ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 5 หมอธัช

ชื่อตอน : ตอนที่ 5 หมอธัช

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 5k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ก.ย. 2559 11:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5 หมอธัช
แบบอักษร

               “เอ้อ หมอธัชเห็นการ์ดเชิญงานการกุศลที่ย่าจัดรึยัง ทางผู้ดูแลงานเขาเสนอมาว่าให้เชิญหมอธัชไปร่วมงานนี้ด้วย เพราะเห็นว่าเป็นงานเพื่อหาทุนรักษามะเร็งในเด็ก ซึ่งย่าก็เห็นด้วยนะ งานมีวันพรุ่งนี้ตอนเย็น ธัชไปได้ไหมลูก” หญิงชราวัยเกือบแปดสิบที่นั่งอยู่หัวโต๊ะรับประทานอาหารเอ่ยถามขึ้นระหว่างมื้ออาหารเช้า

               ชายหนุ่มวัยยี่สิบเก้าเงยหน้าขึ้นจากชามอาหารตรงหน้า ก่อนตอบคุณย่าด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง คาดเดาอารมณ์ได้ยาก “ครับคุณย่า”

               จมูกโด่งเป็นสันได้รูปกับดวงตาสีดำสนิทบนใบหน้าขาวตามแบบฉบับลูกหลานเชื้อสายจีนดึงดูดสายตาของผู้พบเห็นได้เสมอ แม้ไม่มีรอยยิ้มบนใบหน้าก็ตาม เสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวที่เรียบกริบกับเนกไทสีน้ำเงินเข้มที่ถูกบรรจงผูกไว้อย่างเรียบร้อย ไม่คลาดเคลื่อนแม้แต่องศาเดียวคือชุดทำงานประจำของเขาในทุกๆ วัน

               “งานนี้ต้องเอาของส่วนตัวไปประมูลด้วยนะ ธัชเลือกมาให้ย่าหน่อยสิ”

               “เอาภาพวาดของคุณธัชก็ได้นะคะ ดิฉันเห็นมีสวยๆ หลายรูปเลยค่ะ” นมผันที่ยืนคอยบริการสองย่าหลานอยู่ข้างๆ แทรกขึ้น

               นมผันเป็นคนเก่าคนแก่คนหนึ่งของบ้านนี้ เป็นแม่บ้านผู้เป็นเสมือนมือขวาคนสนิทของคุณย่าพริ้มเพรา และยังเลี้ยงดูหมอธัชมาตั้งแต่เกิด จึงนับว่ารู้ใจทั้งย่าทั้งหลานของบ้านนี้เป็นอย่างดี

               “อย่างที่นมผันว่าก็เข้าท่าดีนะ”

               “ครับ เดี๋ยวตอนเย็นผมกลับมาเลือกให้ครับ” ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาพยักหน้าตอบ พลางคิดว่าเขาควรจะเลือกรูปไหนไปใช้ในงานของย่าดี แต่ทันใดนั้นเสียงสมาชิกอีกคนของบ้านก็แทรกขึ้น ก่อนที่เจ้าตัวจะโผล่มา

               “อรุณสวัสดิ์ครับคุณย่า” 

               “อ้าว ผู้กองลงมาพอดีเลย รับอาหารเช้ากับย่าก่อนนะ วันนี้มีข้าวต้มกุ้ง” 

               หนุ่มร่างสูงในเครื่องแบบสีกากีแกมเขียวประดับยศร้อยเอกแห่งกองทัพบก ที่ผิวขาวออกจะคล้ำจากเดิมไปเล็กน้อยจากการปฏิบัติหน้าที่ เดินเข้ามาตามคำร้องเรียกของผู้เป็นย่า

               “เรียกผู้กองอีกแล้วนะครับย่า ผู้กองที่ไหนกัน ผมก็เจ้าธีร์คนเดิมของย่าละครับ” ว่าแล้วทหารหนุ่มก็ก้มลงกอดหญิงชราที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ 

               “เห็นไหมเนี่ยนมผัน อ้อนตั้งแต่เล็กจนจะสามสิบอยู่ละ ยังไม่เปลี่ยนเลย ย่าละอยากรู้จริงๆ ถ้าแต่งเมียไปแล้วยังจะอ้อนย่าอย่างงี้อยู่อีกไหม” 

