email-icon facebook-icon

สำหรับน้ำสุวรรณ นิยาย คือ อาหาร ร้านนี้อาจทำไม่ถูกปากทุกคน แต่ทำด้วยใจนะคะ

ชื่อตอน : ตอนที่ 10

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 115

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 13 มิ.ย. 2563 18:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 10
แบบอักษร

สาวชาวไร่สะใภ้ชาววัง 

ตอนที่ 10 

 

 “เก็บปืนของเจ้าเดี๋ยวนี้นะโลเซฟ” 

องค์หญิงลาเฟอร์ประกาศเสียงกร้าว หลังจากกลับจากลำธารลูกส้มก็พาเธอมายังบ้านพักทันที ส่วนชัดเจนก็กันหม่อมแย้มแม่ของภูวดลไปอีกทางเพื่อไม่ให้ปะทะกัน ตอนนี้โลเซฟกำลังโกรธจัดกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น หลังจากน้องสาวอย่างวินเทียร่าที่ตามลูกส้มไปที่ลำธารเล่าเหตุการณ์ให้ฟัง 

“มันบังอาจล่วงเกินองค์หญิง กระหม่อมยอมมิได้นะพะย่ะค่ะ” 

“เราสั่งให้หยุด เดี๋ยวนี้” ลาเฟอร์รับสั่งเสียงเข้มอีกครั้ง คนที่กำลังเดินออกจากห้องเป็นต้องหันกลับมาคุกเข่าต่อหน้าพระพักตร์ “รู้หรือไม่ว่าสาเหตุที่แม่ของคุณภูวดลมาที่นี่..เป็นเพราะใคร”  

"....." / "....."  

ทั้งองครักษ์และนางข้าหลวงที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้าต่างเงียบ องค์หญิงลาเฟอร์จึงพูดต่อ  

“วินเทียร่าเป็นคนรับโทรศัพท์ของคุณภูวดลและบอกกับผู้หญิงปลายสายว่าเป็นคนรัก แม่ของคุณภูวดลจึงตามมาเพราะเรื่องนี้ ส่วนเรื่องที่เขาล่วงเกินเรา...มันก็ไม่ใช่ความผิดเขาเสียทั้งหมด” คนพูดรู้ตัวดี และไม่อาจโทษเพียงฝ่ายชาย 

“ถึงอย่างนั้นก็เถอะเพคะ หม่อมฉันว่าทรงเสด็จกลับพระราชวังเถอะเพคะ หากพระองค์ไม่ทรงให้พี่โลเซฟไปจัดการ” 

“เรากลับก็ได้” เมื่อคิดว่ากำลังทำให้คนหมู่มากไม่สบายใจจึงควรแก่การกลับ “แต่คงต้องทำให้ท่านแม่ของคุณภูวดลสบายใจเสียก่อน พวกเขาเข้าใจว่าเราเป็นเพียงสาวชาวไร่ คงรู้สึกเสียเกียรติเสียยศต่อการที่บุตรชายต้องมาข้องเกี่ยวกับเรา” องค์หญิงอธิบาย 

“กลับเลยก็ดีนะลาเฟอร์..” ลูกส้มพูดแทรก เพราะพอจะรู้มาบ้างว่าแม่ของภูวดลไม่ธรรมดา “ลูกส้มกลัวเรื่องไม่จบ ลาเฟอร์กลับเลยน่าจะดีกว่า หม่อมแย้มโวยวายไม่นานก็คงกลับ” 

“ลูกส้มจะให้เราเป็นคนหนีปัญหางั้นเหรอ”  

“เราไม่ได้คิดแบบนั้นเลยลาเฟอร์ แค่ไม่อยากให้ปัญหามันบานปลาย ถ้าเกิดว่าหม่อมแย้มรู้ว่าลาเฟอร์เป็นใคร แล้วเรื่องถึงพ่อของลาเฟอร์ เรื่องที่โกหกมานี้ก็จะไม่เป็นความลับ แถมยังจะเป็นเรื่องใหญ่ไปอีกนะ” ลูกส้มพยายามทำให้เพื่อนได้สติ 

