ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ทรวงรักนักเลง.>14 พี่โตโน่

ชื่อตอน : ทรวงรักนักเลง.>14 พี่โตโน่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 217

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 15 มิ.ย. 2563 23:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ทรวงรักนักเลง.>14 พี่โตโน่
แบบอักษร

14

——————

-หน้าห้องน้ำ-

ตึก!

เสียงไหล่ฉันชนเขากับใครบางคนแล้วฉันก็เงยขึ้นไปมอง

“พี่โตโน่!!” ฉันตกใจมากไม่คิดว่าจะเจอเขายืนอยู่ตรงนี้

“น้องหวา!!” และดูเหมือนพี่เขาก็ตกใจไม่ต่างอะไรจากฉันเลย ทำไมบังเอิญแบบนี้หน่า ถ้าเป็นไปได้ฉันไม่อยากเจอเขาในสถานการณ์แบบนี้เลย ไม่รู้พี่เขาจะเห็นว่าฉันมากับไบร์ทหรือเปล่า

“น้องหวามาเที่ยวไม่บอกพี่เลยน่ะ ว่าแต่น้องมากับใครคะ” พี่โตโน่เอ่ยถามต่อหรือเขาไม่เห็นฉันตั้งแต่แรกจริงๆ

“อ่อ...หวามากับเพื่อนน่ะค่ะ”

“เพื่อน?” พี่โตโน่เปลี่ยนสีหน้าทันที

“ค่ะ”

“น้องน้ำผึ้งเหรอคะ” แล้วพี่เขาก็ทำท่าสงสัย เหมือนโดนผู้ปกครองจับผิดยังไงไม่รู้เลย เอาเข้าจริงนี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นอีกมุมของพี่โตโน่เลยก็ว่าได้ ทำไมดูไม่อบอุ่นแบบเคยน่ะ

“ไม่ใช่ค่ะ มากับไบร์ทและเพื่อนเขาน่ะค่ะ” สุดท้ายฉันจำใจบอกเขาไป และที่ฉันไม่อยากให้เขารู้ว่าฉันมากับไบร์ทก็เพราะกลัวเขาจะรับรู้เรื่องของฉันที่ตอนนี้ไม่ได้มีสถานะเป็นเพื่อนไบร์ทเหมือนเดิมนะสิและที่สำคัญฉันรู้สึกผิดกับพี่โตโน่อยู่ไม่น้อยที่ควงเขาเที่ยวทำเหมือนมีใจให้แต่ดันพลาดท่ากลายเป็นตอบตกลงเป็นแฟนกับไบร์ทไปก่อน

“ครับ ทำไมพี่ไม่เห็นไบร์ทเลยล่ะ” พี่โตโน่ยังคงถามฉันต่อ แต่ทำไมเขาดูสนใจไบร์ทเป็นพิเศษหรือฉันจะคิดมากไปเอง

“มาค่ะ แต่กลับไปแล้ว”

“ดูท่าทางน้องหวากับไบร์ทสนิทกันจังเลยนะครับ” พี่เขาพูดแบบนี้หมายความว่ายังไงกันแน่ นี่ฉันเริ่มจะไม่มั่นใจกับการกระทำของเขาแล้วน่ะ

“อืออ~ หวาว่าเราไปคุยกันด้านนอกดีกว่านะคะ” ฉันเลยเปลี่ยนเรื่องชวนพี่โตโน่ออกจากหน้าห้องน้ำทันที

“ก็ได้ครับ” แล้วพี่เขาก็เดินนำฉันไปก่อน

.

.

.

ตึกตึก ตึกตึก

“น้องหวานั่งที่โต๊ะพี่ก่อนนะครับ” เมื่อเดินมาถึงโต๊ะพี่โตโน่ก็เอ่ยชวน

“ไม่เป็นไรดีกว่าค่ะ หวาว่าจะกลับแล้ว” ตอนนี้ฉันรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก เขาดูเปลี่ยนไปจนฉันไม่อยากจะคุยด้วยสักเท่าไหร่

“นั่งเป็นเพื่อนพี่แค่แปปเดียวเอง นี่เพื่อนพี่ก็กลับกันหมดแล้ว...”

