ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 3 พบเจอกันอีกครั้ง(NC)

ชื่อตอน : บทที่ 3 พบเจอกันอีกครั้ง(NC)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 16 มิ.ย. 2563 23:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 3 พบเจอกันอีกครั้ง(NC)
แบบอักษร

นี้ก็คงเป็นอีกหนึ่งวันที่นางกำลังเดินชมเเสงสีในเมืองหลวงเเห่งนี้ เพราะในวันนี้มีการจัดงานเทศกาลดอกไม้เกิดขึ้นจนทำให้อดเดินชมความงามของของดอกไม้นานาพันธ์ุไม่ได้

ตอนนี้นางเริ่มหิวเเล้วสิ  ดีหน่อยที่ยังมีโรงเตี๊ยมข้างหน้าอยู่ 

"เชิญขอรับคุณหนู" วันนี้นางเลือกชุดสีม่วงเข้มเเต้มชาดที่ริมฝีปากเล็กน้อยเเละปักผมด้วยปิ่นหยกเเกะสลักลายหงส์

"ข้าขอชั้นสองที่นั่งที่ดีที่สุดเจ้าค่ะ"​​​​​​เเต่งตัวเต็มขนาดนี้จะนั่งที่ธรรมดาได้อย่างไร อีกทั้งยังปลอดภัยจากสายตาบุรุษที่ตอนนี้กำลังจ้องนางตาเป็นมันอยู่เนี่ยนะสิ 

"ได้เลย  ขอรับ " เสี่ยวเอ๋อก็รีบนำทางนางไปยังโต๊ะ  ไม่ลืมให้ตบรางวัลให้เเก่เสี่ยวเอ๋อนางสั่งอาหารที่นางชื่นชอบมาที่สุดในเเดน มนุษย์  

นั้นก็คือ  ไก่ผัดสามอย่าง  ซุปกระดูกหมู อาจจะดูเป็นอาหารที่เเสนธรรมดาเเต่เมื่อเธอได้ลิ้มรสครั้งเเรกถึงกับตาโตมันอร่อยมากจำได้เลยว่าเธอกินไก่ผัดสามอย่างไปถึงสี่จานเเละซุปกระดูกหมูสองชามมันลงตัวมากเมื่อกินคู่กัน 

ในขณะที่นางสนใจกับอาหารตรงหน้าอยู่นั้นก็มีสายตาคู่หนึ่งมองนางอย่างไม่ละสายตาคนๆนั้นไม่ใช่ใครอื่นใด  สามีของนาง นั้นเอง

"ข้าเจอเจ้าเเล้วชายารัก"เขาได้คาดโทษนางไว้เป็นที่เรียบร้อยเเล้วเหลือเพียงเเค่รอสำเร็จโทษเพียงเท่านั้น 

ดีที่วันนี้เขามาดูงานด้วยตนเองว่าเทศกาลเรียบร้อยดีหรือไม่มิเช่นนั้นคงไม่เจอนาง เขาเเอบตามนางไปเงียบๆเมื่อนางเดินเข้าไปในจวนที่ขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่จนเกินไปจึงตัดสินใจเข้าไปยังไม่ทั้งได้ตั้งตัวเขาก็ล้มลงกับพื้นพร้อมน้ำเสียงที่คุ้นเคย

"เจ้าเป็นใคร  ตามข้ามาทำไม" นางรู้สึกเหมือนมีใครตามมาเเต่อีกฝ่ายฝีมือถือว่าดีเลยทีเดียวเเต่อย่าลืมว่านางเป็นมารนางมีประสาทสัมผัสดีเลิศกว่ามนุษย์มากนัก 

"สามีเจ้าอย่างไรเล่า" เขากล่าวตอบนางทั้งที่มือของเขาล่วงไปที่ใต้ชุดของนางก่อนจะกระชากชั้นในของนางออกจนกลายเป็นเศษผ้าน่าสงสาร

