email-icon facebook-icon

สำหรับน้ำสุวรรณ นิยาย คือ อาหาร ร้านนี้อาจทำไม่ถูกปากทุกคน แต่ทำด้วยใจนะคะ

ชื่อตอน : ตอนที่ 6

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 80

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 13 มิ.ย. 2563 18:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 6
แบบอักษร

สาวชาวไร่สะใภ้ชาววัง 

ตอนที่ 6 

 

ลูกส้มและวินเทียร่าต่างรีบร้อนหาเครื่องปฐมพยาบาล รวมถึงยานวดต่าง ๆ หลังจาก​ที่รับรู้​ว่าองค์หญิงได้รับบาดเจ็บจนได้แผลติดตัวกลับมา เมื่อไปรับและพามาถึงที่พักก็ต่างวุ่นวายกันทั่วบ้านเล็ก โดยมีชัดเจนและโลเซฟคอยกันภูวดลออกไปทางอื่น โดยอ้างเป็นการสังสรรค์สำหรับผู้ชาย 

แต่คนตัวเล็กไม่ได้ห่วงถึงบาดแผลของตนเองเลย ยังคงสนอกสนใจและพูดเจื้อยแจ้วต่อต้นสเเตติสที่กำลังชูช่อออกดอกสวยงาม 

“ลูกส้มดูรูปสิ มันออกดอกสวยอย่างที่เราเคยพูดไว้ไหม” เป็นโทรศัพท์ของภูวดลที่ทรงขอไว้ก่อนที่ชัดเจนจะลากตัวไป “ลูกส้ม สนใจดอกไม้เราหน่อยสิ มันออกดอกนะสวยมาก” 

“องค์หญิงเพคะ หม่อมฉันว่าทรงสนพระทัยต่อบาดแผลที่พระองค์ทรงได้รับมาก่อนจะดีกว่านะเพคะ” วินเทียร่าร้องโวยขณะนวดข้อเท้า รอยช้ำเริ่มแดงขึ้นอย่างชัดเจน​ หัวใจ​ข้ารองรับ​ใช้​ราวจะหลุด​ออกจาก​อก 

“แผลแค่นี้ ใครเขาก็เป็นกันวินเทียร่า” 

“ใครเขาที่องค์หญิงทรงรับสั่งไม่ได้เป็นเชื้อพระวงค์นะเพคะ ถ้าองค์ราชินีทรงทราบ หัวของหม่อมได้หลุดออกจากบ่าเป็นแน่ หม่อมฉันยังไม่ได้แต่งงานนะเพคะ” 

"ฮ่า ๆ ๆ” องค์หญิงลาเฟอร์หัวเราะออกมาเสียงดัง จ้องมองนางข้าหลวงคนสนิทอย่างขบขัน “สรุปแล้ว เจ้าห่วงตัวเจ้าจะไม่ได้สามีงั้นสิ ไม่ได้ห่วงเรา เราก็ยังไม่มีสามีเหมือนกันนะฮ่า ๆ ๆ” 

“องค์หญิง...” วินเทียร่าพูดลากเสียงยาว “ไม่ต้องมารับสั่งให้ขบขันเลยนะเพคะ หม่อมฉันก็ห่วงองค์หญิง​นั่นแหละเพคะ สามีไม่มีก็ได้ถ้าองค์หญิงปลอดภัย หม่อมฉันไม่ได้ห่วงตัวเองซะหน่อย” 

“ฮ่า ๆ ไม่คุยกับเจ้าแล้ว เจ้าชอบงอแง ลูกส้มมาดูดอกไม้เร็ว” คนพูดหันไปสนใจเพื่อน​ 

“ลูกส้มเห็นบ่อยแล้ว ลูกส้มกับพี่ชัดเจนไปดูแลมันแทบทุกวัน วันไหนไปไม่ได้ก็จะให้คนงานไปดู องค์หญิงลาเฟอร์ให้ทั้งทีก็ต้องดูแลอย่างดีสิคะ” ลูกส้มพูดพร้อมกับยกถาดอาหารเข้ามาในห้อง “ทานข้าวค่ะ คุณเพื่อนองค์หญิง” 

