email-icon facebook-icon

สำหรับน้ำสุวรรณ นิยาย คือ อาหาร ร้านนี้อาจทำไม่ถูกปากทุกคน แต่ทำด้วยใจนะคะ

ชื่อตอน : ตอนที่ 4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 89

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 13 มิ.ย. 2563 18:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4
แบบอักษร

สาวชาวไร่สะใภ้ชาววัง 

ตอนที่ 4 

 

 “ฮ่า ๆ ๆ แพ้แล้วนะโลเซฟ เราชนะ” องค์หญิงลาเฟอร์ร้องอย่างดีใจ  

เมื่อทรงเก็บส้มได้เต็มตะกร้าใหญ่เร็วกว่าราชองครักษ์ประจำพระองค์ที่ซึ่งเป็นผู้ชาย ก็จะไม่ให้เธอชนะได้อย่างไรเมื่อเธอนำตะกร้าเล็กถึงสามใบไปรองก้นตะกร้าให้ความจุของตะกร้าน้อยกว่าของโลเซฟ เธอจึงสามารถเก็บและเอาชนะโลเซฟได้อย่างง่ายดาย 

“เก่งจัง ยอมแพ้แล้วครับ ๆ” โลเซฟยอมแพ้ราบคาบ เขาทั้งตั้งใจและรีบสุดชีวิตทำไมถึงแพ้ได้กันนะ 

“เอ็งนี่มันจริง ๆ เลย ลาเฟอร์” ป้าคนหนึ่งที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด แต่เห็นว่าเป็น​ความสนุกสนานของเด็ก ๆ จึงไม่เข้าไปยุ่ง เมื่อองค์​หญิง​โดนจับได้ก็ทำยิ้ม ๆ อารมณ์ดี 

“ต้องโดนทำโทษ วินเทียร่าเอามะนาวมา ฮ่า ๆ ๆ” นางข้าหลวงที่เป็นลูกมือเตรียมของทำโทษไว้แล้ว เมื่อโดนร้องเรียกก็รีบนำมะนาวสดที่ผ่าเป็นซีก ๆ เตรียมไว้เข้าไปทันที “โลเซฟต้องบีบน้ำมะนาวใส่ปากหนึ่งซีก” 

“โหดไปหรือเปล่า ลาเฟอร์” ลูกส้มที่ยืนมองคิดจะห้ามสารพัดวิธีที่จะเอามาเล่นตั้งแต่สมัยเรียน “ท้องเสียได้เลยนะนั่น” 

“ไม่เป็นไร ผมกินได้ครับคุณลูกส้ม” ว่าแล้วเขาก็หยิบมะนาวที่น้องสาวคนดีเป็นคนหั่นให้มาถือ มันฉ่ำได้ด้วยน้ำที่มีรสเปรี้ยว เขากลั้นหายใจและบีบมันลงคอพร้อมกับการกลืนที่เร็วที่สุด แต่รสชาติที่เหลือติดลิ้นก็ยังส่งผลให้ใบหน้าของเขาบูดเบี้ยวน้ำตาไหลออกมา ผู้ชนะได้แต่หัวเราะกับภาพที่เห็น 

“ฮ่า ๆ ๆ หน้าโลเซฟตลกจัง” ลาเฟอร์หัวเราะออกมาจนตาหยี 

“ผมเล่นด้วยได้ไหม” ภูวดลเข้ามาในไร่ตามที่พูดไว้กับหญิงสาวเมื่อวาน วันนี้เขาสวมเสื้อยืดที่ทับด้วยเสื้อแขนยาวแบบที่ชัดเจนแนะนำ อีกทั้งยังมีหมวกที่สวมอยู่ที่หัวอีกใบ “ผมเตรียมพร้อมมาแล้ว” 

“ได้สิ ๆ แต่ถ้าแพ้ต้องถูกทำโทษนะ” องค์หญิงลาเฟอร์ชี้แจง 

“ได้ครับ แต่ว่าต้องเอาไอ้ตะกร้าที่รองอยู่ข้างล่างออกก่อนนะ” คำพูดของภูวดลทำให้โลเซฟที่เพิ่งรับรสของน้ำมะนาวที่เปรี้ยวจัดก้มไปมองที่ก้นตะกร้า แล้วพบว่าเขาโดนหลอก 