"อ๊ะ.....ท่าน.....อย่า...อ๊ะๆ" 

เขาจับนางนอนลงบนพี้นก่อนที่จะลากลิ้นร้อนจากอกอวบไปที่ร่องสวาทของนางใช้มืออีกข้างบีบนวดอกอวบจนทำให้นางครางออกมาอย่างลืมอาย

"อ๊ะๆ....อื้มม....ข้าไม่...อ๊า...ไหวเเล้ว" นางกำลังจะเสร็จเหมือนเขาจะเข้าใจสอดนิ้วมือเข้าไปก่อนที่จะชักเข้าออกด้วยความรวดเร็ว ปากหนาครอบครองยอดปทุมถันดูดดึงจนเเข็งเป็นไตสลับไปมาทั้งสองข้าง

นางก็ไม่น้อยหน้ากดหัวของเขาจนจมไปกับอกนางดึงทึงผมดำเงาของเขาด้วยความเสียวซ่าน  ไม่นานนางก็ถึงจุดหมายก่อนที่จะพลิกคร่อมตัวของเขาก่อนที่จะบดจูบอย่างดุเดือด

"ภรรยาเจ้าร้อนเเรงเป็นที่สุด....อ๊าาาาา"

นางค่อยลากลิ้นน้อยของนางลงมาตามลำคอก่อนที่ใบหูขบเม้มติ่งหูไม่ได้สนใจคนที่ครางอย่างเเผ่วเบาพร้อมเรียกนางด้วยเสียงเเหบพร่า 

"ภรรยาได้โปรดอย่าทรมานข้าเช่น.....อ๊ะ

มือบางลูบคลำไปที่ท่อนเอ็นที่ปลดออกมาได้ไม่นาน ก่อนที่จะใช้ปากน้อยๆของนางครอบครองความใหญ่โตนั้นทำให้นางรู้สึกคับปากเเต่ด้วยความอยากลองจึงค่อยดูดกลืนมันเข้าไปเเละใช้มือนวดคลึงกล่องดวงใจทั้งสองลูกด้วยความสนุกที่สามารถปลุกปั่นอารมณ์ของเขาให้เตลิดไปได้

"อ่ะ....เจ้า....อ๊าาาาาา" ไม่นานน้ำสีขาวขุ่นก็เเตกใส่โพรงปากของนางจนเเทบจะสำลัก

"เจ้าเก่งมากเด็กดี" เขากล่าวชมนางก่อนที่จะคิดได้ว่าเขายังไม่รู้จักเเม้เเต่ชื่อนางเลย เลยตัดสินใจถามนางออกไป

"เจ้ามีนามว่าอะไรหรือ" เมื่อเขาถามนางมีหรือจะไม่กล้าตอบ

"ข้ามีนามว่า ลี่ลินเหมย  เจ้าค่ะ" นางตอบเขาเเต่มือน้อยๆก็ยังคอยปลุกปั่นอารมณ์ของเขาให้ลุกโชกโชน

"เจ้ามันนางมารร้าย...อื้มม" 

ก็จริงอย่างที่เขาว่านางก็เป็นมารจริงนั้นเเหละ

"ข้าขอนอมรับคำชมเชยของท่านเเล้วกันนะเจ้าค่ะ"

ทำให้เขารู้สึกทนไม่ไหวอีกต่อไปสอดใส่ท่อนเอ็นเข้าไปในร่องสวาทที่กำลังเต็มไปด้วยน้ำหวาน  นางกอดคอเขาก่อนจะมอบจูบอันหอมหวานที่เเฝงความดุดันเอาไว้ 

"อื้ออ...ท่าน....อ๊ะๆ..อ๊าาา" 

"เหมยเอ๋อร์   เรียกข้า  เรียกชื่อข้า"

