ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 2 ผมตกเป็นเมียเขา

ชื่อตอน : ตอนที่ 2 ผมตกเป็นเมียเขา

คำค้น : วายร้าย,พี่สายฟ้า,พี่วายุ,น้ำ,ผม,ตก,เป็น,เมีย,เขา,นิยาย,y,yaoi

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 24.8k

ความคิดเห็น : 27

ปรับปรุงล่าสุด : 02 เม.ย. 2559 08:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2 ผมตกเป็นเมียเขา
แบบอักษร

 

ผมตกเป็นเมียเขา ตอนที่ 2

 

 

Part สายฟ้า

            จากเหตุการณ์เมื่อตอนที่คุณพ่อเรียกผมไปพบทำให้ผมและน้องต้องกลับมาทานข้าวเย็นที่บ้านหลังจากที่ไม่ได้กลับมาบ้านหลังนี้เป็นเวลานานแล้ว ใช่ครับตอนนี้ผมและวายุอยู่ที่บ้านที่พวกผมอาศัยมาตั้งแต่เล็กๆ หรือที่ที่คนภายนอกเรียกมันว่า คฤหาสน์อัครเดชา

 

            ก้าวแรกที่ผมสัมผัสได้คือทุกๆอย่างยังเหมือนเดิมไม่ได้มีการเปลี่ยนแปลงเลยหลังจากที่ผมไม่ได้กลับมาที่นี่ ผมสัมผัสได้ถึงความอบอุ่น ความรัก และความห่วงใยของทุกๆคุณที่มีให้ผม ที่ผมไม่ได้กลับมาบ้านเลยไม่ใช่ว่าผมไม่อยากกลับนะ แต่เพราะงานที่เยอะจนแทบจะไม่มีเวลานอน เลยคิดว่าอยู่ที่คอนโดมันสะดวก และใกล้ที่ทำงานกว่าเลยเลือกที่จะอยู่ที่นั่นแทน

 

            “คุณสายฟ้า คุณวายุค่ะ คุณผู้หญิงเชิญไปที่ห้องรับประทานอาหารเลยค่ะ”ผมหันไปพยักหน้าให้กับสาวใช้ซึ่งผมไม่คุ้นหน้าคิดว่าคงจะเป็นแม่บ้านที่คุณแม่รับเข้ามาใหม่

 

            “ไอ้สายฟ้า มึงจะยอมแต่งงานไหมวะ”วายยุ น้องชายของผมกระซิบถามขณะที่เราเดินเข้าไปในห้องทานอาหาร ที่มันพูดไอ้กับผมเพราะเราสองคนอายุห่างกันแค่ 1 ปี ทำให้มันไม่ยอมเรียกผมว่าพี่ ผมก็ตามใจมัน

 

            “หึ” ผมไม่ได้ตอบแต่เดินเข้าไปถึงห้องทานอาหาร หันไปสวัสดีคุณพ่อกับคุณแม่ดูท่าทางคุณแม่ท่านจะกระตือรือร้นกับการกลับบ้านของผมครั้งนี้มาก แอบทำให้ผมรู้สึกผิดนิดหน่อยแหะ

 

            “ตาสายฟ้า ตาวายุนั่งก่อนเลยลูกเดี๋ยวแม่จะแนะนำน้องให้รู้จัก”ท่านพูดด้วยสายตาเป็นประกาย ผมหันไปมองรอบๆก็ไม่เห็นว่าจะมีใครสักคน หึ แค่นัดดูตัวก็ไม่ตรงเวลาซะแล้ว หึ!!

 

            พวกเรานั่งรอสักพักผมก็เห็นเด็กผู้ชายคนหนึ่งท่าทางเรียบร้อย ยกกับข้าวมาวางบนโต๊ะ แต่ผมก็ไม่ได้สนใจอะไรจนกระทั่ง

 

            “หนูน้ำนั่งเลยไม่ต้องไปยกแล้ว ที่เหลือค่อยให้พวกเด็กๆยกมาให้” คุณพ่อหันไปพูดกับผู้ชายคนนั้นด้วยท่าทางเป็นเอ็นดู ซึ่งนานๆจะเห็นสักครั้งมันทำให้ผมแปลกใจอยู่ไม่น้อย

 

            “ครับ คุณพ่อ”เด็กผู้ชายคนนั้นหันกลับมาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบร้อย แล้วนั่งลงที่เก้าอี้ข้างคุณแม่และตรงกันข้ามกับงายุ

 

            ผมรู้สึกตะหงิดๆคุ้นๆชื่อนี้แต่ก็ไม่ทันได้คิดอะไรคุณแม่ก็พูดแทรกขึ้น

 

            “หนูน้ำลูกนี่พี่ๆ ไหว้เขาสิลูก”คุณแม่พูด เด็กนั่นก็หันมามองผมกับวายุแล้วไหว้

 

            “สวัสดีครับ พี่สายฟ้า พี่วายุ”ผมพยักหน้าให้น้อยๆ

           