               คนถูกเรียกที่กำลังรินน้ำใส่แก้วหันไประบายยิ้มกับธีร์ 

               ธัชมองภาพที่คุ้นเคยตรงหน้าแล้วยิ้มในใจ ตั้งแต่ธีร์กลับมาอยู่ที่บ้าน ความขี้อ้อนของเขาทำให้ย่ายิ้มได้มากขึ้น มีคนมาช่วยดูแลย่าเพิ่มแบบนี้ ศัลยแพทย์ที่แทบจะไม่ค่อยมีเวลาอย่างเขาค่อยสบายใจหน่อย

               “ถ้างั้นคุณย่าไม่ต้องห่วงเลยครับ เพราะผมคงอยู่เป็นโสดอ้อนคุณย่าไปอีกนาน” 

               “แต่คุณย่าอยากอุ้มเหลนแล้วนะคะคุณธีร์” เสียงนมผันแทรกขึ้นอีกครั้ง

               แม้ว่านมผันจะไม่ได้เอ่ยประโยคนั้นกับเขาโดยตรง แต่ก็ทำให้คนร่วมโต๊ะอย่างธัชถึงกับสะดุ้งเล็กน้อย เพราะถ้าคุณย่าอยาก ‘อุ้มเหลน’ นั่นก็หมายถึงลูกของเขาด้วยเช่นกัน 

               จะมีลูกได้ก็ต้องแต่งงาน จะแต่งงานได้ก็ต้องมีแฟน...แล้วคนที่ตัดสินใจไปแล้วว่าจะขออยู่เป็นโสดไปตลอดชีวิตหลังจากผิดหวังกับความรักครั้งล่าสุดอย่างเขา ควรจะทำอย่างไรกับเรื่องนี้ดี

               ขณะที่คนหนึ่งกำลังคิดไม่ตก อีกคนหนึ่งกลับใช้ทางออกที่แสนจะคุ้นเคย

               “งั้นก็...นี่เลยครับ นายแพทย์ธัช ดำรงค์สกุลพิพัฒน์ ศัลยแพทย์ชื่อดัง คุณย่าไม่รู้อะไร เห็นเงียบๆ อย่างงี้ แฝดพี่ของผมนี่ฮอตนะครับ สาวๆ ส่งข้าวส่งน้ำถึงโรงพยาบาลกันอุตลุด รับรองดีดนิ้วเป๊าะเดียว แต่งเมียมีเหลนได้ทันใจ แถมฉลาดสมใจคุณย่าแน่นอนครับ” ไม่ว่าอย่างเดียว ผู้กองธีร์หันมายักคิ้วกวนๆ กับธัช

               ธัชเงยหน้าขึ้นมองความยียวนของแฝดน้องแล้วก็สุดจะตอบโต้ เฮ้อ...ทหารลาดตระเวนนี่มันปาระเบิดเก่งกันทุกคนรึเปล่าเนี่ย

               “ดูพูดเข้า โบ้ยไปให้พี่เขาอีกละ เอาๆ ไปนั่งก่อนๆ เอ้าแล้วตาธามล่ะนมผัน ยังไม่ตื่นอีกเหรอ” 

               ธามที่คุณย่าถามถึงคือเพลย์บอยหนุ่ม แฝดคนสุดท้อง ที่ตอนนี้ในวงการเซเลบดาราคงไม่มีใครไม่รู้จักนักธุรกิจหนุ่มเจ้าเสน่ห์ ‘ธาม ดำรงค์สกุลพิพัฒน์’ อย่างแน่นอน

               “คุณธามเพิ่งกลับมาเมื่อเช้านี้เองค่ะ น่าจะยังนอนอยู่นะคะคุณย่า” 

               “เมามาอีกละสิ”

               “ค่ะคุณย่า”

               “เฮ้อ โตจนป่านนี้ละ ยังเที่ยวเล่นอยู่อีก นี่ฉันไม่น่าให้แม่ธาราพาไปอยู่เมืองนอกตั้งแต่เด็กๆ เลย ดูซิเนี่ย ไม่มีใครเอาอยู่เลย” คุณย่าว่าพลางส่ายหน้าอย่างระอากับพฤติกรรมของสุดแสบประจำบ้าน 

