email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ความลับ.. จบลง

ชื่อตอน : ความลับ.. จบลง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 2k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 15 มิ.ย. 2563 22:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความลับ.. จบลง
แบบอักษร

ไนท์ Part’s 

ตั้งแต่ที่ผมรู้ว่าเสียผิงไป ผมแทบไม่เป็นคนผมรู้นะครับว่าผมผิด ผมไม่ได้จะดูถูกความรักของใครทั้งนั้นถ้าผมไม่รักผิงผมไม่คบกับผิงหรอกนะครับ ผมโชคดีมากที่ช่วงเวลาที่ผมอ่อนแอ่แต่มีผู้หญิงคนนึงเข้ามาทำให้ผมแข็งแรงขึ้น และที่สำคัญเธอไม่ได้สนใจอดีตเลยว่าผมเคยคบใครมาถึงแม้ว่าเรื่องเพศในปัจจุบันมันจะเปิดกว้างมากแล้วก็ตาม แต่จะมีสักกี่คนที่จะเข้าใจและยอมรับมันได้จริงๆ ตอนแรกผมไม่คิดว่าเธอจะรับได้จริงๆแต่ยิ่งพอได้รู้จักได้อยู่ด้วยกันทุกวันมันยิ่งทำให้ผมได้รับรู้ถึงความจริงใจของเธอมากขึ้น เธอน่ารัก เธออ่อนโยน เธอใส่ใจ เธอแคร์ความรู้สึกผมมาก จนผมตัดสินใจว่าถ้าฝึกงานเสร็จผมจะขอให้พ่อกับแม่ไปขอหมั้นผิงไว้ก่อน พอเราสองคนเรียนจบก็จะแต่งงานกัน แต่มันก็พัง..พังเพราะผมที่เป็นคนใจอ่อนหวั่นไหวกับความรู้สึกเดิม 

ตั้งแต่เหตุการณ์วันนั้นผมกับไวท์เราก็ไม่ได้ติดต่อกันอีก เพราะผมได้รู้จริงๆว่าผมรักผิงมากแค่ไหนนี่สินะคนเขาถึงได้ว่า เสียของรักไปวันไหนถึงจะรู้คุณค่า มันจริงครับ..มันจริงมากๆ หลังจากวันนั้นผมก็ได้เข้าไปเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้ครอบครัวผิงฟัง เป็นใครใครก็โกรธครับทุกคนโกรธผมมากโดยเฉพาะเฮียเอ็ม ผมยอมรับสิ่งที่มันเกิดขึ้นแต่.. แม่ของผิงกลับพูดกับผมว่า “ม๊าโกรธไนท์มากนะที่ทำแบบนี้ แต่คนมันตายไปแล้วต่อให้โกรธไนท์ไปจนตายลูกสาวม๊าก็ไม่ฟื้นขึ้นมาหรอก ม๊าขอให้ไนท์จำความรู้สึกผิดนี้ไว้เป็นบทเรียนนะ” มันทำให้ผมยิ่งรู้สึกผิดมากขึ้นไปอีก ผมเข้าใจแล้วว่าทำไมอี้ผิงเธอถึงเป็นเด็กที่น่ารักได้ขนาดนนี้ เพราะครอบครัวของเธอสอนมาดีมาก มีแต่ผมนี่แหละที่ดันมาทำเลว 

จบ ไนท์ Part’s 

 

ปัจจุบัน 

ตอนนี้ฉันก็ได้กลับมาที่บ้าน พอฉันได้ก้าวเข้าไปในบ้านความรู้สึกอีกความรู้สึกนึงกลับทำให้ฉันรู้สึกหดหู่ อ้างว้าง ทำให้ฉันรู้ถึงว่าเจ้าของร่างนี้คงจะเหงามากสินะเวลาที่ต้องอยู่บ้านคนเดียว 

ฉั่งนั่งลงที่โซฟาฉันได้มองไปรอบๆบ้าน บ้านที่ทาสีโทนสีสะอาดตา บ้านที่มีความเป็นระเบียบเรียบร้อยรูปภาพของ..คครอบครัวแต่นั้น พ่อของฉันและมีเด็กผู้ชายอยู่ตรงกลางและอีกด้านมีผู้หญิงใส่ชุดกราว์ อะไรกันทำไมพ่อฉันถึงได้มาอยู่ในรูปล่ะ พ่อฉันลองย้อนคิดกลับไปก่อนวันที่จะเกิดเรื่องเหมือนแนจะคิดออกมาได้ว่า.. 

ลูกบุญธรรม 

พ่อแม่เสีย 

ดูแล 

กรณ์ แซ่อี้ เจริญโรนจ์สกุล 

หรือว่า?! 

