email-icon facebook-icon

สำหรับน้ำสุวรรณ นิยาย คือ อาหาร ร้านนี้อาจทำไม่ถูกปากทุกคน แต่ทำด้วยใจนะคะ

ชื่อตอน : ตอนที่ 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 226

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 13 มิ.ย. 2563 18:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1
แบบอักษร

สาวชาวไร่สะใภ้ชาววัง 

ตอนที่ 1 

 

ณ เมืองเอรินเบีย ซึ่งอยู่ในประเทศทอมาเบีย ประเทศติดชายแดนไทยที่มีภูมิประเทศเป็นหุบเขา อากาศเย็นตลอดทั้งปี เป็นเมืองแห่งดอกไม้นา ๆ พันธุ์และขึ้นชื่อเรื่องอัญมณีล้ำค่า ทอมาเบียเป็นประเทศเล็ก ๆ ที่มีประชากรเพียง ยี่สิบล้านคน เป็นประเทศที่น่ารักจนหลาย ๆ ประเทศต่างชื่นชอบในความสดใสของภูมิประเทศนี้ และสาวงามของแห่งเมืองนี้.... 

“องค์หญิงลาเฟอร์เพคะ อย่าโกหกองค์ราชินีเลยนะเพคะ​ หม่อม​ฉันขอร้อง​” วินเทียร่า สาวใช้ประจำพระองค์วิ่งเข้ามาขวางองค์หญิงลาเฟอร์ เมื่อทรงตรัสว่าอยากไปเที่ยวเล่นที่ประเทศไทยด้วยการโกหกไม่พูดความจริง โลเซฟพี่ชายของวินเทียร่าซึ่งเป็นองครักษ์ก็ต่างพยายามห้ามและขัดขวาง​ 

“พวกเจ้าอย่าขัดใจเรา เราแค่อยากไปเมืองไทยก็เท่านั้น” ความแสนซนขององค์​หญิง​ยัง​คง​ไม่​ลดละ​ เมื่อ​ต้องการ​จะไปก็จะไปให้จงได้​ เธอมองคนที่กำลังยืนขวาง​ด้วย​ความขุ่นเคือง​ แต่ไม่คิดโกรธ​เพราะเข้าใจ​เจตนา​ของ​ทั้งสอง​ 

“ทรงทูลความจริงสิเพคะ องค์ราชินีต้องให้ไปแน่ หม่อม​ฉันไม่อยาก​ให้​พระองค์​ทรง​ตรัส​เท็จ​นะเพคะ”  

“กระหม่อมเห็นด้วยนะพะย่ะค่ะ” โลเซฟพยายามสนับสนุนความคิดและคำพูดของน้องสาว แม้จะรู้​เต็ม​อกว่าองค์​หญิง​ไม่มี​ทางฟังเป็นแน่แท้ 

“ไม่เอาหรอก” องค์หญิง​ตอบอย่างอารมณ์ดี ถ้าขอไปแบบปกติมันก็จะไม่สนุกน่ะสิ คนตอบคิดในหัว​ “พวกเจ้าเปลี่ยนใจเราไม่ได้หรอกนะ” และองค์หญิงแสนป่วนของทั้งสองก็วิ่งเข้าไปยังห้องขององค์ราชินี ทั้งสองตามเข้าไปก่อนจะคุกเข่าลงกับพื้น ไม่สามารถห้ามองค์หญิงลาเฟอร์ได้แล้วจริง ๆ​ 

“ลาเฟอร์ ทำไมชอบวิ่งหนีวินเทียร่าเล่า ลูก​เป็น​องค์หญิง​นะ” องค์ราชินีตำหนิ แต่องค์หญิงอย่างลาเฟอร์ก็ยังยิ้มแป้น “ไม่ได้​ทำผิดอะไรใช่ไหมองค์หญิง” 

“เปล่าเลย ลูกเป็นเด็กดีมากเสด็จแม่" คนตอบยิ้ม​หวาน​ " เสด็จ​แม่ ทรงจำเพื่อนของลูกที่ประเทศ​ไทยได้ไหมเพคะ” องค์​หญิง​แสนซนเริ่ม​เข้า​เรื่อง​ที่ต้องการ​ 

“อืม...ลูกส้มใช่ไหม” 

“ใช่เพคะ คือลูกส้มจะแต่งงาน ลูกก็เลยจะทูลขอไปช่วยงานสักเดือนหนึ่งได้ไหมเพคะ” คนที่กระตือรือร้น​อยากไปรีบเอ่ยถาม 

“......” องค์ราชินีนิ่งฟัง มองหน้าองค์​หญิง​แสนที่แก่นแก้ว​เกินใคร​ หันมองวินเทียร่าที่ก้มหน้าก้มตาเงียบ 

“ลูกส้มเป็นเพื่อนรักของลูกนะเพคะ ลูกอยากไปช่วยเตรียมงาน อยากไปเป็นเพื่อนเจ้าสาวซึ่งอาจจะต้องหาชุดที่เหมาะสม และลูกก็อยากที่จะ...” 

“แม่อนุญาต แต่องค์หญิงต้องให้วินเทียร่ากับโลเซฟไปด้วย” คนเป็นแม่ตั้งข้อแม้​ เพราะ​รู้​จัก​ลูก​ตัวเอง​ดี 

“แต่....” 

“ถ้าลูกไม่โอเค แม่คงจะต้องให้ลูกไปหาองค์ราชา และคิดว่า....” 

