ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ ๕ โจเซฟ จบ

ชื่อตอน : บทที่ ๕ โจเซฟ จบ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 759

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 14 มิ.ย. 2563 19:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ ๕ โจเซฟ จบ
แบบอักษร

โจเซฟตอบตกลงไปด้วยหลายๆเหตุผล "เราจะนอนด้วยกันหรอ?" โจเซฟและลูเซี่ยนกำลังนั่งหันหน้าเข้าหากันหลังอาบน้ำเสร็จ "อย่างที่นายเห็น บ้านฉันไม่มีโซฟา ไม่มีฟูก และมีเตียงเดียว" ลูเซี่ยนตอบ

"ฉันไม่ใจร้ายขนาดที่จะให้นายนอนพื้นหรอกนะ" ลูเซี่ยนเอนตัวนอนลง ตบมือลงบนพื้นที่ว่าง "รีบนอนเถอะเมื่อคืนไม่ได้นอนนี่ ฉันไม่กัดนายหรอกน่า" โจเซฟเอนตัวนอนอย่างไม่มีทางเลือก ไม่นานก็หลับไปจริงๆ

"ในที่สุดนายก็มาหาฉัน" ลูเซี่ยนจูบลงตรงริมฝีปากโจเซฟ นานแสนนานกว่าจะยอมถอยออกมาอย่างอ้อยอิ่ง ลูเซี่ยนกอดร่างกายที่เขาโหยหามาตลอดไว้อย่างแนบแน่น คืนนี้โจเซฟจะหลับสนิท เนื่องจากอาหารที่ผสมกับยานอนหลับ 

ลูเซี่ยนสัมผัสกับปลอกคออย่างแผ่วเบาเพื่อให้แน่ใจว่าเครื่องติดตามที่ฝังไว้ยังไม่พัง กลิ่นหอมอ่อนๆของโจเซฟลอยเข้าโซนประสาทอย่างต่อเนื่อง อยากกัด...แต่ยังทำไม่ได้ มันยังไม่ถึงเวลา ลูเซี่ยนไล่นิ้วลงต่ำจนถึงชายเสื้อ "โจเซฟ ที่จริงแล้วฉันเป็นอัลฟ่า" ลูเซี่ยนกระซิบความจริงออกไป 

ในขณะที่โจเซฟยังนอนเป็นหมอนข้างให้เขากอด "และสตอล์กเกอร์ของนายก็คือฉัน" ฝ่ามือที่อยู่ใต้ชายเสื้อยืดบีบขย้ำหน้าอกที่นูนออกมา "ทีนี้พวกเราก็ไม่มีความลับต่อกันแล้วนะ " ริมฝีปากที่กระซิบใบหูอดไม่ได้ที่จะขบกัดติ่งหูก่อนผละออกมา

สร้างรอยแดงเป็นจุดๆที่แผ่นหลังของโจเซฟ สิ่งที่แข็งขืนภายใต้เป้ากางเกงนูนออกมาอย่างเห็นได้ชัด "โจเซฟนายจะช่วยฉันใช่ไหม?" น้ำเสียงแหบพร่าของลูเซี่ยนถามออกไป ทั้งที่ในใจก็รู้ดีว่าจะไม่มีเสียงตอบกลับมา 

ลูเซี่ยนจับมือของโจเซฟมากครอบตัวตนภายใต้กางเกง นิ้วมือที่เย็นเฉียบเพราะอากาศสัมผัสกับสิ่งที่ร้อนรุ่มเพราะแรงอารมณ์ ความรู้สึกเสียววาบแล่นไปทั่วร่างของลูเซี่ยน เขากระชับมือของโจเซฟให้แน่นขึ้น เร่งความเร็วในการรูดขึ้นลง 

ลูเซี่ยนใช้มืออีกข้างแหงนหน้าผากโจเซฟขึ้น ส่งผลให้ริมฝีปากอ้าออกมา ลูเซี่ยนไม่รอช้าส่งลิ้นของตัวเองเข้าไปเล่นภายในโพรงปากนั้นทันที "อ่า" เสียงทุ้มต่ำครางออกมาเมื่อถึงจุดสุดยอด น้ำสีขุ่นกระเด็นขึ้นมาเปรอะใบหน้าของโจเซฟเป็นบางส่วน

นิ้วมือของลูเซี่ยนกวาดหยดสีขุ่นลงโพรงปากของโจเซฟ นิ้วชี้กับนิ้วกลางเล่นกับลิ้นที่อยู่ภายใน จนน้ำของลูเซียนผสมกับน้ำลายของโจเซฟ "อีกไม่นาน มันจะเข้าไปอยู่ที่รูนี้" ลูเซี่ยนจับเข้าที่ก้นกลม แตะนิ้วกลางลงจีบที่ปิดสนิทผ่านเนื้อผ้า

.....

