email-icon facebook-icon Twitter-icon

มาจอยกันเถอะ! ทักทายได้ทุกเมื่อ เราชอบคุยมากกกกกก (ก.ไก่ แปดล้านตัว!!) และก็ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนกันนะจ้ะ ^___^

ชื่อตอน : INTRO

คำค้น : อัศวิน, สายลม, นิยายวาย, BlueGusten

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.9k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ธ.ค. 2562 20:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
INTRO
แบบอักษร

INTRO 

 

เด็กหนุ่มวัยสิบแปดปีเดินออกจากบ้านหลังใหญ่ด้วยใบหน้าบึ้งตึง ผมซอยสั้นสีดำเข้มลู่ไปตามแรงลมที่พัดมากระทบตัว ทว่าความเย็นขอ​งมันก็ยังไม่พอจะดับอารมณ์ที่กำลังเดือดได้ที่ของเขาเลยแม้แต่น้อย 

สองเท้าก้าวเข้าร้านขายอาหารตามสั่งกึ่งบ้านหลังเล็กอีกฝั่งหนึ่งของถนนที่ถูกใช้เป็นเขตแบ่งกลางภายในซอยที่ไม่ใหญ่นัก พลันเมื่อเจ้าตัวถึงเก้าอี้ของโต๊ะตัวสุดท้ายที่ผู้เป็นพ่อยังไม่ทันได้ยกเก็บ เด็กหนุ่มก็ทรุดตัวนั่งลงพร้อมกับตะโกนสิ่งที่อัดอั้นออกมาอย่างหัวเสีย 

“โว้ย!!!” 

เสียงตะโกนดังจนฉุดให้ 'เฮียอ้วน' ชายกลางคนรูปร่างท้วมที่กำลังยกเก้าอี้ของโต๊ะตัวในสุดหันมาให้ความสนใจกับคนที่นั่งทำหน้างอง้ำทันที 

“เป็นอะไรของลื้อห๊ะเจ้าลม” 

“ป๊าผมจะซิ่ว!” 

“ซิ่ว?” 

“ใช่!” 

“มันคืออะไร” คนเป็นพ่อลากเก้าอี้เข้ามานั่งข้างๆ 

“ก็ยื่นคะแนนสอบเข้าคณะใหม่ไงป๊า” สายลมอธิบายด้วยความหงุดหงิด 

“แล้วคณะที่ลื้อเรียนอยู่ตอนนี้มันไม่ดีหรือไง” 

“มันก็ดี…แต่ตอนนี้ผมไม่ชอบมันแล้ว ผมเกลียดคณะนี้!” สายลมขึ้นเสียงทันทีเมื่อนึกไปถึงใบหน้าของใครอีกคนที่ทำให้เขารู้สึกเกลียดคณะนี้จนเข้าไส้! 

“อ้าว! แล้วตอนแรกที่ลื้อจะเลือกเรียนทำไมลื้อไม่คิดให้มันดีๆ ก่อน” 

“ก็ตอนนั้นผมไม่รู้ว่าที่นั่นจะมีไอ้ตัวมารอยู่ด้วยนี่!!” 

“ตัวมาร?” 

“อื้อ!” 

“โว๊ะ! ลื้อยิ่งพูดอั้วก็ยิ่งไม่เข้าใจใหญ่” เฮียอ้วนบ่นหน้ามู่ 

“ช่างเหอะป๊าเอาเป็นว่าผมขอซิ่วนะ” สายลมบอกปัดก่อนจะเข้าเรื่องเดิมอีกครั้ง 

“ตามใจลื้อแล้วกัน” 

“จริงนะป๊า?!” คนเป็นลูกดีใจเหมือนได้โล่ เด็กหนุ่มตาวาวเมื่อชีวิตนี้ไม่ต้องทนอยู่กับความอึดอัดต่อไป 

“แล้วไอ้คณะใหม่ที่ลื้อว่านั่นน่ะมันเริ่มเรียนเมื่อไหร่ล่ะหืม?” คนถูกถามนิ่งกึกเหมือนถูกถอดปลั๊กก่อนสายลมจะกลืนน้ำลายลงคออย่างคิดหนักพร้อมกระแอมตอบเบาๆ 

“ปีหน้า” 

“อ่อปีหน้า…ฮ่ะ! ปีหน้า!! แล้วปีนี้ลื้อจะเรียนอะไร?!” 