“ตกลงเพคะ” องค์หญิงลาเฟอร์รีบตกลง 

เพราะพระองค์ทรงรู้ดีว่าเสด็จพ่อจะต้องซักถามจนตัวองค์หญิงจะต้องหลุดความจริงออกไป เมื่อลูกส้มเพื่อนรักแต่งงานไปได้สองปีแล้ว หรือหากไม่ องค์ราชาก็จะให้คนสืบจนรู้แน่ว่าองค์หญิงลาเฟอร์โกหก 

วินเทียร่าและโลเซฟพลอยใจชื้นที่ได้ติดตามพระองค์ เพราะทุกครั้งที่เสด็จไปที่ใดคนเดียวก็จะทรงก่อเรื่องให้ต้องปวดหัวมาถึงองค์ราชินีเสมอ และครั้งนี้ทรงขอไปถึงหนึ่งเดือนคงมีเรื่องปวดหัวเป็นทวีคูณเป็นแน่ 

 

 

 

"องค์หญิงเพคะ ทำไมต้องใส่ฉลองพระองค์แบบนั้นด้วยล่ะเพคะ แล้วนี่ทรงนั่งรถสองแถวได้ยังไงเพคะ ทำไมไม่ใช้รถส่วนพระองค์​ล่ะเพคะ มันไม่สมพระเกียรติ...แล้ว" 

"วินเทียร่า....." องค์หญิงลาเฟอร์พูดเสียงลากยาว เมื่อนางข้าหลวงคนสนิทประจำพระองค์บ่นตั้งแต่ถึงประเทศไทย​ ที่เธออยากมาเงียบ ๆ​ เพราะต้องการอยู่อย่าง​ชีวิต​ชาวบ้าน​ที่ไม่ต้องมีนางข้าหลวง​คอยตามติด "เหตุผลหนึ่งที่เราไม่อยากให้เจ้ามา เพราะเจ้าจะบ่นเราแบบนี้ไงวินเทียร่า ดูสิ โลเซฟไม่เห็นบ่นเราสักคำ" องค์​หญิง​แสนซนพูด​ไปยังชายหนุ่ม​อีกคน 

"ถึงกระหม่อมจะบ่น องค์หญิงก็ไม่ทรงเชื่อฟังอยู่ดี" โลเซฟพูดแทรกขึ้น ทำให้ใบหน้าองค์หญิงที่ไร้เครื่องสำอางยิ้มออกมา​ ได้ออกมาเที่ยวเล่นนอกวังที่ไม่มีใครรู้จัก​ มันเป็นเรื่อง​สนุก​ที่ทรงโปรด 

"พวกเจ้านี่นะ เอาล่ะ ที่นี่ประเทศไทย ห้ามใช้ราชาศัพท์กับเรา เราจะเป็นเช่นสามัญชน​คนธรรมดา​ เข้าใจไหม? " องค์หญิงลาเฟอร์​ออกคำสั่ง​ ก่อนจะหันหน้าสู้กับลมหลังรถสองแถว เธอชอบชีวิตที่ไม่ต้องมีพิธีรีตอง ตอนมาเรียนที่ไทยเธอชอบมาที่ไร่ส้มของเพื่อนเป็นที่สุด ได้เป็นสาวชาวไร่แสนสนุก 

"ทำไมล่ะเพคะ" วินเทียร่าตั้งคำถาม 

"อย่าถามมาก ทำตามที่เราบอกก็พอ ถึงแล้ว ๆ" องค์หญิงในชุดกางเกงยีนขาสามส่วน และเสื้อแขนยาวลายสก็อตเหมือนชาวไร่ชาวสวนกดกริ่งรถสองแถว​ และลงนำหน้าไปจ่ายเงินเช่นคนคุ้นเคย​ เธอรู้ดีว่าชีวิตแบบนี้ทำอย่างไรมากกว่าวินเทียร่าที่เกิดและอยู่แต่ในวัง 

"ที่นี่ที่ไหนกันเพคะ" วินเทียร่าตั้งคำถามอีกครั้ง 

"ถามใหม่" องค์หญิงหันไปเท้าเอวถาม ขณะยืนอยู่หน้ารั้วไร่ลูกส้ม มองเข้าไปเห็นต้นส้มปลูกยาวเรียงรายอย่าง​เป็น​ระเบียบ​สวยงาม​ 

"ที่นี่ที่ไหนคะ"  

"ดีมาก...ที่นี่ไร่ลูกส้มไง ไม่เห็นป้ายเหรอ" องค์หญิงชี้ไปที่ป้ายไม้ที่เขียนชื่อไร่ไว้ชัดเจน "ไร่ของลูกส้ม เดินอีกหนึ่งกิโลเมตรก็ถึงแล้ว" 

"โห ทรง..." วินเทียร่าหยุดพูดเมื่อกำลังพูดคำราชาศัพท์ออกมา "จะเดินไหวเหรอคะ" 

"ไหวสิ เราเดินประจำ ตอนที่ลูกส้มกลับบ้านช่วงวันหยุดเราก็เดินกับลูกส้ม สนุกมาก ๆ" และองค์หญิงลาเฟอร์​ก็เดินนำอย่างสนุกสนานเข้าไปตามทางเดิน  

เธอมาโดยไม่ได้บอกกล่าวเพื่อนอย่างลูกส้มให้ได้รับรู้ เพราะเธอตั้งใจมาเซอร์ไพรส์ 

ความคิดเห็น