือเปล่าว่าพี่แพ้น้ำตา?"

 

คนในอ้อมกอดไม่ตอบแต่ส่ายหัวไปมาเบาๆเพื่อให้อีกคนรู้แทน

 

"เพราะเขาร้องไห้ พี่เลยไปหา"

 

"ฮึก...ทุกครั้งเลยหรอครับ?"

 

เอ่ยถามขึ้นในขณะที่ใบหน้ายังคงซบไหล่อีกคนอยู่ นั่นคือสิ่งที่โปรดปรานอยากรู้

 

"ครับ"

 

"ฮึก!"

 

"อย่าขยับ ฟังให้จบก่อน ที่ผ่านมาพี่สับสนเอง พี่คิดว่าพี่ยังรักเอยอยู่เลยทำแบบนั้น คอยเป็นคนซับน้ำตา คอยปลอบใจเวลาเขาร้องไห้ แต่พอมาวันนี้พี่รู้คำตอบแล้ว"

 

"....."

 

"กับเอยจริงๆแล้วพี่แค่รู้สึกสงสาร วันนี้มันทำให้พี่รู้ว่าความรู้สึกของพี่ไม่ได้อยู่ที่เอยอีกต่อไป"

 

"งั้นพี่ก็แค่สงสารผมใช่มั้ย?"

 

โปรดปรานผละออกจากอ้อมกอดมองหน้าอีกคนอย่างสงสัย หากเป็นอย่างที่ถามออกไปใจเขาคงเจ็บจนทนไม่ไหวแน่ๆ

 

"หึ ยังไม่เข้าใจอีกเหรอครับ?"

 

คนตัวเล็กส่ายหัวไปมาเบาๆจนอัครินทร์เห็นก็อดที่จะยกมือขึ้นมายีหัวอีกคนเล่นไม่ได้ โปรดปรานหน้ายู่ลงเพราะไม่ได้คำตอบที่ตนต้องการ

 

"พี่ไม่ได้สงสารเรา แต่ความรู้สึกพี่มันอยู่ที่เราไงครับ"

 

"ความรู้สึก? อยู่ที่ผม?"

 

"เฮ้ออ ไปทานข้าวกัน เด็กน้อยของพี่หิวแย่แล้วมั้ง"

 

"พี่! เดี๋ยว!"

 

ไม่ทันตั้งตัวก็โดนคนตัวโตกว่าช้อนร่างอุ้มขึ้นเดินออกจากห้องตรงไปยังห้องครัวทันที โปรดปรานได้แต่งงกับคำพูดของอีกคน ถ้าอีกคนรู้สึกกับเขาแล้วความรู้สึกนั้นมันคืออะไร? ทำไมไม่พูดให้เข้าใจก็ไม่รู้ หรือว่าเขาเป็นคนเข้าใจยากกัน ไม่รู้แล้ว แต่มันคงดีใช่มั้ย? ก็คงงั้นเพราะเขาไม่ได้รู้สึกเจ็บแบบในตอนนั้นแล้วนี่เนอะ

 

 

 

 

 

 

"แหม ยิ้มหน้าระรื่นมาเชียวนะ"

 

ไวน์เอ่ยทักเพื่อนตนทันทีที่อีกคนเดินมาถึง ก่อนหน้านี้เขาเห็นอีกคนลงจากรถหรูของอัครินทร์ด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มจนอดแซวขึ้นไม่ได้

 

"อะไร เราก็ยิ้มปกติ"

 

"ไม่อ่ะ เมื่อวานยังร้องไห้แทบเป็นแทบตายอยู่เลย"

 

"ก็เรา...เอ่อ อ้อ! นัทไปไหนล่ะไม่มาด้วยกันหรอ?"

 

"เปลี่ยนเรื่องเลยนะ เดี๋ยวมันก็มา"

 

"อ่อ..."

 

ใบหน้าหวานรู้สึกร้อนผ่าวทันทีที่คิดถึงอีกคน ไม่รู้เพราะอะไรถึงเป็นแบบนี้แต่มันทำให้เขารู้สึกดีทุกครั้งจนอดยิ้มตามไม่ได้นั่นล่ะ วันนี้เขาคงมีความสุขทั้งวันแน่ๆเลย

 

พลั่ก! ตุ้บ!

 

"อ้ะ!"

 

"เป็นอะไรมั้ยครับ?"

 

"มะ...พี!"

 

 

 

---------------------

พีคือใครรรรร??? แล้วพบกันตอนหน้าจ้า😘

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น