“ก็เรียนคณะเดิมนั่นแหละป๊า แต่ความจริงผมอยากออกจากมหา'ลัยเลยจะได้มีเวลาอ่านหนังสือเตรียมสอบ” สายลมว่าพลางจดจ้องรอคำตอบของผู้เป็นพ่อที่หวังจะได้กลับ 

“ลื้อทำอย่างนั้นไม่ได้!!” เฮียอ้วนถลึงตา 

“ทำไมล่ะป๊า! ก็ผมต้องเตรียมตัวใหม่หมดเลยนี่นา ขืนไม่เอาจริงคงสอบไม่ติดกันพอดี” แค่กำลังหาเหตุผลข้างๆ คูๆ เข้าสู้สุดพลัง 

“แต่หยุดเรียนไปเลยมันเสียเวลา!” 

“ใครๆ เขาก็ทำกันแบบนี้ทั้งนั้นแหละป๊า” 

“แต่อั้วไม่ให้ลื้อทำ!” 

“!!” 

“ใครจะทำช่างหัวมันแต่ต้องไม่ใช่ลื้อ!” คนเป็นพ่อยื่นคำขาด 

“แต่ป๊า…” 

“ไม่ต้องมาเรียกอั้ว! ลื้อต้องเรียนไปด้วยไม่อย่างนั้นอั้วไม่ให้ซิ่ว!” สายลมทำหน้างอง้ำก่อนเฮียอ้วนที่ถอนหายใจให้กับความดื้อของลูกคนนี้จะถามออกมาอีก 

“แล้วลื้อจะเรียนคณะอะไร?” 

“ผมอยากซิ่วไปเรียนสังคมฯ ที่มหา'ลัยทางเหนือ” 

“มหา'ลัยทางเหนือ?! เหอะ อั้วไม่ให้ลื้อไปเลิกล้มความคิดนี้ซะ!” 

“ทำไมล่ะป๊าพี่ติณลูกอาอี๊แกยังเรียนถึงต่างประเทศโน่น ผมไปแค่ต่างจังหวัดเองนะ” 

“นั่นมันเจ้าติณแต่นี่มันลื้อ! ไม่รู้ล่ะอั้วไม่ให้ลื้อไปไกลตาอั้วเด็ดขาดคนอย่างลื้อเอาตัวเองรอดซะที่ไหน!” 

“ป๊าผมโตแล้วนะ!” 

“โตแต่ตัวน่ะสิไม่ว่า!” 

“ป๊า!!” 

“ไม่รู้ล่ะ! ถ้าลื้อไม่เลือกเรียนในกรุงเทพฯ ก็อย่าหวังว่าอั้วจะส่งเสีย” เฮียอ้วนพูดขู่พลันลุกเดินไปทำความสะอาดร้านต่อ 

“แต่ผมอยากไปเรียนที่โน่นจริงๆ นะป๊า” สายลมที่ลุกเดินตามอ้อนอย่างใจดีสู้เสือ 

“ไม่ได้! ถ้าลื้อยังดื้อจะไปก็ไม่ต้องเรียนแต่ถ้าอยากจะเรียนก็หามหา'ลัยอื่นในกรุงเทพฯ มาคุยกับอั้ว!!” ผู้ป็นพ่อเน้นเสียงหนักพลันเดินหายเข้าไปหลังร้านทันทีทิ้งให้สายลมคอตกยอมเดินขึ้นห้องไปอย่างผิดหวัง 