“ไม่ เราจะต้องจัดการกับปัญหานี้ให้ได้ก่อนจะกลับแน่ ลูกส้มเชื่อเรา”  

 

 

บ้านพักภูวดล 

“ฉันขอโทษที่พาหม่อมแย้มไป ไม่คิดว่าลาเฟอร์อยู่ที่นั่น และก็ไม่คิดว่าจะกำลัง...โอ๊ย!!” 

“....” ชัดเจนถูกภูวดลศอกแขนไปที่ท้องอย่างจัง ชายหนุ่มซึ่งกำลังใช้ผ้าเช็ดที่ผมและเดินไปหามารดา “จะต่อว่าอะไรลูกก็ได้ แต่อย่าต่อว่าลาเฟอร์เลย” 

“รักมันมากสินะ แม่สาวบ้านนอกนั่นคงทำให้หม่อมปิดบังแม่ แล้วหนีออกมาไกลขนาดนี้” 

“เรื่องที่มาที่นี่ลูกแค่อยากพักผ่อน ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับลาเฟอร์เลยสักนิด” 

“แม่ไม่ยอมให้หม่อมเอาเด็กบ้านนอกไม่มีหัวนอนปลายเท้าคนนี้ทำเมียแน่ ยังไงลูกก็ต้องแต่งงานกับหนูน้ำทิพย์ ลูกสาวท่านรัฐมนตรี” 

หม่อมแย้มยืนกราน และนั่นเป็นสิ่งที่เขาต้องหนีมาไกลถึงที่นี่ เขาไม่อยากแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รัก อีกอย่างน้ำทิพย์เองก็มีคนรักอยู่แล้ว แต่เธอขัดพ่อไม่ได้ ซึ่งก็อยู่ในสถานะที่ไม่ต่างไม่จากเขา 

“ผมกับลาเฟอร์เราเป็นผัวเมียกันแล้ว แม่ห้ามลูกไม่ได้”  

“หม่อมเจ้า!!!” ผู้เป็นมารดาตะหวาดเสียงดังลั่น ชัดเจนที่ยืนด้านหลังเป็นต้องถอยไปอีกถึงสามก้าว ทั้งตกใจทั้งกังวล เพื่อนรักจะรู้หรือไม่ว่าชื่อหญิงสาวที่นำไปอ้างเธอเป็นใคร “กล้าทำเรื่องเสียเกียรติอย่างนี้ได้อย่างไร เป็นถึงนายพล เป็นถึงหม่อมเจ้า มาคว้าสาวชาวไร่แบบนางผู้นั้น” 

“แม่คงไม่ให้ลูกทำเรื่องเสื่อมเสียด้วยการทอดทิ้งเมียใช่ไหมครับ เพราะแม่ก็เป็นผู้หญิงด้วยกัน”  

“หากหม่อมเลือกแม่สาวบ้านนอก แม่จะให้ท่านพ่อของหม่อมถอดฐานันดรศักดิ์ ยศทหาร และให้ลูกเหลือเพียงตัวไม่มีเงิน ดูซิว่าผู้หญิงอย่างนั้นมันจะรักหม่อมจริงหรือไม่”  

"ลูกยินดี ลูกเชื่อในความรักของลูก" ภูวดลตอบด้วยความแน่วแน่ 

 

 

 

“ไม่ได้นะ!! คุณจะให้เพื่อนเราช่วยคุณแบบนี้ไม่ได้ พวกเราจะกลับประเทศแล้ว แม่คุณจะว่ายังไงก็เรื่องของคุณ” วินเทียร่าร่ายยาว เมื่อฟังสิ่งที่ภูวดลขอร้ององค์หญิงของเธอ เธอยอมไม่ได้ที่จะให้เรื่องนี้ยืดเยื้อต่อไป มีแต่จะทำให้วุ่นวายอย่างที่ลูกส้มเคยพูดไว้ 

องค์หญิงลาเฟอร์เพียงแต่เงียบฟัง และยังนิ่งด้วยความคิด เธอควรตัดสินใจอย่างไรดีกับเรื่องนี้ เธอควรกลับไปอย่างที่วินเทียร่าและลูกส้มแนะนำหรือไม่ 

“คุณภูวดลคะ ลูกส้มว่า...วิธีนี้ไม่น่าจะทำให้ปัญหาหมดไปนะคะ” ลูกส้มพยายามหาทางออก 

“ผมไม่มีทางออกจริง ๆ ยังไงผมก็แต่งงานกับคุณน้ำทิพย์ไม่ได้ เธอมีคนรักอยู่แล้ว” 

“คุณก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะเอาลาเฟอร์เข้าไปเกี่ยว ฉันไม่ยอมหรอก ยังไงก็ไม่ยอมเด็ดขาด” วินเทียร่ายังคงยืนกราน ในขณะที่โลเซฟได้แต่นิ่ง เขาจะทำอะไรได้ หากองค์หญิงต้องการแบบไหนพวกเขาก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะห้าม แต่ถึงห้าม องค์หญิงลาเฟอร์ก็ไม่ฟัง 

“ไอ้หม่อม ๆ !!” ชัดเจนวิ่งพรวดพราดเข้ามาในห้องท่ามกลางวงสนทนาที่กำลังตึงเครียด “แม่นาย แม่หม่อมนายกำลังมาหาลาเฟอร์” เจ้าของชื่อที่โดนเอ่ยเรียกยังตัดสินใจไม่ได้เลยว่าตัวเองควรจะทำอย่างไร และปัญหานี้จะจบอย่างไรดี 

ดูเหมือนว่าทุกคนจะรอการตัดสินใจจากองค์หญิงลาเฟอร์เพียงคนเดียว มันยิ่งสร้างความกดดันให้กับหญิงสาวที่นั่งเงียบอยู่เพิ่มขึ้นไปอีก หากไม่ช่วยภูวดลก็ต้องทุกข์ใจ เพราะเขาเองก็มีบุญคุณเคยช่วยชีวิต หากช่วยปัญหาจะบานปลายอย่างที่ลูกส้มคิดไหม 

“ให้แม่พี่ภูวดลรอที่ห้องรับแขกเถอะ ลาเฟอร์จะไปหาท่านเอง ให้ผู้ใหญ่มาหาดูจะน่าเกลียด” องค์หญิงลาเฟอร์พูดโดยมองไปที่ชัดเจนเป็นการสั่งการ 

“ลาเฟอร์จะไปเหรอคะ” / “ลาเฟอร์จะไปเหรอ” ลูกส้มกับวินเทียร่าพูดแทบจะพร้อมกัน เพราะตกใจกับสิ่งที่องค์หญิงลาเฟอร์ทรงรับสั่ง 

“ห้ามทุกคนตามไป เราจะไปคนเดียว”  

ไม่มีใครล่วงรู้ได้เลยว่าลาเฟอร์ตัดสินใจแบบไหน อันที่จริงแล้วเธอก็ไม่รู้ว่าควรตัดสินใจยังไง หากแต่จะลองพูดคุยกับแม่ของภูวดลเสียก่อน อาจจะไม่เลวร้ายอย่างที่ทุกคนกังวลก็ได้ 

 

 

ห้องรับแขก 

สายตาผู้เป็นมารดามองมายังหญิงสาวที่เปิดประตูเข้ามาเพียงคนเดียว ไร้เงาของบุตรชายที่กล้าขัดใจ หญิงสาวที่สวมเสื้อเชิ้ตสีเก่าหน้าตามอมแมมคุกเข่าและคลานเข้ามาอย่างเรียบร้อย ร่างเล็กเตรียมประนมมือก้มกราบเมื่อคลานเข่าเข้ามาถึง แต่ก็โดนฝ่ามือมารดาของชายหนุ่มเข้าปะทะแก้มอย่างจังจนเกิดเสียงเสียก่อน 

เพี้ยะ!!!  

“คิดว่าตัวเองเป็นใคร!! กล้าดียังไงเข้ามายุ่งกับลูกชายฉัน!!” 

ลาเฟอร์รู้สึกร้อนหน้าเป็นอย่างมาก นี่เป็นครั้งแรกที่เธอถูกตบ แม้แต่ตีเพียงสักครั้งองค์ราชินีก็ยังไม่เคย แต่อย่างไรองค์หญิงลาเฟอร์ก็ทรงเก็บกลั้นความรู้สึกทั้งที่ทรงเจ็บเสียเหลือเกิน 

“ออกไปจากชีวิตลูกชายฉัน ถ้าเธออยากได้เงินฉันจะให้ ฉันไม่ต้องการได้ผู้หญิงอย่างเธอเป็นสะใภ้” 

“หม่อมคะ” เธอเอ่ยเรียกเสียงเรียบ “ต้องเป็นผู้หญิงแบบไหนคะถึงจะทรงยอมรับ” 

“อย่ามาต่อปากต่อคำกับฉัน!!!” หม่อมแย้มตะหวาดเสียงลั่น จ้องมองไปยังหญิงสาวที่ยังคุกเข่าอยู่เบื้องหน้า “เธอมันก็แค่ชาวบ้านธรรมดา คงเห็นลูกชายฉันมีเชื้อเจ้า เป็นเจ้าคนนายคนเลยคิดจะจับสินะ” 

“ลาเฟอร์ไม่เคยคิดอะไรแบบนั้น ลาเฟอร์รู้ความจริงว่าพี่ภูวดลไม่ใช่คนธรรมดาเมื่อไม่นานมานี้ อีกอย่าง..คนที่หม่อมอยากจะได้เป็นสะใภ้เขาก็ไม่ยินดีกับสิ่งที่พ่อแม่ต้องการไม่ใช่เหรอคะ” 

“อย่ามาสามห้าวกับฉันนะ!!” 

“ลาเฟอร์ไม่บังอาจหรอกค่ะ" องค์หญิงยังคงไม่ยอมแพ้ เธอเป็นถึงองค์หญิงจะไม่มีความสามารถเปลี่ยนแปลงความคิดคนตรงหน้าเชียวหรือ "แต่ลาเฟอร์แค่อยากจะบอกว่า ถ้าผู้หญิงที่มีฐานะคู่ควร มีเงินทอง แต่เป็นคนไม่ดี หม่อมก็ยินดีให้พี่ภูวดลแต่งงานเหรอคะ ถ้าผู้หญิงคนนั้นเป็นคนดี มีเงินมีทองคู่ควร มียศมีตำแหน่งแต่ไม่ใช่คนที่พี่ภูวดลรัก หม่อมก็ยินดีให้พี่ภูวดลทุกข์ใจไปทั้งชีวิตเหรอคะ” 

“ไม่ต้องมาเสี้ยมสอนฉัน ยังไงก็จะไม่ไปจากชีวิตลูกชายฉันใช่ไหม” หม่อมแย้มยืนขึ้น เมื่อไม่สามารถไล่ผู้หญิงคนนี้ออกไปจากชีวิตลูกชายได้ อีกทั้งเด็กสาวบ้านป่ายังพยายามที่จะเสี้ยมสอนเธอเสียอีก “ได้ ฉันจะทำให้ลูกชายฉันเหลือแต่ตัว ดูสิว่าเธอจะยังอยู่กับเขาอีกไหม ในเมื่อฉันให้เงินแล้วไม่ยอมเอาดีนัก” 

 

ความคิดเห็น