“...ไม่อยากนั่งคนเดียวมันเหงา” พี่โตโน่ทำหน้าง่อยๆทันที

“ได้ค่ะ เดี๋ยวหวานั่งเป็นเพื่อนก็ได้” ว่าแล่วฉันจึงเดินไปนั่งลงข้างๆเขา

“ดื่มอะไรดีคะ” พี่โตโน่ถามฉันต่อ

“ไม่ดีกว่าค่ะ” ฉันปฏเสธออกไป เพราะตอนนี้ฉันไม่มีอารมณ์จะมานั่งดื่มอะไรทั้งนั้น ในใจก็กลัวไบร์ทจะเป็นอันตรายแต่จะทำไงได้ในเมื่อห้ามแล้วไม่ฟัง

“เป็นอะไรป่าว ดูน้องหวาเครียดๆน่ะ”

“ไม่มีอะไรจริงๆค่ะ หวาแค่อยากกลับแล้ว” ฉันเลยจำใจเสียมารยาทพูดออกไป

“เอางั้นเหรอครับ...” พี่โตโน่เปลี่ยนเป็นนิ่งทันทีก่อนจะเอ่ยต่อ

“...งั้นพี่ไปส่ง”

“ไม่เป็นรา..” และเมื่อฉันจะปฏิเสธแต่ก็โดนพี่เขาขัดขึ้นก่อนจนได้

“อย่าปฏิเสธพี่เลยนะคะ”

“ก็ได้ค่ะ งั้นหวาขอตัวไปบอกเพื่อนไบร์ทก่อนน่ะ” แล้วฉันก็จำใจตอบตกลงอีกครั้ง

“ครับ” เขาเอ่ยออกมาพร้อมส่งยิ้มบางๆให้

.

.

-บนรถ-

ภายในรถตอนนี้มีแต่ความเงียบ ทั้งฉันและพี่โตโน่ต่างก็เงียบด้วยกันทั้งคู่ ทั้งๆที่เมื่อเวลาฉันนั่งรถเขาทุกครั้งจะมีเสียงพูดคุยตลอดทางทว่าวันนี้ไม่ใช่แค่ฉันที่เปลี่ยนไปแต่เขาก็แสดงท่าทางไม่ทางอะไรจากฉันเลย

“น้องหวาพักกับใครคะ” และสุดท้ายพี่โตโน่ก็เอ่ยถามขึ้นจนได้

แต่...

ที่จริงพี่โตโน่รู้แล้วนี่ว่าฉันกับไบร์ทพักด้วยกัน ทำไมยังจะถามอีกหรือเขารู้อะไรมากันแน่

“หวาอยู่คอนโดเดียวกับไบร์ทค่ะ”

“สนิทกันมากจริงด้วย” เขาเอ่ยออกมาเบาๆแต่ฉันได้ยินชัดทุกคำ

“อะไรนะคะ” แต่แกล้งถามไปอย่างงั้นแหละ

“เปล่าครับ” แล้วเขาก็หันมายิ้มให้ฉันก่อนจะตั้งใจขับรถต่อไป

ไม่นานพี่เขาก็พาฉันมาส่งที่คอนโดอย่างปลอดภัย

“ฝันดีนะคะ น้องหวา” พี่โตโน่บอกฉันตอนที่ฉันกำลังจะปิดประตูรถพอดี

“ค่ะ ฝันดีเช่นกันนะคะ”

ปัง!

เมื่อหว่าหวาหมุนตัวเดินเข้าไปจนสุดแล้วชายหนุ่มที่นั่งมองอยู่กลับแสยะยิ้มออกมาด้วยอารมณ์บางอย่าง

.

.

LINE~

ไบร์ทหยิบโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงออกมาดูแจ้งเตือนจากไลน์ ก่อนจะกดเข้าไปดูรูปภาพที่ส่งมา

และภาพในมือถือทำให้ไบร์ทยืนกำมือถือแน่นด้วยความรู้สึกไม่ชอบใจกับสิ่งที่เห็น...

 

 

 

 

—————————-

ขอโทษด้วยที่มาช้าแต่เค้าไม่ลืมแน่นอน

🙏

 

ความคิดเห็น