เด็กหนุ่มทิ้งตัวลงบนเตียงพลางกางแขนกางขาแผ่หราอย่างหมดสภาพ แขนที่แต่งแต้มไปด้วยกล้าม เพียงน้อยนิดจนแทบจะมองไม่เห็นถูกยกขึ้นก่ายหน้าผากราวกับกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก ในเมื่อตัวเขาเองรู้สึกไม่อยากเรียนคณะวิศวฯ ที่เพิ่งจะเข้าเรียนได้เพียงแค่ครึ่งเทอมนี้อีกต่อไป นั่นก็เพราะคนที่เขาเกลียดอย่าง 'อัศวิน' ลูกชายคนเล็กของบ้านหลังตรงข้ามก็ดันเรียนอยู่ที่นั่นด้วย มันจึงเป็นเหตุให้สายลมคิดหาทางหนีด้วยการเลือกจะเปลี่ยนที่เรียนขึ้นมาเสียดื้อๆ ซึ่งถ้าหากจะพูดถึงคณะอื่นที่เจ้าตัวอยากจะเข้าเรียนรองลงมาจากวิศวฯ ก็คงหนีไม่พ้นคณะสังคมฯ แต่ติดอยู่ตรงหลักสูตรที่เขาสนใจกลับเปิดสอนที่มหา'ลัยมีชื่อแห่งหนึ่งในเชียงใหม่ ทำให้เรื่องทุกอย่างมันยิ่งยากขึ้น เพราะใครเลยจะรู้ว่าคนรูปร่างหน้าตาราวกับขาโหดประจำซอยอย่างเฮียอ้วนจะหวงลูกชายหัวแก้วหัวแหวนคนนี้ไม่ยอมให้ไปไกลตามากกว่าผู้เป็นแม่เสียอีก 

สายลมตัดสินใจปิดพับเปลือกตาลงอย่างเหนื่อยล้าเมื่อพยายามเลิกคิดอะไรเรื่อยเปื่อย ทว่าจู่ๆโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของเขาก็ส่งเสียงเตือนเพื่อบอกว่ามีใครอีกคนกำลังติดต่อเข้ามาผ่านทาง Messenger ของแอปพลิเคชั่นชื่อดัง 

เด็กหนุ่มล้วงโทรศัพท์ออกมาก่อนจะเปิดอ่านข้อความจากคนๆ หนึ่งที่เขาคุยด้วยมานานกว่าครึ่งปี  คุยทั้งที่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นชายหรือหญิง ไม่เคยรู้ประวัติ ไม่เคยเห็นแม้กระทั่งหน้าตาเพราะฝ่ายนั้นดันใช้รูปการ์ตูนบ๊องๆ ที่เขียนด้วยลายเส้นหวัดๆ เป็นรูปประจำตัวภายใต้ชื่อ 'Secret' เพียงเท่านั้น 

Secret : ช่วงนี้เงียบเลยนะลม 

Sailom_Ma : ช่วงนี้เครียดๆ น่ะคะแนนสอบของเราออกมาไม่ดีเลย 

สายลมพิมพ์ตอบพลางลอบยิ้มด้วยความดีใจที่อีกฝ่ายทักมา 

Secret :คะแนนวิชาอะไร? 

Sailom_Ma : ภาษาอังกฤษ!! เหอะ! โคตรเกลียดวิชานี้ 

Secret :เขาว่าภาษาอังกฤษง่ายนิดเดียวนี่ 

Sailom_Ma : แต่ที่เหลือยากหมดไง -_-'' 

Secret :สงสัยจะจริง 555 อย่าคิดมากพยายามอีกครั้งเดี๋ยวก็ได้เอง 

Sailom_Ma : แต่มันไม่เข้าหัวเลยน่ะสิ กลัวว่าถ้าพยายามไปมันก็ไม่ช่วยอะไร 

Secret :หาเวลาว่างให้สมองปลอดโปร่ง ไม่ก็ออกไปทำกิจกรรมอื่นๆ ข้างนอกบ้าง 

Sailom_Ma : ไปบ่อยนะ ปลอดโปร่งจนไม่เหลืออะไรในสมองแล้วเนี่ย 

สายลมทำหน้าละเหี่ยก่อนกดส่ง ไม่ว่าจะผ่อนคลายยังไงพอกลับมาอ่านมันก็ไม่เข้าหัวอยู่ดี ขนาดพวกคำศัพท์ยังรู้แค่ไม่กี่คำอย่าถามถึงพวกแกรมม่า ไวยากรณ์ ต่างๆ เลยแม่งยิ่งทำให้เครียดเข้าไปใหญ่ 

Secret :งั้นก็ต้องหาตัวช่วย ไปติวหรือไม่ก็ให้ใครสักคนช่วยสอนสิ 

Sailom_Ma : มีติวอยู่แต่พี่เขาสอนแค่เราคนเดียวไม่ได้ 

Secret :ทำไม? 