            “เฮ้ย!!! คุณแม่ครับอย่าบอกนะว่าคนนี้” วายุทำเสียงตกใจ พูดออกมาเสียงดังทำให้ผมนึกชื่อนี้ออกทันที

 

            “ใช่จ้ะนี่แหละหนูน้ำ....ว่าที่ลูกสะใภ้แม่”

           

            “อะไรนะครับ” ไม่ใช่เสียงผม ไม่ใช่เสียงไอ้วายุ แต่เป็นเสียงของเด็กนั้น น้ำว่าที่เมียผม

 

            “เซอร์ไพรส์ไหมจ้ะหนูน้ำ ตอนแรกแม่ก็กะจะบอกหนูมานานแล้วว่าแม่อยากได้หนูเป็นลูกสะใภ้ แต่ไม่มีโอกาสสักที เลยมาบอกวันนี้เลยล่ะกัน”ท่าทางตะลึงของเด็ดนั่นทำให้ผมรู้ว่ามันก็ยังไม่รู้เรื่องนี้เหมือนกัน น่าสงสารจริง

 

            “คุณแม่ครับแต่ผมเป็นผู้ชาย”

 

            “แม่ไม่ได้สนสักหน่อยว่าหนูเป็นเพศไหน เพราะยังไงซะ หนูก็เป็นคนดีและเหมาะสมที่จะมาเป็นภรรยาลูกชายแม่ทั้งสองคนที่สุด”

 

            “ห้ะ สองคน ???

           

            “ใช่จ้ะ”คุณแม่พูดพลางยิ้มพลางเหมือนไม่ได้เดือดร้อนอะไร แต่ดูท่าทางเด็กนั้นแล้วทั้งตกใจ ทั้งจะร้องไห้ ผมยังแอบสงสารเขาเลย

 

            “ไม่ครับคุณแม่ ไม่เด็ดขาดผมเป็นผู้ชายนะ จะให้ผมแต่งงานกับผู้ชายด้วยกันเองมันก็มากพออยู่แล้ว นี่ยังจะสองคนอีก” เด็กนั้นพยายามพูดคัดค้านมันก็ดีกับตัวผมอยู่หรอก แต่ที่ทำท่าทางเหมือนขยะแขยงผมนั้นคืออะไร ?

 

            “พอๆ พ่อว่าเรื่องนี้เราค่อยคุยกันก็ได้ ตอนนี้ทานข้าวกันก่อนเถอะ” เสียงคุณพ่อที่เงียบอยู่นานพูดขึ้นขัดก่อนที่คุณแม่และเด็กนั้นจะสร้างสงครามกัน แต่จะว่าไปวันนี้เป็นวันดูตัวของผมกับวายุ แต่ผมยังไม่มีสิทธิ์มีเสียงพูดอะไรเลยด้วยซ้ำ

 

            “กับข้าวอร่อยไหมจ้ะ ตาสายฟ้า ตาวายุ”เรานั่งทานข้าวกันไปซักพักคุณแม่ของผมก็พูดขึ้นมาทำลายความเงียบ

 

            “ครับ”ผมพูดเมื่อเห็นคุณแม่มองแบบลุ้นๆ ยอมรับว่าอาหารวันนี้อร่อยมาก

 

            “อร่อยมากๆเลยครับคุณแม่ ไม่ได้กลับมาทานข้าวตั้งนานคุณแม่ทำอร่อยขึ้นเยอะมากเลยครับ” ผมเป็นคนพูดน้อยไม่เหมือนกับวายุที่มีสายตากรุ่มกริ่มเจ้าชู้ และชอบอ้อนคุณแม่บ่อยๆ

 

            “คิคิ” คุณแม่หัวเราะแปลกๆ แต่ทำไมเด็กนั้นต้องน่าแดงด้วย

 

            เมื่อทานข้าวกันเสร็จคุณแม่ก็ให้พวกเราทุกคนมารวมตัวกันที่ห้องรับแขก บอกว่าจะแนะนำให้รู้จักเด็กนั่น เอ๊ะ มันชื่ออะไรแล้วนะ

 

            “เอาละจ้ะ หนูน้ำก็รู้จักแล้วละนะนี่พี่สายฟ้าและพี่วายุ ลูกแม่เอง” เด็กนั้นหันมามองผมแต่สายตาของเขาดูหวาดระแวงซะจนผมคิ้วกระตุก

 

            “ตาสายฟ้า ตาวายุนี่หนูน้ำ เป็นเด็กกำพร้าที่แม่รับอุปการะมาตั้งแต่น้องอายุ 15 จ้ะ” ผมอึ้งครับคุณแม่รับเด็กมาเลี้ยงตั้งหลายปีแล้ว แต่ทำไมผมถึงไม่เคยรู้เลย

 

            “อายุเท่าไหร่นะ” ผมเอ่ยถามไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่ทำไมเด็กนี้มันต้องสะดุ้งด้วย ?