“ขี้โกงกันนะ องค์...หมายถึงลาเฟอร์ขี้โกงนี่”  

“เราไม่ได้โกงนะโลเซฟ ก็เราบอกว่าใครเต็ม​ตะกร้าก่อนชนะ แต่เราไม่ได้บอกว่าห้ามเอาอะไรไปรองที่ก้นตะกร้า ใช่ไหมลูกส้ม” 

“ลูกส้มไม่เกี่ยวนะคะ คุณโลเซฟ” 

“ไม่รู้แหละ เราชนะ” องค์หญิงลาเฟอร์ทำหน้ายู่เมื่อเพื่อนสนิทไม่ช่วย เธอหันไปหาคนบอกความผิดของตนเองทันที “เราเอาตะกร้าออกก็ได้ ถึงเอาออกเราก็ชนะอยู่ดี เราเป็นสาวชาวไร่ มีหรือว่าคุณจะชนะ คุณต้องแพ้เราแน่นอน” 

“ครับ ๆ ถ้าชนะผมจะให้ผมทำอะไรก็ยอม แต่ถ้าลาเฟอร์แพ้ ก็จะยอมทำอะไรทุกอย่างใช่ไหม” เขาถามคนตัวเล็กที่สวมเสื้อลายสก๊อตเหมือนเมื่อวานแต่คนละสี เธอตั้งท่าครุ่นคิด โดยมีสายตาของวินเทียร่าและโลเซฟมองห่าง ๆ องค์หญิงอย่างเธอเคยเก็บส้มมาแล้วตั้งนาน มีหรือจะให้เขาชนะ 

“ได้”ภูวดลฉีกยิ้ม นายทหารฝีมือดีของกองทัพ กับแค่การเก็บส้มตะกร้าเดียว ไม่คณามือเขาหรอก 

 

 

เมื่อ​เวลา​ผ่านไป 

ภูวดลปอกผลส้มแกะเข้าปากด้วยรอยยิ้ม เขาเอนตัวพิงกับต้นส้มท่ามกลางสายตาของชัดเจนและลูกส้ม สองสามีภรรยามองหน้ากันอย่างอ่อนใจ องค์หญิงลาเฟอร์เจอมวยถูกคู่ซะแล้ว  

นี่องค์หญิงลาเฟอร์หายเข้าไปในไร่ส้มกว่าสิบนาทีแล้วก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะออกมา ในขณะที่ภูวดลกำลังนั่งกินส้มอย่างอารมณ์ดีเพราะเขาเก็บ​ส้มจนล้นตะกร้าในระยะเวลาที่เร็วมาก ๆ ก็ชายหนุ่มเล่นเก็บส้มทั้งผลเล็ก ผลใหญ่ สีเขียว สีเหลืองแบบไม่ได้คัดความแก่ความอ่อน กะที่จะเล่นงานองค์หญิงเพื่อนสนิทของลูกส้มเต็มที่ 

“ไอ้คุณหม่อม เล่นวิธีนี้เลยเหรอครับ” ชัดเจนโยนผลส้มสีเขียวที่อยู่ในตะกร้าของชายหนุ่มใส่เพื่อน “ไร่ฉันเสียหายนะเนี่ย โค่นต้นไปเลยไหมไอ้คุณหม่อม บ้านไหนเขาเก็บส้มกันแบบนี้” ชัดเจน​บ่นด้วยรอยยิ้ม​ 

“นี่ผมทำผิดกติกาเหรอครับ คุณลูกส้ม” 

“จะว่าผิดก็ไม่ผิด แต่จะว่าถูก..ลูกส้มก็พูดไม่ได้หรอกค่ะ” 

“ลูกส้ม!!” เสียงองค์หญิงลาเฟอร์ดังมาแต่ไกล พร้อมด้วยโลเซฟที่ถือตะกร้าส้มที่ตนเองช่วยเก็บวิ่งตาม “เราเก็บเต็มตะกร้าแล้ว เราชนะ..เฮ้ย!! ” 

ใบหน้าคนตัวเล็กตกใจมาก เมื่อเห็นภูวดลคู่แข่งนั่งกินส้มอยู่ใต้ต้น ก่อนจะหันมามองที่ตะกร้าส้มที่เขียวเต็มทั้งตะกร้า 

“แต่ผมเก็บเต็ม​ตะกร้าก่อน ผมชนะ” 