“โอเค เราคิดว่าลูกส้มไม่สนใจมันซะอีก อุตส่าห์ขอโทรศัพท์ของพี่ภูวดลมาเชียวนะ ข้ามน้ำไปถ่ายรูปมาให้เราเชียว ฮ่า ๆ” คนพูดพูดอย่างขำ ๆ แต่คนฟังทั้งสองกลับมองหน้ากัน กับคำที่พูดว่า 'พี่'​  

“องค์หญิงคงไม่ได้ทรงชอบคุณภูวดลใช่ไหมเพคะ” วินเทียร่าถามขึ้นทันที 

“อืม ก็ชอบ พี่ภูวดลนิสัยดี พูดเพราะ ใจดี เราชอบนะ” คนพูดตักอาหารตรงหน้าเข้าปาก และตอบโดยไม่ได้คิดอะไรกับความหมายของคำว่าชอบที่นางข้าหลวงพยายามจะสื่อสาร ซึ่งชอบของเธอมันหมายถึงชอบพอเหมือนคู่รัก 

“ชอบไม่ได้นะเพคะ คุณภูวดลเป็นคนธรรมดา องค์​หญิง​จะทรงรักใคร่ชอบพอไม่ได้นะเพคะ องค์ราชินีต้องทรงกริ้วเป็นแน่” 

แค่ก แค่ก แค่ก 

องค์หญิง​สำลักจนรีบหาน้ำจากลูกส้มแทบไม่ทัน เมื่อรู้ถึงความหมายของนางข้าหลวง ลูกส้มต่างลูบหลังให้กับเพื่อน​สนิท​ต่างชนชั้น 

“วินเทียร่า เราไม่ได้ชอบแบบนั้น แค่ชอบที่เขาเป็นคนนิสัยดี พูดเพราะ และใจดีกับเราก็เท่านั้น เจ้าคิดอะไรของเจ้า” วินเทียร่าก้มหน้าเมื่อโดนตำหนิ “แต่ถึงเราจะชอบแบบนั้น ท่านแม่ก็ไม่ว่าเราหรอก ประเทศเราไม่ได้มีข้อห้ามถึงการอภิเษกกับคนธรรมดา เจ้าก็รู้ แค่เขาสามารถที่จะขึ้นครองประเทศและพิสูจน์ให้องค์ราชาพอพระทัยได้เท่านั้นเอง” 

 

 

 

อากาศยามเช้าที่แสนสดใส ภูวดลถือแก้วกาแฟเดินเข้าไปหาเพื่อนสนิทที่นั่งทานอาหารเช้าอยู่ที่อาคารสำหรับรับนักท่องเที่ยว มีเด็กนักเรียนกำลังทานอาหารกันแต่เช้า วันนี้ชัดเจนคงต้องเป็นวิทยากรในการอธิบายให้ความรู้ให้กับเด็ก ๆ ส่วนลูกส้มก็จะเป็นคนทำขนมที่ทำจากวัตถุดิบภายในไร่ สองคนนี้เหมาะสมที่จะเป็นคู่ผัวตัวเมียที่สุด ไม่มีเลยสักครั้งที่เขาเห็นทั้งสองมีปัญหากัน จะเห็นอะไรไปในทิศทางเดียวกันเสมอ ๆ 

“นั่งดิไอ้คุณหม่อม” 

“ทำไมฉันไม่เคยเห็นลาเฟอร์กับเพื่อนมาทานอาหารที่นี่วะ” ชายหนุ่ม​มองไปรอบ ๆ ในทุกวัน 

“คุณภูวดลตื่นสายไงคะ​ ถ้าลาเฟอร์มาที่ไร่นี้จะตื่นตั้งแต่ตีสี่​เพื่อขอคนงานไปตลาดเช้าด้วย มาช่วยทำอาหารบ้าง กินข้าวกับพวกคนงานบ้าง แล้วก็จะตามคนงานเข้าไร่ในทุกวันน่ะค่ะ” ลูกส้มอธิบาย  

ตอนพาเพื่อนคนนี้มาที่นี่ครั้งแรกเธอจะตื่นตามไปเป็นเพื่อน แต่หลัง ๆ ก็เริ่มไม่ไหวกับการเเอ็คทีฟของลาเฟอร์ และมีความสุขต่อการได้อยู่กับงานในไร่ 

“คุณลูกส้มใช้งานลูกจ้างหนักนะครับเนี่ย” 

“ไม่ต้องว่าเมียผมครับ ไอ้คุณหม่อม ลาเฟอร์ทำเองต่างหาก รายนั้นเขาชอบ เห็นว่าวันนี้ขอส้มเกรดซีที่ไม่ได้ส่งออกไปแจก กำลังคัดกับคนงานอยู่นั่นไง” ชัดเจนชี้ไปที่อาคารหนึ่งที่อยู่ติดกับไร่ เห็นลาเฟอร์กับวินเทียร่ากำลังนั่งอยู่กับกองส้มมากมาย ส่วนโลเซฟกับเพื่อนคนงานเป็นคนยกขึ้นรถ 

“เอาไปแจกเหรอ”  

“ใช่ค่ะ ปกติส้มเกรดซีเราจะให้คนงานในไร่เอาไปกินที่บ้าน เอาไปเท่าไหร่ก็ได้ไม่คิดเงิน แต่ช่วงนี้ส้มเกรดซีมีเยอะคนงานก็เริ่มเบื่อ บางส่วนก็แปรรูปไม่ทัน ลาเฟอร์เลยเสนอกับลูกส้มว่าจะรับอาสาทำให้ส้มพวกนั้นเกิดประโยชน์โดยไม่ทิ้ง เห็นว่าจะเอาไปแจกตามโรงเรียนที่อยู่ต่างอำเภอน่ะค่ะ” 

“เธอดูมีความสุขต่อการทำงานพวกนั้นมากเลยนะครับ” ภูวดลพูดขณะมองไปยังหญิงสาวที่มีรอยยิ้มตลอดเวลากับการคัดแยกผลส้ม ดู​ไม่ออกว่างานที่ทำมันเหนื่อยเลยสักนิดเดียว 

“ใช่ค่ะ ลาเฟอร์เขาชอบ คนงานที่นี่รักลาเฟอร์กันทั้งนั้น ถึงจะป่วนไปบ้างแต่ก็ทำให้คนงานในไร่สนุกและยิ้มตามไปด้วย” 

“แล้วพ่อกับแม่ลาเฟอร์ล่ะ” ชันเจนกับลูกส้มมองหน้ากันทันที จะบอกว่าเป็นองค์ราชากับองค์ราชินีก็ไม่ได้ 

“ลาเฟอร์เป็นชาวไร่ พ่อกับแม่จะเป็นอธิบดีหรือไงไอ้คุณหม่อม” 

“กวนละไอ้ชัดเจน แต่คุณลูกส้มเคยบอกว่าลาเฟอร์มาเรียนต่อปริญญาที่ไทยไม่ใช่เหรอครับ” ลูกส้มเริ่มไปไม่เป็น เธอเคยหลุดบอกกับชายหนุ่มไปจริง ๆ แต่ไม่คิดว่าเขาจะถามซ้ำอีกครั้ง 

"ลูกส้ม!!" เสียงองค์หญิงลาเฟอร์ตะโกนมาแต่ไกล ทำให้ทั้งสามคนหันไปมองยังต้นเสียง 

"เราไปนะ!! จะกลับมาเที่ยง ๆ !!" 

“ไอ้ชัดเจน ฝากหน่อย” ภูวดลวางแก้วกาแฟที่ยังดื่มไม่หมดแล้วส่งให้กับชัดเจน “ยืมอันนี้ด้วย” และเขาก็คว้าหมวกที่ชัดเจนวางไว้บนโต๊ะแล้ววิ่งไปหาลาเฟอร์กับกลุ่มคนงานที่เตรียมจะออกรถ 

"ดูแลตัวเองนะลาเฟอร์!!" ลูกส้มตะโกนบอกเพื่อนพร้อมโบกมือให้ ก็มองเห็นภูวดลกระโดดขึ้นหลังท้ายกระบะที่มีลาเฟอร์และวินเทียร่านั่งอยู่ ส่วนโลเซฟเป็นคนขับรถ 

“ลูกส้ม ดูเหมือนว่าเพื่อนผมมันจะตกหลุมรักองค์หญิงเพื่อนคุณแล้วล่ะนะ” ชัดเจนพูดขึ้นขณะยืนดูภาพข้างหน้าคู่กับภรรยา 

“ดูท่าจะอลเวงกันจัง โกหกกันไปโกหกกันมา” ลูกส้ม​พูดเสียง​อ่อน 

ความคิดเห็น