email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : นี่ใครกัน...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 14 มิ.ย. 2563 21:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
นี่ใครกัน...
แบบอักษร

         นี่ฉันยังไม่ตายหรอ เจ็บไปทั้งตัวเลย แล้วนี่มันสายอะไรกัน เต็มตัวไปหมดเลย ตอนนี้ฉันคงอยู่โรงพยาบบาลแน่ๆ แต่ทำไมฉันถึงยังไม่ตายล่ะฉันนึกย้อนกลับไปที่เหตุการณ์ในตอนนั้น

         “ถ้าชาติหน้ามีจริง ขอให้ผิงได้เกิดมาเป็นลูกป๊า ม๊า เป็นน้องเฮีย และ..ได้เป็นคนที่พี่ไนท์รักอีกครั้งนะคะ”

         เพราะในตอนนั้นฉันคิดว่ายังไงฉันก็ไม่รอดแน่ๆ ฉันได้แต่อธิฐานไว้ในใจแต่ก็ขอบคุณปาฏิหาริย์ที่ยังฟังคำสวดอ้อนวอนของฉันที่ทำให้ฉันยังมีชีวิตอยู่ แต่ในความรู้สึกต่อมาทำไมถึงไม่มีใครมาเยี่ยมฉันเลยล่ะ ทำไมทุกคนปล่อยให้ฉันอยู่คนเดียว เอาจริงๆในใจฉันก็แอบหวังว่าตื่นขึ้นมาฉันจะเห็นพี่ไนท์บ้างแต่นี่ไม่มีเลย ไม่มีแม่แต่คนเดียว ใจในของฉันมันเริ่มสั่นสะท้านไปหมดรู้สึกว่าตัวสั่นไม่รู้เพราะว่าร่างกายเจ็บหนักหรือเสียใจที่ทุกคนปล่อยฉันทิ้งไว้เหมือนคนไร้ค่า

         แต่อย่างน้อยที่ยังดีขาไม่หัก แขนหักแค่ด้านซ้าย แต่ก็รู้สึกแปลกๆนะรู้สึกว่าทำไมฉันไม่รู้สึกเลยว่าร่างกายนี้เป็นของฉันเหมือนมันเป็นของคนอื่นยังไงไม่รู้ ฉันได้พยายามใช่มืออีกด้านที่ยังดีอยู่เพื่อกดออดเรียกพยาบาลเพื่อที่จะแจ้งว่าฉันฟื้นแล้ว

“ฟื้นแล้วหรอครับคุณกรณ์หลับไปนานอลยนะครับ ตั้ง3วันแหน่ะ”

         ห๊ะ3วัน!! แล้วกรณ์ไหน ใครชื่อกรณ์บ้าบอออ ฉันชื่ออี้ผิง อยากจะเถียงแต่ก็ไม่มีแรงจะทำอะไรทั้งนั้นๆด้แต่ปล่อยเลยตามเลย

“เดี๋ยวหมอขอเช็คอาหารหน่อยนะครับ”

         หมอก็ได้เช็คอาการฉันไปถามว่าสงสัยมั้ยที่หมอเรียกแบบนั้นก็สงสัยนะ แต่ว่าตอนนี้ฉันเหนื่อยมากกว่าอยากพักทั้งกายและใจเลย

“แปลกจังอาการปกติดีมากเลยนะครับ พรุ่งนี้ก็สามารถออกจากไอซียูได้แล้วนะครับ”

         ฉันพยักหน้าตามที่หมอบอกจะให้ไปไหนฉันก็ไปทั้งนั้นแหละตอนนี้แต่ขออย่างเดียว หมอช่วยออกไปก่อนได้มันนะง่วงมาก

 

วันต่อมา

         ฉันได้มาพักฟื้นอยู่ที่ห้องพิเศษสายอะไรต่างก็ถอดออกหมดแล้วเหลือแค่สายน้ำเกลือเท่านั้น จนวันนี้ก็ไม่มีใครมาเยี่ยมฉันเลยแม้แต่ครอบครัวของฉันเอง อยากเข้าห้องน้ำจัง

         ฉันเดินไปเข้าห้องน้ำฉันมองเท้าตัวเองเอ๊ะทำไมรู้สึกเท่าใหญ่ขึ้น สงสัยบวมน้ำเกลือ แต่ก็รู้รึกได้อีกว่าทำไมขายาวขึ้นเยอะจังปกติถ้าเวลาฉันมาตรวจร่างกายแล้วต้องใส่ชุดของโรงพยาบาลแบบนี้ ขากางเกงต้องกองไว้ที่พื้นแล้วนะ เห้อยิ่งคิดยิ่งปวดหัวไปเข้าห้องน้ำดีกว่า

“เฮ้ยยย!!!!!!!!!!”