"เหมือนว่าอาจารย์คนนั้นจะโดนไล่ออกแล้วนะ" ลูเซี่ยนทิ้งตัวลงข้างๆโจเซฟ "งั้นหรอ" โจเซฟครางตอบเบาๆ ใช้นิ้วกุมขมับตัวเอง ปวดหัวชะมัดนอนผิดท่าหรือไงนะ? "นายเป็นอะไรหรือเปล่า?" มือของลูเซี่ยนจับเข้ากับเอวโจเซฟ โดยที่โจเซฟไม่รู้ตัวเพราะความเคยชิน

เกราะของโจเซฟกำลังค่อยๆพังลงเพียงเพราะลูเซี่ยนมีหอกที่แข็งแกร่งคือการแสร้งเป็น 'เบต้า' ถ้าหากว่าเป็นเบต้าการแตะเนื้อต้องตัวคือเรื่องธรรมดาที่พบได้ในชีวิตประจำวัน แตกต่างกับอัลฟ่าที่หมายถึงการคุกคาม 

ยิ่งคนๆนั้นคือโจเซฟ ที่ล้มเหลวในการมีเพื่อนเผชิญหน้ากับปัญหามาคนเดียวตลอด ก็ยิ่งทำให้เปิดใจเข้าหาลูเซี่ยนได้ง่ายๆ "ปวดหัว" โจเซฟตอบกลับ "กินยาไหม?" โจเซฟพยักหน้า รับยาใส่ปากอย่างง่ายดาย 

ยาเร่งฮีทน่ะนะ

ก็ไม่ได้บอกว่าเป็นยาแก้ปวดหัวสักหน่อยนี่?

"นอนเถอะ เดี๋ยวฉันจะทำข้าวเช้าให้" ลูเซี่ยนปั้นใบหน้า แววตา น้ำเสียง การกระทำ ให้แสดงความเป็นห่วงออกมา จับผ้าห่มคลุมตัวให้โจเซฟอย่างอ่อนโยน ลูเซี่ยนปิดประตูและเดินออกไปทำข้าวเช้าตามคำพูด ตอนนี้เหลือแค่รอเวลาให้ยาออกฤทธิ์

ลูเซี่ยนมองนาฬิกาเขาวางข้าวต้มและน้ำเปล่าหนึ่งแก้วไว้ในถาด กลิ่นหอมหวานฟุ้งออกมาจากประตูที่เปิดออก โจเซฟนอนงอตัวหอบหายใจอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนหนา ถาดในมือของลูเซี่ยนหล่นลงสู่พื้นตามบทที่เขาวางไว้ในหัว "โจเซฟ!" เขาเรียกโจเซฟ สร้างใบหน้าเเห่งความเป็นห่วงออกมา 

"ฉันไม่เป็นไร" โจเซฟจับมือลูเซียนที่แสร้งลนลาน เขาส่ายหน้าไปมาเพื่อยืนยันคำพูด ลูเซี่ยนสามารถควบคุมฟีโรโมนและยับยั้งตัวเองไม่ให้ข่มขืนใครก็ตามได้เขาจึงเป็นเหมือน 'เบต้า' จริงๆ ถึงปากจะบอกว่าไม่เป็นไรแต่ร่างกายของโจเซฟกำลังให้ท่าเขาตามสัญชาตญาณ

ฟีโรโมนที่ปล่อยออกมาหอมหวานยิ่งกว่าเดิม นิ้วมือของโจเซฟเขี่ยฝ่ามือลูเซี่ยนอย่างแผ่วเบา มันคือภาษากายที่บงบอกว่า 'อยากมีเซ็กส์' ช่างน่ารักไม่ผิดหวังเลยจริงๆที่ตามดูมาสองปี ลูเซี่ยนซ่อนรอยยิ้มไว้ภายใต้หน้ากากแห่งความเป็นห่วง 