เมื่อกล่าวจบเขากระเเทกถี่เเละเเรงทำให้นางครวญครางจนเสียงเริ่มเเหบเเห้งเเต่คนฟังกับรู้สึกว่ามันยั่วยวนยิ่งนัก ยิ่งฟังยิ่งมีเเรง ฮึกเหิม

"ท่าน.....อื้อออ....อี้หมิ่น.....อ๊ะๆ" นางไม่ไหวรู้สึกเหมือนจะถึงจุดสุดยอด

"เจ้าจะถึงเเล้วสินะ...อ๊าาาา" 

ทั้งเขาเเละนางต่างพากับไปถึงจุดสุดยอดก่อนเริ่มบทลงโทษครั้งใหม่ขึ้นจนถึงยามอิ๋นทำให้เรี่ยวเเรงที่มีอยู่ของนางลดลงจนเเทบไม่มีดีที่เขายังช่วยนางอาบน้ำเเละใส่เสื้อผ้าอาภรณ์ให้เเต่ติดตรงที่เขากับเลือกชุดที่บางที่สุดของนางมาให้ใส่

ทำไมเขาถึงได้หื่นขนาดนี้กัน   

"นอนเถิดนี่ยามอิ๋นเเล้ว" เขากกกอดร่างเล็กของนางพลางหอมเเก้มที่แดงระเรื่อจนทำให้นางดิ้นอยู่ในอ้อมกอดของเขาอย่างขัดขื่นมิได้เพราะนางไม่ค่อยมีเเรงสักเท่าไร

"เพราะใครกันข้าบอกให้พอก็ไม่รู้พอเสียที" นางเงยขึ้นมองหน้าเขาเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะโน้มใบหน้าบดจูบปากนางอย่างอ่อนโยน

"ข้าลงโทษเด็กดีที่หนีข้าต่างหากเล่า"

"ข้าทำอะไรผิดกัน"นางถามเขาด้วยความงงงวย  นางไปทำอะไรผิดงั้นหรือ

"เจ้าล่วงเกินข้าเเล้วไม่ยอมรับผิดชอบอย่างนั้นหรือ" 

เขาเอ่ยออกมาทำท่าทางน้อยใจจนนางเกือบหลุดขำ  หัวเราะเยาะจักรพรรดิมีความผิดหรือไม่

" ข้าสิต้องเป็นฝ่ายที่เสียหายมิใช่ท่านเสียหน่อย" 

"งั้นเจ้ามาเป็นชายาของข้า  สัญญาเลยว่าเจ้าจะสุขสบายเเละจะไม่มีสตรีอื่นใดนอกจากเจ้า"  

"อย่าดีกว่าเลยเจ้าค่ะ" นางไม่คิดว่าเขาจะจริงจังขนาดนี้นี่

​​​​​"ทำไมเล่า  มีสามีเป็นองค์จักรพรรดิไม่ดีตรงไหน" ทำไมนางต้องปฏิเสธข้าด้วยตัวเขาไม่ดีตรงไหน ร่ำรวยเป็นที่หนึ่ง หน้าตาข้าก็ถือว่าหล่อเหลาราวกับเทพเซียน 

"เเค่ข้ายังไม่พร้อมช่วยเห็นใจข้าด้วยนะเจ้าค่ะ" ไม่ว่าเปล่าหันไปซุกซบอกเเกร่งของเขาอย่างออดอ่อนจนใจของเขาอ่อนระทวยไปหมด

"ก็ได้ข้าจะทำให้เจ้ามาเป็นชายาของข้าให้จะได้" เขากล่าวบอกนางยังหนักเเน่นจนทำให้หัวใจดวงน้อยของนางรู้สึกสั่นไหวอย่างบอกไม่ถูกนัก

 

*ยามอิ๋น  [03.00 น.- 04.59 น.]

เรื่องนี้ไม่เน้นดราม่า  NC จุกๆ ตอนหน้าน้องจะกลับบ้านเเล้วนะพี่อี้หมิ่นของเราจะทำยังไง

 

 

 

 

ความคิดเห็น