         หนอนนนนไม่น้อยด้วย ทำไมฉันมีหนอนนนนอะไรกันนี่มันบ้าอะไรกันนนนนน กระจก! กระจกอยู่ไหนนนน

“เฮ้ยยยย!!!ใครวะ!!”

         ใครกันคนนี้เป็นใคร แต่ทำไมหน้าคุ้นจังเหมือนเคยเห็นที่...ที่คอนโด! แล้วทำไมฉันมาอยู่ในร่างนี้ล่ะแล้วร่างกายของฉันอยู่ไหนนนน ฉันพยุงตัวเองเดินออกมาจากห้องน้ำและมานั่งลงที่เตียงเพื่อสงบสติอารมณ์ตัวเอง

“มันเกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย!”

“เซอร์ไพรส์!!”

“เหี้ย!”

“เหี้ยที่ไหน ไม่มีมีแต่คนหล่อ.”

         ความวัวยังไม่หายความควายเข้ามาอีกแล้ววววว แปลกจังถึงหน้าจะไม่คุ้นแต่ทำไมฉันถึงรู้จักชื่อของพวกนี้ทุกคนเลยล่ะ แล้วก็รู้สึกว่าสนิทกันมากเลย

“ทำไมทำหน้างั้นวะ อย่าบอกนะว่าความจำเสื่อมไม่นะ”

“ปะ เปล่าจำได้”

“งั้นกูชื่ออะไร”

“ปอนด์”

“กูล่ะ”

“ดีม”

“แล้วกูล่ะ”

“ดีน”

         แปลก แปลกมากที่ฉันรู้จักชื่อของคนกลุ่มนี้แต่มันก็ยังไม่แปลเท่าที่ฉันมาอยู่ในร่างของคนชื่อกรณ์ แล้วก็พวกความทรงจำที่มันเหมือนไม่ได้มีแค่ของฉันคนเดียว เหมือนมันมีความทรงจำของใครอีกคนเข้ามาด้วย

“อ่ะนี่ชีทมึง พวกกูจดไว้ให้แล้ว”

“มันพึ่งฟื้นมาไม่ถึงวัน มึงก็รีบเน๊าะ”

“ไม่เป็นไร เอามาเหอะ”

“มึงก็นะ พักก่อนก็ได้”

         ถ้าถามฉันว่าฉันรู้สึกไม่เป็นตัวเองมั้ยก็ไม่นะ แค่รู้สึกไม่ชินกับรูปแบบของร่างกายที่เปลี่ยนไป แต่ด้านความรู้สึกฉันรู้สึกปกติเลยมันฉันกับร่างกายนี่คือคนเดียวกัน และฉันก็ไม่รู้สึกขัดเวลาที่ตัวเองพูด ฉันสามารถพูดออกไปได้อย่างธรรมชาติ

“เออมึง จะให้กูโทรไปบอกพ่อมึงมั้ยว่ามึงฟื้นแล้ว”

“ไม่ต้องหรอก พรุ่งนี้กูก็กลับแล้ว”

“โอเคๆ งั้นกูไม่กวนแล้วมึงพักเถอะ”

“อืม”

 

“มึงรู้สึกว่ามันแปลกๆไปมั้ยวะ”

“รู้สึก!”

         ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าเหมือนที่ฉันได้เข้ามาอยู่ในร่างกายนี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่เหมือนเจ้าของร่างกายมีเรื่องบางเรื่องอยากจะบอกให้ฉันรู้ และทุกครั้งที่ฉันตื่นขึ้นมาความรู้สึกของฉันความทรงจำของฉันมันโดนเจ้าของร่างกายนี้เข้ามาแทนที่อยู่เสมอ...

ความคิดเห็น