Sailom_Ma : เพราะมีไอ้ตัวมารหน้าปลาจวดแย่งพี่เขาไปก่อน!! 

สายลมลงแรงกดปุ่มส่งอย่างโกรธเคือง เมื่อใบหน้ายียวนของอัศวินฉายชัดเข้ามาในหัวของเขาอีกครั้ง 

Secret : ตัวมารหน้าปลาจวด? 

Sailom_Ma :ใช่ 

Secret :ใครเหรอ? 

Sailom_Ma : ช่างเถอะบอกไปซีก็ไม่รู้จักหรอก 

เด็กหนุ่มเรียกอีกคนด้วยชื่อที่เป็นเพียงข้อมูลเดียวที่ฝ่ายนั้นเคยบอกกลับไป 

Secret :ใจเย็นๆ ก่อนนะ แล้วนี่จะเอาไงต่อ? 

Sailom_Ma :อยากหาคนสอนคนใหม่ ซีล่ะพอจะสอนเราได้มั้ย 

Secret : เราสอนได้นะ แบบงูๆ ปลาๆ น่ะ 

Sailom_Ma : งั้นนัดวันมาเจอกันเลย 

Secret :มีแผนอยากจะเจอเราอีกหรือเปล่า 

เหมือนซีจะรู้ทัน…เพราะความจริงแล้วสายลมไม่ได้อยากจะหาใครมาสอนอย่างที่บอกสักเท่าไหร่เขาก็แค่อยากเจออีกฝ่ายเสียมากกว่า 

Sailom_Ma : ถ้าซีพอจะสอนเราได้ก็ช่วยเราหน่อยนะ 

Secret : เราเองก็อยากช่วยแต่ช่วงนี้ไม่ว่างเลย 

Sailom_Ma : งั้นแค่นัดกันออกไปดูหนังไม่ก็กินข้าวด้วยกันสักมื้อก็ได้ 

Secret :อยากไปด้วยนะ แต่ไม่ว่างจริงๆ 

Sailom_Ma : ซีก็บอกปัดเราอย่างงี้ทุกที 

Secret : เดี๋ยวก็ได้เจอกัน ว่างเมื่อไหร่ซีจะเป็นคนนัดลมเอง 

Sailom_Ma : แน่นะ! 

Secret : แน่ 

Sailom_Ma : โอเค งั้นเราจะนับวันรอ 

Secret : อยากเจอซีขนาดนั้นเลย แล้วนี่ถ้าเจอจริงๆ ลมเกิดไม่ชอบเราทำไง 

Sailom_Ma : ไม่มีทางหรอก เรารู้ซีเป็นคนดีจะไม่ชอบได้ไงเล่า 

Secret : จำคำพูดนี้ไว้เลยนะ 

Sailom_Ma : ครับผม! 

สายลมมองไปยังโทรศัพท์ที่เพิ่งจะวางเอาไว้ข้างลำตัวหลังจากจบการสนทนาระหว่างเขากับอีกฝ่ายด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้มความเครียดจากเรื่องก่อนหน้าหายไปแทบปลิดทิ้งเมื่อเขาได้ยาดีจากอีกคนที่ไม่รู้ว่าเป็นใครมาคอยรักษาอาการเครียดจากเรื่องต่างๆ ให้ ก่อนเด็กหนุ่มจะปิดเปลือกตาลงอีกครั้ง หากแต่ครั้งนี้เขากลับรู้สึกดีและผ่อนคลายจนกระทั่งผล็อยหลับไปในที่สุด 

 

 

สั้นไปใช่มั้ยถามใจเธอดู 

เข้ามาแก้หน้านิยายและปรับเปลี่ยนเนื้อหานิดหน่อยไม่ว่ากันเนอะ 

คิวแต่งต่อจากจอมพลประมาณบท 20 เพราะกิ่งจะได้เคลียร์พล๊อตไปด้วยได้ 

ขอบคุณที่รอติดตามกันนะคะ ^^ 

BlueGusten 

ความคิดเห็น