ตอนนี้ขาของฉันวิ่งขึ้นไปที่ห้องด้านบนโดยอัตโนมัติ ฉันได้เปิดประตูเดินเข้าไปที่ห้องๆนึงจู่ๆในหัวสมองของฉันก็ได้พูดขึ้นมา 

“นายต้องการบอกอะไรกันแน่!” 

มือของฉันมันได้เปิดลิ้นชักของโต๊ะทำงานในห้องนี้ ฉันมองไปที่รอบห้องทำงานนี้มีแต่รูปของทั้ง3คนเต็มไปหมดรูปภาพที่ดูมีแต่ความสุข รอยยิ้มที่สดใส 

“แฟ้มภาพถ่าย” 

ฉันตัดสินใจเปิดแฟ้มภาพถ่าย มีรูปผู้หญิงกับผู้ชายคนนึงในแต่ละช่วงวัยตั้งแต่ช่วงวัยรุ่นจนถึงวัยเริ่มทำงาน ผู้หญิงที่น่าตาสวยคนนี้เธอเป็นหมอ ส่วนผู้ชายก็เป็นนักธุรกิจทำไมฉันถึงรู้หนะหรอก็ผู้ชายในรูปคือพ่อของฉันไงล่ะจู่ๆน้ำตาของฉันมันก็ไหลออกมาเป็นสาย นี่มันอะไรกันก่อนตายก็เห็นพี่ไนท์อยู่กับแฟนเก่า แล้วนี่หลังตายฉันยังต้องเจออะไรอีกทำไมชีวิตของฉันมันถึงเป็นสีเทาขนาดนี้นะ 

ตอนนี้ฉันได้เปิดมาที่หน้าสุดท้าย 

กันยา 2541 

มีรูปของเด็กทารกน้อยคนนึงที่อยู่กับพ่อและแม่ของเขา ช่างเป็นภาพที่น่ารักเสียจริง เด็กคนนี้เกิดที่หลังฉันแค่2เดือน แต่ดูจากความสัมพันธ์ระหว่างพ่อฉันกับแม่ของเขา ฉันเชื่อว่าแม่ของเขามาก่อนแม่ฉันแน่ๆเพราะ 

“ม๊ากคะ เล่าให้ผิงฟังได้มั้ยว่าป๊ากับม๊ากเจอกันยังไง ได้มั้ยคะ~~” 

“ม๊ากกับป๊าผู้ใหญ่เป็นคนเลือกให้ ม๊าเจอป๊าครั้งแรกตอนดูตัวจ๊ะ พอดูตัวเสร็จไม่นานเราก็แต่งานกันได้ประมาณ4ปี แล้วม๊าก็มีเฮีย” 

“แล้วตอนแรกม๊ารักป๊ามั้ยคะ” 

“ตอนแรกก็ไม่นะ แต่พอหลังจากนั้นก็ตกหลุมรักเฉยเลย55555” 

นี่มันโชคชะตาอะไรกันมันเป็นพันธุกรรมหรือยังไง ถ้าเรียกได้คงจะชื่อว่าพันธุกรรมคนมาทีหลังแต่ถึงม๊าจะมาทีหลังอย่างน้อยป๊าก็ยังเลือกม๊ายังอยู่กับม๊า แต่ดูฉันสิมาทีหลังก็คือมาทีหลัง 

แต่ฉันไม่ได้รู้สึกเกลียดเขาแม้แต่นิดเดียวฉันกลับสงสารเขามาขึ้นไปอีก เขาเสียแม่ไปแต่เขามีพ่อมันใช่หรอที่เขากลับต้องอยู่คนเดียวแบบนี้ ฉันรู้สึกว่ามันไม่แฟร์สำหรับเขาเลย ตอนที่ฉันยังมีชีวิตอยู่ฉันได้รับความรักจากป๊าม๊าอย่างเต็มที่แล้วเขาล่ะ เขาได้รับความรักจากใคร 

แล้วตอนนี้ฉันรู้สึกว่าแชเวลาของแนมันเหลือน้อยเต็มทีฉันไม่อยากมีความรู้สึกผิดอะไรต่อใครทั้งนั้นแม้แต่ตัวพี่ไนท์เองฉันก็ไม่อยากติดค้างอะไรอีก ฉันต้องจัดการเรื่องนี้ให้จบ 

 

ณ บ้านแซ่อี้ 

ตอนนี้ฉันได้ขับรถมาบ้านที่ฉันกล้าเรียกเต็มปากว่าบ้าน ฉันตัดสินใจลงรถแล้วเดินเข้าไปในบ้านภายในบ้านช่างเงียบ แม่บ้านล้วนแต่งกายด้วยสีดำ  

“มาพบใครคะ” 

“มะมะม๊า~” 

“คุณครับผม…กรณ์” 

“ป๊า เฮีย” 

“คุณเป็นใครครับ” 

“อี้ผิงไง จำผิงไม่ได้หรอ” 

“!?!!!” 