ภูวดลพูดด้วยรอยยิ้ม ยืนขึ้นจนเต็มความสูงพร้อมกับแกะส้มจากผลสวยเข้าปาก มันหวานเสียจริงเมื่อกินแกล้มกับอาหารตาที่คนตัวเล็กเริ่มบูดยู่ และตั้งท่าจะโวยวาย 

“แต่คุณขี้โกง นั่นเป็นส้มที่ยังไม่แก่จัดไม่สมควรที่จะเก็บ คุณภูวดลโกงเรา” 

“ผมไม่ได้โกง” ชายหนุ่มขยับเดินเข้าไปใกล้มากกว่าเดิม ใบหน้าก็ยังยิ้มอย่างมีความสุขที่คนตัวเล็กไม่พอใจต่อการพ่ายแพ้ “ก็เราตกลงกันไว้ว่า ใครเก็บได้เต็มตะกร้าก่อนคนนั้นจะเป็น​ผู้​ชนะ แต่เรา...ไม่ได้พูดกันว่าต้องเป็น​ส้มที่แก่จัดพร้อมที่จะขาย” 

ประโยคคล้ายกับตอนที่องค์หญิงพูดไว้กับโลเซฟผู้เป็นองครักษ์ ทำให้เธอไม่สามารถเถียงเขาได้เลย นี่เธออุตส่าห์ให้โลเซฟช่วยเก็บแท้ ๆ ก็ยังต้องแพ้อีกเหรอเนี่ย 

“แพ้ก็ได้ จำไว้เลยนะคุณภูวดล” ยิ่งคนตัวเล็กทำแก้มป่องราวกับเด็กที่งอน ภูวดลก็ยิ่งยิ้มมากไปกว่าเดิม อยากจะดึงเธอเข้ามากอดเพื่อปลอบขวัญจากการพ่ายแพ้ เธอน่ารักเหลือเกินในสายตาของเขา 

“เท่ากับว่าผมมีสิทธิ์ที่จะให้ลาเฟอร์ทำอะไรก็ได้ใช่ไหม” 

“ไม่ต้องถามย้ำเลย เรารู้ว่าเราแพ้ จะให้เราทำอะไรล่ะ” องค์หญิงมองไปที่จานเล็กที่ใส่ซีกมะนาวที่ยังเหลืออีกสามซีก ดวงตาก็เบิกกว้างทันที “แต่เราไม่กินน้ำมะนาวได้ไหม ท้องเราไม่ค่อยดี เรากินเปรี้ยวนิดเดียวเราก็จะปวดท้อง” 

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ” ภูวดลหัวเราะออกมาในที่สุด แม่สาวน้อยกำลังกลัวต่อบทลงโทษ เธอคงแกล้งคนอื่นไว้เยอะแน่ “ไม่หรอก ผมไม่ใจร้ายขนาดนั้น” 

“เราคิดไว้แล้วว่าคุณใจดี” คนตัวเล็กพูดเยินยอเขาไปมากกว่าเดิม เมื่อรู้ว่าตัวเองไม่ต้องกิน “แล้วจะให้เราทำอะไร” 

“ผมติดไว้ก่อนละกัน ยังคิดไม่ออก ไปเที่ยวลำธารที่ลาเฟอร์บอกไว้ก่อนได้ไหม” 

“ได้สิ เดี๋ยวพาไปตอนนี้เลย” องค์หญิงลาเฟอร์ดีใจมาก ที่ตัวเองยังไม่โดนลงโทษ เธอแข่งกับใครก็ไม่เคยแพ้ เพราะทุกคนคิดว่าตนเป็นองค์หญิงก็จะยอมแพ้กันไปเสียหมด “ลำธารอยู่ไม่ไกล เดี๋ยวมานะวินเทียร่า โลเซฟ” 

“ไปด้วยไม่ได้เหรอ” วินเทียร่าอ้อนวอน ได้ติดตามมาที่ไทยด้วยแต่ไม่ให้ตามไปทุกสถานที่ที่เสด็จไปเลยสักครั้ง 

“แป๊บเดียวเอง เดี๋ยวก็มา...ส่งกลับนะ” ประโยคท้ายองค์หญิงเพียงขยับปากเท่านั้น คนอ้อนขอตามจึงต้องยอมแต่โดยดี 

 

ความคิดเห็น