 

            “เอ่อ..19 ครับ” เขาตอบด้วยเสียงตะกุกตะกัก ดูประหม่า แต่ก็น่ารักดีแหนะ

 

            มองๆไปเด็กนี่เป็นคนผิวขาวมากครับ หน้าก็ออกแนวหวานด้วย ตัวเล็กถึงจะไม่เล็กมากแต่ก็เตี้ยกว่าพวกผมสองคน ตาไม่ได้โตมากแต่ดูมีเสน่ห์ ปากสีชมพูนุ่มนิ่ม ดูๆไปก็น่ารักดีครับ ถือว่าเอาไปเป็นนางแบบ? ได้สบายเลย

 

            “คุณแม่คิดยังไงถึงได้รับไอ้  เอ่อน้องน้ำมาอุปการะละครับ” วายุถามคุณแม่เป็นสิ่งที่ผมเองก็สงสัยอยู่เหมือนกัน

 

            “หนูน้ำช่วยชีวิตแม่ไว้จ้ะ แม่โรคหัวใจกำเริบอยู่ในห้าง วันนั้นแอบหนีพ่อเราไปเที่ยวพอดีโชคดีที่ได้หนูน้ำช่วยไว้”

           

            “หนูน้ำเป็นคนดีนะลูกทั้งน่ารัก นิสัยดี มารยาทงาม มีไหวพริบ แถมยังเก่งงานบ้านงานเรือนด้วย”ดูเหมือนว่าคุณแม่จะพยายามสาธยายสรรพคุณของเด็กนี่ คงจะพยายามวกเข้าเรื่องเดิมอีกแน่

 

            “เด็กแบบนี้แหละจ้ะ ลูกสะใภ้แม่ในอนาคต”

 

            “คุณแม่ครับ!!”เด็กนี่เหมือนจะตกใจที่คุณแม่จู่ๆก็พูดขึ้นมาแบบนี้

 

            “พ่อว่าเอางี้ดีกว่า พ่อจะให้น้องไปอยู่กับแกที่คอนโดก่อนอยู่ด้วยกันไปสักครึ่งปี แล้วจะให้น้องเป็นคนตัดสินใจเองว่าจะแต่งกับพวกแกไหม”

 

            “แต่คุณพ่อครับ”เด็กนั่นเหมือนกำลังจะพูดค้านแต่คุณแม่ก็พูดแทรกขึ้นมาก่อน

 

            “แม่ว่าก็ดีนะ โอเคเอาตามนั้น”

 

            “งั้นคืนนี้พวกแกจะต้องนอนที่นี่กันก่อนแล้วพรุ่งนี้สายๆค่อยให้หนูน้ำจัดกระเป๋าย้ายไปคอนโดแกเลย”

 

            “ครับ / ครับ” ผมกับวายุพูดพร้อมกัน ตอนนี้ทางที่ดีที่สุดก็คือยอมตามใจคุณพ่อคุณแม่ไปก่อนส่วนเด็กนี่จะกำจัดมันออกไปไม่ใช่เรื่องยาก หึหึ

 

            ผมกลับเข้ามาในห้องอาบน้ำเสร็จออกมาก็เจอวายุที่นั่งอยู่ปลายเตียงสีหน้าครุ่นคิด พอหันมาเห็นผมมันก็เริ่มบทสนทนาทันที

 

            “ทำไมมึงดูไม่เป็นเดือดเป็นร้อนเลยที่จะต้องโดนจับคลุมถุงชนแบบนี้”มันหันมาถามผมด้วยแววตาแปลกใจ สงสัย

 

            “คำสั่งของคุณพ่อมึงก็รู้ว่ามันคือสิ่งที่เราไม่สามารถจะขัดได้ตั้งแต่เด็กแล้ว”

 

            “แล้วมึงจะยอมแต่งงานกับน้องมันจริงๆเหรอ ถึงจะน่ารักตรงสเปคเลยก็เถอะ”ผมยอมรับครับว่าเด็กนั่นสวยจริงๆ แต่ถ้าไม่รักยังไงผมก็จะไม่แต่งงานกับมันเด็ดขาด

 

            “เราได้อยู่กับมันครึ่งปีนะ จัดการซะก็สิ้นเรื่อง”

 

            “แล้วมึงจะจัดการมันยังไง กูว่าแบบน้องมันนะเอาเงินให้มันไปดีไหมจะได้จบๆ”

           

 

            “หึ”ผมครุ่นคิดอยู่ในใจ เด็กอย่างมันกำจัดออกจากชีวิตได้ไม่อยากหรอก

 

 

#

 

 

เอาตอนที่สองมาแปะจ้าาา 

ไม่รู้จักถูกใจกับบ้างไหม 

อย่าคาดหวังอะไรกับแพรมาเนอะ

ตอนแรกแค่มีคนเข้าดูแพรก็ดีใจมากแล้วว

ยังไงก็ฝากติดตามกันด้วยนะคะ

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/18.gifhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/18.gifhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/18.gif

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น