“มึงอย่าเอาคนตายมาล้อเล่นนะเว้ยยย มึงเป็นใครรออกไป!!!” 

“เฮียผิงเองงงง ผิงเกิดวันที่ … กรกฎา 2541 ตอนเด็กๆผิงเคยแกล้งเอาพริกป่นไปใส้ในกระเป๋านักเรียนของเฮียไง ผิงเคยเอารองเท้าคู่แรกที่เฮียซื้อเองไปเผาทิ้งด้วย เฮียจำได้มั้ย” 

“ยะยะอย่ามาตลก” 

“เรื่องนี้ป๊ากับม๊ายังไม่เคยรู้ แต่เฮียเคยบอกผิง เฮียเคยบอกผิงว่าตอนเด็กๆที่ฮัยแขนหักเพราะว่าเฮียตั้งใจทำให้แขนตัวเองหัวเพื่เรียกน้องความสนใจจากม๊า” 

“ผะผิงงงง ผิงจริงๆหรอ” 

“ใช่ผิงเอง” 

ทุกคนเข้ามาสวมกอดฉัน ฉันดีใจนะที่เขาเชื่อฉันเพราะฉะนั้นฉันจึงตัดสินใจเล่าทุกอย่างเกี่ยวกับตัวกรณ์ให้ทุกคนในบ้านฟัง 

“ผิงไม่รู้หรอกนะว่าระหว่างป๊ากับกรณ์เป็นยังไง แต่ที่ผิงรู้สึกเขาเหงามากเลยนะป๊า เขาหดหู่ เขาต้องการความอบอุ่น ยังไงกรณ์ก็คือลูกป๊าอีกคนป๊าจะทำแบบนี้กับเขาไม่ได้กรณ์เขามีความรู้สึกนะป๊า” 

“ป๊ารู้ แต่ป๊ากลัว กลัวว่าทางผิงกับเอ็มจะรับไม่ได้” 

“แล้วป๊าเคยบอกผิงกับเฮียรึยัง ป๊าอย่าคิดเองแบบนี้ได้มั้ยคะป๊ารักใครเราก็รักด้วยดีซะอีกที่ได้มีน้องชายเพิ่มอีกคนแถมยังเรียนหมอด้วยเก่งสุดๆไปเลย ป๊าเวลาของผิงเหลือไม่มากแล้วนะผิงไม่รู้ว่าพรุ่งนี้ถ้าผิงตื่นมาผิงยังจะตื่นมาในร่างของกรณ์อยู่มั้ยหรือผิงอาจจะกลายเป็นแค่ความทรงจำของกรณ์ แต่ต่อจากนี้ไปผิงอยากให้ครอบครัวของเรารักกรณ์เหมือนที่รักผิงได้มั้ยคะ ให้กรณ์เขาเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวเรานะคะ” 

“ได้สิได้ๆ เฮียไม่มีปัญหาอะไรเลยเน๊อะม๊า” 

“ใช่ลูก เรื่องนี้ม๊าก็ผิดม๊าเองก็รู้ตั้งนานแล้วแต่ก็ไม่กล้าบอกลูกเพราะกลัวลูกจากรับไม่ได้ม๊าขอโทษนะ” 

“ไม่เป็นไรนะคะ แค่ทุกคนโอเคผิงก็ดีใจแล้ว” 

 แพล๊งงงงง! 

“ผะผิงง” 

“พี่ไนท์” 

“ค่ะผิงเอง” 

“ผิงพี่ขอโทษนะ พี่ผิดไปแล้วจริงๆ” 

“ผิงรู้ค่ะผิงรู้ ไม่เป็นไรนะคะพี่ไนท์คนเรามันผิดพลาดกันได้” 

“ผิงไม่โกรธพี่หรอ” 

“โกรธสิคะ โกรธมากที่พี่อความรักของผิงมาล้อเล่นแบบนี้แต่ผิงไม่ได้โกรธที่พี่ทำให้ผิงตาย ไม่มีใครทำให้ผิงตายหรอกนะคะนอกจากตัวผิงเอง ถ้าวันนั้นผิงไม่ขับรถเร็วในขณะที่ฝนตกแรง ผิงจอดเข้าไปพักที่โรงแรมใดโรงแรมนึงผิงก็อาจจะไม่ตาย แต่เพราะอารมณ์..อารมณ์ไงคะที่มันทำให้เราทุกคนมาถึงจุดนี้ จุดที่ต้องสูญเสีย” 

“พี่ไม่อยากให้มันเป็นแบบนี้เลย” 