"ฉันจะพานายไปโรงพยาบาล" โจเซฟจะปฎิเสธมันเพราะว่าเขาเคยเกือบจะโดนข่มขืนที่นั่นมันคือปมที่โจเซฟจะจำไปจนวันตาย ลูเซี่ยนรู้สึกอยากไปขอบคุณหมอนั่นที่นอนอยู่ในคุกชะมัด "ไม่!" โจเซฟลุกขึ้นนั่งตะคอกออกมา มือทั้งสองข้างกำเสื้อของลูเซี่ยนไว้จนยับยู่ยี้ ร่างกายสั่นสะท้านไปตามความกระสันที่อยากโดนกระแทก

ลูเซี่ยนแสดงความตกใจออกมาได้อย่างลื่นไหล ไม่เคยทำให้ผิดหวังจริงๆ ดูเหมือนว่าโจเซฟจะรู้ตัวแล้วว่าเผลอตะคอกออกมา "คะคือว่า.." ดวงตาของเขาหลุบลงต่ำเหมือนเด็กที่ทำความผิดแล้วไม่กล้าสู้หน้า น้ำเสียงอ่อนลงและขาดหายไป ในเมื่อโจเซฟทำตัวน่ารักแบบนี้ เขาจะไม่ช่วยได้อย่างไร?

"ถ้างั้นให้ฉันช่วยนะ?" มือของลูเซี่ยนล้วงเข้าไปในกางเกงของโจเซฟ และไม่ลืมที่จะปั้นใบหน้า 'แสดงความหวังดี' ใบหน้าที่ลูเซี่ยนถนัดที่สุด ลูเซี่ยนกำลังบีบโจเซฟให้เหลือแค่สองทาง

จะเลือกฉันหรือสถานที่ที่โหดร้าย?

นิ้วของลูเซี่ยนวนอยู่ตรงร่องจีบเปียกแฉะอย่างรอคำตอบกระตุ้นโจเซฟไปในตัวไม่นานเกินรอโจเซฟก็พยักหน้าขึ้นลงช้าๆเพื่อเป็นคำตอบ ลูเซียนถอดเสื้อผ้าของโจเซฟออกร่างกายเปลือยเปล่าปรากฎสู่สายตา ใบหน้าและแววตายังคงเปี่ยมไปด้วยการแสดงความหวังดี เพื่อทำลายกำแพงใจที่ก่อไว้ให้สิ้นซาก 

"มันนุ่มมากเลย" สามนิ้วที่ใส่เข้าไปเขี่ยด้านในเบาๆ ลูเซี่ยนกำลัังกระทำอย่างอ่อนโยนทั้งๆที่รู้อยู่แล้วว่าแค่นี้มันไม่พอสำหรับโจเซฟ และเขาจะไม่ทำจนกว่าโจเซฟจะอ้อนวอนเรียกร้องออกมา ลูเซี่ยนยกโจเซฟขึ้นมานั่งบนตัก กดนิ้วลงบนจุดกระสันของโจเซฟแต่เขาจงใจกดลงไปอย่างเบามือ ใบหน้าของโจเซฟดูไม่พอใจอย่างชัดเจน

"ฉันต้องการ..มากกว่านี้..ขอร้องล่ะ" โจเซฟยกแขนขึ้นมากอดคอลูเซี่ยน แนบช่องทางเปียกแฉะลงกับตักของลูเซี่ยนที่ตั่งขึ้นมา ถ้าถามว่ามันตั้งขึ้นมาตั้งแต่ตอนไหน? ก็ตั้งแต่ได้กลิ่นของโจเซฟนั่นแหละ ลูเซี่ยนรูดซิปกางเกงลง "นายอยากลองใส่มันเข้าไปเองไหม?" ลูเซี่ยนแสดงใบหน้าและน้ำเสียงที่อ่อนโยนให้โจเซฟได้ยิน โจเซฟกัดฟันค่อยๆนั่งทับกลืนกินมันลงไป ลูเซี่ยนยังไม่ได้ใส่ถุงยางแต่เขาจะไม่เตืือนโจเซฟเพราะเขาตั้งใจ

"มัน..ใหญ่..ช่วยด้วย" โจเซฟพูดกระท่อนกระแท่นน้ำตาร่วงเผาะมองดูท้องตัวเองที่นูนออกมา ลูเซี่ยนรั้งตัวของโจเซฟเข้ามากอด "นายจะเจ็บแค่แป็ปเดียว" ลูเซี่ยนพูดด้วยน้ำเสียงที่เหมือนฮีโร่และกระแทกสวนขึ้นไปจนสุดลำ "อ้า!" เสียงครางลอดเข้าหูของลูเซี่ยน ใบหน้าของเขายิ้มออกมาอย่างบิดเบี้ยว ใบหน้าของโจเซฟเมื่อกี้สุดยอดไปเลย เกือบจะปล่อยฟีโรโมนออกไปแล้ว 