               แม้ว่าธามจะเป็นพระเอกขี่ม้าขาวที่เข้ามากอบกู้บัลลังก์ดีเอสพีจากวิกฤติตกต่ำ หลังจากที่เจ้าสัวธงชัย ปู่ของพวกเขาเสียชีวิตลงก็ตาม แต่ความรักอิสระของคนที่เติบโตมาในสังคมของชาวตะวันตกก็มักจะทำให้คนเก่าคนแก่ในบ้านปวดหัวได้เสมอ

               “ผมขอตัวก่อนนะครับคุณย่า เช้านี้มีผ่าตัด ต้องเข้าเร็วหน่อย” ธัชพูดขึ้นหลังจากเงียบฟังบทสนทนาอยู่นาน 

               “อ้าวเหรอ งั้นรีบไปเถอะหมอธัช...อ้อ แล้วเย็นนี้กลับมาทานข้าวเย็นที่บ้านด้วยนะลูก”

               “ครับคุณย่า”  

               ถึงแม้ว่าชายผู้นี้จะดูไม่สนโลก ไม่ใส่ใจสิ่งรอบข้างก็ตาม หากเป็นคำสั่งของคุณย่า ผู้ที่เลี้ยงดูอบรมสั่งสอนเขามาตั้งแต่เกิดแล้วละก็ ไม่มีทางที่เขาคนนี้จะปฏิเสธได้ลง

               “ส่วนผม คืนนี้ขอค้างที่ค่ายนะครับ ไม่ต้องเตรียมข้าวเย็น”

               ต่างกับธีร์ บ่อยครั้งที่ชายชาติทหารอย่างเขหลีกหนีความสะดวกสบายที่แสนจะน่าเบื่อของชีวิตทายาทมหาเศรษฐี ที่เต็มไปด้วยความยุ่งยากมากมาย เข้าสู่ความเป็นส่วนตัวของชีวิตที่เรียบง่ายในบ้านพักค่ายทหาร

               “ไม่ได้! เย็นนี้ย่ามีธุระสำคัญจะคุยด้วย”

               “ธุระกับผมเหรอครับ” 

               “ก็ทั้งสามคนนั่นแหละ”

               หนุ่มร่างสูงในเสื้อเชิ้ตสีขาวหันมองหน้าคนพูดอีกครั้ง ทั้งสามคนเหรอ นี่คุณย่าคงไม่ได้จะพูดเรื่องแต่งงานหรอกใช่ไหม เห็นทีวันนี้ทั้งวันคงต้องมีเรื่องให้คิดหนักเสียแล้ว

               “โห่คุณย่า งั้นผมว่าคุณย่าปลุกไอ้ธามให้ได้ก่อนเถอะ แล้วค่อยโทร. ตามผม นะครับคุณย่า...” 

ธัชละความคิดแล้วหันมองชายในชุดทหารที่พูดเสร็จก็วางช้อนในมือลง พร้อมกับส่งยิ้มเจื่อนๆ กับสายตาอ้อนวอนให้คุณย่าราวกับเด็กอยากได้ของเล่น

               “ถ้าเย็นนี้ธีร์ไม่มา ย่าจะไปตามถึงค่ายเลย เอาสิ!” นั่นเป็นคำตอบที่ทำให้คนขี้อ้อนต้องหุบยิ้มและคอตกไปในทันที

               “คุณย่า...”

               “ย่าจะรอนะ” 

               เมื่อคุณย่ายังคงยืนยันเสียงแข็ง แฝดน้องจึงหันมาสบตากับเขา ซึ่งนั่นทำให้ธัชรู้ดีว่าคนตรงหน้ากำลังจะทำอะไร

               “ธัช...” เสียงเรียกยานคางกับสายตาขอความช่วยเหลือถูกส่งมายังธัชที่กำลังจะลุกออกจากวงสนทนา ธีร์มักพูดอยู่เสมอว่าคำพูดจากหลานชายคนโปรดอย่างธัชเท่านั้นที่เปลี่ยนคำพิพากษาของคุณย่าได้...แต่คงไม่ใช่ครั้งนี้ 

               ธัชหันมองตามเสียงเรียกนั้นแล้วนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ลังเลว่าจะทำยังไงกับสถานการณ์ตรงหน้าดี แล้วก็...

               “ผมลาละครับคุณย่า สวัสดีครับ” อยากโยนระเบิดมาดีนัก เย็นนี้กลับมารับกรรมเสียดีๆ

               “ไม่ช่วยเล้ย”

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว