email-icon facebook-icon

สำหรับน้ำสุวรรณ นิยาย คือ อาหาร ร้านนี้อาจทำไม่ถูกปากทุกคน แต่ทำด้วยใจนะคะ

ชื่อตอน : ตอนที่ 8

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 101

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 13 มิ.ย. 2563 18:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 8
แบบอักษร

สาวชาวไร่สะใภ้ชาววัง 

ตอนที่ 8 

 

วันนี้มีกลุ่มเด็กนักเรียนซึ่งเป็นเด็กโตที่ให้ความสนใจเข้ามาดูงานที่ไร่ลูกส้ม อาหารสำหรับเลี้ยงเด็กนักเรียนจึงเยอะเป็นพิเศษ​ และองค์​หญิง​ลาเฟอร์​ก็​เป็น​หนึ่ง​ในบุคคล​ที่​เข้าไป​ป่วน​ในครัวเช่นเคย 

"ลาเฟอร์เอ็งนี่มันจริง ๆ เลยนะ!" ป้าคนงานคนหนึ่งร้องดุ เมื่อเธอแอบเอาถ้วยเล็ก ๆ ย่องมาตักไข่ลูกเขยที่แม่ครัวเพิ่งทำเสร็จก่อนจะวิ่งหลบไปอีกด้าน  

ลาเฟอร์เดินถือถ้วยที่มีไข่ลูกเขยอยู่สองใบหน้าตาน่ากิน เธอชอบแอบตักอาหารนั่นนี่ของแม่ครัว ถึงจะโดนดุบ้างแต่มันสนุกและอร่อยดี 

"อะแฮ่ม" เสียงกระแอมดังขึ้นขณะที่องค์หญิงกำลังจะเอาไข่ลูกเขยทั้งใบเข้าปาก แต่เพราะตกใจ เจ้าไข่ลูกเขยแสนน่ากินจึงไปกองกับพื้นดินเสียอย่างนั้น 

"โห่!! พี่ภูวดล กว่าลาเฟอร์จะแอบเอามาได้ น่าเสียดายอะ" คนตัวเล็กมองตามเจ้าลูกไข่กลม ๆ สีน้ำตาลที่อยู่กับพื้นอย่างอาลัยอาวรณ์ 

"ฮ่า ๆ ๆ พี่ขอโทษ" เขายีหัวคนตัวเล็กโดยที่เธอไม่ถอยหนีสัมผัสจากเขาเหมือนก่อนหน้านี้ "ชอบทำตัวเป็นเด็ก ๆ อายุเยอะแล้วนะเราเนี่ย" 

"พูดไม่เพราะเลยนะพี่ภูวดล พี่ต่างหากที่อายุเยอะ" 

"ฮ่า ๆ ยอมครับยอม อ้อ พี่รู้มาว่าลาเฟอร์เรียนปริญญาที่ไทย​ ใช่ไหม" ภูวดลตั้งคำถามขณะที่​คนถูกถามกำลัง​จะกินไข่ 

"แค่ก ๆ" คราวนี้ไข่ลูกเขยใบที่สองติดคอ คนตัวเล็กต้องคว้าน้ำที่พกติดตัวขึ้นมาดื่ม  

"เอ่อ พี่ขอโทษ​" 

"พี่กำลังสงสัยตัวลาเฟอร์งั้นเหรอ" เธอถาม แน่นอนว่าเธอเองก็สงสัยเขาเช่นกัน "ใช่ลาเฟอร์จบปริญญาที่ไทย เป็นลูกสาวชาวไร่ก็​เรียนได้ไม่ใช่เหรอ" 

"......" หรือว่าตนเองคิดมากไป ภูวดลเริ่มทบทวนความคิดตนเอง 

"แล้วพี่ภูวดลล่ะ สามารถวิเคราะห์อาการบาดเจ็บได้ตรงกับแพทย์ อีกทั้งยังสามารถอุ้มโลเซฟได้ ดูเหมือนเป็นแพทย์ทหารเลยนะคะ" เธอพูดชี้เป้าได้แบบตรงจุด โดยที่เธอไม่ได้พยายามที่จะสังเกตเลย ภูวดลเป็นแพทย์ทหารฝีมือดีของกองทัพ ทั้งเรื่องการรักษา การผ่าตัด การใช้อาวุธและกำลัง 

ภูวดลนิ่งเงียบ เธอรู้โดยที่ไม่ต้องถามอะไร เธอช่างเดาเก่งเสียจริง 

"ลาเฟอร์ไปตักอาหารอย่างอื่นกินดีกว่า" เมื่อชายหนุ่มเงียบ แสดงว่าไม่อยากบอก มันก็ไม่มีประโยชน์อะไรที่เธอจะคาดคั้น​ 

หญิง​สาวจะเดินไปอีกด้าน​ ซึ่ง​ผ่านกลางแถวของกลุ่มนักเรียน​ชาย​ โดยที่สายตาขององค์​หญิง​ไม่​ทัน​สังเกต​ว่ามีคนหนึ่ง​ถือกระบอกปืนและเล็งมาทางนี้อยู่ 

"ลาเฟอร์ระวัง!!" 

ปั้ง!!! 

ภูวดลกระโจนรับกระสุน​ เมื่อเขามองเห็นกลุ่มเด็กวัยรุ่นที่เข้า​มาในไร่และจ่อปืนไปที่เด็กนักเรียนที่อยู่อีกด้าน แต่ลาเฟอร์กำลังเดินเข้าไปขวางวิถีกระสุน 

ลาเฟอร์ถูกร่างกายภูวดลทับอยู่เบื้องล่าง มือข้างหนึ่งสัมผัสได้ถึงของเหลวอุ่น ๆ ที่กำลังไหลเปียกมือ  

"ไม่เป็นไรใช่ไหมลาเฟอร์" 

"ละ...เลือด พี่ภูวดลถูกยิง!!" 

ชายหนุ่มก้มมองช่วงเอวของตนเอง มันมีเลือดไหลออกมาจำนวนมาก เขาถกเสื้อขึ้นและมองบาดแผลพบว่าเป็นเเค่รอยถาก ๆ ไม่ใช่กระสุนฝังใน​ จากประสบการณ์การเป็น​แพทย์​ทหาร​ทำให้​เขารู้สึก​เพียง​เล็กน้อย​ 

"มันแค่ถาก ๆ น่ะ" 

"ห้ามเลือดก่อนนะ ๆ" ลาเฟอร์ถอดเสื้อเชิ้ตที่ตนเองสวมเหลือเพียงเสื้อกล้ามสีขาวที่ช่วงเอวมีคราบเลือดติดอยู่ เธอใช้เสื้อด้านที่ยาวที่สุดมัดรอบเอวของชายหนุ่มไว้ "ต้องทำอะไรอีก...ไปหาหมอ ๆ" 

"เดี๋ยว ลาเฟอร์ใจเย็น ๆ" เขาห้ามคนตัวเล็กที่เข้ามาประคองตัวเขา แผลแค่นี้ไม่เจ็บสำหรับเขาเลย เขาถอดเสื้อแขนยาวตัวนอกออก แล้วคลุมให้กับลาเฟอร์ เธอคงตกใจและไม่ทันสังเกตว่าเขาใส่เสื้อสองตัว "พี่ขอไปจัดการกับเด็กที่ใช้ปืนผิดที่ก่อนนะ" 

แล้วภูวดลก็วิ่งหายเข้าไปในไร่ส้ม เด็กพวกนี้ใช้ช่องว่างของการมีเด็กนักเรียนเป็นหมู่มากเพื่ออ้างเข้ามาในสถานที่​แห่งนี้ หากเขาจับตัวไม่ทันคงเสียชื่อผู้พันภูวดลแย่ 

 

 

 

ลาเฟอร์เดินกระวนกระวายใจอยู่ในอาคาร เธอยังสวมเสื้อตัวใหญ่​ของภูวดล สายตาก็เอาแต่มองไปยังทางเข้า เขาวิ่งหายไปนานกว่าสี่สิบนาทีแล้วก็ยังไม่กลับมา​ ทั้ง ๆ ที่ร่างกาย​ได้​รับบาดเจ็บ​ 

"นั่นไง คุณภูวดลมาแล้ว" ลูกส้มร้องขึ้น หลักจากให้คุณครูพานักเรียนไปพักอีกด้านก็มารวมตัวกับสามี เพื่อรอภูวดลที่หายไปนาน 

ภูวดลกลับเข้ามาพร้อมกับเด็กวัยรุ่นที่เป็นคนยิงปืนในเหตุการณ์ก่อนหน้านั้น เขาตามกลับมาได้ทั้งคนและปืนที่ก่อเหตุ อีกทั้งยังมียาเสพติดที่มีอยู่ในตัวด้วย 

"เอาส่งตำรวจเลยชัดเจน หลักฐานมัดตัวขนาดนี้" 

"ได้" ชัดเจนกวักมือเรียกคนงานสองคน ก่อนจะพาตัวคนก่อเหตุไปยังโรงพัก 

"งั้นเดี๋ยวเราช่วยลูกส้มเอง" 

"ไปเปลี่ยนชุดก่อนดีกว่าค่ะ" วินเทียร่าพูดแทรกด้วยความห่วงใย​ "เดี๋ยววินเทียร่าช่วยคุณ​ลูก​ส้มเองค่ะ แล้วคุณภูวดลล่ะคะ" 

"ผมทำแผลให้ตัวเองได้ครับ ไม่เป็นไร" ภูวดลทำได้จริง ๆ เขาเดินกลับไปยังห้องนอนของตนเอง ที่มีอุปกรณ์ปฐมพยาบาลติดมาด้วยโดยที่ไม่ได้สังเกตว่าลาเฟอร์แอบตามมา 

"เดี๋ยวลาเฟอร์ช่วย" หญิงสาวดึงเสื้อของภูวดล​ขณะที่เขากำลังเข้าห้อง "ช่วย...ทำแผลน่ะ" 