นี่่มันดีสุดๆเลย ลูเซี่ยนกัดปากตัวเองเพื่อไม่ให้หลุดขำออกมา ในขณะที่ยังกอดร่างกายที่ร้อนระอุของโจเซฟไว้ ลูเซี่ยนฝังใบหน้าลงลาดไหล่ตรงหน้า สูดฟีโรโมนหอมกรุ่นเข้าปอดเพื่อปรับอารมณ์ "ลูเซี่ยน" ฝ่ามืออุ่นเกาะติดกับหลังของเขา กลายเป็นว่าตอนนี้ทั้งคู่กำลังกอดกันอยู่โดยที่ยังไม่ถอนส่วนนั้นออก

ยาหมดฤทธิ์แล้ว ร่างกายของโจเซฟกำลังกลับสู่ปกติ ลูเซี่ยนคลายอ้อมกอดออกมาเขามองใบหน้าของโจเซฟที่ขึ้นสีด้วยความอาย ลูเซี่ยนไม่ได้ให้ยาแบบแรงไปเพราะเกรงว่าโจเซฟจะชักตายซะก่อน ที่ลูเซี่ยนกล้าใช้ยาเพราะรู้มาก่อนแล้วว่าฮีทของโจเซฟมาไม่สมำเสมออยู่แล้ว 

"ฉันขอโทษนะ" ลูเซี่ยนแย่งประโยคที่โจเซฟจะพูด เขาต้องชิงพูดก่อนเพื่อตอกเข็มความรู้สึกให้ลึกลงไป เพื่อให้โจเซฟขาดเขาไปไม่ได้อีก "ไม่..นี่มัน..." โจเซฟบีบไหล่ของเขาพร้อมกับส่ายหน้า ความรู้สึกผิด ความหวาดกลัว เผยออกมาทางใบหน้าอย่างชัดเจน 

"นี่..ขอทำต่อได้หรือเปล่า" ลูเซี่ยนยังคงต้อนโจเซฟต่อไป ไม่ลืมที่จะใช้น้ำเสียงและใบหน้าให้เหมาะสมกับสถานการณ์ ลูเซี่ยนใช้มือบีบสะโพกของโจเซฟเพื่อให้รู้ตัวว่าไอนั่นยังอยู่ด้านในกาย "ถ้าไม่ตอบจะถือว่าโอเคนะ?" โจเซฟเงียบเพื่อใช้ความคิดแต่เขาจะไม่ยอมให้คิดหรอก

คราวนี้ลูเซี่ยนเป็นฝ่ายขึ้นมาข้างบนบ้าง เขากระแทกเข้าจุดกระสันของโจเซฟอย่างจังในทุกๆจังหวะที่เข้าออก โจเซฟพยามพูดถ่วงเวลาเพื่อห้ามเขาในตอนแรกแต่ในตอนนี้กลับศิโรราบให้เขาอย่างสมบูรณ์ "มันลึก...รู้สึกดี" น้ำลายของโจเซฟไหลย้อยมุมปากจากการโดนระดมจูบ

ดวงตาฉ่ำเยิ้ม สะโพกที่เด้งรับทุกจังหวะจนเสียงกระทบดังทั่วห้อง ลูเซี่ยนหลั่งหยาดสีขุ่นเข้าไปในส่วนที่ลึกที่สุดได้สำเร็จ "อ๊า!" เสียงครางจากคนที่อยู่ใต้ร่างดังลั่นเมื่อรู้สึกถึงน้ำร้อนภายในกาย หยาดสีขุ่นของโจเซฟ พุ่งขึ้นมาเปรอะที่แก้มของตนเอง

ในสายตาของลูเซี่ยนมันช่างเป็นภาพที่สวยงาม ถ้าหากว่าโจเซฟถูกย้อมด้วยน้ำของเขาไปทั้งกายมันจะต้องสวยงามยิ่งกว่านี้แน่ๆ แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้ เขาจะทำให้โจเซฟเป็นฝ่ายเรียกร้องมันออกมาจากริมฝีปากที่เต็มไปด้วยน้ำรัก ลูเซี่ยนจะทำให้โจเซฟขาดเขาไปไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียว....

ความคิดเห็น