“ไม่มีใครอยากให้เป็นแบบนี้หรอกนะคะพี่ไนท์ ตอนนี้เวลาผิงใหล้จะหมดลงแล้วผิงอยากบอกพี่ไนท์ว่าคนเราสามารถทำผิดพลาดได้เสมอนะคะ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรคนเราสามารถทำผิดพลาดได้ผิงเข้าใจนะคะว่าพี่ไนท์ก็ไม่ได้ต้องการที่จะดูถูกความรักของผิง ป๊ากับม๊าเล่าให้ผิงฟังแล้วนะคะว่าพี่ไนท์จะมาขอผิง แต่ว่าดันเกิดเรื่องซะก่อน ผิงขอบคุณมากๆนะคะพี่ไนท์ที่ให้ความรักผิงกลับมา ต่อจากนี้ไปผิงขอให้พี่ไนท์มีความสุขนะคะพบเจอแต่คนที่ดี ถ้าเจอรักจริงเข้าไม่ว่าจะเป็นเพศไหนอายุเท่าไหร่ก็รักษาเขาไว้ดีๆนะคะ อย่าอ่อนไหวกับความรู้สึกเดิมๆอีก เพราะไม่งั้นมันอาจจะไม่โชคดีแบบนี้ก็ได้นะคะ อาจจะไม่โชคดีเหมือนเราที่ยังกลับมาปรับความเข้าใจกันได้อีกครั้ง ถึงแม้ว่าการมาครั้งนี้ผิงอาจจะไม่ได้กลับมาในร่างการของผิงเอง แต่อย่างน้อยพลผิงก็ยังได้กลับมาทำในสิ่งที่ผิงอยากจะทำ” 

“ฮึกฮืออออๆ” 

“ลาก่อนนะคะทุกคน” 

“ผิงงงงง!!!!” 

3 ปีต่อมา  

ตั้งแต่วันนั้นวันที่เธอจากไป เธอได้เป็นเหมือนความทรงจำตอนที่ผมหลับเธอเป็นคนที่ทำให้ทุกอย่างในตอนนี้ดีขึ้นทุกความสัมพันธ์ดีขึ้น ผมก็ได้เขามาอยู่ที่บ้านแซ่อี้ทุกๆคนต้อนรับผมดีมาครับมันทำให้ผมรู้สึกดีใจที่ผมเป็นส่วนหนึ่ง ไม่ได้รู้สึกเป็นส่วนเกินเหมือนแต่ก่อน เธอไม่ได้ทำให้ความสัมพัธ์ในครอบครัวของเราดีขึ้นอย่างเดียว ความทรงจำหรือบทเรียนที่เกี่ยวกับตัวเธอทำให้เราทุกคนใช้ชีวิตอย่างมีสติมากขึ้น มีเหตุผลมากขึ้น ในทุกๆวันครบรอบของผิงเราจะไปไหว้ผิงเสมอและผมก็จะเห็นผู้ชายที่ชื่อไนท์ก็ไปไหว้เธอด้วยเช่นกัน เรื่องของผิงคงทำให้เขารู้สึกผิดอย่างมากและผมก็ยังสัมพัสได้อีกว่าไนท์ยังรักผิงอยู่และคงจะรักตลอดไป 

“พี่อี้ผิงครับ กรณ์ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะครับ” 

…………………………………………………………………………………………………………………… 

จบ 

 

ทิ้งท้าย 

สวัสดีคนที่เข้ามาอ่านทุกๆคนนะคะก่อนอื่นต้องขอขอบคุณทุกกำลังใจและคำแนะนำของทุกคนจริงๆ ต้องขอบอกก่อนเลยว่าไรท์ไม่ได้มีเจตนาที่จะดูถูกความรักระหว่างเพศใดๆ แต่ไรท์ลองอิงความเป็นจริงในปัจจุบันที่พบเจอเอามาบวกเข้ากับจินตนาการน้อยๆของไรท์ นิยายเรื่องนี้ไรท์ตั้งใจตั้งแต่ต้นว่าบทสรุปจะให้แง่คิดในมุมมองความรักที่ไม่ได้ประสบผมสำเร็จเสมอไป ในชีวิตคนเรามีเรื่องที่เราสามารถผิดพลาดกันได้ทั้งนั้นทุกตัวละครที่อยู่ในนิยายล้วนมีข้อผิดพลาด แต่ความผิดพลาดนั้นทุกคนกลับนิ่งเฉยจนมันเกิดความสูญเสียแต่พอสูญเสียไปแล้วก็อยากจะกลับมาแก้ไข แต่มันก็อาจจะสายทำให้กลับไปย้อนนึกดูว่าถ้าเราไม่ทำให้มันเกิดคงามผิดพลาดและเรามีสติในการใช้ชีวิตมากขึ้น ข้อผิดพลาดเหล่านี้ก็คงอาจจะไม่ได้มีการสูญเสียที่ร้ายแรง 

ถ้าหากเกิดทำให้ผู้อ่านเห็นว่าเนื้อหาไม่เหมาะสมไรท์ก็ต้องขอโทษจริงๆนะคะ   

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น