"ก็ได้ เข้ามาสิ" เขาผายมือให้ลาเฟอร์เข้าไปในห้อง ก่อนจะเปิดประตูไว้เพื่อแสดงให้เห็นว่าเขาให้เกียรติ "ความจริงพี่ทำเองได้นะ คือไม่ใช่ไม่อยากให้ลาเฟอร์ข่วย แต่คือ...พี่ต้องถอดเสื้อน่ะ" 

"ถอดเสื้อ?" เธอมองไปที่บาดแผลช่วงเอว อืม...เขาต้องถอดเสื้อ "เอ่อ...ถ..ถอดก็ได้" ภูวดลมองหน้าคนตัวเล็กที่ไม่กล้าแม้แต่สบตา  

เมื่อเธออนุญาต เขาก็ไม่จำเป็นที่จะต้องลังเล เขาแก้ผ้าผูกเอวซึ่งเป็นเสื้อของลาเฟอร์ ก่อนจะถอดเสื้อยืดที่สวมออก​ ร่างกายของชายหนุ่มปรากฏแก่สายตา มัดกล้ามสมส่วนของชายชาติทหาร ทำให้​องค์​หญิง​ลาเฟอร์​ทำตัว​ไม่​ถูก​ 

ภูวดลสัมผัสได้ถึงความขัดเขินของหญิงสาว​ ที่แสดงผ่านใบหน้าขาวใส​ มันได้แปรเปลี่ยนเป็นแดงก่ำด้วยเลือดฝาดไปทั้งใบหน้า 

"ลาเฟอร์เคยทำแผลให้ใครมาก่อนหรือเปล่า" 

"ไม่เคยเลยค่ะ" เธอก้มหน้ามองเพียงบาดแผลที่เป็นรอยบากยาวกว่าสิบห้าเซนติเมตร 

"แล้วจะช่วยพี่ยังไงล่ะ" 

"พี่ภูวดลก็บอกสิ ว่าลาเฟอร์ต้องทำอะไร แล้วลาเฟอร์ก็จะทำตามที่พี่บอก" ภูวดลจำยอม  

เขาบอกขั้นตอนให้กับพยาบาลพิเศษ​อย่างลาเฟอร์ เธอทำตามสิ่งที่เขาบอกได้เป็นอย่างดี จนกระทั่งถึงการนำผ้าก๊อซพันรอบตัวของชายหนุ่ม​ การเอี้ยวตัวเพื่อรับผ้าพันแผลก็มีลักษณะไม่ต่างไปจากการโอบกอดร่างกายชายหนุ่มทางอ้อม ใบหน้าที่แดงและร้อนก็ยิ่งแดงซ่านไปกว่าเดิม​ ภูวดลที่เห็นทุกอย่างก็เป็นต้องยิ้มออกมากับท่าทีเขินอายเหล่านั้น ซึ่งมันน่ารักสำหรับเขา เขาเองก็ไม่รู้ว่าเคยชมผู้หญิงคนไหนแบบนี้บ้าง แต่ที่รู้สึก​คือลาเฟอร์จะน่ารักเสมอเมื่อพบเจอในทุกช่วงเวลา​ 

"ขอบคุณนะครับ" ชายหนุ่มเอ่ยขอบคุณเมื่อการพันแผลรอบตัวใช้เวลานานกว่าการทำแผลหลายขั้นตอนเสียอีก 

"ลาเฟอร์เสียมากกว่าที่ต้องขอบคุณ ที่พี่ภูวดลช่วยชีวิต ขอบคุณนะคะ" แววตาของเธอดูเศร้าขึ้นมาทันที คงกำลังรู้สึกผิด เธอเป็นผู้หญิงที่มีเสน่ห์เหลือเกิน ไม่ใช่แค่ใบหน้าและรอยยิ้ม แต่มันยังรวมไปถึงกิริยาท่าทาง การพูด ทุกสิ่งทุกอย่างในตัวเธอมันสวยงามและหน้าหลงรักไปซะทุกอย่าง 

"มีเรื่องหนึ่งที่พี่อยากบอกลาเฟอร์" เขาคิดจะบอกสิ่งที่ปิดบัง รู้สึกอยากให้เธอรับรู้ตัวตนด้วยความจริงใจ "พี่เป็นแพทย์ทหาร มียศเป็นผู้พันของกองทัพบกแห่งประเทศไทย และเป็นบุตรชายของหม่อมเจ้าภากูลกับหม่อมแย้ม" 

"......" ลาเฟอร์ได้ฟังทุกอย่างโดยไม่ได้มีท่าทีตกใจเท่าไหร่นัก เหมือน​ว่า​เธอ​ไม่ได้​สนใจ​เป็น​พิเศษ​และ​พอ​จะเดาได้ 

ภูวดลนิ่งรอ เขาอาจจะได้ฟังความจริงบางข้อที่เธออาจจะบอกกับเขา 

"แล้วลาเฟอร์ล่ะ มีความจริงอะไรจะบอกพี่ไหม..." 

ความคิดเห็น